Kabanata 1: Ang Halakhak ng Kataksilan

Tahimik ang silid sa loob ng isang mamahaling law firm sa Makati. Ang tanging naririnig ko lang ay ang kalansing ng mamahaling alahas ni Jessa, ang secretary at kabit ng asawa ko, habang humahalakhak siya sa harap ko. Sa tapat ko, nakaupo si Joaquin—ang lalaking pinangakuan ko ng habambuhay—na parang isang estranghero. Walang emosyon ang kanyang mga mata habang itinutulak sa akin ang mga dokumento ng diborsyo.

“Pirmahan mo na, Bianca. Huwag mo nang pahabain pa ang eksenang ito,” malamig na sabi ni Joaquin.

Hindi ako kumikibo. Hawak ko ang panulat, nanginginig ang aking mga daliri. Akala nila ay dahil ito sa takot o pighati. Akala nila ay dahil wasak na ako. Pero ang totoo, may apoy na nagliliyab sa loob ko na hindi nila kayang arukin. Tatlong taon. Tatlong taon akong nagtiis sa pamilyang ito. Ako, na isang hamak na arkitekto mula sa isang simpleng pamilya sa Bulacan, ay pumasok sa mundo ng mga Ayala at Forbes Park na puno ng pag-asa.

Ngunit ang pangarap na iyon ay naging isang bangungot. Habang pinapanood ko si Jessa na kumakapit sa braso ni Joaquin, naalala ko kung paano nila ako itinuring na parang basahan. Si Doña Catalina, ang madrasta ni Joaquin, ay walang ibang ginawa kundi ipamukha sa akin na hindi ako kabilang sa kanila. “You’re just a gold digger, Bianca,” lagi niyang bulong sa tuwing may family dinner kami sa kanilang mansion.

Kabanata 2: Ang Lason sa Likod ng Marangyang Buhay

Nagsimula ang lahat apat na buwan na ang nakakaraan. Nakaramdam ako ng pagkahilo at laging pagod. Noong una, akala ko ay dahil lang ito sa stress sa trabaho at sa pangungutya ng kapatid ni Joaquin na si Sofia, na sadyang nagtatapon ng wine sa gown ko sa mga party. Pero nang mag-positive ang pregnancy test, tila tumigil ang mundo ko sa saya. Walong linggo na akong buntis.

Gusto kong sorpresahin si Joaquin nang gabing iyon. Pero pag-uwi ko nang maaga mula sa doktor, narinig ko ang mga boses mula sa kanyang study room. Ang pinto ay bahagyang nakabukas.

“Kapag nadivorce mo na siya, paghahati-hatian nating tatlo ang kayamanan ni Dad,” sabi ni Sofia. “Nakahanda na ang mga abogado ni Mommy Catalina. Kailangan nating kumilos bago siya mabuntis.“

Tumawa si Joaquin. Isang tawang parang kutsilyong sumaksak sa puso ko. “Jennifer is doing her part perfectly. Napaka-uto-uto ni Bianca. Wala siyang kaalam-alam. Kapag namatay na si Dad, malaya na tayo sa kanilang dalawa.“

Doon ko naintindihan. Hindi lang ito simpleng pangangaliwa. Ito ay isang sabwatan. Si Jessa—o Jennifer—ay bahagi ng plano para mapatalsik ako bago mamatay si Don Ramon, ang biyenan ko. Si Don Ramon ay may terminal cancer, anim na buwan na lang ang itatagal. Sinabi niya sa kanila na iiwanan niya sa akin ang malaking bahagi ng kanyang imperyo dahil ako lang ang tanging taong naging totoo sa kanya.

Hindi ako sumugod. Hindi ako nag-eskandalo. Sa halip, dahan-dahan akong umatras, sumakay sa kotse ko, at umiyak nang dalawang oras. Pagkatapos, pumunta ako sa isang tech store at bumili ng pinakamaliliit na spy cameras at recording devices. Kung gusto nilang maglaro, ituturo ko sa kanila kung paano manalo.

Kabanata 3: Ang Chess Master ng Tagaytay

Sa loob ng tatlong buwan, naging multo ako sa sarili kong buhay. Nakangiti ako sa mga hapunan habang nirerecord ang bawat salita nila. Nagtanim ako ng camera sa opisina ni Joaquin, sa kwarto namin, at sa sala ni Doña Catalina. Nakolekta ko ang lahat: ang pakikipag-relasyon ni Joaquin kay Jessa, ang pagnanakaw ni Sofia ng mga sikreto ng kumpanya, at ang paglipat ni Joaquin ng pera sa mga offshore accounts sa Cayman Islands.

Pero ang pinaka-kasuklam-suklam na nadiskubre ko ay ang ebidensya na pinatay ni Doña Catalina ang unang asawa ni Don Ramon dalawampung taon na ang nakakaraan gamit ang isang uri ng lason na parang heart attack ang epekto. At ang mas malala, ang lason na iyon ay unti-unti na rin niyang inihahalo sa iniinom ko para magmukha akong mahina at nawawala sa sarili.

Ang tanging taong pinagkakatiwalaan ko ay si Don Ramon. Isang hapon sa kanilang rest house sa Tagaytay habang naglalaro kami ng chess, tumingin siya sa akin.

“Alam mo na, ‘di ba?” tanong niya. Nagtagpo ang aming mga mata. “Na ang pamilya ko ay punong-puno ng mga ahas.“

Ipinakita ko sa kanya ang lahat. Anim na oras kaming nag-usap. Nakita ko ang pagkadurog ng isang makapangyarihang tao, ngunit ang kanyang pighati ay naging isang matalim na galit. “May plano ako,” bulong niya. “Pero kailangan mong magtiwala sa akin nang buo. Susunugin natin sila at babangon tayo mula sa mga abo.“

Kabanata 4: Ang Pirma ng Kamatayan

Dumating ang araw ng Martes sa buwan ng Nobyembre. Ang opisina ng abogado ay puno ng mga paparazzi na pinatawag ni Doña Catalina para hiyain ako. Sa loob, parang mga hari at reyna silang naghihintay. Si Jessa ay suot pa ang kwintas na mana sa lola ni Joaquin na ninakaw nila sa aking jewelry box.

“Pirmahan mo na, Bianca. Tanggapin mo ang wala at maglaho ka na,” sabi ni Doña Catalina na may mapanuyang ngiti.

Kinuha ko ang panulat. Pinirmahan ko ang bawat pahina nang hindi binabasa. “Masaya na ba kayo?” tanong ko habang may luha sa aking mga mata.

“Sobra,” sagot ni Joaquin. “Ngayon, lumayas ka na.“

Tumayo ako nang dahan-dahan, kinuha ang phone ko, at inilapag sa mesa. Pinindot ko ang ‘Play’. Ang boses ni Doña Catalina ang pumuno sa silid: “Kapag patay na si Ramon, hahatiin natin ang lahat… ilalagay natin si Bianca sa mental hospital…”

Namutla silang lahat. Inilabas ko ang isang folder. Ang mga bank statements ng pagnanakaw ni Joaquin ng 2.5 Bilyong Piso. Ang forensic report ng pagkalason ng unang asawa ni Don Ramon.

“Ipinadala ko na ang lahat ng ito sa NBI tatlong araw na ang nakakaraan,” sabi ko nang may malamig na boses. “Ang tanging dahilan kung bakit wala pa kayong posas ngayon ay dahil gusto naming makita kung gaano pa kayo kasama sa meeting na ito.“

At ang huling hirit ko: “Buntis ako ng labindalawang linggo. Ito ang apo ni Don Ramon. Ang tunay na tagapagmana na pilit ninyong pinigilan. Congratulations, you played yourselves.“

Kabanata 5: Ang Pagguho ng mga Mapagkunwari

Hindi nagtagal, dumating ang mga awtoridad. Si Joaquin ay inaresto sa kanyang penthouse dahil sa embezzlement. Si Sofia ay nahuli sa NAIA habang sinusubukang tumakas papuntang Switzerland. At si Doña Catalina? Inaresto siya sa kalagitnaan ng kanyang massage sa isang mamahaling spa, nahaharap sa kasong murder at attempted murder.

Naging malaking balita ito sa buong Pilipinas. “Billionaire Family Criminal Empire Exposed!” ang headline ng mga pahayagan. Si Jessa naman ay iniwan ng lahat at nawalan ng trabaho, ang kanyang reputasyon ay tuluyang nadungisan.

Inanunsyo ni Don Ramon ang aking bagong posisyon: CEO ng Raymond Group of Companies. Hindi lang ako isang arkitekto ngayon; ako ang namumuno sa isang 400 Bilyong Pisong imperyo. Pinalitan ko ang lahat ng mga korap na board members at binigyan ng pagkakataon ang mga kababaihan at kabataang may talento na noon ay minaliit ni Doña Catalina.

Kabanata 6: Ang Bagong Simula

Ngayon, anim na buwan na ang nakalipas. Nakatayo ako sa deck ng ‘Serenity’, ang yacht ni Don Ramon, habang pinagmamasdan ang paglubog ng araw sa Manila Bay. Hawak ko si Jackson Raymond, ang aking tatlong buwang gulang na anak. Siya ang aking lakas, ang aking bukas.

Katabi ko si Adrien, ang abogadong tumulong sa amin ni Don Ramon. Siya ang lalaking nakakita sa akin sa pinakamahina kong sandali at nanatili sa tabi ko. Hindi siya katulad ni Joaquin. Siya ay tapat, mabait, at itinuturing akong kapantay.

Si Don Ramon? Hindi siya namamatay. Ang terminal cancer ay isang palabas lamang para subukin ang katapatan ng kanyang pamilya. “Strategy is everything, Bianca,” sabi niya habang karga ang kanyang apo.

Sinubukan nilang ibaon ako sa lupa, ngunit hindi nila alam na ako ay isang binhi. Ngayon,