Kabanata 1: Ang Sigaw sa Kusina

Ang mensahe sa cellphone ay maikli lang pero sapat na para patigilin ang mundo ng sinumang makakabasa: “Please help. He broke my mom’s arm.” (Tulong po. Binali niya ang braso ni Mama.)

Ang mga daliri ni Mira Santos, siyam na taong gulang, ay nanginginig nang husto kaya halos hindi niya mapindot ang keypad ng basag na niyang cellphone. Sa ibaba, sa malamig na sahig ng kanilang kusina sa isang lumang bahay sa Bacoor, Cavite, nakahandusay ang kanyang ina na si Sarah. Walang malay, duguan, at ang braso ay nakabale sa posisyong hindi mo aakalaing posible sa tao.

Ang numero na tinatawagan ni Mira ay inakala niyang kay Tita Lisa niya, ang kapatid ng mama niya. Pero nagkamali siya ng pindot. Isang numero ang naging dahilan kung bakit hindi sa mga pulis, hindi sa barangay, at hindi sa kamag-anak napunta ang mensahe.

Napunta ito kay Dante “Dagger” Tomas, ang Presidente ng Iron Ridge MC – Cavite Chapter, isang grupo ng mga biker na kinatatakutan sa buong probinsya. Isang estranghero na walang dahilan para magmalasakit. Pero nang tumunog ang cellphone ni Dante at nabasa niya ang limang salitang Ingles na iyon, may ginawa ang Iron Ridge MC na yayanig sa buong komunidad.

Ang kusina ng 847 Rosal Street ay saksi sa kalupitan gabing iyon. Ang mga cabinet ay tabingi, ang refrigerator ay maingay, at ang linoleum sa sahig ay tuklap-tuklap na. Pero wala nang halaga ang mga iyon. Ang tanging mahalaga ay ang galit—ang purong galit na dala ng droga at desperasyon.

Si Rico “Raven” Hernando ay nakatayo sa gitna ng kusina. Ang kanyang mga mata ay nanlilisik at namumula, ang mga kamay ay nanginginig hindi sa takot, kundi sa “amats” ng droga. Kailangan niya ng pera. Isang daan at limampung libong piso (P150,000). Iyon ang utang niya sa mga loan shark na hindi marunong makipag-usap, mga taong pumapatay kapalit ng pera.

Nakatayo si Sarah sa kabilang dulo ng mesa, ang likod niya ay nakasandal sa lababo, ang puso niya ay halos lumabas sa dibdib sa sobrang kaba. Alam niya ang tinging iyon ni Rico. Anim na buwan na itong malinis, anim na buwan na payapa ang buhay nila ni Mira. Pero ang pag-asa ay marupok kapag ang kalaban ay bisyo.

“Hindi ako nakikiusap, Sarah. Sinasabi ko sa’yo!” Ang boses ni Rico ay garalgal, naghahalo ang pakiusap at banta. “Asan ang ATM card? Ibigay mo sa akin ang PIN! Ngayon na!”

Umiling si Sarah, mahigpit ang hawak sa gilid ng lababo. “Para kay Mira ‘yun, Rico! Para sa tuition niya, sa pagkain, sa upa! Hindi ko pwedeng ibigay sa’yo pambayad lang sa sugal at droga mo!”

Ang katahimikang sumunod ay mas nakakatakot kaysa sa sigawan. Sa itaas na palapag, nakadikit ang tenga ng 9-anyos na si Mira sa pinto ng kanyang kwarto, yakap-yakap ang kanyang stuffed toy na kuneho. Narinig na niya ang mga away na ito dati. Pero iba ang gabing ito. Parang may mababasag na hindi na maibabalik pa.

Biglang sumugod si Rico. Hindi siya umikot sa mesa; tinalon niya ito, nagtalsikan ang mga tirang ulam. Sinunggaban niya ang braso ni Sarah.

“Ibigay mo ang putanginang pera!” sigaw niya, talsik ang laway.

Pumiglas si Sarah. Dumampot siya ng bote ng dishwashing liquid para ipukpok kay Rico, pero huli na. Hinatak ni Rico ang braso ni Sarah nang pagkalakas-lakas habang naka-lock ang siko nito.

CRACK.

Isang tunog na parang basang sanga na binali. Ang sigaw ni Sarah ay hindi na tao pakinggan—sigaw ito ng purong sakit. Bumagsak siya sa sahig. Ang braso niya ay nakabale sa maling direksyon. Nawalan siya ng malay sa sobrang sakit, at tumama ang ulo sa sahig. Dugo. Agad na kumalat ang dugo.

Natigilan si Rico ng tatlong segundo. Nakita niya ang ginawa niya. Pero ang takot sa mga tulad ni Rico ay hindi nagtutulak sa kanila para tumulong. Nagtutulak ito para tumakas. Kinuha niya ang wallet ni Sarah at tumakbo palabas ng bahay, iniwan ang mag-ina sa gitna ng dilim.

Kabanata 2: Ang Maling Numero

Bumaba si Mira nang maramdaman niyang wala na si Rico. Ang nakita niya sa kusina ay habambuhay na tatatak sa isip niya. Ang mama niya, na laging malakas, ngayon ay nakahandusay at duguan.

“Mama… Mama, gising po…” hagulgol ni Mira. Nanginginig ang buong katawan niya. Kinuha niya ang cellphone ng mama niya na nahulog sa ilalim ng mesa. Basag ang screen pero umiilaw pa.

Kailangan niya si Tita Lisa. Kabisado niya ang numero… o akala niya. Sa sobrang takot, napagbaliktad niya ang huling dalawang numero.

Send.

Dalawampung kilometro ang layo, sa isang clubhouse sa General Trias, nakaupo si Dante “Dagger” Tomas. Siya ang pangulo ng Iron Ridge MC. Ang clubhouse ay puno ng usok ng sigarilyo, amoy ng beer, at ingay ng mga nagbibilyar na lalaking puro tattoo at naka-leather vest.

Tumunog ang cellphone ni Dante. Isang unknown number.

Binasa niya ito. Napakunot ang noo niya. Binasa niya ulit.

Please help. He broke my mom’s arm. Mom won’t wake up. I’m scared.

Tumindig ang balahibo ni Dante. Hindi ito spam. Ramdam niya ang takot sa bawat letra. Bilang ama na may anak na babae rin, alam niya ang pakiramdam ng proteksyon. Ang Iron Ridge MC ay mga siga, oo. May mga kaso, oo. Pero may sinusunod silang code: Hindi kami nananakit ng babae at bata. At pinoprotektahan namin ang mga naaapi.

Walang pag-aalinlangan, tinawagan ni Dante ang numero.

“Hello?” Isang boses ng bata, humahagulgol, ang sumagot. Parang binibiyak ang puso ni Dante sa bawat hikbi.

“Hello, hija. Ako si Dante. Nakuha ko ang text mo. Huwag kang matakot. Nasaan ka?” Ang boses ni Dante, na karaniwang parang kulog, ay naging malambing at kalmado.

“Sino po kayo? Nasaan si Tita Lisa?” iyak ni Mira.

“Makinig ka, baby. Nagkamali ka ng text, pero huwag kang mag-alala. Papunta na ako. Sabihin mo sa akin ang address mo.”

Nang makuha ni Dante ang address—847 Rosal Street, Bacoor—agad siyang tumayo.

“IRON RIDGE!” sigaw niya. Tumigil ang lahat ng ingay sa clubhouse. “May emergency. Bata at nanay, domestic violence. Kritikal. Targa na!”

Apat na malalaking motor ang humarurot palabas ng compound. Si Dante, kasama sina “Reaper” (ang medic nila), “Chains”, at “Gunner”. Humiwa sa gabi ang tunog ng kanilang mga tambutso, parang mga kabayong bakal na sumusugod sa digmaan.

Habang nagmamaneho, naka-earpiece si Dante, kausap pa rin si Mira. “Parating na kami, hija. Huwag mong ibababa. Naririnig mo ba ang tunog ng motor? Kami ‘yan. Papunta na ang mga Kuya mo.”

Kabanata 3: Ang Pagsagip

Pagdating nila sa Rosal Street, nagbukas ang mga ilaw ng kapitbahay dahil sa ingay ng apat na Harley-Davidson. Pero walang lumabas. Takot ang mga tao na makialam.

Talon agad si Dante sa motor. “Reaper, sa nanay! Gunner, tawag ng ambulansya at pulis, bilis!”

Kumatok si Dante sa pinto. “Mira? Si Tito Dante ‘to. Nandito na kami.”

Bumukas ang pinto at bumungad ang maliit na bata, may bahid ng dugo ang pyjama na may cartoon cats. Umiiyak ito at nanginginig. Lumuhod si Dante, ang higanteng lalaki na puno ng tattoo, at niyakap ang bata nang mahigpit.

“Shhh, ligtas ka na. Nandito na kami. Hindi ka na masasaktan,” bulong ni Dante habang ibinabalot ang kanyang leather vest (cut) sa nanginginig na katawan ni Mira.

Sa kusina, nagmumura si Reaper habang tinitingnan si Sarah. “Tangina, Dante! Wasak ang braso. Mahina ang pulso pero humihinga. Chains, bigyan mo ako ng malinis na tela!”

Si Reaper, na dating combat medic sa Mindanao bago naging biker, ay mabilis na kumilos. Tinalian niya ang braso para maibsan ang pagdurugo.

Dumating ang ambulansya makalipas ang ilang minuto. Nang isasakay na si Sarah, ayaw bumitaw ni Mira kay Dante.

“Sama po ako… Huwag niyo po akong iiwan,” iyak ng bata.

Tumingin si Dante sa mga paramedic. “Sasama siya sa akin. Susunod kami sa ambulansya. Walang aangal.”

Ang convoy papuntang ospital ay parang eksena sa pelikula. Nauuna ang ambulansya na wang-wang, at sa likod nito ay apat na naglalakihang motor na nagsisilbing escort. Nakasakay si Mira sa unahan ni Dante, yakap-yakap ng malalaking braso ng biker, ligtas sa gitna ng hangin at bilis.

Kabanata 4: Ang Pagbabantay sa Ospital

Sa St. Dominic Hospital, nagkagulo ang mga nurse nang pumasok ang apat na miyembro ng Iron Ridge MC. Duguan ang isa, may kargang bata ang isa. Akala nila ay may gang war.

“Kailangan namin ng doktor, ngayon na!” sigaw ni Gunner.

Habang inaasikaso si Sarah sa Emergency Room, dinala ni Dante si Mira sa waiting area. Hindi ito bumibitaw sa kanya. Ang ibang tao sa waiting room ay lumalayo sa takot, pero hindi si Mira. Para sa kanya, ang lalaking ito na mukhang kriminal sa paningin ng iba ang nag-iisang anghel na sumagot sa kanya.

“Gutom ka na ba?” tanong ni Chains, ang pinakamalaki sa kanila pero may pusong mamon. Tumango si Mira. Agad na tumakbo si Chains sa 7-Eleven sa labas at bumalik na may dalang hotdog, gatas, at chocolate bar.

Dumating ang pulis—si Detective Mendoza. Kilala niya si Dante.

“Dante, anong ginagawa niyo dito? Sangkot na naman ba kayo sa gulo?” striktong tanong ng detective.

Tumayo si Dante, pero hindi niya binitiwan si Mira na natutulog na sa balikat niya. Ipinakita niya ang cellphone niya.

“Tingnan mo ang oras ng text, Detective. 9:47 PM. Nandun kami ng 10:03 PM. Nagresponde lang kami sa tawag ng tulong na walang ibang sumagot.”

Napatahimik ang detective nang makita ang ebidensya. Tumingin siya sa batang mahimbing na natutulog sa bisig ng kilalang siga ng Cavite.

“Sino ang gumawa?” tanong ng pulis.

“Rico Hernando. Raven ang tawag. Adik. Binali ang braso ng nanay sa harap ng bata,” madiin na sagot ni Dante. “Hahanapin niyo ba siya, o kami ang maghahanap?”

Alam ng detective ang ibig sabihin noon. Kapag Iron Ridge ang nakahanap, baka hindi na umabot ng presinto si Rico. “Kami na ang bahala, Dante. Ibigay mo sa amin ang tiwala mo ngayon.”

Kabanata 5: Ang Hustisya

Habang inooperahan si Sarah, kumilos ang network ng Iron Ridge. Hindi man sila ang huhuli, sila ang magtuturo. Tumawag si Dante sa mga contact niya sa bawat sulok ng Cavite—mga tricycle driver, vendor, tambay.

“May pabuya sa makakapagturo kay Rico Hernando. Adik, payat, may tattoo na ahas sa leeg.”

Wala pang dalawang oras, tumunog ang telepono ni Dante. Nasa isang pasugalan sa Bacoor si Rico, sinusubukang isugal ang ninakaw na pera para mapalago at mabayaran ang utang niya.

Ibinigay ni Dante ang impormasyon kay Detective Mendoza.

Alas-dose ng hatinggabi, sinalakay ng pulisya ang pasugalan. Nahuli si Rico na akmang tatakas sa bubungan. Nakita sa kanya ang ATM card ni Sarah at ilang gramo ng shabu.

Walang pyansa. Kulong.

Kinabukasan, nagising si Sarah sa recovery room. Ang una niyang nakita ay hindi nurse, kundi isang higanteng lalaki na natutulog sa silya sa tabi ng kama niya, at ang anak niyang si Mira na natutulog sa kandungan nito, balot ng leather vest na may tatak na Iron Ridge.

Nagising si Dante nang gumalaw si Sarah.

“Ma’am,” bati ni Dante sa mababang boses. “Ligtas na po kayo. Ligtas na si Mira. Nahuli na ang hayop na gumawa nito sa inyo.”

Napaiyak si Sarah. Hindi dahil sa sakit, kundi sa pasasalamat. “Sino kayo? Bakit niyo kami tinulungan?”

“Nag-text po ang anak niyo. Maling number. Pero sa tingin ko po, tama ang pinagbigyan ng Diyos.”

Kabanata 6: Ang Bagong Pamilya

Hindi doon nagtapos ang kwento. Nalaman ng Iron Ridge na walang matutuluyan sina Sarah paglabas ng ospital dahil delikado pa sa dati nilang inuupahan at wala silang pera.

Nagpatawag ng “Emergency Church Meeting” ang Iron Ridge MC. Nag-ambagan ang bawat miyembro.

“Sagot ko na ang upa sa apartment ng pinsan ko sa Dasma, ligtas dun,” sabi ni Gunner. “May trabaho ako para kay Sarah sa talyer ko, opisina lang, kahit naka-cast ang braso,” sabi ni Wrench. “Ako na bahala sa school supplies ng bata,” sabi naman ni Reaper.

At si Mira? Siya na ang naging “Little Princess” ng Iron Ridge MC. Tuwing may school program, hindi lang nanay niya ang nandoon. Laging may nakaparadang apat o limang Harley sa labas ng school, at mga naka-leather na “Tito” na pumapalakpak ng pinakamalakas kapag umaakyat siya sa stage.

Ang maling text message ang naging dahilan para mawala ang isang halimaw sa buhay nila, at mapalitan ng isang pamilyang handang pumatay at mamatay para sa kanila.

Sa huli, napatunayan ng gabing iyon ang isang bagay: Hindi sa suot na damit o sa angas ng motor nasusukat ang pagkalalaki. Nasusukat ito sa kung paano ka tumugon kapag may isang batang umiiyak at humihingi ng tulong.

Si Rico “Raven” Hernando ay nabubulok na ngayon sa Bilibid. At si Mira? Ligtas siya, masaya, at alam niyang kahit anong mangyari, nasa likod niya ang buong pwersa ng Iron Ridge.

WAKAS