Kabanata 1: Ang Paanyaya at ang Tahimik na Pagguho

Ang tunog ng alarm clock sa ganap na alas-sais ng umaga ay hindi na lamang isang ingay para sa akin.

Ito ang hudyat ng simula ng aking mundo—isang mundong binuo ko mula sa mga piraso ng isang buhay na dati ay akala ko’y buo.

Sa bawat pag-ikot ng kamay ng relo, tila ba nauulit ang isang ritwal na naging sandigan ko sa nakalipas na anim na taon.

Tumayo ako, naramdaman ang lamig ng sahig sa aking mga paa, at dumeretso sa kusina upang ihanda ang almusal.

Simple lang ang buhay ko: itlog, tinapay, gatas para sa aking anak na si Emma, at mainit na kape para sa aking pagod na diwa.

Si Emma ang sentro ng aking kalawakan, ang dahilan kung bakit ang bawat paghinga ko ay may katuturan pa.

Siyam na taong gulang na siya, may mga matang laging nagtatanong at ngiting tila ba kayang burahin ang lahat ng pait ng kahapon.

Habang pinapanood ko siyang kumakain ng kanyang paboritong cereal, napansin ko ang isang sobreng nakapatong sa counter.

Isang cream-colored na sobre, elegante ang pagkakagawa, at may nakasulat na pangalan ko sa harap sa isang font na pormal at malamig.

Tatlong linggo na ang nakalipas nang dumating ito, at ilang beses ko na itong binalak itapon sa basurahan.

Ito ay isang paanyaya para sa aming college reunion, isang pagtitipon ng mga taong hindi ko na nakita simula nang maging magulo ang lahat.

Para sa akin, ang kolehiyo ay parang isang nakaraang buhay, isang bersyon ng sarili ko na hindi ko na kilala.

“Dad, pupunta ka ba riyan?” tanong ni Emma habang nakaturo ang kanyang maliit na daliri sa sobre.

“Hindi ko alam, anak. Marami tayong gagawin sa weekend,” tugon ko, sinusubukang iwasan ang paksa.

Ngunit si Emma, sa kanyang murang edad, ay may kakaibang talas ng isip. “Sabi ni Tita, palagi ka na lang daw nasa bahay o sa trabaho.”

“Hindi ka na ba gumagawa ng masayang bagay, Dad? Sabi nila masaya ang reunion, makikita mo ang mga dating kaibigan mo.”

Natigilan ako sa sinabi niya. Tama siya. Ang buhay ko ay naging isang maingat at paulit-ulit na routine.

Gising sa umaga, pasok sa trabaho, sundo sa paaralan, assignments, hapunan, at tulog.

Ang routine na ito ang naging survival mechanism ko matapos ang masakit na diborsyo namin ni Lauren.

Ang istruktura ang nagligtas sa akin mula sa tuluyang pagguho ng aking kaisipan nang iwan kami ni Lauren para sa kanyang karera.

Tiningnan ko muli ang paanyaya. Marahil ay tama si Emma. Marahil ay kailangan ko ring huminga, kahit sandali.

Nagtatrabaho ako bilang Senior Secretary sa Cole Enterprises, isang posisyon na maaaring tingnan ng iba na maliit.

Ngunit para sa akin, ito ay isang marangal na trabaho na nagbibigay ng sapat na sahod at predictability sa oras.

Ang aking amo na si Vivien Cole ay isang babaeng hinahangaan at kinatatakutan ng marami sa mundo ng korporasyon.

Isa siyang bilyonaryo, ngunit hindi mo ito makikita sa paraan ng pakikitungo niya sa kanyang mga tauhan.

Siya ay tapat, direkta, at walang oras para sa mga walang kwentang bagay o drama sa opisina.

Apat na taon na akong nagtatrabaho sa kanya, at sa apat na taong iyon, alam niya ang bawat detalye ng aking schedule.

Alam niyang kailangan kong umalis nang alas-singko ng hapon para sunduin ang aking anak.

Hindi niya kailanman kinuwestiyon ang aking dedikasyon dahil alam niyang bawat oras na narito ako, ibinibigay ko ang lahat.

Isang araw bago ang nakatakdang reunion, ipinatawag ako ni Vivien sa kanyang opisina para sa lingguhang report.

Ang kanyang opisina ay matatagpuan sa pinakataas na palapag, kung saan ang salamin ay nagpapakita ng buong ganda ng siyudad.

Nakaupo siya sa likod ng kanyang mahogany desk, nakatuon ang mga mata sa kanyang laptop habang mabilis na nagtitipa.

“Ang schedule para sa susunod na linggo, pakisigurong maayos na ang lahat ng meetings ko sa London group,” utos niya nang hindi tumitingin.

“Naisagawa ko na po, Ma’am. At ipinaalam ko na rin sa inyo na kukuha ako ng half-day sa Sabado,” sagot ko nang may pag-aalinlangan.

Tumigil siya sa pagtitipa at tumingin sa akin. Ang kanyang mga mata ay matalas, tila binabasa ang bawat iniisip ko.

“Sabado? May importante ka bang pupuntahan?” tanong niya, ang kanyang boses ay walang halong panghuhusga, kuryosidad lamang.

“Reunion lang po sa kolehiyo. Matagal na rin po kasi akong hindi nakakalabas,” maikli kong paliwanag.

Tumango siya nang dahan-dahan. “Mabuti iyan. Ang tao ay hindi ginawa para lamang sa trabaho at responsibilidad.”

Nabanggit niya rin na magkakaroon siya ng isang business dinner sa parehong hotel kung saan gaganapin ang reunion ko.

“Kung sakaling kailanganin mo ng anuman, huwag kang mag-atubiling ipaalam sa akin,” dagdag niya bago muling bumalik sa kanyang ginagawa.

Sa isip ko, ito ay isang pormal na pagpapakita lamang ng kabutihang-loob ng isang amo sa kanyang empleyado.

Dumating ang Sabado nang mas mabilis kaysa sa inaasahan ko. Ang kaba sa aking dibdib ay hindi ko maipaliwanag.

Iniwan ko si Emma sa bahay ng aking kapatid, at bago ako umalis, binigyan niya ako ng isang mahigpit na yakap.

“Magpakasaya ka, Dad. Huwag mong iisipin ang mga assignments ko,” bulong niya na nagpatawa sa akin nang kaunti.

Habang nagmamaneho ako patungo sa hotel, bumalik sa aking alaala ang mga mukha ng mga taong nakasama ko noon.

Si Lauren. Ang babaeng minahal ko nang higit sa aking sarili, ngunit naging sanhi rin ng aking pinakamalalim na sugat.

Nagkita kami sa kolehiyo noong nasa ikalawang taon pa lamang kami. Siya ang tipo ng babaeng hindi mo mapapalampas.

Matalino, ambisyosa, at may kagandahang tila ba nagniningning kahit sa pinakamadilim na sulok ng silid-aralan.

Tatlong taon kaming magkasintahan bago kami nagpasyang magpakasal pagkatapos na pagkatapos ng graduation.

Akala ko noon, sapat na ang pag-ibig para mapagtagumpayan ang lahat ng hamon ng buhay.

Ngunit nang dumating si Emma, doon nagsimulang magbago ang takbo ng aming relasyon.

Gusto ni Lauren na ituloy ang kanyang pangarap na maging isang top executive sa isang global firm.

Samantala, gusto ko namang maging katuwang niya sa pagpapalaki sa aming anak, na hindi siya lumaking walang magulang.

Nagkaroon kami ng mga pagtatalo tungkol sa prayoridad, tungkol sa pera, at kung kanino ang trabaho ang mas mahalaga.

Sa huli, napagod kami. Tumigil kaming mag-usap. Ang katahimikan sa loob ng aming bahay ay naging nakakabingi.

Ang mga abogado na ang tumapos sa kung anong natira sa amin. Mabilis at malamig ang naging paghihiwalay.

Lumipat siya sa ibang siyudad para sa isang malaking promotion, habang ako ay nanatili para kay Emma.

Pinili kong manatili sa maliit naming mundo dahil alam kong iyon ang kailangan ng aking anak—ang katiyakan na may mananatili.

Nakarating ako sa hotel. Ang gusali ay isa sa mga lumang istruktura na ni-restore, puno ng ladrilyo at brass fixtures.

Pumasok ako sa lobby at sinundan ang mga karatula patungo sa ballroom kung saan naroon ang tawanan at ingay.

Sa bawat hakbang ko, naramdaman ko ang bigat ng aking nakaraan na tila ba hinihila ako pabalik.

Pumasok ako sa silid. Puno na ito ng mga taong may hawak na baso ng alak, nagtatawanan, at nagkukuwentuhan.

May mga mukhang nakikilala ko pa rin, bagama’t ang panahon ay nag-iwan na ng mga marka sa kanilang mga mukha.

Kumuha ako ng inumin sa bar at tumayo sa isang sulok, plano ko lang talagang magpakita at umalis agad.

Ngunit sa gitna ng karamihan, nakita ko siya. Si Lauren. Nakatayo siya sa gitna ng isang grupo ng mga kababaihan.

Kamukha pa rin niya ang Lauren na nakilala ko noon—ang gintong buhok, ang matalas na ngiti, ang mapagmataas na tindig.

Tumatawa siya nang malakas habang may kinukwento sa kanyang mga kaibigan, tila ba wala siyang pinagdadaanang hirap sa buhay.

Anim na taon na kaming hindi nag-uusap nang personal. Ang tanging koneksyon namin ay ang child support na pinapadala niya.

Naramdaman kong tumibok nang mabilis ang puso ko, hindi dahil sa pag-ibig, kundi dahil sa takot sa muling pagkakaharap.

Sinubukan kong umiwas, na manatili sa kabilang bahagi ng silid hanggang sa matapos ang gabi.

Ngunit hindi ganoon kalaki ang ballroom, at si Lauren ay palaging magaling sa pagpuna sa mga bagay sa paligid niya.

Lumingon siya at nagtagpo ang aming mga mata. Sa isang saglit, tumigil ang mundo para sa akin.

Imbes na umiwas, ngumiti siya. Isang ngiting alam kong may kalakip na plano, isang ngiting hindi para bumati kundi para sumalakay.

Naglakad siya patungo sa akin kasama ang kanyang mga kaibigan, bawat hakbang niya ay tila isang babala.

“Ito ba talaga ang dating asawa mo, Lauren?” bulong ng isa sa mga kasama niya, na sapat na para marinig ko.

Inayos ko ang aking pagkakatayo at huminga nang malalim. Handa na ako sa anumang sasabihin niya. O iyon ang akala ko.

“Akala ko hindi ka darating,” simula ni Lauren nang makalapit siya. Ang boses niya ay kasing talas ng kanyang tingin.

“Naisip ko lang na baka kailangan ko ng pagbabago,” sagot ko nang mahinahon, sinusubukang panatilihin ang kontrol.

Tumawa siya nang bahagya at humarap sa kanyang mga kaibigan. “Siya ang tipo ng tao na ayaw sa pagbabago, ‘di ba?”

Ang paraan ng pagkakasabi niya noon ay tila ba ang pagiging tapat at simple ay isang malaking kapintasan.

Nagpatuloy siya sa pagtatanong tungkol kay Emma, at nang sumagot ako, naramdaman ko ang pangungutya sa kanyang mga mata.

“Dapat mahirap magpalaki ng bata nang mag-isa, lalo na kung ganyan lang ang trabaho mo,” dagdag niya.

Tinanong ng isang kaibigan niya kung ano ang trabaho ko. “Senior Secretary sa isang corporate firm,” sagot ko.

Agad sumabat si Lauren, “Siya kasi ang laging nasa background. Mas gusto niya ang supporting roles kaysa sa manguna.”

Nagsimulang magbago ang atmospera. Ang mga tao sa paligid ay nagsimulang makinig sa aming usapan.

Hindi ito isang simpleng reunion. Ito ay naging isang entablado para kay Lauren upang hiyain ako.

“Wala ka bang balak mag-date uli? O baka naman nahihirapan kang humanap dahil hindi mo alam ang tunay na partnership?”

Ang mga salita niya ay parang mga bato na unti-unting dumudurog sa aking pagkatao sa harap ng lahat.

Sinabi niya na ako ay isang “mabuting tao” pero hindi naging mabuting asawa, at lalong hindi mabuting ama.

Nanindig ang balahibo ko sa galit, ngunit pinili kong manatiling tahimik. Alam kong kapag sumagot ako, siya ang mananalo.

Sa bawat tawa ng mga tao sa paligid, sa bawat mapanghusgang tingin, naramdaman ko ang aking sarili na lumiliit.

Sinabi niya na ginagamit ko ang pagiging “victim” ko para kaawaan ako ng mga tao nang hindi naman ako nag-aambag sa pamilya.

“Sana naman sinusubukan mong maging mas mabuting ama kaysa sa pagiging asawa mo noon,” huling banat niya.

Ang buong silid ay tila tumigil. Nakatingin silang lahat sa akin, naghihintay ng reaksyon, naghihintay ng gulo.

Bubuksan ko na sana ang aking bibig para ipagtanggol ang sarili ko, para sabihing ako ang nanatili habang siya ay umalis.

Ngunit bago pa ako makapagsalita, naramdaman ko ang isang mainit na presensya sa aking tabi.

Isang braso ang humawak sa siko ko, marahan at may kasiguruhan. Isang pamilyar na pabango ang bumalot sa hangin.

Lumingon ako at halos hindi ako makapaniwala sa aking nakita. Si Vivien Cole.

Nakatayo siya roon, suot ang isang simpleng itim na gown na nagpapakita ng kanyang awtoridad at ganda.

Tumingin siya sa akin nang may malambot na ekspresyon, isang bagay na hindi ko kailanman nakita sa opisina.

Pagkatapos, humarap siya kay Lauren at sa mga kaibigan nito, at binitiwan ang isang salitang nagpabago sa lahat.

“Honey.”

Ang salitang iyon ay bumagsak sa katahimikan na parang isang malaking bato sa gitna ng payapang lawa.

Lahat ay natigilan. Ang mga mata ni Lauren ay nanlaki, at ang kanyang mapanuyang ngiti ay biglang naglaho.

Hindi ko alam kung ano ang gagawin. Ang utak ko ay tila nag-shut down sa sobrang gulat sa nangyayari.

Si Vivien Cole, ang aking amo, ang bilyonaryong kinatatakutan ng lahat, ay tinawag akong “Honey” sa harap ng aking ex-wife.

Ang kanyang pagkakahawak sa braso ko ay parang isang deklarasyon na hindi ako nag-iisa sa laban na ito.

Tumingin si Vivien sa grupo nang may bored na ekspresyon, tila ba hindi siya interesado sa anumang drama nila.

“Sana ay hindi ako nakakaabala sa inyong masayang kwentuhan,” wika niya sa kanyang malamig at kalkuladong boses.

Doon nagsimulang gumuho ang kumpiyansa ni Lauren, at doon nagsimulang mabago ang aking gabi.

Kabanata 2: Ang Maskara ng Kapangyarihan at ang Katotohanan

Ang katahimikan sa loob ng ballroom ay naging kasing bigat ng isang paparating na bagyo.

Naramdaman ko ang init ng balat ni Vivien sa aking braso, isang koneksyong hindi ko kailanman inasahan sa buong buhay ko.

Nakatingin lang ako sa kanya, ang aking dila ay tila nakadikit sa langit-langit ng aking bibig, hindi makapagsalita.

Si Lauren, na kanina lang ay parang reyna ng entablado, ay mukhang nakakita ng isang multo sa gitna ng maliwanag na gabi.

Ang kanyang mga kaibigan—si Jessica, Clare, at Amy—ay tila mga estatwa na hindi man lang makahinga nang maayos.

“Honey, tapos ka na ba rito? Kanina pa kita hinihintay sa labas,” muling pagsasalita ni Vivien, ang kanyang boses ay malambing ngunit may awtoridad.

Tumingin siya sa akin nang may pag-aalala na tila ba kami ay may lihim na mundong kaming dalawa lamang ang nakakaalam.

Tumango ako nang dahan-dahan, kahit na ang utak ko ay nagsisigaw ng napakaraming katanungan.

Humarap si Vivien kay Lauren, ang kanyang mga mata ay nananatiling kalmado ngunit may talas na kayang humiwa ng bakal.

“I’m sorry, hindi ko nakuha ang pangalan mo,” wika ni Vivien habang nakatingin nang diretso kay Lauren.

Bahagyang napaatras si Lauren, sinubukang ayusin ang kanyang nagulong disposisyon.

“Ako si Lauren… dating asawa ni David,” sagot niya, ang boses ay may bahid ng panginginig na sinubukan niyang itago.

“Ah, ang dating asawa,” ulit ni Vivien, na parang binabanggit ang isang bagay na wala namang gaanong halaga.

Ngumiti si Vivien, ngunit hindi ito umabot sa kanyang mga mata—ito ay isang ngiting pormal at puno ng distansya.

“Narinig ko ang ilan sa mga sinabi mo bago ako lumapit,” pagpapatuloy ni Vivien, at naramdaman ko ang muling paghigpit ng hawak niya sa akin.

“Sinasabi mo na si David ay isang taong hindi marunong sa responsibilidad? Na hindi siya naging mabuting ama?”

Ang bawat salita ni Vivien ay parang isang hampas ng latigo sa katahimikan ng silid.

Yumuko si Jessica, habang si Clare ay biglang naging interesado sa laman ng kanyang baso ng alak.

“Well, siguro ay magkaiba tayo ng bersyon ng katotohanan,” sabi ni Vivien habang itinatagilid nang bahagya ang kanyang ulo.

“Dahil ang David na kilala ko ay ang pinaka-dependable na taong nakilala ko sa buong buhay ko.”

“Siya ang taong handang isantabi ang sarili niyang ambisyon para masiguradong may matatag na pundasyon ang kanyang anak.”

Tumingin si Lauren sa akin, tila naghahanap ng kasagutan kung paano ko nakilala ang isang babaeng tulad ni Vivien.

“Sino ka ba talaga?” tanong ni Lauren, ang kanyang kuryosidad ay nahahaluan na ng inis at selos.

“Vivien Cole,” maikling sagot ng aking amo, at nakita ko ang biglang pagbabago ng kulay ng mukha ni Lauren.

Ang pangalang ‘Cole’ ay hindi bago sa pandinig ng sinumang nasa mundo ng negosyo sa siyudad na ito.

Ang Cole Enterprises ay isa sa mga higanteng kumpanya na nagpapatakbo ng ekonomiya, at si Vivien ang utak sa likod nito.

Narinig ko ang mahinang singhap mula kay Amy, na tila ba ngayon lang niya napagtanto kung sino ang kaharap nila.

“Vivien Cole… ang CEO?” bulong ni Jessica, ang kanyang mga mata ay halos lumabas na sa kanyang mukha.

Hindi siya pinansin ni Vivien; ang kanyang buong atensyon ay nanatiling nakatuon sa pagpapaliit kay Lauren sa pamamagitan ng simpleng presensya.

“David works for me, yes. But more than that, he is a man of character,” dagdag ni Vivien.

“Isang bagay na sa tingin ko ay hindi mo gaanong naiintindihan, base sa paraan ng pakikipag-usap mo sa kanya kanina.”

Namula ang mukha ni Lauren sa hiya at galit, ngunit wala siyang mahanap na salitang pwedeng ibato pabalik.

Paano ka nga naman makikipagtalo sa isang babaeng may hawak ng bilyon-bilyong halaga ng kapangyarihan at respeto?

“Inakala mo ba na dahil nanatili siyang tahimik habang nilalait mo siya, ay totoo ang lahat ng paratang mo?” tanong ni Vivien.

“Ang katahimikan ni David ay hindi kahinaan. Ito ay dignidad.”

“Dignidad na wala ang karamihan sa mga taong kailangang manira ng iba para lang magmukhang matagumpay.”

Naramdaman ko ang isang kakaibang emosyon na gumagapang sa aking dibdib—isang halo ng pasasalamat at pagkamangha.

Sa loob ng maraming taon, naniwala ako sa mga bulong ni Lauren na wala akong silbi, na isa lamang akong anino.

Ngunit narito ang isang babaeng halos hindi ko naman nakakausap tungkol sa personal na buhay, na ipinagtatanggol ako nang higit pa sa inaasahan ko.

“Tara na, David. May mas importante tayong pupuntahan kaysa sa manatili sa lugar na puno ng nakalalasong hangin,” sabi ni Vivien.

Tumingin siya sa akin nang may tunay na init sa mga mata, isang tingin na nagparamdam sa akin na ako ay mahalaga.

Tumalikod kami at naglakad palayo, naramdaman ko ang mga mata ng lahat na nakasunod sa bawat hakbang namin.

Ang ingay ng ballroom ay unti-unting humupa, napalitan ng mga bulungan na tiyak na tungkol sa amin.

Paglabas namin sa hallway, binitawan ni Vivien ang braso ko, at doon ko lang naramdaman ang panginginig ng aking mga kamay.

Huminto kami malapit sa malaking bintana na nakaharap sa mga ilaw ng siyudad.

“Ma’am… bakit niyo po ginawa iyon?” tanong ko, ang boses ko ay halos pabulong na lang.

Tumingin siya sa malayo, ang kanyang profile ay tila isang obra maestra sa ilalim ng malamlam na ilaw ng hotel.

“Dahil ayaw ko sa mga bullies, David. At ayaw ko sa mga taong hindi marunong rumespeto sa sakripisyo ng iba,” sagot niya.

“Nakita ko ang hitsura mo kanina habang nagsasalita siya. Para kang isang taong unti-unting namamatay sa loob.”

“At alam ko ang totoo. Alam ko kung gaano ka kahusay na empleyado, at mas lalong alam ko kung gaano ka kabuting ama kay Emma.”

Nagulat ako na natatandaan niya ang pangalan ng aking anak, dahil sa opisina ay tila ba trabaho lang ang tanging mahalaga.

“Pero ang tawagin akong ‘Honey’… baka magkaroon ng maling balita sa kumpanya,” sabi ko nang may pag-aalala.

Bahagyang tumawa si Vivien, isang tunog na parang mga kampanilya sa katahimikan ng gabi.

“Hayaan mo silang mag-isip. Mas mabuti nang isipin nilang kasintahan mo ang CEO kaysa isipin nilang wala kang kwenta.”

“Minsan, kailangan mong gumamit ng apoy para labanan ang apoy.”

Natahimik ako. Hindi ko alam kung paano siya pasasalamatan sa ginawa niyang pagliligtas sa aking dangal.

“Sinabi ko sa iyo kahapon, kung kailangan mo ng anuman, ipaalam mo sa akin. Mukhang iyon ang kailangan mo sa sandaling iyon,” dagdag niya.

Inayos niya ang kanyang gown at tumingin sa kanyang mamahaling relo.

“May dinner pa ako sa kabilang wing, pero gusto kong masiguro na hindi ka na babalik doon para magpaapi.”

“Umuwi ka na, David. Puntahan mo ang anak mo. Iyon ang tunay na tagumpay na wala ang mga taong naroon sa loob.”

Tumango ako, punong-puno ng emosyon. “Salamat po, Ma’am Vivien. Hindi ko po ito makakalimutan.”

“Take Monday off. Utos ko iyan bilang boss mo. Gamitin mo ang oras para makasama si Emma,” huling sabi niya bago naglakad palayo.

Pinanood ko siyang maglakad patungo sa kabilang dulo ng hallway, ang kanyang bawat hakbang ay puno ng kumpiyansa.

Naiwan akong mag-isa, humihinga nang malalim, sinusubukang iproseso ang lahat ng nangyari sa loob ng tatlumpung minuto.

Naglakad ako patungo sa parking lot, ang malamig na hangin ng gabi ay humahaplos sa aking mukha, tila ba naghuhugas ng lahat ng pait.

Sumakay ako sa aking sasakyan at naupo lang doon ng ilang minuto, nakatitig sa manibela.

Naalala ko ang mukha ni Lauren nang malamang si Vivien ang aking “kasintahan.”

Ang gulat, ang inggit, at ang biglang pagkawala ng kanyang kapangyarihan sa akin—ito ay isang pakiramdam na hindi ko kayang ipaliwanag.

Ngunit higit pa roon, ang mga salita ni Vivien tungkol sa aking dignidad ang mas tumatak sa aking isipan.

Hindi ko kailangang maging bilyonaryo o magkaroon ng mataas na posisyon para tawaging matagumpay.

Ang pagiging tapat na ama, ang pagiging maaasahang manggagawa, at ang pananatiling mabuting tao sa kabila ng hirap—sapat na iyon.

Pinaandar ko ang sasakyan at dumeretso sa bahay ng aking kapatid upang sunduin si Emma.

Habang nagmamaneho, hindi ko maiwasang mapangiti nang maalala ang “Honey” ni Vivien.

Alam kong bukas o sa susunod na linggo, babalik ang lahat sa normal—ako ang secretary at siya ang boss.

Pero may nagbago na sa loob ko. Isang bahagi ng aking sarili na matagal nang natutulog ang muling nagising.

Nakarating ako sa bahay ng kapatid ko at nakita si Emma na mahimbing nang natutulog sa sofa.

Binuhat ko siya nang dahan-dahan, ang kanyang maliit na katawan ay tila ba ang pinakamahalagang kayamanan sa mundo.

“Dad?” bulong niya habang idinidilat nang bahagya ang kanyang mga mata.

“Nandito na ako, anak. Uuwi na tayo,” sagot ko habang hinahalikan ang kanyang noo.

“Naging masaya ba ang reunion mo?” tanong niya habang isinisiksik ang kanyang ulo sa aking balikat.

Napaisip ako. Hindi ito ang “masaya” na inaasahan ko, ngunit ito ang kailangang-kailangan ko.

“Oo, anak. Marami akong natutunan ngayong gabi,” sabi ko habang inilalagay siya sa backseat ng sasakyan.

Pag-uwi namin sa bahay, inihiga ko siya sa kanyang kama at tiningnan ang aming maliit na apartment.

Dati, naiisip ko na baka nga tama si Lauren—na maliit lang ang narating ko, na hindi ako sapat.

Pero ngayong gabi, narealize ko na ang sapat ay depende sa kung sino ang tumitingin.

Para kay Lauren, kailangan ng titulo at pera para maging sapat.

Para kay Vivien, kailangan ng integridad at dedikasyon.

At para kay Emma… kailangan lang niya ang kanyang daddy.

Naupo ako sa kusina at kinuha ang aking cellphone. Gusto kong mag-text kay Vivien para magpasalamat uli, pero nag-alangan ako.

Baka isipin niya na masyado akong nag-aassume sa ginawa niya.

Kaya naman, itinabi ko na lang ang phone at uminom ng tubig.

Ang katahimikan ng gabi ay hindi na nakakabingi; ito ay naging mapayapa.

Naalala ko ang bawat detalye ng mukha ni Vivien nang ipagtanggol niya ako.

May kung anong kislap sa kanyang mga mata na tila ba may pinagdadaanan din siyang laban na hindi niya sinasabi sa iba.

Marahil kaya niya naintindihan ang nararamdaman ko ay dahil siya rin ay nakaranas nang mahusgahan.

Sa mundo ng malalaking negosyo, tiyak na maraming kumukwestiyon sa kakayahan ng isang babae.

Pinatay ko ang mga ilaw at dumeretso sa aking silid, ramdam ang pagod ng buong araw.

Ngunit bago ako makatulog, isang imahe ang nanatili sa aking isipan.

Ang imahe ni Vivien Cole, na nakatayo sa tabi ko, hindi bilang boss, kundi bilang isang kakampi.

Ang Lunes na ibinigay niya sa akin ay gagamitin ko para sa amin ni Emma.

Plano kong dalhin siya sa zoo o sa parke, kung saan ang tanging mahalaga ay ang aming tawanan.

Habang unti-unting dinadalaw ng antok, naramdaman ko ang isang uri ng kalayaang matagal ko nang hindi nararamdaman.

Ang kalayaang hindi na kailangang patunayan ang sarili sa mga taong hindi naman bahagi ng aking hinaharap.

Salamat, Vivien. Salamat sa pagpapaalala sa akin kung sino talaga ako.

Bukas, sisimulan ko ang araw na may bagong pag-asa at taas ng noo.

Dahil sa gitna ng pangungutya ng mundo, natagpuan ko ang aking halaga sa mga salitang hindi ko inasahang maririnig.

Ang gabing ito ay simula pa lamang ng isang mahabang paglalakbay, ngunit sa unang pagkakataon, hindi na ako natatakot.

Dahil alam ko na ngayon, na ang tunay na lakas ay hindi nanggagaling sa ingay, kundi sa katotohanan ng iyong pagkatao.

At ang katotohanang iyon ay sapat na para talunin ang anumang kasinungalingan.

Kabanata 3: Ang Lunes ng Paghilom at ang Bulong ng Opisina

Ang Lunes na iyon ay nagsimula nang walang ingay ng alarm clock.

Ito ay isang pambihirang katahimikan na tila ba isang regalong ibinigay sa akin ng tadhana—o ni Vivien Cole.

Nagising akong maliwanag na ang sikat ng araw na tumatagos sa kurtina ng aking silid.

Imbes na magmadali sa pagbibihis at pag-aayos ng mga papeles, nanatili muna akong nakahiga, nakatitig sa kisame.

Inisip ko kung panaginip lang ba ang lahat.

Ang malamig na titig ni Lauren, ang mga mapanghusgang tawa ng mga dati kong kaklase, at ang biglang paglitaw ni Vivien.

“Honey.”

Tuwing naaalala ko ang salitang iyon, tila may kuryenteng dumadaloy sa aking kalamnan.

Hindi dahil sa pag-aakalang may malalim na kahulugan iyon, kundi dahil sa bigat ng proteksyong kaakibat nito.

Bumangon ako at dumeretso sa kusina, kung saan nadatnan ko si Emma na tahimik na nagbabasa ng kanyang libro.

“Dad, bakit hindi ka pa nakabihis? Malalate ka sa work,” takang tanong niya habang inaayos ang kanyang salamin.

Ngumiti ako, isang tunay na ngiti na nagmumula sa kaibuturan ng aking puso.

“Day off ni Daddy ngayon, anak. Pinayagan ako ni Ma’am Vivien na magpahinga muna.”

Nanlaki ang mga mata ni Emma. “Talaga? So, pwede tayong pumunta sa pancake house?”

“Higit pa roon, Emma. Kahit saan mo gusto,” sagot ko habang sinisimulang ihanda ang paborito niyang almusal.

---

Ang Pag-uusap sa Parke

Dinala ko si Emma sa isang parke na malayo sa ingay ng siyudad, kung saan ang mga puno ay tila sumasayaw sa ihip ng hangin.

Habang kumakain kami ng ice cream sa isang bench, naging seryoso ang hitsura ni Emma.

“Dad, tungkol sa reunion… totoo bang sinabihan ka ni Mommy ng masasamang bagay?”

Natigilan ako sa pagsubo. Alam kong matalino ang anak ko, at hindi ko pwedeng itago sa kanya ang lahat.

“Nagkaroon lang kami ng hindi pagkakaintindihan, anak. Alam mo naman ang Mommy mo, mataas ang pangarap niya.”

“Pero sabi ni Tita, iniwan tayo ni Mommy dahil mas gusto niya ang work niya kaysa sa atin,” direktang sabi ni Emma.

Huminga ako nang malalim, pilit na hinahanap ang tamang mga salita upang hindi masaktan ang bata.

“Hindi sa ganoon, Emma. May mga tao lang talaga na ang depinisyon ng tagumpay ay nasa labas ng tahanan.”

“At may mga tao namang ang tagumpay ay ang makitang masaya ang kanilang pamilya, katulad ko.”

Tiningnan ako ni Emma nang matagal, ang kanyang mga mata ay tila mas matanda pa sa kanyang edad.

“Para sa akin, ikaw ang pinakamagaling na daddy sa mundo. Hindi mo kailangang maging bilyonaryo para rerespetuhin ko.”

Naramdaman ko ang panunuyo ng aking lalamunan at ang pamumuo ng luha sa aking mga mata.

Ang pagkilala ng sarili kong anak ay higit pa sa anumang halaga ng pera o posisyon na pwedeng ialok ng mundo.

Ito ang dahilan kung bakit ako nananatili. Ito ang dahilan kung bakit tinitiis ko ang lahat.

---

Ang Pagbabalik sa Cole Enterprises

Dumating ang Martes, at kasabay nito ang pagbabalik ng reyalidad.

Habang naglalakad ako papasok sa lobby ng Cole Enterprises, naramdaman ko ang kakaibang bigat sa hangin.

Ang mga guwardiya na dati ay tumatango lang sa akin ay tila mas matagal na nakatingin ngayon.

Pagdating ko sa elevator, ang tatlong babae mula sa marketing department ay biglang tumahimik nang makita ako.

Narinig ko ang mahinang bulungan: “Siya ba ‘yun? ‘Yung secretary ni Ms. Cole?”

“Sabi nila, sila na raw talaga. Nakita sila sa isang hotel noong Sabado.”

“Akala ko ba napaka-professional ni Ms. Cole? Bakit secretary pa niya?”

Nanigas ang aking balikat. Alam ko na ang tsismis sa opisina ay mas mabilis pa sa internet.

Ang ginawa ni Vivien noong Sabado ay may malaking kapalit na hindi ko agad napagtanto.

Pumasok ako sa aming floor at dumeretso sa aking desk, sinusubukang magmukhang abala.

Ngunit kahit ang mga kasamahan ko sa admin ay hindi mapigilang sumulyap sa akin tuwing dadaan ako.

“David, pinapatawag ka ni Ms. Cole sa loob,” sabi ng isa kong katrabaho, ang tono niya ay may halong kuryosidad at panunukso.

Tumayo ako, inayos ang aking kurbata, at huminga nang malalim bago kumatok sa pinto ng opisina ni Vivien.

“Pasok,” ang maikli at pamilyar na tugon mula sa loob.

---

Sa Loob ng Lion’s Den

Nadatnan ko si Vivien na nakatayo sa harap ng malaking bintana, nakatalikod sa akin.

Suot niya ang isang matingkad na asul na suit na nagpapakita ng kanyang bagsik bilang isang lider.

“Magandang umaga po, Ma’am,” bati ko habang inilalagay ang mga bagong report sa kanyang mesa.

Humarap siya sa akin. Wala ang lambing na narinig ko noong Sabado; bumalik na ang yelo sa kanyang mga mata.

“Kumusta ang Lunes mo, David?” tanong niya habang naglalakad paupo sa kanyang upuan.

“Naging maayos po, Ma’am. Salamat po uli sa pagpayag na makapagpahinga ako.”

Tumitig siya sa akin nang matagal. “Naririnig mo ba ang mga bulungan sa labas?”

Napayuko ako. “Opo, Ma’am. Humihingi po ako ng paumanhin kung ang nangyari ay nagdulot ng gulo sa inyong reputasyon.”

Bahagyang tumaas ang kilay ni Vivien. “Reputasyon? David, ako ang nagpapatakbo ng kumpanyang ito.”

“Hindi ako natatakot sa sasabihin ng mga tao. Ang inaalala ko ay ikaw.”

“Alam kong hindi ka sanay sa atensyon, lalo na ang ganitong uri ng atensyon.”

Nagulat ako sa kanyang sinabi. Akala ko ay papagalitan niya ako o sasabihing lumayo muna sa kanya.

“Bakit niyo po ginawa ‘yun, Ma’am? Bakit niyo pinatulan si Lauren?” lakas-loob kong itinanong.

Sandaling natahimik si Vivien. Kumuha siya ng isang pen at sinimulang paglaruan ito sa kanyang mga daliri.

“Dahil nakita ko ang sarili ko sa iyo, David,” seryoso niyang sagot.

“Maraming taon na ang nakalipas, bago ko binuo ang Cole Enterprises, may isang tao ring nagsabi sa akin na wala akong mararating.”

“Na ang isang babaeng tulad ko ay dapat manatili lang sa kusina at sumunod sa dikta ng asawa.”

“Nang makita kita sa ballroom na iyon, nakatayo at tahimik habang dinudurog ng babaeng iyon ang iyong dangal…”

“…hindi ko napigilan ang sarili ko. Ayaw kong may matitirang tao sa paligid ko na naniniwalang ang kanilang halaga ay nakadepende sa panlalait ng iba.”

Naramdaman ko ang isang malalim na koneksyon sa kanyang mga salita.

Si Vivien Cole, ang babaeng tila may lahat na ng bagay, ay mayroon din palang mga sugat mula sa nakaraan.

---

Ang Bagong Kasunduan

“Ngunit Ma’am, ang tsismis sa opisina… baka makaapekto ito sa trabaho,” paalala ko.

Tumayo si Vivien at lumapit sa akin. May distansya pa rin, ngunit naramdaman ko ang init ng kanyang presensya.

“Hayaan mo silang mag-isip. Sa katunayan, gagamitin natin iyan sa ating bentahe.”

“May darating na malaking merger sa susunod na buwan sa mga kumpanya mula sa Europa.”

“Gusto kong sumama ka sa akin sa bawat event, bawat dinner, at bawat meeting.”

“Hindi lang bilang secretary ko, kundi bilang isang taong malapit sa akin.”

Naguluhan ako. “Ma’am, hindi ko po maintindihan. Nagpapanggap pa rin ba tayo?”

Ngumiti si Vivien—isang ngiting may halong misteryo at talino.

“Sabihin na lang nating kailangan ko ng isang taong mapagkakatiwalaan ko nang buong-buo sa gitna ng mga buwaya sa business world.”

“At ikaw lang ang taong kilala ko na hindi tumitingin sa akin bilang isang pitaka, kundi bilang isang tao.”

“Payag ka ba, David? Bibigyan kita ng promotion, dagdag na sahod para sa edukasyon ni Emma, at proteksyon mula sa sinumang mang-aapi sa iyo.”

Napaisip ako. Ito ay isang pagkakataong hindi dumarating sa lahat.

Ngunit alam ko rin na ang pagpasok sa mundo ni Vivien ay nangangahulugan ng pag-iwan sa aking tahimik na buhay.

Tiningnan ko ang larawan ni Emma na nasa loob ng aking wallet. Para sa kanya, gagawin ko ang lahat.

“Payag po ako, Ma’am Vivien,” sagot ko nang may determinasyon.

“Mabuti,” sabi niya habang bumabalik sa kanyang propesyunal na tono. “Ngayon, ayusin mo ang flight natin para sa Biyernes. Pupunta tayong Singapore.”

Lumabas ako ng kanyang opisina na tila ba lumalakad sa alapaap.

Ang tsismis sa labas ay hindi na mahalaga. Ang mahalaga ay ang bagong tiwalang ibinigay sa akin.

---

Ang Paghahanda sa Paglipad

Pag-uwi ko ng hapong iyon, ibinalita ko kay Emma ang tungkol sa promotion at sa biyahe.

“Singapore? Wow, Dad! Ang galing mo talaga!” tuwang-tuwa niyang sabi habang tumatalon sa sofa.

“Pero maiiwan ka muna kay Tita ng ilang araw, ha? Trabaho lang ito,” paalala ko.

“Okay lang, Dad. Basta pagbalik mo, kwentuhan mo ako tungkol sa Merlion!”

Habang inihahanda ko ang aking maleta, hindi ko maiwasang makaramdam ng kaba.

Hindi ito ang karaniwang biyahe para sa trabaho. Alam kong sa bawat hakbang ko kasama si Vivien, mas lalong lalalim ang gulo.

Ngunit sa unang pagkakataon sa loob ng anim na taon, hindi na ako natatakot na harapin ang bukas.

Dahil alam ko na sa tabi ko, may isang babaeng handang sumigaw ng “Honey” para lamang ipagtanggol ang aking pagkatao.

At marahil, sa pagitan ng pagpapanggap at katotohanan, matatagpuan ko rin ang tunay na kaligayahan na matagal ko nang kinalimutan.

Ang Lunes ng paghilom ay tapos na; ngayon ay panahon na ng paglipad.

Kabanata 4: Sa Pagitan ng mga Ulap at mga Ilaw ng Singapore

Ang paglipad patungong Singapore ay hindi katulad ng anumang biyaheng naranasan ko noon.

Nakaupo ako sa loob ng First Class cabin ng eroplano, kung saan ang bawat upuan ay parang isang maliit na silid na puno ng karangyaan.

Sa gilid ko, si Vivien ay tahimik na nagbabasa ng mga dokumento sa kanyang tablet, ang kanyang salamin ay bahagyang nakababa sa kanyang ilong.

Tiningnan ko ang aking mga kamay—mga kamay na sanay sa paghuhugas ng pinggan at pagtitiklop ng mga damit ni Emma.

Ngayon, ang mga kamay na ito ay humahawak sa isang baso ng mamahaling champagne na inialok ng flight attendant.

“Huwag mong masyadong isipin ang iniisip ng iba, David,” biglang wika ni Vivien nang hindi tumitingin sa akin.

Nagulat ako. Kanina pa ba niya napapansin ang aking pagkabalisa?

“Mahalaga ang bawat sentimo na ibinabayad ko sa iyo, kaya huwag kang makaramdam ng utang na loob sa upuang iyan,” dagdag niya.

Ngumiti ako nang bahagya. Kahit sa gitna ng mga ulap, ang pagiging direkta niya ay hindi nagbabago.

“Iniisip ko lang po si Emma. Ito ang unang pagkakataon na malalayo ako sa kanya ng ganito katagal,” pag-amin ko.

Ibinaba ni Vivien ang kanyang tablet at tumingin sa akin nang may kakaibang lambot sa kanyang mga mata.

“Ang mga sakripisyong ginagawa mo ngayon ay para sa kinabukasan niya. Maiintindihan niya iyon paglaki niya.”

“At huwag kang mag-alala, may mga tao akong inutusan para masiguradong ligtas ang kapatid mo at ang anak mo habang wala ka.”

Natigilan ako. Hindi ko alam na hanggang doon ay abot ang kanyang malasakit.

“Salamat po, Ma’am. Hindi ko po alam kung paano kayo pasasalamatan sa lahat ng ito.”

“Huwag mo akong tawaging Ma’am habang wala tayo sa opisina,” utos niya, na tila ba isang simpleng bagay lang ang hinihingi niya.

“Vivien. Tawagin mo akong Vivien.”

Ang pangalan niya ay parang isang bawal na salita sa aking dila, ngunit sinubukan ko itong bigkasin nang tahimik.

---

Ang Pagdating sa Lungsod ng mga Leon

Paglapag namin sa Changi Airport, ang init at halumigmig ng Singapore ay sumalubong sa amin, kasabay ng amoy ng ulan at mamahaling pabango.

Isang itim na limousine ang naghihintay sa amin, at dinala kami nito sa Marina Bay Sands.

Habang umaakyat ang elevator patungo sa aming suite, nakita ko ang aking repleksyon sa salamin.

Suot ko ang aking pinakamagandang polo, ngunit kumpara sa kagandahan ni Vivien, mukha pa rin akong isang anino.

“May appointment tayo sa isang sastre sa loob ng isang oras,” sabi ni Vivien habang binubuksan ang pinto ng aming suite.

“Sastre? Para saan po—para saan, Vivien?” pagtatama ko sa sarili ko.

“Para sa iyo. Hindi ka pwedeng humarap sa mga European investors na suot ang mga luma mong suit.”

“Kung magpapanggap tayong may espesyal na ugnayan, kailangan mong magmukhang bahagi ng mundong ito.”

Dinala niya ako sa isang eksklusibong boutique kung saan ang bawat tahi ng tela ay parang isang sining.

Sinukatan ako ng isang matandang lalaki na may suot na measuring tape sa kanyang leeg, habang si Vivien ay nakaupo sa isang velvet na upuan at nagmamasid.

Pumili siya ng isang charcoal grey suit na yari sa pinakamataas na uri ng lana.

Nang isuot ko ito at humarap sa salamin, hindi ko nakilala ang lalaking nakatayo roon.

Ang balikat ko ay tila naging mas malapad, ang aking tindig ay naging mas tuwid, at ang aking mga mata ay may bagong kislap.

“Ayan,” bulong ni Vivien habang tumatayo at lumalapit sa akin.

Inayos niya ang aking kurbata, ang kanyang mga daliri ay bahagyang dumampi sa aking leeg.

Naramdaman ko ang paghinto ng aking paghinga. Ang lapit niya ay tila isang bagyong naninira sa aking depensa.

“Ngayon, mukha ka nang isang lalaking kayang protektahan ang kahit na sino,” sabi niya habang nakatingin nang diretso sa aking mga mata.

---

Ang Gala Dinner: Isang Pagsubok sa Apoy

Ginanap ang dinner sa isang rooftop garden na overlooking sa skyline ng Singapore.

Ang hangin ay puno ng tunog ng mga violin at ang mahinang kalantog ng mga kristal na baso.

Naroon ang mga pinakamalalaking pangalan sa mundo ng teknolohiya at pananalapi.

Nararamdaman ko ang mga tingin ng mga tao habang naglalakad kami ni Vivien papasok sa venue.

Nakakapit ang kanyang kamay sa aking braso, ang kanyang suot na pulang gown ay tila isang apoy sa gitna ng gabi.

“David, ipakikilala kita sa mga kasosyo ko. Tandaan mo, huwag kang matakot na magsalita,” bulong niya.

Ipinakilala niya ako bilang kanyang “close associate,” ngunit ang paraan ng pagtingin niya sa akin ay nagsasabi ng higit pa.

Isang lalaking nagngangalang Marcus, isang investor mula sa Germany, ang lumapit sa amin na may mapanuyang ngiti.

“So, ito ba ang bagong paborito mo, Vivien? Mukhang masyado siyang… tahimik para sa iyo,” wika ni Marcus sa Ingles.

Naramdaman ko ang pamilyar na hiya na madalas kong maramdaman kay Lauren, ngunit bago pa ako makayuko, naalala ko ang mga salita ni Vivien.

“Ang katahimikan ay madalas na palatandaan ng isang taong nag-iisip, Marcus,” sagot ko, ang aking boses ay kalmado at buo.

“Hindi lahat ng mahalaga ay kailangang maging maingay, katulad ng mga deal na madalas mong mawala.”

Natigilan si Marcus. Hindi niya inaasahan na sasagot ako, lalo na ang banatan siya tungkol sa kanyang mga nakaraang pagkakamali sa negosyo.

(Naalala ko ang impormasyong ito mula sa mga report na inihanda ko para kay Vivien noong nakaraang linggo.)

Bahagyang ngumiti si Vivien, isang ngiting puno ng pagmamalaki.

“Tama si David. At sa tingin ko, mas marami pa siyang alam kaysa sa inaakala mo,” dagdag ni Vivien bago kami naglakad palayo.

“Magaling, David. Iyan ang gusto ko sa iyo,” bulong niya sa akin nang kaming dalawa na lang.

---

Isang Sandali ng Kahinaan

Matapos ang hapunan, bumalik kami sa hotel. Pagod na ang aking katawan, ngunit ang aking isip ay gising na gising.

Lumabas ako sa balcony ng aming suite upang damhin ang hangin ng gabi.

Maya-maya, narinig ko ang pagbukas ng sliding door. Lumabas si Vivien, wala na ang kanyang suot na heels at ang kanyang buhok ay nakalugay na.

“Hindi ka pa rin ba makatulog?” tanong niya habang tumatabi sa akin sa pasamano.

“Masyadong maraming nangyari ngayong araw. Parang hindi pa rin totoo ang lahat,” sagot ko.

Tumingin si Vivien sa malayo, sa mga ilaw ng barko sa dagat.

“Alam mo ba, David, akala ng mga tao ay napakadali ng buhay ko dahil bilyonaryo ako.”

“Pero ang totoo, ang mundong ito ay punong-puno ng mga taong may suot na maskara. Wala kang makakausap nang tapat.”

“Lahat ay may kailangan. Lahat ay may hinihintay na pagkakamali mo.”

Tumingin siya sa akin, at sa unang pagkakataon, nakita ko ang pagod sa kanyang mga mata.

“Nang makita kita sa opisina apat na taon na ang nakalipas, nagtaka ako. Bakit ang isang taong matalino at masipag na tulad mo ay kuntento na sa pagiging secretary?”

“Noong una, akala ko ay wala kang ambisyon. Pero nang makita ko kung paano mo alagaan ang anak mo…”

“…doon ko naintindihan. Ang ambisyon mo ay hindi para sa sarili mo, kundi para sa kanya.”

Inabot ko ang kanyang kamay at hinawakan ito nang marahan. Ito ay isang kilos na labas na sa aming kasunduan.

“Minsan, ang pinakamalaking tagumpay ay ang manatiling totoo sa gitna ng mundong mapagpanggap,” sabi ko.

Hindi niya binawi ang kanyang kamay. Nanatili kaming ganoon, nakatitig sa ganda ng Singapore, habang ang distansya sa pagitan namin ay unti-unting naglalaho.

“Salamat, David. Salamat sa pagiging totoo,” bulong niya.

Sa sandaling iyon, hindi ko na alam kung sino ang nagliligtas kanino.

Inisip ko si Emma, at naisip ko na balang araw, maipagmamalaki niya ang kanyang ama.

Hindi dahil sa suit na suot ko o sa hotel na tinutuluyan namin, kundi dahil natuto akong tumayo para sa sarili ko at para sa mga taong mahalaga sa akin.

Ngunit sa likod ng aking isipan, alam kong may isang panganib na naghihintay.

Ano ang mangyayari kapag nalaman ni Lauren ang tungkol sa biyaheng ito?

At paano ko mapapanatili ang aking puso sa isang laro na nagsimula lamang sa isang pagkukunwari?

Ang gabi sa Singapore ay mahiwaga, ngunit ang bukas ay puno ng mga katanungan na hindi ko pa handang sagutin.

Kabanata 5: Ang Pagbangga ng Dalawang Mundo

Ang paglapag ng eroplano sa Maynila ay tila isang marahas na paggising mula sa isang napakagandang panaginip.

Habang hinihintay namin ang aming mga bagahe, muling isinuot ni Vivien ang kanyang “business mask”—malamig, propesyunal, at hindi matitinag.

Ngunit sa tuwing nagtatama ang aming mga mata, may isang segundong paglambot na kaming dalawa lamang ang nakakaalam.

“Magpahinga ka muna ngayong gabi, David. Bukas, maghanda ka. Alam kong hindi tatahimik ang mga taong iniwan natin sa reunion,” paalala niya.

Tumango ako, ramdam ang bigat sa aking dibdib habang iniisip ang mga posibleng hakbang ni Lauren.

Pagdating ko sa bahay ng aking kapatid, sinalubong ako ni Emma ng isang yakap na halos magpatumba sa akin.

“Daddy! Sobrang miss kita!” sigaw niya habang isinisiksik ang mukha sa aking dibdib.

Sa sandaling iyon, lahat ng luhong naranasan ko sa Singapore—ang suite, ang champagne, ang mga mamahaling damit—ay nawalan ng halaga.

Ang init ng yakap ng aking anak ang tanging kayamanan na hinding-hindi ko ipagpapalit sa kahit anong bilyon.

Ngunit ang katahimikan ng aming gabi ay agad na nabulabog ng isang malakas na katok sa pinto.

Hindi ito ang katok ng isang kaibigan; ito ay katok ng isang taong puno ng poot at pagmamadali.

Pagbukas ko ng pinto, bumungad sa akin ang galit na mukha ni Lauren, ang kanyang mga mata ay nanlilisik sa inggit.

“David! Ano itong nababalitaan ko? Akala mo ba maloloko mo ako sa pagpapanggap mo?” bulyaw niya agad.

Pilit kong pinanatili ang aking sarili na mahinahon, lalo na’t naroon si Emma sa loob ng silid.

“Lauren, gabi na. Huwag tayong gumawa ng eksena rito sa harap ng anak mo,” mahina kong sabi.

“Anak ko? Ngayon ay nagmamalasakit ka sa kanya? Pagkatapos mong makipagkandong sa bilyonaryong iyon?”

“Nakita ko ang mga litrato niyo sa Singapore! Paano mo nagawang gastusin ang pera ng kumpanya para sa pansarili mong luho?”

Hindi ko alam kung paano siya nakakuha ng impormasyon, ngunit halatang binabantayan niya ang bawat galaw ko.

“Wala kang alam sa nangyayari, Lauren. At wala kang karapatang husgahan ako sa loob ng sarili kong pamamahay.”

“Talaga? Baka gusto mong ipaalala ko sa mga abogado ko na hindi ka nararapat na magpalaki kay Emma?”

“Isang secretary na nakikipagrelasyon sa kanyang boss? Iyan ay isang malaking iskandalo, David!”

Naramdaman ko ang panginginig ng aking kamao, ngunit bago pa ako makasagot, tumunog ang aking cellphone.

Isang text mula kay Vivien: “Nasa labas ako ng building mo. Nakita ko ang sasakyan ni Lauren. Pababa na ako.”

Hindi ko alam kung dapat ba akong matuwa o matakot na darating ang bagyo sa mismong pintuan ko.

Ilang minuto lang ang lumipas, narinig namin ang tunog ng mga takong na naglalakad sa hallway.

Pumasok si Vivien, suot pa rin ang kanyang coat mula sa biyahe, ang kanyang tindig ay tila isang reyna na handang makipagdigma.

“Mukhang may hindi pagkakaunawaan dito,” wika ni Vivien habang diretsong nakatingin kay Lauren.

Natigilan si Lauren. Ang kanyang tapang ay biglang naglaho nang makita ang tunay na Vivien Cole sa harap niya.

“Ms. Cole… anong ginagawa niyo rito? Gabi na para sa isang boss na bumisita sa kanyang tauhan,” sarkastikong sabi ni Lauren.

“David is not just an employee, Lauren. And I think I made that clear last Saturday,” sagot ni Vivien nang walang emosyon.

“Ang pagbabanta mo sa kanya tungkol sa custody ni Emma ay isang malaking pagkakamali.”

“Mayroon akong pinakamagagaling na abogado sa bansa, at sisiguraduhin ko na hinding-hindi mo magagamit ang pera o posisyon ko para saktan siya.”

Lumapit si Vivien kay Lauren, ang kanyang boses ay bumaba ngunit naging mas mapanganib.

“Iniwan mo ang pamilyang ito dahil sa sarili mong ambisyon. Ngayong nakikita mong masaya sila, gusto mong sirain?”

“Iyan ay hindi pagmamahal sa anak. Iyan ay purong inggit dahil hindi mo kayang makitang malampasan ka ng taong minaliit mo.”

Namula si Lauren sa sobrang hiya. Hindi niya kayang tapatan ang lohika at kapangyarihan ni Vivien.

“Magbabayad kayo! Sisiguraduhin kong malalaman ng lahat ang tungkol sa inyong dalawa!” huling sigaw ni Lauren bago nagmamadaling umalis.

Naiwan ang katahimikan sa aming sala, isang katahimikang puno ng mabigat na emosyon.

Tumingin sa akin si Vivien, at sa pagkakataong ito, lumapit siya at hinawakan ang aking balikat.

“Ayaw ko sanang manghimasok uli, David, pero hindi ko kayang manood lang habang sinisira niya ang binuo mo.”

“Ma’am… Vivien… bakit niyo po ginagawa ang lahat ng ito para sa amin?” tanong ko, ang boses ko ay puno ng kalituhan.

Tumingin siya sa pintuan ng silid ni Emma, na bahagyang nakabukas, kung saan nakasilip ang aming anak.

“Dahil matagal na akong hindi nakakakita ng taong totoong nagmamahal nang walang hinihintay na kapalit.”

“Sa mundong ginagalawan ko, lahat ay may presyo. Pero ikaw, David… ang katapatan mo kay Emma ay hindi mabibili.”

“Gusto kong protektahan iyon. Gusto kong protektahan kayo.”

Naramdaman ko ang pagpatak ng aking luha. Sa loob ng maraming taon, ako ang naging haligi para sa lahat.

Ako ang sumasalo sa iyak ni Emma, ako ang nag-aayos ng mga problema, ako ang laging matatag.

Ngunit ngayong gabi, sa unang pagkakataon, naramdaman ko na may sumasalo rin sa akin.

Naupo kami ni Vivien sa sofa, malayo sa ingay ng mundo, at nag-usap nang walang halong trabaho.

Ikinuwento niya sa akin ang kanyang kabataan, ang hirap na dinanas niya para marating ang tuktok, at ang lungkot na dala ng tagumpay.

“Ang akala nila, kapag marami kang pera, wala ka nang problema. Pero ang totoo, mas lalong dumarami ang mga pader sa paligid mo.”

“Salamat sa pagsama sa akin sa Singapore, David. Iyon ang unang pagkakataon na naramdaman ko na hindi ako mag-isa sa isang biyahe.”

Hinawakan ko ang kanyang kamay, at sa pagkakataong ito, hindi ito para sa pagpapanggap o para sa mga camera.

Ito ay isang pangako na kahit anong mangyari, narito rin ako para sa kanya.

Kinaumagahan, paggising ko, wala na si Vivien, ngunit may iniwan siyang sulat sa mesa.

“David, may meeting ako nang maaga. Huwag mong isipin ang sinabi ni Lauren. Haharapin natin siya nang magkasama.”

Pumasok ako sa trabaho na may bagong lakas. Ang mga bulungan sa opisina ay naroon pa rin, ngunit hindi na ako apektado.

Alam ko na ang tunay na halaga ng isang tao ay hindi nasusukat sa posisyon niya sa kumpanya.

Nasusukat ito sa lawak ng kanyang puso at sa lalim ng kanyang paninindigan para sa mga taong mahal niya.

Ngunit ang kapayapaan ay panandalian lamang. Isang tawag mula sa HR ang nagpabago sa takbo ng aking araw.

“David, may nagpadala ng pormal na reklamo laban sa iyo. Isang labis na seryosong akusasyon tungkol sa professionalism.”

Alam ko na agad kung sino ang may gawa nito. Si Lauren ay hindi titigil hangga’t hindi ako bumabagsak.

Ngunit hindi niya alam na ang David na kinakalaban niya ngayon ay hindi na ang lalaking iniwan niya anim na taon na ang nakalipas.

Dahil ngayon, mayroon na akong dahilan para lumaban. Mayroon akong anak na nagtitiwala sa akin, at isang babaeng naniniwala sa aking kakayahan.

Habang naglalakad ako patungo sa HR office, naramdaman ko ang presensya ni Vivien sa dulo ng hallway.

Ngumiti siya sa akin—isang simpleng ngiti na nagsasabing, “Kasama mo ako.”

Handa na akong harapin ang anumang ibabato ni Lauren. Handa na akong patunayan na ang katotohanan ang laging mananaig.

Ang laban na ito ay hindi na lang para sa aking trabaho; ito ay para sa aking dangal at para sa kinabukasan ng aking pamilya.

At sa unang pagkakataon, alam kong hindi ako matatalo.

Dahil ang pag-ibig at katapatan ay mas malakas kaysa sa anumang galit at inggit.

Ang huling kabanata ay malapit na, at doon natin malalaman kung paano magtatapos ang kwentong ito ng sakripisyo at pag-asa.

Kabanata 6: Ang Katotohanan at ang Bagong Simula

Ang umagang iyon sa Cole Enterprises ay tila mas malamig kaysa sa karaniwan.

Habang naglalakad ako patungo sa silid ng Human Resources, bawat tunog ng aking sapatos sa tiles ay tila isang babala.

Alam ko na ang balitang kumalat ay hindi lamang tungkol sa aming “relasyon” ni Vivien, kundi tungkol sa aking integridad.

Sa loob ng anim na taon, pinilit kong maging isang ama at empleyado na walang bahid ng dumi.

Ngunit sa isang iglap, ang lahat ng aking pinaghirapan ay nakasalalay sa mga kamay ng mga taong hindi naman ako tunay na kilala.

Pumasok ako sa HR office at nadatnan si Mr. Santiago, ang head ng department, na may hawak na makapal na folder.

Sa tabi niya, nakaupo si Lauren, suot ang kanyang pinakamahal na suit, mukhang panalo na sa laban na hindi pa nagsisimula.

“Maupo ka, David,” wika ni Mr. Santiago nang walang anumang emosyon sa kanyang boses.

Umupo ako sa tapat nila, pinanatiling tuwid ang aking likod at kalmado ang aking mukha.

“Nakatanggap kami ng pormal na reklamo mula kay Ms. Lauren dito,” simula ni Mr. Santiago.

“Inaakusahan ka niya ng paggamit ng pondo ng kumpanya para sa mga personal na biyahe, at ang pakikipag-ugnayan sa CEO nang labas sa professionalism.”

Tumawa nang mahina si Lauren, isang tunog na puno ng pangungutya.

“Hindi lang iyon, Mr. Santiago. David has been using his connection with Ms. Cole to gain favors and avoid his responsibilities.”

“Isang malaking insulto ito sa lahat ng mga empleyadong tapat na nagtatrabaho rito,” dagdag pa niya.

Nanatili akong tahimik, naaalala ang payo ni Vivien: Ang katahimikan ay hindi kahinaan.

“Ano ang masasabi mo sa mga paratang na ito, David?” tanong ni Mr. Santiago.

Huminga ako nang malalim, handa na sanang magsalita, nang biglang bumukas ang pinto nang may lakas.

Pumasok si Vivien, hindi bilang isang saksi, kundi bilang ang may-ari ng buong gusaling ito.

Kasunod niya ang dalawang lalaking naka-suit—ang mga nangungunang abogado ng Cole Enterprises.

“I think I should be the one to answer those questions, Mr. Santiago,” malamig na wika ni Vivien.

Nagulat si Mr. Santiago at agad na tumayo bilang paggalang, habang si Lauren ay tila nabulunan sa kanyang sariling laway.

“Ms. Cole, hindi niyo po kailangang magpunta rito, kami na po ang bahala—”

“No, Mr. Santiago. This concerns me and my most trusted employee,” putol ni Vivien sa kanya.

Naupo si Vivien sa tabi ko, at sa harap ng lahat, hinawakan niya ang aking kamay sa ibabaw ng mesa.

Hindi ito mabilis na hawak; ito ay isang mahigpit at matatag na hawak na tila nagsasabing hindi niya ako bibitawan.

“Lahat ng gastusin sa Singapore ay dumaan sa akin at personal kong inaprubahan,” simula ni Vivien.

“Si David ay naroon para sa isang mahalagang merger, at ang kanyang serbisyo ay higit pa sa inaasahan ko.”

“Tungkol naman sa aming relasyon… wala itong kinalaman sa professionalism sa loob ng opisinang ito.”

Tumingin si Vivien kay Lauren, ang kanyang mga mata ay tila naglalabas ng kuryente sa talim.

“Ngunit ang mas mahalagang pag-usapan dito ay ang motibo ng taong naghain ng reklamo.”

Inilabas ng isa sa mga abogado ang isang dokumento at inilapag ito sa harap ni Mr. Santiago.

“Ito ang record ng mga child support payments na hindi nabayaran ni Ms. Lauren sa loob ng nakalipas na dalawang taon,” wika ng abogado.

“At ito naman ang mga email na ipinadala niya kay David, na nagbabantang sisirain ang kanyang karera kung hindi siya susunod sa gusto niya.”

Biglang namutla si Lauren, ang kanyang mapagmataas na tindig ay unti-unting naglalaho.

“Hindi totoo ‘yan! Gawa-gawa lang ang mga dokumentong iyan!” sigaw ni Lauren, ngunit ang panginginig ng kanyang boses ay nagkanulo sa kanya.

“Actually, Lauren, we have the original logs from the bank and the server,” sabi ni Vivien nang may matamis ngunit mapanganib na ngiti.

“Ang ginawa mo ay hindi lamang paninirang-puri; ito ay extortion at malicious prosecution.”

“Mr. Santiago, tapos na ang usapang ito. I want this complaint dismissed immediately.”

“At ikaw, Lauren… huwag ka nang magtatangkang lumapit muli kay David o kay Emma.”

“Dahil sa susunod na gawin mo ito, hindi lang trabaho mo ang mawawala; sisiguraduhin kong wala nang kumpanya sa bansang ito ang tatanggap sa iyo.”

Hindi na nakapagsalita si Lauren. Tumayo siya, kinuha ang kanyang bag, at nagmamadaling lumabas ng silid nang hindi lumilingon.

Naiwan kami sa loob, ang tensyon ay unti-unting napapalitan ng ginhawa.

Nagpasalamat si Vivien kay Mr. Santiago at sinabihang bumalik na sa trabaho ang lahat.

Nang kaming dalawa na lang ang naiwan sa hallway, humarap ako sa kanya, hindi alam kung paano sisimulan ang aking pasasalamat.

“Vivien… bakit niyo po ginawa ‘yun? Marami na po kayong nagawa para sa akin,” sabi ko nang may halong hiya.

Tumitig siya sa akin, wala na ang bagsik ng isang CEO, tanging ang init na nakita ko sa Singapore ang natira.

“David, sinabi ko sa iyo, ayaw ko sa mga bullies. Pero higit pa roon…”

Huminto siya sandali, tila ba nag-iisip kung dapat ba niyang ituloy ang sasabihin.

“Ang pagpapanggap natin noong Sabado… naramdaman mo ba na lahat ng iyon ay laro lang?”

Natigilan ako. Ang puso ko ay nagsimulang tumibok nang mabilis, tila ba isang karera na walang hangganan.

“Sa totoo lang… hindi ko na alam kung saan nagtapos ang pagpapanggap at kung saan nagsimula ang totoo,” pag-amin ko.

Ngumiti si Vivien, isang tunay na ngiti na nagpaliwanag sa buong hallway.

“Mabuti naman. Dahil ako rin, David. Hindi ko na matandaan kung bakit kailangan nating magpanggap sa simula pa lang.”

“Tawagin mo na akong Honey kung gusto mo, dahil hindi ko na bibitawan ang kamay na ito.”

---

Ang Bagong Routine

Lumipas ang mga buwan, at ang buhay namin ay dahan-dahang nagbago, ngunit sa positibong paraan.

Ang routine ko sa umaga ay naroon pa rin—itlog, tinapay, at paghahanda kay Emma para sa eskwela.

Ngunit ngayon, may isang bagong bahagi ang aming umaga: ang pagdating ng isang itim na limousine.

Hindi para sunduin ang isang secretary, kundi para sabay-sabay kaming pumasok sa trabaho at eskwela.

Naging paborito ni Emma si Vivien, na tinatawag niyang “Ate V” sa simula, hanggang sa naging mas malalim ang kanilang ugnayan.

Sa opisina, ang mga bulungan ay napalitan ng respeto at paghanga.

Hindi dahil takot sila kay Vivien, kundi dahil nakita nila kung gaano kami kahusay magtrabaho nang magkasama.

Naging Senior Executive Assistant na ako, hindi dahil sa favoritism, kundi dahil sa dami ng mga matatagumpay na proyekto na aking pinangunahan.

Isang hapon, habang naglalakad kami sa parke kasama si Emma, tiningnan ko ang langit.

Ang lahat ng pait ng nakaraan—ang iniwang sugat ni Lauren, ang hirap ng pagiging single dad, ang takot na hindi ako sapat—ay tila ba naging malabo na lang na alaala.

Dahil sa gitna ng unos, natagpuan ko ang aking halaga sa mga mata ng aking anak at sa tapang ng isang babaeng hindi sumuko sa akin.

“Daddy, look! Ang taas na ng lipad ng saranggola ko!” sigaw ni Emma habang tumatakbo sa damuhan.

Lumapit sa akin si Vivien at isinandal ang kanyang ulo sa aking balikat.

“Sabi ko sa iyo, David. Ang katahimikan mo ay hindi kahinaan. Ito ang iyong lakas.”

“At ang lakas na iyon ang dahilan kung bakit tayo narito ngayon,” bulong niya.

Hinawakan ko ang kanyang kamay, ramdam ang init at ang pangako ng isang kinabukasan na puno ng pag-asa.

Naisip ko ang lahat ng mga taong dumadaan sa hirap, ang mga taong nakararamdam na sila ay nag-iisa sa kanilang laban.

Sana ay matagpuan din nila ang kanilang Vivien—isang taong tatayo sa tabi nila kapag ang mundo ay laban sa kanila.

At higit sa lahat, sana ay matagpuan nila ang lakas sa loob ng kanilang sarili na manatiling mabuti, anuman ang mangyari.

Ang kwento ko ay hindi nagtapos sa isang reunion; ito ay nagsimula sa isang desisyong manatiling tahimik at tapat.

Dahil sa huli, ang katotohanan ay laging makahahanap ng paraan para lumitaw, at ang pag-ibig ay laging makahahanap ng paraan para manatili.

Ang aking buhay ay hindi na isang routine ng survival; ito ay isa nang pagdiriwang ng bawat sandali.

Kasama ang aking anak, kasama ang babaeng mahal ko, at kasama ang aking dangal na kailanman ay hindi na muling mabubura.

Salamat sa nakaraan, dahil ito ang nagdala sa akin sa napakagandang kasalukuyan.

At sa hinaharap… handa na kaming harapin ito nang magkasama, bitbit ang lahat ng aral at pagmamahal na aming natutunan.

Ang katahimikan ay tapos na; ang bagong kanta ng aming buhay ay nagsisimula pa lamang.

---

WAKAS