Kabanata 1: Ang Huling Pirma

Malamig. Iyon ang unang naramdaman ni Elena. Hindi dahil sa aircon ng conference room sa 42nd floor ng Ore Central building sa BGC, kundi dahil sa lamig ng tingin ng asawa niyang si Marco.

Nakaupo si Elena sa isang panig ng mahogany table, suot ang kanyang luma at kupas na gray cardigan. Nakatali ang buhok niya sa isang simpleng pusod, walang makeup, mukhang pagod. Sa harap niya, nakaupo si Marco—suot ang kanyang tailored Italian suit, kumikinang ang Rolex sa pulso, at may ngising puno ng awa at tagumpay.

Sa tabi ni Marco ay ang abogado nitong si Atty. Recto, isang lalakeng amoy sigarilyo at mamahaling pabango na sumisingil ng P15,000 kada oras para sirain ang buhay ng ibang tao.

“Tapusin na natin ‘to, Elen,” buntong-hininga ni Marco habang tumitingin sa relo. “May reservation ako sa Gallery by Chele ng 7 PM. Magagalit si Jessy kapag na-late ako.”

Hindi man lang siya nag-abalang itago pa. Si Jessy. Ang 23-anyos na marketing intern na hinire ni Marco anim na buwan na ang nakakaraan. Ang dahilan kung bakit nakatitig ngayon si Elena sa papel na may nakalagay na Dissolution of Marriage.

Tinulak ni Atty. Recto ang mga papeles papunta kay Elena gamit ang dulo ng kanyang mamahaling ballpen, na para bang madudumihan siya kung hahawakan niya ito.

“Gaya ng napagusapan, Mrs. Valdez,” sabi ni Recto sa malagkit na boses. “Makukuha mo ang 2018 Toyota Vios, ang laman ng iyong personal savings account na kasalukuyang nasa P4,500, at isang one-time settlement na P50,000 para makatulong sa iyong pag-alis.”

Tumawa nang mahina si Marco. “Mabait pa ako niyan, Elen. Yung prenup natin, matibay. Wala ka talagang makukuha, pero binibigyan kita ng singkwenta mil. Pwede na ‘yang pang-deposit sa isang studio apartment sa probinsya. O kaya, bumalik ka na lang sa pagiging waitress.”

Hindi kumibo si Elena. Tatlong taon siyang nanahimik. Tatlong taon siyang naglaba, nagluto, at tumanggap ng mga insulto.

“Silence implies consent,” bulong ni Recto. “Pirmahan mo na sa linyang may marka.”

Inabot ni Elena ang mumurahing ballpen na nasa mesa. Hindi nanginginig ang kamay niya. Walang luha sa kanyang mga mata. Scritch. Scratch.

Pinirmahan niya ang pangalan: Elena Valdez.

Tapos tumigil siya. Tumingin siya kay Marco sa huling pagkakataon.

“Ano?” asik ni Marco, naiilang sa titig niya. Hindi iyon titig ng babaeng wasak. Iyon ay titig ng taong nanonood sa isang batang naglalaro ng posporo sa tabi ng tangke ng gas.

“Wag mo akong tignan ng ganyan. Ginusto mo ‘to. Napaka-boring mo kasi, Elen. Tumigil ka nang mag-ayos. Tignan mo nga sarili mo,” kumpas niya sa damit ni Elena. “Hindi ka na bagay sa mundo ko. Mag-a-IPO na ang kumpanya ko. Kailangan ko ng asawang presentable, hindi isang yaya.”

Dahan-dahang binaba ni Elena ang ballpen. Dinukot niya sa bulsa ang kanyang wedding ring—isang manipis na gintong singsing na may maliit na diyamante. Nilapag niya ito sa mesa. Ting.

“Sa’yo na ‘yang 50,000,” tawa ni Marco. “Bili ka ng bagong damit. Seryoso.”

Tumayo si Elena. Kinuha ang kanyang lumang leather bag. Tumalikod siya papunta sa pinto.

“Wala man lang goodbye?” sigaw ni Marco, nang-aasar. “Sige na, Elen. Magsalita ka naman. Magmakaawa ka, sumigaw ka, umiyak ka!”

Huminto si Elena na nakahawak na sa seradura ng pinto. Lumingon siya nang bahagya, ang kanyang profile ay matalim at elegante sa liwanag ng bintana.

Ngumiti siya. Hindi malungkot na ngiti. Ito yung klase ng ngiti ng isang leon bago sagpangin ang usa.

Binuksan niya ang pinto at lumabas, iniwan ang nakakabinging katahimikan.

“Weirdo,” bulong ni Marco. “Tara na, Attorney. I’m a free man.”

Hindi niya alam, na ang kalayaan niya ay may kapalit na impyerno.

Kabanata 2: Ang Tunay na Reyna

Mabilis ang elevator pababa. Habang bumababa ang numero—40, 30, 20—nawala ang pagkakayuko ng balikat ni Elena. Tumuwid ang kanyang tindig. Ang maamong mukha ng isang housewife ay naglaho at napalitan ng awtoridad.

Pagbukas ng pinto sa lobby, tumango sa kanya ang security guard na si Mang Bestre. “Maulan po, Mrs. Valdez.”

Huminto si Elena. “Miss Castellano na ulit, Mang Bestre. Pero Elena na lang muna ngayon.”

Lumabas si Elena sa building. Bumubuhos ang ulan sa BGC. Malakas ang hangin, parang may bagyo. Nagtatakbuhan ang mga tao.

Sa likuran niya, lumabas sina Marco at Atty. Recto, nagtatawanan. Nagbukas ng malaking payong si Marco para sa sarili at sa abogado, habang si Elena ay nakatayo sa ulan, basang-basa.

“Paparating na ang Porsche ko,” malakas na sabi ni Marco para marinig ni Elena. Tumingin siya kay Elena na nilalamig. “O, kailangan mo ba ng pamasahe sa bus? May barya ako dito.”

Dukot siya sa bulsa ng ilang barya at hinagis sa paanan ni Elena. Cling. Clang. Tumalbog ang mga piso sa basang semento.

“Kawawa naman,” ngisi ni Atty. Recto.

Biglang nahawi ang trapik sa 32nd Street. Isang mababang ugong ang yumanig sa kalsada, iba sa ingay ng mga bus at taxi.

Lumiko sa kanto ang isang sasakyan na hindi dapat nasa labas ng ganitong oras. Isang Rolls-Royce Phantom Extended Wheelbase, kulay midnight blue, halos itim na. Ang chrome grill nito ay kumikinang kahit maulan. Gumagalaw ito na parang pating sa tubig—tahimik pero mapanganib.

Napatigil si Marco, hawak ang susi ng Porsche niya. “Wow! Tignan mo ‘yon. Custom V12 model ‘yan. Nasa 50 million pesos ‘yan. Baka si Ayala o si Sy ang nasa loob.”

Huminto ang sasakyan. Hindi sa tapat ng hotel. Hindi sa tapat ng bangko. Huminto ito mismo sa tapat ni Elena.

Tumawa si Marco. “Harang ka sa VIP, Elen! Alis diyan bago ka paalisin ng security!”

Hindi gumalaw si Elena.

Bumukas ang pinto ng driver. Lumabas ang isang lalaki. Matangkad, suot ang uniporme na mas mahal pa sa suit ni Marco, at may hawak na malaking itim na payong.

Si Mang Sebio. Ang head of security ng Pamilya Castellano sa loob ng 40 taon.

Lumakad si Mang Sebio, hindi pinansin si Marco, hindi pinansin ang abogado. Dumiretso siya kay Elena. Binuksan niya ang payong at pinayungan ito. Pagkatapos, yumuko siya. Bow of respect.

“Magandang gabi, Señorita,” sabi ni Mang Sebio, rinig na rinig ng lahat. “Kinakamusta po kayo ng Daddy niyo. Nag-aalala siya baka lamigin kayo.”

Nabitawan ni Marco ang payong niya. Nahulog ito sa baha. “Ano ang…?”

Tumingin si Elena kay Mang Sebio. “Salamat, Sebio. Ready na ba ang lahat?”

“Naka-standby na po ang Gulfstream sa NAIA private hangar. Señorita, ang board meeting sa Singapore ay 8:00 AM bukas. Handa na ang wardrobe niyo sa eroplano.”

“Good.”

Binuksan ni Sebio ang pinto sa likod. Cream leather at walnut wood ang interior.

Lumingon si Elena kay Marco sa huling pagkakataon. Nakanganga ito, basang-basa ng ulan, at nasa paanan nito ang mga barya na hinagis niya kanina.

“Ikaw…” nauutal na sabi ni Marco. “Sino… Ano ‘to?”

Tumingin si Elena sa mga barya sa sahig. Tumingin kay Marco.

“Nahulog mo ang barya mo, Marco,” sabi niya, ang boses ay kalmado, malamig, at punong-puno ng kapangyarihan. “Pulutin mo. Kakailanganin mo ‘yan.”

Sumakay siya. Sara ng pinto. Thud. Tunog ng vault na sinara.

Habang umaalis ang sasakyan, nakita ni Marco ang plaka. Hindi numero. Crest ng pamilya. Ang pamilyang nagmamay-ari ng kalahati ng business district. Castillo Group.

“Castillo?” bulong ni Atty. Recto, namumutla. “Marco… ang apelyido niya nung dalaga… Castillo ba?”

“Sabi niya Cruz…” bulong ni Marco, nanginginig ang tuhod. “Akala ko mahirap lang siya. Sabi niya barista siya dati.”

“Gago!” sigaw ni Atty. Recto. “Hindi barista ‘yon! Siya si Elena Victoria Castillo! Ang nag-iisang tagapagmana ng Castillo Holdings! Ang kumpanyang… ang kumpanyang kakabili lang ng bangko kung saan ka may loan!”

Napaluhod si Marco sa ulan. Hindi lang siya nakipag-divorce sa asawa niya. Nakipag-giyera siya sa Diyos.

Kabanata 3: Ang Pagbawi

Nasa himpapawid na ang Gulfstream G650ER.

Sa loob ng private stateroom, nakatayo si Elena sa harap ng salamin. Ang gray cardigan, ang costume ni “Elena na Housewife,” ay nakatambak sa sahig.

Nagbihis siya. Isang structured blazer mula sa Alexander McQueen at pantalon na mas mahal pa sa kotse ni Marco.

Paglabas niya sa main cabin, patay na ang daga. Nagbalik na ang Emperatris.

Naghihintay si Mang Sebio na may hawak na iPad at baso ng champagne. “Kamusta ang pakiramdam, Señorita?”

“Parang nagising ako sa tatlong taong coma,” sagot ni Elena sabay lagok ng champagne. “Ano ang status ng portfolio ni Valdez?”

Nag-project ang graph sa screen.

“Marco Valdez,” simula ni Sebio. “CEO ng Valdez Tech. Lubog sa utang ang kumpanya niya para sa new AI software. Nakasangla ang penthouse, ang kotse, at pati ang resthouse ng magulang niya sa Tagaytay.”

Lumapit si Elena sa screen.

“Ang primary lender ay Union Bank of Commerce,” paliwanag ni Sebio. “Pero kaninang 4:10 PM, sampung minuto matapos kang pumirma, binili ng Castillo Group ang lahat ng utang ng Valdez Tech. Tayo na ang may-ari ng utang niya, Señorita.”

Hinaplos ni Elena ang screen. “Tinawag niya akong boring. Sabi niya hindi ako bagay sa mundo niya. Hindi niya alam, ang mundo niya ay isang maliit na kwarto lang na pinapaupahan ko.”

“Anong utos mo?”

Umupo si Elena at humalukipkip. “Kanselahin ang reservation niya sa Gallery by Chele. I-audit ang kumpanya niya bukas ng 8:00 AM. I-freeze ang corporate accounts.”

“At yung babae? Si Jessy?”

Kinuha ni Elena ang folder. “Wag mong galawin. Hayaan mong maranasan niya kung paano lumubog ang barko. Gusto kong makita kung lalangoy ba ang daga o malulunod.”

Kabanata 4: Ang Pagbagsak

Habang nasa ere si Elena, nasa impyerno naman si Marco.

Sakay ng Porsche, kasama si Jessy na nagrereklamo.

“Babe! Ang ingay mo naman mag-drive! Sayang yung blowout ko sa buhok!” reklamo ni Jessy habang nagse-selfie.

“Tumahimik ka, Jess!” sigaw ni Marco. “Si Elena… Si Elena ay isang Castillo!”

“Castillo? Yung may-ari ng mga mall? Edi mayaman! Hingian mo ng alimony!”

“Pumirma ako ng prenup, tanga! Binigyan ko siya ng 50k para umalis! Ako pa nagbayad sa bilyonaryo para layuan ako!”

Dumating sila sa restaurant. Inabot ni Marco ang susi sa valet pero nanginginig ang kamay niya. Pagpasok nila, hinarang sila ng manager.

“Reservation for Valdez,” sabi ni Marco, pilit na pinapatatag ang boses.

“I’m sorry, Sir,” sabi ng manager na hindi man lang tumitingin sa kanya. “Cancelled na po ang reservation.”

“Ako ang may-ari ng account!”

“Actually,” turo ng manager sa screen, “Ang may-ari ng Black Card na ginagamit niyo ay si Mrs. Elena Valdez. Tumawag siya kanina. Pinapasabi niyang closed na ang tab niyo dito permanently.”

Nagtitinginan na ang mga tao. Namula si Marco. “Bayaran ko ng cash!”

“Sir, this implies insolvency. Please leave.”

Pinalabas sila ng security guard.

Nagtatakbo si Marco papunta sa opisina niya. Pagpasok niya, sinubukan niyang mag-login sa bank accounts. ACCESS DENIED. FROZEN BY CREDITOR: CASTILLO GLOBAL.

Bumukas ang printer sa sulok. Whirrr. Click.

Lumabas ang isang litrato. Litrato ng isang 2018 Toyota Vios. Sa ilalim nito, may nakasulat: Para sa transition mo.

Kabanata 5: Ang Tunay na Arkitekto

Huwebes. Dalawang araw matapos ang divorce.

Wasak na ang reputasyon ni Marco sa social media. Nag-trending ang #TeamElena matapos mag-donate si Elena ng 100 Million Pesos sa charity—habang si Marco ay tinaguriang “Cheater of the Year.”

Pero mas malala ang problema sa opisina.

“Marco, sira ang code!” sigaw ni David, ang lead developer. “Yung AI, hindi gumagana! Yung launch sa Sabado, mapapahiya tayo!”

“Ayusin mo! Ikaw ang developer!”

“Hindi ako ang nagsulat ng core algorithm, Marco! Tignan mo ang logs!”

Tinuro ni David ang screen. Last Edited by: Admin_EV. (Elena Valdez).

Namilog ang mata ni Marco. Naalala niya ang mga gabi na nakikita niyang gising si Elena sa laptop niya. Ang akala niya naglalaro lang ito ng Solitaire.

“Siya…” bulong ni Marco. “Siya ang nagsulat ng AI.”

“At tinanggal niya ang license key,” sabi ni David. “Proprietary tech ng Castillo Systems ang ginamit niya. Binawi na nila. Wala tayong produkto, Marco.”

Wala nang choice si Marco. Kailangan niyang magmakaawa.

Sumakay siya sa Porsche (na wala nang gas halos) at pinaharurot papunta sa Forbes Park, sa mansyon ng mga Castillo.

Kabanata 6: Ang Huling Hatol

Pagdating sa gate ng mansyon, hinarang siya ng mga security. May party sa loob. Nakikita niya ang mga limousine at luxury cars.

“Elena! Kausapin mo ako!” sigaw ni Marco sa gate habang umuulan.

Bumukas ang gate. Lumabas si Mang Sebio. “Dalawang minuto lang, Mr. Valdez.”

Dinala siya sa garden, sa isang glass gazebo. Doon, nakatayo si Elena. Suot ang isang midnight blue gown, punong-puno ng dyamante.

Napaluhod si Marco. “Elen… Sorry. Mahal kita. Bumalik ka na. Pwede tayong maging partners. 50-50.”

Tinitigan siya ni Elena na parang isang ipis. “Hindi mo ako mahal, Marco. Mahal mo lang na nililinis ko ang kalat mo.”

“Ako ang gumawa ng kumpanya!”

“Ikaw?” Tumawa si Elena. “Sino nagbayad ng patent? Ako. Sino nag-code ng algorithm habang tulog ka? Ako. Sino ang nagpondo sa ‘angel investor’ mo? Daddy ko. Sinubukan lang kita, Marco. Binigay ko sayo ang susi ng kaharian, pero pinalitan mo lang ang seradura.”

Nilapag ni Sebio ang isang folder sa mesa.

“Binili ko na ang Valdez Tech,” sabi ni Elena. “At bukas, ipapasara ko na ito. Buburahin ko ang servers.”

“Papatayin mo ang legacy ko!”

“Wala kang legacy. Pero dahil mabait ako, eto.” Tinulak niya ang isang tseke. “100,000 pesos.”

“Insulto ‘to!”

“Generosity ‘yan,” sagot ni Elena. “Sapat na ‘yan para makapagsimula ka sa probinsya. Maghanap ka ng trabaho sa IT support. At wag ka nang magpapakita sa akin.”

Pinirmahan ni Marco ang NDA nang nanginginig ang kamay.

Pagtalikod niya, tinanong niya si Sebio. “Nasan ang kotse ko?”

“Company car po iyon,” sabi ni Sebio. “Pag-aari na ng Castillo Group. Pero yung Toyota Vios na binigay sa inyo sa settlement? Nasa impounding area sa Makati. Kung magmamadali kayo, baka maabutan niyo pa bago i-crusher.”

Naglakad si Marco sa dilim, basang-basa, habang sa loob ng mansyon, itinaas ni Elena ang kanyang baso.

Ang daga ay bumalik sa imburnal. Ang Reyna ay nasa trono na.