Kabanata 1: Ang Pagbabalik ng Anino

Naglalakad si Athalia “Lia” Santos sa loob ng Ninoy Aquino International Airport (NAIA) Terminal 3 na tila isang anino. Sa loob ng labinlimang taon sa Naval Special Operations Group (NAVSOG) — ang elite na “Sea Lions” ng Pilipinas — natutunan niyang maging invisible. Ang kanyang bawat hakbang ay kalkulado, ang kanyang mga mata ay laging nagmamasid sa paligid, hindi para sa kagandahan ng airport kundi para sa anumang banta.

Suot niya ang isang kupas na maong at isang lumang brown leather jacket na puno ng gasgas — mga gasgas na nakuha niya sa mga operasyon sa madidilim na kagubatan ng Jolo at sa gitna ng dagat sa West Philippine Sea. Ang kanyang buhok ay nakapusod lang nang simple. Walang make-up, walang mamahaling alahas. Ang tanging dala niya ay isang lumang duffel bag na naging unan niya sa mga gabi ng pakikidigma.

Ngunit sa likod ng simpleng hitsura na iyon ay isang pusong nagdurusa. Hawak niya sa kanyang isipan ang text ng kanyang kapatid na si Marco: “Ate, malubha na si Tatay. Sabi ng doktor, baka ilang araw na lang. Bilisan mo.”

Matapos ang maraming taon ng pag-uuna sa bayan bago ang sarili, ngayon lang siya uuwi para sa isang misyong hindi niya alam kung paano pananagumpayan: ang magpaalam sa amang nagturo sa kanya kung paano magsilbi.

Kabanata 2: Ang Mapanghusgang Tingin

Habang nakapila sa First Class section ng flight patungong Davao, naramdaman ni Lia ang mga matang nakatingin sa kanya. Sa harap niya ay isang lalaking mukhang “Don” — si Richard Peton. Naka-suit ito na mas mahal pa yata sa kabuuan ng kanyang gamit, at panay ang reklamo sa phone tungkol sa kanyang mga stock market shares.

Nang lumingon si Richard at nakita si Lia, kitang-kita ang pagkadismaya sa mukha nito. Inisip siguro niya na nagkamali ng pila ang babaeng ito. Pero hindi kumibo si Lia. Sanay na siya sa ganito. Sa mundo ng special ops, ang pagiging underestimated ay isang bentahe.

Kabanata 3: Ang Sigalot sa Loob ng Cabin

Pag-upo ni Lia sa Seat 1C, ang lamig ng aircon ng eroplano ay hindi kasing lamig ng pagtanggap ng mga tao sa paligid niya. Si Richard, na nasa kabilang side ng aisle, ay hindi mapakali.

“Excuse me, baka nagkamali ka ng upuan?” tanong ni Richard na may halong pangungutya.

Ipinakita ni Lia ang kanyang boarding pass nang walang kibo. “1C,” maikli niyang sagot.

Lalong uminit ang ulo ni Richard. “Sigurado ka bang nabili mo ‘to o baka nanalo ka lang sa raffle? First class ito, iha. Hindi ito para sa mga… katulad mo.”

Nagkaroon ng bulungan sa paligid. Dalawang sosyal na babae sa likod ang nagbubulungan din, tumatawa habang tinitingnan ang lumang jacket ni Lia. Sa gitna ng tensyon, lumapit ang flight attendant na si Sarah.

“Ma’am, pasensya na po, pero may error daw sa system namin. Kailangan po namin kayong ilipat sa Economy Class para sa isa pang VIP passenger,” sabi ni Sarah, bagama’t halatang napipilitan lang.

Alam ni Lia na ito ay diskriminasyon. Alam niyang binayaran niya ang upuang iyon mula sa kanyang pinaghirapang sahod bilang sundalo. Ngunit sa halip na gumawa ng eksena, dahan-dahan siyang tumayo. Ang kanyang disiplina ay mas matimbang kaysa sa kanyang pride.

Kabanata 4: Ang Paglakad ng kahihiyan

Habang naglalakad si Lia patungong Economy, narinig niya ang palakpakan at tawanan nina Richard. “Ganyan dapat. Know your place,” wika ng lalaki.

Sa loob ng Economy, siksikan. Tumayo lang si Lia sa dulo habang naghahanap ng mauupuan ang flight attendant na si David. Dahil sa pag-adjust ni Lia sa kanyang mabigat na bag, bahagyang naangat ang kanyang leather jacket sa likod.

Doon ay nakita ng ilang pasahero ang isang tattoo. Hindi ito basta-bastang tattoo. Ito ay ang simbolo ng Navy SEALs na may kalakip na mga markings na tanging mga nasa serbisyo lamang ang nakakaalam ng bigat. Isang batang babae ang nakakita nito at bumulong sa kanyang ina, “Nay, sundalo po ba siya?”

Kabanata 5: Ang Pagdating ng Kapitan

Lalabas sana ang Kapitan ng eroplano, si Captain Elden Rodriguez, para batiin ang mga pasahero nang mapansin niyang bakante ang 1C.

“Bakit bakante ang upuang ito?” tanong niya kay Veronica, ang senior flight attendant.

“May konting aberya lang po, Cap. Nilipat namin ang pasahero sa likod para hindi makaabala sa iba,” sagot ni Veronica.

Hindi nasiyahan ang Kapitan. Naglakad siya patungo sa likod ng eroplano. Bilang isang dating sundalo rin bago naging commercial pilot, mayroon siyang “instinct.” At doon, sa dulo ng aisle, nakita niya ang isang babaeng nakatayo nang tuwid — isang posturang hindi mo makikita sa ordinaryong sibilyan.

Nang gumalaw si Lia at muling makita ang tattoo sa kanyang likod, tila tumigil ang mundo ni Captain Rodriguez. Namutla siya. Kilala niya ang mukhang iyon. Nakita niya iyon sa mga classified briefing noong siya ay nasa Philippine Air Force pa.

Kabanata 6: Ang Saludo

Sa harap ng lahat ng pasahero sa Economy, huminto ang Kapitan sa harap ni Lia. Tumayo siya nang tuwid at nagbigay ng isang napakagandang saludo.

“Ma’am! Isang karangalan na makasama kayo sa flight na ito,” malakas na sabi ng Kapitan.

Nagulat ang lahat. Ang tahimik na cabin ay biglang nabalot ng bulungan. “Sino siya?” “Bakit sumasaludo ang piloto?”

“Lieutenant Commander Athalia Santos,” sabi ng Kapitan sa lahat. “Siya ang nag-iisang babaeng nakatanggap ng Silver Star sa Marawi Siege at nagligtas sa isang buong platoon ng mga sundalo noong nakulong sila sa gitna ng bakbakan. Kung wala siya, marami sa atin ang wala rito ngayon.”

Kabanata 7: Ang Pagbabalik ng Karangalan

Inutusan ng Kapitan na ibalik si Lia sa kanyang orihinal na upuan. “Ma’am, ako na po ang humihingi ng paumanhin sa inasal ng aking crew at ng ibang pasahero. Hindi niyo deserve ang ganitong pagtrato.”

Habang naglalakad si Lia pabalik sa First Class, ang mga taong kanina ay tumatawa sa kanya ay hindi na makatingin nang diretso. Si Richard ay tila gustong lamunin ng lupa. Ang kanyang kayamanan ay biglang naging walang kwenta sa harap ng tunay na sakripisyo ng isang bayani.

Kabanata 8: Ang Pagtutuos

Pag-upo ni Lia sa 1C, lumapit si Richard, nanginginig ang boses. “Ah… Commander, pasensya na po. Hindi ko alam…”

Tiningnan siya ni Lia nang diretso sa mata. Ang kanyang tingin ay kasing talim ng bayoneta. “Hindi mo kailangang malaman kung sino ako para rerespeto ka sa kapwa mo, Sir. Ang respeto ay hindi binibili, ito ay ibinibigay sa lahat, anuman ang suot nila.”

Natahimik ang buong First Class. Isang mahalagang leksyon ang naiwan sa bawat isa sa kanila.

Kabanata 9: Ang Misyon sa Davao

Habang lumilipad ang eroplano patungong Davao, nakatingin lang si Lia sa bintana. Ang mga ulap ay tila mga alaala ng kanyang mga kasamahang hindi na nakauwi. Ngunit sa gitna ng lahat, may pag-asa siyang naramdaman. Pag-asa na aabot siya sa kanyang Tatay. Pag-asa na kahit sa gitna ng mapanghusgang mundo, may mga tao pa ring nakakaunawa sa tunay na halaga ng paglilingkod.

Kabanata 10: Ang Pamana

Lumapag ang eroplano nang matiwasay. Bago bumaba, maraming pasahero ang lumapit kay Lia para makipagkamay at magpasalamat. Hindi dahil sa siya ay isang “VIP,” kundi dahil sa siya ay isang Pilipinong nag-alay ng buhay para sa kapayapaan.

Ang kwento ni Athalia Santos ay hindi lang tungkol sa isang tattoo o isang upuan sa eroplano. Ito ay tungkol sa ating lahat. Na sa likod ng bawat simpleng Pilipino, may isang kwento ng pakikibaka na hindi natin nakikita.

Huwag tayong maging bulag sa ginto. Maging mulat tayo sa puso.