Kabanata 1: Ang Bulong sa Likod ng Pinto

Nanginginig ang aking mga binti habang inaayos ko ang aking belo sa huling pagkakataon sa loob ng sacristy ng San Sebastian Parish sa Tagaytay. Sa loob ng ilang minuto, maglalakad na ako sa altar para pakasalan si Alexander “Alex” Ilustre, ang lalaking minahal ko nang higit sa tatlong taon. Ang simoy ng hangin sa Tagaytay ay malamig, ngunit ang puso ko ay punong-puno ng init at pananabik.

Ngunit biglang nagbago ang lahat nang makarinig ako ng mga boses sa pasilyo. Bahagyang nakabukas ang pinto, at agad kong nakilala ang malakas na tawa ni Alex. Dahil sa kuryosidad, dahan-dahan akong lumapit para makinig. “Pare, sigurado ka bang magtatagumpay ‘to?” boses iyon ni Julian, ang best man.

“Siyempre naman, pare. Patay na patay sa akin si Maria Valentina. Pagkatapos naming makasal, konting panahon na lang bago ko siya makumbinsi na ibigay sa akin ang kontrol sa mga negosyo ng tatay niya,” sagot ni Alex sa isang tono na puno ng lamig—isang panig niya na hindi ko kailanman nakita.

Muntik na akong matumba. Napasandal ako sa pader. “At kung maghinala siya?” tanong naman ni Dylan, isa pa sa mga groomsmen. “Si Valentina? Sobrang tanga niyan. Naniniwala siyang ako ang kanyang Prince Charming. Kapag nakuha ko na ang power of attorney, ibebenta ko ang ilang mga ari-arian ni Matandang Ricardo. Hindi niya mapapansin ‘yun, busy siya sa mga kumpanya niya para i-check ang bawat dokumentong pinipirmahan niya.”

Ang kanilang mga tawa ay tila mga saksak sa aking puso. Tatlong taon kaming magkakasama, tatlong taon ng mga plano. Lahat pala ay isang malaking kasinungalingan. “Eh, mananatili ka bang kasal sa kanya pagkatapos?” tanong ni Julian.

“Sa ngayon, oo. Kailangan ko ng access sa mga ari-arian niya. Pagkatapos nun… well, ang mga aksidente ay nangyayari, ‘di ba?” Tumawa uli si Alex. Kinailangan kong takpan ang aking bibig para hindi makasigaw. Alam ko na ang katotohanan: Ang lalaking nasa harap ng altar ay hindi ang lalaking minahal ko, kundi isang halimaw na naghahanap ng biktima.

Kabanata 2: Ang Banal na Kasinungalingan

“Handa na ba kayo? Nagsimula na ang musika,” babala ni Dylan. “Ready na. Magkunwari tayong masaya, tara na,” wika ni Alex bago sila lumayo. Naiwan akong mag-isa, nakikinig sa tibok ng sarili kong puso na tila sasabog na. Tiningnan ko ang aking sarili sa salamin—ang wedding dress na nagkakahalaga ng kalahating milyong piso, ang belo na pamana pa ng aking lola, ang lahat ng ito ay para sa isang lalaking ang habol lang ay pera.

Hindi ako bibigay. Hindi ko hahayaang magwagi si Alexander Ilustre. Kung gusto niyang maglaro nang madumi, ipapakita ko sa kanya kung paano maglaro ang isang anak ng negosyante. Lumabas ako ng sacristy na may ngiti sa aking mga labi, isang ngiting kasing-ningning ng araw ngunit kasing-talas ng kutsilyo.

Habang naglalakad ako sa pasilyo ng simbahan, nakita ko si Papa, si Mang Ricardo, na naghihintay sa akin. Isang simpleng tao na nagsimula bilang mekaniko hanggang sa maging may-ari ng mga gasoline station at cafe. “Ang ganda ng prinsesa ko,” bulong niya. “Salamat, Pa,” sagot ko habang pinipigilan ang aking boses na manginig.

Nang makarating kami sa altar, hinalikan ni Papa ang aking noo at ibinigay ang aking kamay kay Alex. “Alagaan mo siyang mabuti,” wika ni Papa. “Lagi, Mang Ricardo. Siya ang buhay ko,” sagot ni Alex habang pinipisil ang kamay ko. Gusto kong masuka.

Nagsimula ang seremonya. Nang tanungin kami ng pari, sumagot si Alex ng “I do” nang buong ningning. Nang ako na ang tatanungin, huminto ako ng isang segundo. Naramdaman ko ang kaba ni Alex sa tabi ko. “I do,” sagot ko. Nakita ko ang ginhawa sa kanyang mukha. Hindi niya alam na ang “I do” na iyon ay ang simula ng kanyang impiyerno.

Kabanata 3: Ang Imbestigasyon ni Sophia

Sa gitna ng reception sa isang marangyang hotel sa Tagaytay, lumapit sa akin ang aking kapatid na si Sophia, isang law student. “Ate, parang iba ang aura mo ngayon. Masyado kang kontrolado,” sabi niya. “Sopia, kailangan ko ng pabor. Huwag kang magtatanong, basta gawin mo lang. Hanapin mo ang lahat ng tungkol sa pananalapi ni Alex. Utang, kasaysayan, lahat.”

Hindi nagtagal, bumalik si Sophia na may dalang masamang balita. “Ate, hindi lang 200,000 dollars ang utang niya sa casino. Halos 800,000 dollars o 45 milyong piso ang utang niya sa mga loan shark at sindikato ng illegal gambling. At hindi ikaw ang una. May dalawa na siyang naging fiancee dati na nag-backout dahil nadiskubre ang modus niya.”

Naramdaman ko ang panlalamig ng aking dugo. Si Alex ay isang propesyonal na scammer. At ngayon, ako ang kanyang target. Ngunit may plano ako. Tinanong ko si Sophia kung sino ang mga pinagkakautangan niya. Kailangan ko silang makausap.

Gabi na nang bumalik kami sa aming suite. “Valentina, baka naman pwedeng pag-isipan natin ang joint account?” tanong ni Alex habang naghuhubad ng kanyang tuxedo. “Sabi kasi ng Papa mo, gusto niya akong isama sa management ng kumpanya.” Heto na, ang unang hakbang ng kanyang plano. “Sige, Alex. Bukas na bukas, gagawin natin ‘yan,” sagot ko habang nakangiti.

Kabanata 4: Ang Kasunduan sa Dilim

Kinaumagahan, habang nasa trabaho si Alex kasama ang aking ama, nakipagkita ako sa isang lalaking nagngangalang Mr. Ramirez—ang isa sa mga pinagkakautangan ni Alex. “Gusto mong bayaran ang utang ng asawa mo?” tanong niya. “Oo, pero sa isang kondisyon,” sagot ko. “Gusto kong takutin niyo pa siya. Huwag niyo siyang sasaktan, pero iparamdam niyo sa kanya na katapusan na niya kung hindi siya makakabayad ngayong linggo.”

Naintindihan ni Ramirez. Alam niyang gusto ko lang na maging desperado si Alex. At naging matagumpay ang plano. Umuwi si Alex nang gabing iyon na maputla at nanginginig. “Valentina, kailangan ko ng pera. Ngayon na. Baka pwedeng gamitin natin ang power of attorney na ibinigay ng Papa mo?”

“Sige, Alex. I-transfer mo na ang 100,000 dollars mula sa corporate account ng kumpanya patungo sa personal account mo para mabayaran mo sila,” mungkahi ko. Kumagat siya sa pain. Sa sobrang takot niya sa mga loan shark, hindi na niya naisip na ang pag-transfer ng pera ng kumpanya sa personal account gamit ang power of attorney nang walang pahintulot sa bawat pirma ay isang malaking krimen: Embezzlement at Fraud.

Kabanata 5: Ang Pagbagsak ng Maskara

Alas-kwatro ng hapon nang tumawag si Papa. “Anak, ginawa na niya ang transfer. Isang daang libong dolyar.” “Sige, Pa. Tawagan mo na ang mga pulis.”

Nasa opisina ako nang dumating ang mga awtoridad. Nakita ko si Alex na nakaposas, pilit na nagpapaliwanag. “Pinayagan ako ni Valentina! Asawa ko siya!” sigaw niya. Ngunit nang ipakita ko ang mga dokumentong hawak ko—ang mga ebidensya ng kanyang mga nakaraang scam at ang katotohanang niloko niya ako mula sa simula—tumahimik siya.

Pinuntahan ko siya sa kulungan bago ang kanyang sentensya. “Bakit mo ginawa ito?” tanong niya, bagsak ang balikat. “Dahil narinig ko kayo sa sacristy, Alex. Narinig ko ang plano mong sirain ang pamilya ko. Akala mo ba ay tanga ako?”

“Minahal mo ba ako?” tanong niya uli. “Minahal ko ang taong pinalabas mong ikaw, pero ang taong iyon ay hindi kailanman umiral,” sagot ko bago ako tumalikod at tuluyang lumabas ng presinto.

Kabanata 6: Ang Bagong Bukas

Anim na buwan ang lumipas, nahatulan si Alex ng apat na taong pagkabilanggo. Ang aking ama ay naging mas maingat, at si Sophia naman ay naging isang ganap na abogado na tumutulong sa mga biktima ng illegal scams. Ako? Nag-file ako ng annulment at binago ang lahat sa aking buhay.

Isang araw, habang umiinom ako ng kape sa isang mall, may isang lalaking nakabangga sa akin at natapon ang kape ko. “Sorry, Miss. Hayaan mong ibili kita ng bago,” sabi niya na may napakagandang ngiti. Tiningnan ko siya—ang kanyang damit, ang kanyang kilos, ang kanyang rehearsed na ngiti. “Hindi na, salamat,” sagot ko at mabilis na lumakad palayo.

Ngayon, kasal na ako sa isang lalaking ang pangalan ay Martin. Hindi siya mayaman, isa lang siyang beterinaryo, pero ang kanyang katapatan ay higit pa sa anumang ginto. Sa aming kasal, walang mamahaling dress, walang grandyosong reception sa Tagaytay. Simple lang, totoo, at higit sa lahat, walang nakatagong boses sa likod ng pinto.

Sa bawat babaeng nakakabasa nito: Huwag matakot na makinig sa iyong instinct. Ang pag-ibig ay hindi dapat bulag, at ang katotohanan, gaano man kapait, ang siyang magpapalaya sa iyo.