Kabanata 1: Ang Malamig na Regalo ng Noche Buena

9:47 p.m. noon, bisperas ng Pasko. Habang ang buong Maynila ay abala sa paghahanda para sa Noche Buena, ako, si Feliza “Fely” Cruz, ay nakaupo sa loob ng malamig na opisina ng Horizon Manufacturing sa Valenzuela. Ang tanging ingay na naririnig ko ay ang pag-ugong ng aircon at ang nakakabinging tibok ng aking puso.

Inasahan kong makakauwi ako nang maaga para makasama ang aking Nanay Linda. Pero pinatawag ako ng aking manager na si Katrina “Kathy” Roxas. Nakaupo siya sa harap ko, perpekto ang pagkaka-makeup at tila walang pakialam kung anong oras na.

“Nilabag mo ang reporting procedures, Feliza,” malamig niyang sabi.

Natigilan ako. “Pero Ma’am, ipinadala ko po ang report sa inyo tatlong linggo na ang nakalilipas, gaya ng instruction niyo—”

“At nirepisa ko iyon. Ang ‘Efficiency Model’ na ginawa mo? Hindi na kailangan ang pangalan mo doon,” putol niya habang iniaabot sa akin ang isang Termination Notice. “May 15 minuto ka para iligpit ang gamit mo. Walang severance pay. Ang health insurance mo? Mapuputol mamayang hatinggabi.”

Para akong binuhusan ng yelo. Hindi ko naisip ang trabaho ko; ang naisip ko ay ang Nanay ko. Ang mga gamot niya sa puso. Ang insurance na tanging inaasahan namin para sa operasyon niya. Winasak ni Kathy ang kinabukasan ko sa gabi kung kailan dapat ay nagdiriwang tayo.

Kabanata 2: Ang Saksi sa Dilim

Habang naglalakad ako palabas bitbit ang aking maliit na kahon, nakita ko si Mang Henry, ang aming security guard na 23 taon na sa kumpanya. Siya ang taong laging nasa anino, ang taong hindi pinapansin ng mga executive.

“Hindi ang mawalan ng trabaho sa Pasko ang pinakamahirap, Fely,” bulong niya habang nakatingin sa kanyang logbook. “Kundi ang makitang binubura ang halaga mo habang ang lahat ay nagbubulag-bulagan.”

May kakaiba sa tingin ni Mang Henry. Hindi ito awa, kundi tila isang pangako. Pero sa mga sandaling iyon, wala akong lakas para umasa. Ang tanging alam ko lang, kailangan kong lumaban para sa Nanay ko.

Kabanata 3: Tatlong Trabaho, Isang Layunin

Hindi ako umiyak. Walang oras para sa luha. Pagkatapos ng Pasko, nagsimula akong magtrabaho sa isang bakery sa umaga, sa isang cafe sa BGC sa hapon, at bilang freelance data analyst sa gabi.

Isang gabi, habang nag-a-analyze ako ng data para sa isang kliyente, nakita ko ang balita: “Horizon Manufacturing, nakasungkit ng ₱10-Bilyong kontrata dahil sa makabagong Efficiency Model ni Katrina Roxas.”

Doon ko naramdaman ang tunay na hapdi. Ang modelong pinagpuyatan ko ng apat na buwan—ang modelong binuo ko para makatulong sa mga manggagawa nang hindi sila tinatanggal sa trabaho—ay ginagamit na ngayon ni Kathy para maging bida sa harap ng media. Ninakaw niya ang utak ko, at tinanggalan niya ako ng kakayahang gamutin ang nanay ko.

Kabanata 4: Ang Pagkakataon sa Isang Tasa ng Kape

Isang Martes ng hapon sa cafe sa BGC, may isang lalaking nakaupo sa sulok. Siya si Harold Reyes, ang CEO ng Reyes Industrial Group—ang kumpanyang balak makipag-partner sa Horizon. Pagod na pagod siya, nakatitig sa isang diagram.

Nang ilapag ko ang kape niya, hindi ko napigilang mapatingin sa diagram. Mali ang calculation. Ang bottleneck ay hindi sa assembly line, kundi sa quality control station.

“May kailangan pa po kayo, Sir?” tanong ko.

“Wala na, salamat,” sagot niya nang hindi tumitingin.

Noong lumabas siya para sagutin ang isang tawag, hindi ko natiis. Kinuha ko ang lapis at nilagyan ng isang maliit na marka ang diagram. “QC Station 2 cycle time variance,” isinulat ko.

Pagbalik niya, nagbago ang mukha niya. “Sino ang nagsulat nito?” tanong niya, ang boses ay puno ng awtoridad.

“Pasensya na po, Sir. Nakita ko lang po na mali ang flow…” paliwanag ko, handa nang mapagalitan.

Pero hindi siya galit. Pinaupo niya ako. Doon nagsimula ang lahat. Ipinaliwanag ko sa kanya ang tungkol sa variance patterns. Nagulat siya nang malaman niyang ako si Feliza Cruz—ang pangalang minsan na niyang nakita sa mga lumang file ng Horizon bago ito burahin ni Kathy.

Kabanata 5: Ang Lihim na Logbook ni Mang Henry

Hindi tumigil si Harold. Nag-imbestiga siya. At doon pumasok si Mang Henry. Nagkita sila sa isang karinderya sa labas ng factory. Inilabas ni Mang Henry ang kanyang luma at punit-punit na notebook.

“Tatlong taon ko na itong itinatago,” sabi ni Mang Henry. “Hindi lang si Fely ang ninakawan ni Kathy. May walo pang iba. Mga batang magagaling na pinatalsik niya matapos niyang angkinin ang mga gawa nila.”

May mga ebidensya si Mang Henry—mga email logs na na-access niya sa security terminal sa gabi, mga timestamp na hindi kayang pekein. “Hinihintay ko lang ang taong may sapat na kapangyarihan para makinig,” sabi ng matanda.

Kabanata 6: Ang Paghuhukom

Sa loob ng boardroom ng Horizon, kampanteng-kampante si Kathy. Nakahanda na ang kontrata. Pero biglang bumukas ang pinto. Pumasok si Harold Reyes kasama ako at si Mang Henry.

“Bago natin pirmahan ito,” sabi ni Harold, “Gusto ko munang ipakilala ang tunay na utak ng proyektong ito.”

Ipinakita ni Harold sa screen ang mga orihinal na metadata ng files. Ang mga email na ipinadala ko kay Kathy noong Setyembre. Ang mga timestamps na nagpapatunay na ninakaw lang ni Kathy ang bawat detalye.

Namutla si Kathy. Sinubukan niyang magdahilan, pero nang tumayo si Mang Henry bitbit ang kanyang notebook, nawalan na siya ng boses. “You are suspended, effective immediately,” sabi ng CEO ng Horizon.

Hindi ako bumalik sa Horizon. Tinanggap ko ang alok ni Harold na pamunuan ang isang bagong departamento sa kumpanya niya. Ngayon, ang Nanay ko ay maayos na ang kalagayan. Ang insurance namin ay higit pa sa sapat.

Natutunan ko na ang katahimikan ay hindi kahinaan. Minsan, ito ang nagbibigay-daan para ang katotohanan ang gumawa ng pinaka-maingay na ingay.

Gusto mo bang malaman kung ano ang nangyari kay Kathy pagkatapos siyang ilabas ng security? Basahin ang karugtong sa ibaba.

Mayroon ka bang katulad na karanasan sa trabaho? I-share mo sa comments at huwag hayaang manatiling invisible ang iyong galing!

Wakas.

Anong susunod nating gagawin? Gusto mo bang gawan ko ito ng script para sa isang Short Film o Reels?