KABANATA 1: ANG TUNOG NG KAWALAN NG PAG-ASA

Ang bawat tunog ng life support machine sa loob ng malamig na silid ng ospital ay tila isang kampana ng kamatayan para kay Jaime “Jimmy” Dela Cruz. Hawak-hawak niya ang maliit at walang malay na kamay ng kanyang anak na si Emmanuelle, o “Em-Em.” Ang kanyang mga mata ay nakapako sa bill ng ospital na umabot na sa 4.5 milyong piso.

“Patawarin mo ako, Em-Em,” bulong niya, habang ang mga luha ay bumabagtas sa kanyang humpak na pisngi. Sa gitna ng kanyang paghihinagpis, biglang bumukas ang pinto.

Si Victoria “Vicky” Roxas, ang CEO ng isang higanteng tech company sa BGC na tumanggi sa kanya noong nakaraang linggo, ay pumasok. Ang kanyang mga mata ay dumapo sa isang drawing na nakadikit sa dingding. “Daddy, mahal kita. Magiging okay si Em-Em.” Ano ang gagawin mo kung ikaw ang nasa posisyon ni Victoria? Tatalikod ka ba o mananatili para tulungan ang isang desperadong ama at ang kanyang maysakit na anak?

KABANATA 2: ANG NAKARAANG MAPANLINLANG

Hindi naman laging barista si Jimmy sa isang maliit na coffee shop sa Makati. Tatlong taon na ang nakalilipas, isa siyang mahusay na software engineer sa isang tanyag na kumpanya. Ang kanyang mundo ay umiikot lamang sa dalawang bagay: ang kanyang karera at ang kanyang anak.

Ngunit nang ma-diagnose si Em-Em na may malalang sakit sa puso sa edad na lima, nagbago ang lahat. Ang mga bayarin sa ospital ay mabilis na dumami, at ang kanyang madalas na pagliban sa trabaho para alagaan ang anak ay naging sanhi ng kanyang pagkakatanggal.

Naaalala pa ni Jimmy ang araw na iniwan sila ni Sara, ang kanyang asawa. Isang maulang hapon noon sa Manila. Kakababa lang ni Jimmy ng telepono mula sa billing department ng ospital nang makita niya si Sara na may dalang mga maleta.

“Hindi ko na kaya ito, Jimmy,” sabi ni Sara, ang boses ay walang bakas ng emosyon. “Hindi ito ang buhay na pinirmahan ko.”

“Anak mo rin siya, Sara!” pagsamo ni Jimmy, habang ang kanyang boses ay nanginginig.

“Alam ko. At lagi ko siyang mamahalin. Pero hindi ako matatag na katulad mo. Hindi ko kayang panoorin siyang naghihirap araw-araw nang hindi alam kung hanggang kailan siya lalaban.” At sa ganoong paraan, lumabas si Sara sa kanilang buhay, lumipat sa isang marangyang bahay sa Forbes Park kasama ang isang mayamang real estate developer na si Roberto.

KABANATA 3: ANG PAGSUBOK SA TONDO

Matapos mawalan ng trabaho, napilitan si Jimmy na lumipat mula sa kanilang maayos na condo sa Mandaluyong patungo sa isang maliit na paupahang kwarto sa Tondo. Ibinenta niya ang kanyang kotse, ang kanyang koleksyon ng gitara, at maging ang kanyang wedding ring para lamang sa gamot ni Em-Em.

Namasukan siyang barista sa “Kape at Panalangin,” nagtatrabaho sa mga oras na papayagan siyang madala si Em-Em sa Philippine General Hospital (PGH). Tuwing weekend, nag-de-deliver din siya para sa Lalamove, madalas ay kasama si Em-Em sa backseat ng hiniram niyang motor, kumakanta habang bumabagtas sa traffic ng EDSA.

Sa kabila ng hirap, nanatiling matatag si Em-Em. Sa edad na walo, ang kanyang karunungan ay higit pa sa kanyang edad. Habang ang ibang bata ay nagrereklamo sa homework, si Em-Em ay nag-aalala kung kumain na ba si Daddy. Kunwari ay hindi niya napapansin na hindi na kumakain si Jimmy para lang may makain siya.

KABANATA 4: ANG BABAENG MAY BAKOD SA PUSO

Si Victoria Roxas ay kilala bilang “Ice Queen” ng Makati. Sa edad na 32, pinapatakbo niya ang Roxas Tech nang may disiplina at bagsik. Ngunit sa likod ng kanyang mga mamahaling suit at matalas na pananalita, may itinatago siyang matinding kalungkutan.

Noong siya ay sampung taon pa lamang, ang kanyang nakababatang kapatid na si Jessica ay namatay sa katulad na sakit sa puso ni Em-Em. Pinanood ni Victoria ang kanyang kapatid na unti-unting nanghina. Ang pangyayaring iyon ang nagtulak sa kanya na maging matagumpay, ngunit naging sanhi rin ito ng kanyang paglayo sa lahat.

Nang mag-apply si Jimmy sa kanyang kumpanya, humanga si Victoria sa kanyang talino. Ngunit nang sabihin ni Jimmy na prayoridad niya ang kanyang anak na maysakit, tumanggi ang board. Sinunod ni Victoria ang polisiya ng kumpanya, kahit na may kurot sa kanyang puso nang makita ang pagkawala ng pag-asa sa mga mata ni Jimmy.

KABANATA 5: ISANG HINDI INAASAHANG PAGTATAGPO

Isang linggo matapos ang interview, nakita ni Victoria si Jimmy sa lobby ng ospital. Halos gumuho ang mundo ni Jimmy nang marinig ang balitang lumalala na ang kondisyon ni Em-Em. Kailangan ng agarang operasyon.

Nang marinig ni Victoria ang halagang kailangan, nakita niyang muntik nang matumba si Jimmy. Ngunit ang sunod na sinabi ng lalaki ay nagpatigil sa mundo ni Victoria: “Gagawa ako ng paraan. Laging may paraan.”

Doon nagsimula ang unti-unting paglapit ni Victoria. Dinadalhan niya si Em-Em ng mga art supplies at paboritong pagkain mula sa mga mamahaling restaurant, na pinalalabas niyang “company charity.” Binigyan niya rin si Jimmy ng remote job para makapagtrabaho ito habang nasa tabi ng anak.

KABANATA 6: ANG LIHIM NA TULONG

Habang lumilipas ang mga linggo, naging malapit si Victoria sa mag-ama. Tinuruan siya ni Em-Em kung paano mag-drawing ng mga paru-paro. Isang hapon, nagtapat si Em-Em kay Victoria, “Natatakot ako, Tita Vicky. Hindi para sa sarili ko, kundi para kay Daddy. Kailangan niya ng magpapaalala sa kanya na kumain at ngumiti.”

Nabagbag ang puso ni Victoria. Nang malaman niyang hindi sapat ang kinikita ni Jimmy, lihim niyang binayaran ang buong bill ng operasyon at nag-set up ng trust fund para sa kinabukasan ni Em-Em. Ngunit ang lihim na ito ang naging mitsa ng kanilang pag-aaway.

Nang malaman ni Jimmy ang ginawa ni Victoria, nagalit siya. “Hindi kami charity case, Ms. Roxas! Akala mo ba mabibili mo ang lahat? Akala mo ba ang pagtulong mo ay makakabura sa sakit ng pagtanggi mo sa akin noong kailangan ko ng trabaho?”

Dahil sa pride at sakit, kinuha ni Jimmy si Em-Em at biglang naglaho. Lumipat sila sa isang malayong probinsya sa Batangas, pinutol ang lahat ng komunikasyon.

KABANATA 7: ANG PAGBABALIK NG NAKARAAN

Tatlong buwan matapos silang mawala, nalaman ni Victoria na naghain si Sara ng kaso para makuha ang custody ni Em-Em. Ginamit ni Sara ang kahirapan ni Jimmy bilang basehan.

Hindi natiis ni Victoria. Kinansela niya ang kanyang business trip sa Japan at kumuha ng pinakamagaling na abogado sa Pilipinas. Sa loob ng courtroom sa Manila, tila talo na si Jimmy. Mukha siyang pagod, ang kanyang suot na barong ay luma na, at ang panig ni Sara ay punong-puno ng pera at impluwensya.

Ngunit sa gitna ng paglilitis, pumasok si Victoria kasama ang mga doktor mula sa PGH.

KABANATA 8: ANG KATOTOHANAN SA KORTE

“Ang pagiging magulang ay hindi nasusukat sa laki ng bahay o ganda ng damit,” pahayag ni Victoria sa harap ng hukom. “Nakita ko kung paano isakripisyo ni Jimmy ang lahat—ang kanyang pagkain, ang kanyang pahinga, at ang kanyang dignidad para lamang sa anak niya. Siya ang pinakamahusay na ama na nakilala ko.”

Binasa rin sa korte ang sulat ni Em-Em: “Ang Daddy ko ang hero ko. Kapag natatakot ako, hinahawakan niya ang kamay ko hanggang sa maging matapang ako. Huwag niyo po akong kukunin sa kanya.”

Dahil sa tindi ng emosyon at sa rebelasyong si Sara ay umalis noon dahil sa takot sa responsibilidad, napilitan itong bawiin ang kaso. “Patawad, Jimmy. Ikaw ang magulang na hindi ko kayang maging,” sabi ni Sara habang umiiyak.

KABANATA 9: ISANG BAGONG SIMULA

Isang taon matapos ang operasyon, makikita ang mag-ama sa BGC High Street. Maayos na ang kalusugan ni Em-Em. Si Jimmy ay nagtatrabaho na sa isang tech firm na may hawak na sariling oras, at si Victoria? Hindi na siya ang “Ice Queen.”

Nagbukas sila ni Victoria ng isang foundation para sa mga batang may sakit sa puso, ang “Jessica’s Heart Foundation.” Bagaman hindi pa sila pormal na magkasintahan, ang kanilang ugnayan ay higit pa sa magkaibigan. Sila ay isang pamilya na binuo ng pagsubok.

KABANATA 10: ANG PANGAKO NG BUKAS

Sa huling gabi ng kaarawan ni Em-Em, habang hinihipan niya ang kanyang mga kandila, nagkatitigan sina Jimmy at Victoria.

“Ano ang wish mo, Em-Em?” tanong ni Jimmy.

Ngumiti ang bata at tumingin sa kamay ni Victoria na nakapatong malapit sa kamay ng kanyang ama. “Hindi ko pwedeng sabihin, pero alam niyo na ‘yun.”

Minsan, ang hinahanap nating pamilya ay hindi ang mga taong kadugo natin, kundi ang mga taong piniling manatili sa gitna ng pinakamalakas na bagyo.