Kabanata 1: Ang Huwad na Anghel

Ngayon sana ang kasal ko. Walong taon. Walang taong relasyon ang inalagaan namin ni Gino. Akala ko, siya na ang “Happy Ever After” ko. Sabi nila, napakaswerte ko raw. Isang delivery rider lang ako na naging fiancé ng isang heredero. Parang teleserye, ‘di ba? Pero hindi ko alam, horror movie pala ang kalalabasan nito.

Limang taon na ang nakalipas nang bumagsak ang pamilya namin—ang Pamilya Lopez. Namatay ang mga magulang ko sa isang “aksidente” sa sasakyan. Ang buong akala ko, ang Pamilya Kin—ang pamilya ng dati kong nobyo na si Kian—ang may kagagawan nito para makuha ang lupain namin. Galit na galit ako kay Kian. Sinisi ko siya. At sa panahong iyon ng kadiliman, si Gino ang naging sandalan ko. Siya ang sumalo sa akin.

“Lolai, huwag kang mag-alala. Poprotektahan kita. Mamahalin kita,” pangako ni Gino sa akin.

Pero ngayong araw, habang suot ko ang gown na akala ko’y simbolo ng pagmamahal, nalaman ko ang isang katotohanang dumurog sa akin.

Isang matandang residente sa condominium na dinadalhan ko ng delivery ang nakakilala sa akin. “Lolai? Ikaw ba ‘yan? Ang anak ng mga Lopez? Sayang, napakabait ng mga magulang mo. Kung hindi lang sana pinutol ng taong ‘yon ang preno ng kotse nila…”

Nanigas ako. Ang alam ko, binangga sila. Pero pinutol ang preno?

Sa gitna ng kalituhan, dumating si Gino. Hindi siya nakangiti. Iba ang tingin niya. Malamig. Nakakatakot. Dinala niya ako sa isang auction event sa halip na sa simbahan.

“Gino, anong ginagawa natin dito? Ang kasal natin…”

“Tumahimik ka, Lolai. May kailangan lang tayong tapusin.”

Doon, sa harap ng mayayamang tao sa Makati, ginawa niya akong parang laruan. Isinalang niya ako sa auction. Ang fiance niya! “Sino ang gustong mag-bid para sa huling bulaklak ng Pamilya Lopez?” sigaw ng host.

Hiyang-hiya ako. Gusto kong lamunin ng lupa. Pero biglang may bumoses mula sa likuran. Isang pamilyar na boses na limang taon kong pilit kinalimutan.

“300 MILYON!”

Si Kian. Ang lalaking akala ko’y pumatay sa mga magulang ko. Nakatayo siya doon, galit na galit ang mga mata habang nakatingin kay Gino.

Kabanata 2: Ang Lihim sa Tagaytay

Nagkagulo sa auction. Hinatak ako ni Kian palabas. “Lolai, sumama ka sa akin. Mapapahamak ka kay Gino!”

“Bitawan mo ako! Kayo ang sumira sa buhay ko!” sigaw ko sabayampal sa kanya. Pero sa mga mata ni Kian, wala akong nakitang galit. Puro pag-aalala lang.

“Lolai, makinig ka. Hindi ako ang pumatay sa parents mo. Si Gino! Siya ang may pakana ng lahat!”

Hindi ako naniwala. Tumakbo ako pabalik kay Gino. Kay Gino ako nagtitiwala! Pero dinala ako ni Gino sa isang liblib na rest house sa Tagaytay. At doon, lumabas ang tunay na demonyo.

“Buntis ka, ‘di ba Lolai?” tanong ni Gino habang hawak ang isang baso ng alak. “Oo, Gino. Magiging ama ka na…” Tumawa siya nang malakas. Isang tawang nakakapangilabot. “Anak ko? Sigurado ka ba? O baka anak ‘yan ni Kian?”

Bigla niya akong sinakal. “Alam mo ba kung gaano ko katagal hinintay ang araw na ‘to? Ang makita kang magdusa? Inggit na inggit ako kay Kian noon pa man. Siya ang paborito, siya ang mayaman, siya ang mahal mo. Kaya inagaw kita. Pinatay ko ang mga magulang mo para mawalan ka ng kakampi at sa akin ka lang umasa!”

Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Ang lalaking minahal ko ng walong taon… siya pala ang pumatay sa pamilya ko. Siya ang demonyo.

Kabanata 3: Ang Kabaong

“Gino, parang awa mo na… ang bata…” pagmamakaawa ko.

Pero wala siyang awa. Ikinulong niya ako sa isang kwarto kasama ang isang kabaong. “Diyan. Diyan bagay ang mga Lopez.”

Lumipas ang ilang oras, o baka araw? Hindi ko na alam. Gutom, uhaw, at takot. Hanggang sa narinig ko ang mga putok ng baril sa labas.

“Lolai! Nasaan ka?!”

Boses ni Kian!

Bumukas ang pinto at nakita ko siya—duguan, sugatan, pero nakatayo pa rin. Sinugod niya ang mga tauhan ni Gino. Niyakap niya ako nang mahigpit. “Nandito na ako. Hindi kita iiwan.”

Pero hindi pa tapos si Gino. Lumabas siya hawak ang isang remote control. “Akala niyo ba makakatakas kayo? Ang buong lugar na ‘to ay may bomba! Kung hindi ko kayo makukuha, walang makakakuha sa inyo! Mamamatay tayong lahat dito!”

Kabanata 4: Ang Pagsabog at Ang Katotohanan

“Gino, tama na!” sigaw ni Kian. “Kapatid kita!”

“Hindi kita kapatid! Bastardo ka! Ikaw ang umagaw sa lahat ng dapat ay sa akin!” Sigaw ni Gino habang nanginginig ang kamay sa buton.

Sa isang iglap, sinugod ni Kian si Gino. Nagpagulong-gulong sila sa sahig. Naagaw ni Kian ang remote at inihagis ito sa malayo.

“Lolai, tumakbo ka na! Umalis ka na dito!” sigaw ni Kian habang pinipigilan si Gino.

“Hindi! Hindi kita iiwan!”

Sa huli, dumating ang mga pulis. Napalibutan si Gino. Wala na siyang takas. Habang hinihila siya ng mga otoridad, nakita ko ang pagbagsak ng kanyang mga balikat. Ang “mabait” na Gino ay wala na. Ang natira na lang ay isang lalaking kinain ng inggit at galit.

Kabanata 5: Ang Muling Pag-uumpisa

Ilang buwan ang lumipas. Nasa isang pribadong resort kami sa Palawan. Payapa na ang lahat.

“Masakit pa ba ang sugat mo?” tanong ko kay Kian habang inaayos ang benda sa braso niya.

“Wala ‘to. Ang mahalaga, ligtas ka. Ligtas kayo ng baby.”

Niyakap ko siya. Sa loob ng limang taon, namuhay ako sa kasinungalingan. Ang taong akala ko ay kakampi ko, siya pala ang kaaway. At ang taong akala ko ay kaaway, siya pala ang tunay na nagmamahal sa akin.

“Kian, patawad sa lahat ng sinabi ko noon.”

Hinawakan niya ang kamay ko at may inilabas na isang maliit na kahon. Ang kwintas na ibinigay niya sa akin noong 18th birthday ko—ang kwintas na akala ko ay tinapon ko na.

“Tinago ko ito, Lolai. Dahil alam kong darating ang araw na maisusuot ko ulit ito sa’yo. Walong taon kitang hinintay. Handa akong maghintay pa ng habambuhay.”

Umiyak ako. Hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa wakas, nahanap ko na ang totoo. Ang tunay na pag-ibig ay hindi nananakit, hindi nagmamanipula. Ang tunay na pag-ibig ay nagpoprotekta, kahit na kapalit nito ay ang sariling buhay.

Ngayon, hindi na ako ang biktima. Ako si Lolai Lopez Kin. At ito ang kwento ng aking pangalawang buhay.