Chapter 1: Ang Pag-ibig sa Panahon ng Wala

Hinding-hindi ko makakalimutan ang gabing iyon. Ang gabing akala ko ay selebrasyon ng pagmamahal, pero naging entablado ng aking kahihiyan. Ako si Elena. Limang taon na ang nakararaan, akala ko ay nasa akin na ang lahat. Kasal ako sa lalaking pinapangarap ko, si Derrick.

Nagkakilala kami noong kolehiyo sa isang boring na Economics class. Sa isang simpleng tinginan at palihim na tawanan habang nakatalikod ang propesor, nahulog ako. Sobrang lalim. Yung klase ng pag-ibig na akala mo ay walang makakapigil. Pagka-graduate, nagpakasal kami sa isang napakasimpleng seremonya. Walang garbo, walang mamahaling reception. Ang suot ko lang ay bestidang nabili ko sa sale, at ang handa namin ay spaghetti at cheap na champagne.

Wala kaming pera noon, pero mayaman kami sa pangarap. Gusto ni Derrick magtayo ng sarili niyang tech company. Kapag nagkukuwento siya tungkol sa vision niya, nagniningning ang kanyang mga mata. At ako? Naniwala ako sa kanya nang buong puso. Tumira kami sa isang maliit na apartment sa gilid ng Maynila. Mainit, maingay ang mga kapitbahay, at minsan ay tumutulo pa ang kisame kapag umuulan.

Pero hindi ko ininda ‘yun. Masaya ako. Pag-uwi galing trabaho, magluluto kami ng simpleng hapunan, mangangarap tungkol sa future, at matutulog nang magkayakap sa aming lumang sofa. Masaya ako sa simpleng buhay.

Pero nagbago ang lahat nang magsimulang mabigo si Derrick. Unang startup, palpak. Pangalawa, lugi. Pangatlo, baon sa utang. Unti-unting nawala ang ningning sa kanyang mga mata. Naging mainitin ang ulo niya, laging galit sa mundo, at lumayo ang loob sa akin. Nagsimulang magpatong-patong ang mga bills. Meralco, tubig, upa—hindi na namin mabayaran.

Kaya ginawa ko ang ginagawa ng sinumang tapat na asawa: Kumayod ako.

Tatlong trabaho ang pinagsabay ko para lang mabuhay kami. Sa umaga, barista ako sa isang coffee shop. Sa hapon, nagda-data entry ako online. Sa gabi, waitress ako sa isang restaurant sa Makati. Halos apat na oras lang ang tulog ko araw-araw, pero tiniis ko. Sabi ko sa sarili ko, “Pansamantala lang ‘to. Kapag naging successful si Derrick, magiging okay din ang lahat.”

Ang masaklap pa, hindi ako kailanman gusto ng nanay niya. Mula sa unang araw, pinaramdam na niya na hindi ako sapat para sa anak niya. Pupunta siya sa apartment namin, titingin sa paligid na may pandidiri, at sasabihing, “Kung nagpakasal lang sana si Derrick sa babaeng may ambisyon at koneksyon, hindi siya maghihirap ng ganito.”

Sinisi niya ako sa lahat. At ang masakit, nakita kong unti-unting naniniwala si Derrick sa kanya. Tumigil na siya sa paghalik sa akin bago umalis. Hindi na niya tinatanong kung kumusta ang araw ko. Umuuwi siya ng madaling araw, ang dahilan niya ay “networking” daw at naghahanap ng investors.

Gusto kong maniwala. Kailangan kong maniwala, dahil kung aaminin ko ang totoo, baka ikamatay ko sa sakit.

Chapter 2: Ang Masakit na Katotohanan

Dumating ang gabi na nakita ko ang totoo. Maaga akong natapos sa shift ko sa restaurant at naisipan kong i-surprise si Derrick sa sinasabi niyang networking event. Pumunta ako sa isang upscale bar sa BGC, suot pa ang aking uniporme na amoy prito at pawis.

Pagpasok ko, nanigas ako sa kinatatayuan ko. Nakita ko siya. Nakaupo sa isang sulok, kausap ang isang babaeng hindi ko kilala. Maganda siya, makinis, sopistikada, at suot ang designer suit na siguro ay mas mahal pa sa kinikita ko sa isang taon. Ang pangalan niya ay Amanda.

Tumatawa si Amanda sa sinasabi ni Derrick, at hinawakan niya ang kamay ng asawa ko sa ibabaw ng mesa. Nakita ko ang ngiti ni Derrick—isang ngiti na matagal ko nang hindi nakikita kapag ako ang kasama niya. Nang mapansin niya ako, nakita ko ang gulat at guilt sa mukha niya. Tumalikod ako at tumakbo palabas bago pa siya makapagsalita.

Umuwi siya ng alas-tres ng madaling araw. Nagtulug-tulugan ako. Hindi namin ito pinag-usapan.

Ang hindi ko alam noon, si Amanda ay hindi lang basta babae. Isa siyang mayamang investor. At nag-offer siya kay Derrick ng 100 Million Pesos para sa kumpanya nito, pero may isang kondisyon: Kailangan muna niya akong iwan. Gusto ni Amanda na walang sagabal. At si Derrick? Ang lalaking pinag-alayan ko ng lahat ng sakripisyo? Pinag-isipan niya ito.

Tatlong linggo ang lumipas, sinabi ni Derrick na imbitado kami sa isang party. Celebration daw ng business associate niya at importanteng nandoon kaming dalawa. Nagulat ako na gusto niya akong isama. Fifth wedding anniversary din namin ng linggong iyon, kaya umasa ako. Naisip ko, baka ito na ang paraan niya para ayusin ang lahat. Baka babawi siya.

Bumili ako ng simpleng pulang bestida gamit ang perang inipon ko sana pambili ng groceries. Nag-ayos ako ng buhok, nag-makeup, at sa unang pagkakataon matapos ang ilang buwan, naramdaman kong maganda ako.

Pagdating namin sa venue, isang napakagarbong restaurant, napansin ko agad ang dami ng tao. Nasa 50 guests, lahat ay mukhang mayayaman, may hawak na wine glass, at nagtatawanan. Agad akong naliit. Parang hindi ako kabilang. Pero inalalayan ako ni Derrick papasok, kaya inisip ko na magiging ayos lang ang lahat.

Hanggang sa nakita ko si Amanda. Nandoon siya, suot ang isang puting gown na kumikinang. Nakatingin siya kay Derrick na parang pag-aari niya ito. Bumaligtad ang sikmura ko. Iniwan ako ni Derrick sa isang gilid habang nakikipag-usap siya sa iba. Sinubukan kong makipag-kwentuhan sa ibang bisita, pero halos hindi nila ako pinapansin. Ako ang “poor wife” sa murang bestida, at alam nilang lahat iyon.

Chapter 3: Ang Pagsabog ng Kahihiyan

Matapos ang isang oras, may kumalansing ng baso at tumahimik ang buong kwarto. Nasa harap na si Derrick, may hawak na mikropono. Bumilis ang tibok ng puso ko. Baka babatiin niya ako ng Happy Anniversary? Baka pasasalamatan niya ako sa pagiging tapat sa kanya sa kabila ng hirap?

Ngumiti siya sa mga tao at sinabing, “May dalawa akong malaking anunsyo ngayong gabi.”

Nagpalakpakan ang lahat. Ngumiti ako nang pilit, sinusubukang hulihin ang tingin niya, pero hindi siya tumitingin sa akin.

“Una,” malinaw at puno ng kumpyansa ang boses niya. “Pumayag na si Ms. Amanda Chen na mag-invest ng 100 Million Pesos sa aking kumpanya. Ito na ang break na hinihintay natin!”

Naghiyawan ang mga tao. Tumayo si Amanda, kumaway nang may grasya. Pumalakpak din ako, nalilito pero sinusubukang maging supportive.

Tinaas ni Derrick ang kamay niya para patahimikin ulit ang lahat. “At ang pangalawa…” huminto siya, at sa pagkakataong ito, tumingin siya nang diretso sa akin. Ang tingin niya ay malamig, walang emosyon.

“Naghain na ako ng divorce. Elena, matatanggap mo ang papeles bukas ng umaga.”

Tumahimik ang buong kwarto ng eksaktong tatlong segundo. Pagkatapos, sumabog ang bulungan. May mga nag-gasp. May mga tumawa nang mahina. Ang iba, nilabas ang kanilang mga cellphone at nagsimulang mag-video.

Nanigas ako. Hindi ako makagalaw. Hindi ko ma-process ang sinabi niya. Panaginip lang ba ito? Bangungot?

Lumapit si Amanda kay Derrick at kumapit sa braso nito, nakangiti sa mga tao na parang nanalo siya ng trophy. At ang pinakamasakit? Tumayo ang nanay ni Derrick, pumapalakpak habang naluluha sa tuwa.

“Sa wakas!” sigaw ng biyenan ko. “Deserve ng anak ko ang mas higit pa sa’yo!”

Nakatingin sa akin ang lahat. Tinuturo ako, pinagbubulungan. Kitang-kita ko ang mga cellphone na nakatutok sa akin, nire-record ang aking kahihiyan, kinukuha ang eksaktong sandali kung paano gumuho ang mundo ko. Tumingin ako kay Derrick sa huling pagkakataon, umaasang makakita ng kahit kaunting pagsisisi. Pero wala. Bato ang puso niya.

Hindi ko na matandaan paano ako nakalabas. Basta ang alam ko, tumatakbo ako sa kalsada naka-heels, lumalabo ang paningin ko dahil sa luha. Masikip ang dibdib ko, hindi ako makahinga. Rinig ko pa rin ang tawanan nila sa isip ko.

Kinabukasan, viral na ako. “Woman dumped at anniversary party” ang headline. Pinagtawanan ako ng buong social media. Tinawag akong patay-gutom, kawawa, walang kwenta. Nawalan ako ng trabaho sa restaurant dahil “bad image” daw ako. Tinanggal din ako sa coffee shop.

Sa isang iglap, nawala ang lahat. Walang asawa, walang bahay (kasi nakapangalan kay Derrick ang apartment), walang trabaho, at walang dignidad.

Chapter 4: Ang Lihim ni Lola Helena

Lumipat ako sa pinakamurang bedspacer na nahanap ko sa Tondo. Maliit, madilim, amoy imburnal. Natutulog ako sa manipis na foam at Lucky Me noodles lang ang kinakain ko araw-araw. Minsan, hindi na ako kumakain. Sobrang depressed ko, naisip ko nang tapusin ang lahat.

Isang taon ang lumipas na parang impyerno. Namuhay ako sa dilim. Pero isang Martes ng hapon, may nakita akong sobre na isiniksik sa ilalim ng pinto ko. Galing ito sa isang sikat na law firm. Makapal ang papel, mukhang mamahalin, at nakasulat ang pangalan ko sa gintong tinta.

Akala ko, dinidemanda pa ako ni Derrick. Pero nang buksan ko, iba ang laman.

“Dear Ms. Elena Witmore, nais ka naming makausap tungkol sa iyong yumaong lola, si Helena Ashworth. Mangyaring pumunta sa aming opisina para sa iyong mana.”

Lola? Wala akong lola. Pinalaki ako ng nanay ko nang mag-isa at namatay siya noong 19 anyos ako. Ang buong akala ko ay patay na ang mga magulang niya bago pa ako ipinanganak. Akala ko scam ito. Pero dahil wala na akong mawawala, pumunta ako.

Pagdating ko sa law office sa Makati, hiyang-hiya ako sa suot kong damit na nabili sa ukay-ukay. Pero pinaupo ako ng isang eleganteng babae, si Atty. Patricia.

“Alam kong nalilito ka,” sabi ni Patricia nang mahinahon. “Si Helena Ashworth ay ang iyong lola sa ina. Nagkaroon sila ng alitan ng nanay mo noong bata pa siya at lumayas ang nanay mo. Hinanap ka ng lola mo sa loob ng maraming taon. Noong nahanap ka niya, namatay na ang nanay mo. Pinagmasdan ka niya sa malayo, nahihiyang lumapit. Namatay siya tatlong buwan na ang nakararaan, at sa kanyang huling habilin, iniwan niya ang lahat sa iyo bilang kaisa-isang tagapagmana.”

“Anong iniwan niya?” tanong ko, nanginginig ang boses.

Inabot ni Patricia ang isang dokumento. Sa taas, may nakasulat na halaga na nagpatigil ng tibok ng puso ko.

$1.3 Billion USD. O mahigit 70 Bilyong Piso.

Tumawa ako. Baliw na yata ako. Imposible ito. Pero seryoso si Patricia. Inilatag niya ang mga titulo ng lupa, commercial buildings, hotels, at shopping malls sa iba’t ibang bansa. Ang lola ko pala ay isang real estate tycoon na nagsimula sa wala.

At ngayon, akin na ang lahat ng iyon.

Umiyak ako nang sobra. Lahat ng sakit, lahat ng gutom, lahat ng pang-aalipusta—bumuhos lahat. Binigay din sa akin ni Patricia ang diary ng lola ko. Doon ko nalaman na pareho pala kami ng kapalaran. Iniwan din siya ng asawa niya para sa mas mayaman. Pero imbes na magpatalo, ginamit niya ang sakit para magtagumpay.

Ang huling mensahe niya sa akin: “Elena, kung nababasa mo ito, alam kong dumaan ka sa impyerno. Pero tandaan mo, ang tunay na lakas ay hindi ang paghihiganti. Ang tunay na lakas ay ang pagbangon at pagiging matagumpay na hindi mo na kailangan ang mga taong nanakit sa’yo.”

Chapter 5: Ang Pagbabalik ng Reyna

Sa loob ng anim na buwan, binago ko ang sarili ko. Hindi lang sa panlabas, kundi pati sa loob. Nag-aral ako magpatakbo ng negosyo. Lumipat ako sa penthouse ng lola ko. Nanatili akong tahimik. Walang post sa Facebook, walang yabang.

Nagtayo ako ng foundation para sa mga kababaihang iniwan at inabuso. Ibinuhos ko ang oras ko sa pagtulong. Natutunan kong ang halaga ko ay hindi nakabase sa lalaki.

At dumating ang gabi ng muling pagtatagpo.

Nag-host ako ng isang malaking Charity Gala sa isa sa mga hotel ko. 200 guests, puro elite at media. Nakasuot ako ng silver gown, punong-puno ng kumpiyansa. Habang nasa stage ako at nagsasalita, sinabihan ako ng security na may nagpipilit pumasok sa entrance.

Nang ilarawan nila, alam ko na kung sino. Si Derrick.

Pwede ko siyang ipakaladkad palabas. Pwede ko siyang ipahiya gaya ng ginawa niya sa akin. Pero hindi ko ginawa. Pinapasok ko siya.

Nang makita ko siya, halos hindi ko siya makilala. Payat, mukhang pagod, at ang suot na coat ay luma na. Wala na ang yabang sa mukha niya. Desperado na ang mga mata niya.

Lumapit siya sa akin, nanginginig. “Elena… nakita kita sa balita. Hindi ako makapaniwala. Paano?”

Ngumiti ako nang kalmado. “Hello, Derrick.”

Nagkanda-utal siya. “Iniwan ako ni Amanda. Nalugi ang kumpanya. Niloko niya ako at kinuha ang natitirang pera ko. Nawala ang lahat sa akin, Elena. Hinahanap kita… at ngayon… bilyonarya ka na?”

Tinitigan ko siya. Wala akong naramdamang galit. Wala ring pagmamahal. Awa na lang.

“Akala ko tama ako,” sabi niya habang tumutulo ang luha. “Napakalaki ng pagkakamali ko. Tinapon ko ang pinakamagandang bagay sa buhay ko. Elena, pwede ba tayong mag-usap? Pwede ba tayong magsimula ulit?”

Umiling ako nang marahan. “Hindi, Derrick. Pinapatawad na kita. Pero hindi na ako ang babaeng kilala mo. Ang babaeng ‘yon? Pinatay mo siya noong gabing ipinahiya mo siya sa harap ng maraming tao. Ibang tao na ako ngayon. At sa buhay kong ito, wala ka nang lugar.”

Tinalikuran ko siya. At sa pagkakataong ito, hindi ako umiyak. Hindi ako lumingon. Hinayaan ko ang security na ilabas siya nang tahimik. Bumalik ako sa mga bisita ko, sa mga taong rumespeto sa akin, at sa kinabukasang binuo ko gamit ang sarili kong lakas.

Chapter 6: Ang Aral ng Tadhana

Isang taon at kalahati matapos akong sirain ni Derrick, tumayo ako sa sarili kong entablado. Hindi bilang biktima, kundi bilang may-ari ng imperyo. At noong gumapang pabalik ang lalaking nagbasura sa akin, nanalo na ako nang hindi nagbubuhat ng kamay.

Ito ang natutunan ko: Huwag na huwag mong hahayaan na ang halaga mo ay diktahan ng taong hindi nakakakita ng worth mo. Minsan, ang pinakamasakit na pangyayari sa buhay mo ay ang “setup” ni Lord para sa pinakamagandang blessing na darating sa’yo.

Kaya kung ikaw na nagbabasa nito ay nasa sitwasyon kung saan pakiramdam mo ay tinatapak-tapakan ka, huwag kang susuko. Hindi pa tapos ang kwento mo. Baka hindi pera ang mana mo, pero ang tatag at dunong na makukuha mo sa hirap ay higit pa sa ginto.

Ang pinakamalupit na ganti? Ang maging masaya, matagumpay, at buo, na kahit anong gawin nila, hindi na nila maaabot ang level mo.