Kabanata 1: Ang Bulong sa Gitna ng Unos

Sa gitna ng malupit na taglamig sa New York, ang bawat hininga ay tila nagiging kristal sa hangin.

Si Cassidy Moore ay nakaluhod sa malamig na sahig ng isang banyo sa ika-labindalawang palapag ng isang malaking gusali.

Hawak niya ang isang lumang brush, pilit na binubura ang mga mantsa sa tiles habang ang kanyang sariling mga kamay ay halos mamanhid na sa lamig at pagod.

Alas-singko pa lamang ng madaling araw, ngunit ang katawan ni Cassidy ay tila pasan na ang buong mundo.

Biglang nanginginig na tumunog ang telepono sa kanyang bulsa.

Kumaba ang kanyang dibdib—walang tumatawag sa ganitong oras maliban na lamang kung may hindi magandang nangyari.

Nang makita niya ang numero ng daycare, tila huminto ang pag-ikot ng kanyang mundo.

Nagmamadali niyang hinubad ang kanyang guwantes na goma at sinagot ang tawag sa nanginginig na boses.

Ang boses ng guro sa kabilang linya ay malamig at walang emosyon, tila nagbabasa lamang ng isang pormal na abiso.

Sabi nito, si Emma, ang kanyang walong buwang gulang na anak, ay nilalagnat nang mataas simula pa noong hatinggabi.

Hindi tumitigil ang ubo ng sanggol, at ayon sa patakaran, hindi nila maaaring tanggapin ang batang may sakit.

Kailangan siyang sunduin ni Cassidy agad-agad.

Bago pa man makapagsalita si Cassidy, naputol na ang linya.

Tumayo si Cassidy, umiikot ang paningin, at hindi na nag-atubiling iwanan ang kanyang trabaho.

Tumakbo siya palabas ng gusali, sinalubong ang nanunuot na ginaw ng New York.

Ang niyebe ay bumabagsak na tila mga karayom na tumutusok sa kanyang balat, ngunit wala siyang pakiramdam kundi ang takot para sa kanyang anak.

Wala siyang pera para sa taxi, kaya tinakbo niya ang tatlong bloke ng lungsod hanggang sa marating ang daycare.

Pagdating doon, ang kanyang mga labi ay nangingitim na sa lamig, ngunit nang makita niya si Emma, nawala ang lahat ng kanyang pagod.

Ang maliit na sanggol ay nakahiga sa bisig ng guro, maputla at hirap huminga, ang kanyang iyak ay tila sa isang kuting na naliligaw.

Nang yakapin ni Cassidy ang anak, naramdaman niya ang init na nanggagaling sa maliit na katawan nito—tila ito isang nagniningas na uling.

Dinala niya si Emma pauwi sa kanilang maliit at sira-sirang kuwarto sa Brooklyn.

Ang silid ay halos sampung metro kuwadrado lamang, may amag sa dingding, at ang bintana ay tila balot lamang ng tape dahil matagal na itong basag.

Walang heater, at ang pangako ng landlord na aayusin ito ay tila napako na sa limot.

Inihiga ni Cassidy si Emma, binalot ng makakapal na kumot, at binuksan ang cabinet ng gamot—ngunit ito ay walang laman.

Naubos na niya ang huling gamot sa lagnat noong nakaraang linggo at wala pa siyang pambili ng bago.

Habang pinagmamasdan ang anak na namimilipit sa sakit, muling tumunog ang kanyang telepono.

Ang manager ng cleaning company ang tumatawag, galit na galit dahil iniwan niya ang kanyang shift.

Sinubukan ni Cassidy na magpaliwanag, ngunit pinutol siya nito.

May espesyal na trabaho raw ngayon para sa isang VIP client sa Upper East Side.

Kapag hindi siya sumipot, tanggal na siya sa trabaho—walang paliwanag, walang patawad.

Gustong sumigaw ni Cassidy, gustong umiyak, ngunit alam niyang kapag nawalan siya ng trabaho, wala silang tirahan, wala silang gatas, at wala silang gamot.

At ang pinakamatindi sa lahat—si Derek, ang kanyang marahas na ex-husband, ay patuloy na naghahanap sa kanya.

Sa gitna ng desperasyon, binalot ni Cassidy si Emma ng tatlong patong ng kumot at inilagay sa isang lumang stroller.

Itinulak niya ang stroller palabas sa gitna ng malakas na bagyo ng niyebe patungo sa direksyon ng Upper East Side.

Pagdating niya sa address, bumungad sa kanya ang isang dambuhalang mansyon na tila gawa sa anino.

Ang mga tarangkahang bakal ay may nakaukit na mukha ng mga leon na tila nagbabanta sa sinumang papasok.

Hindi alam ni Cassidy na ang may-ari ng bahay na ito ay ang lalaking tinatawag nilang “The Phantom.”

Isang lalaking walang awa, isang lalaking naglilibing ng kanyang mga kaaway nang walang pag-aalinlangan.

Ngunit sa sandaling iyon, ang tanging nasa isip ni Cassidy ay ang init para sa kanyang anak.

Pagpasok niya sa loob, ang mansyon ay tila isang katedral ng kadiliman at karangyaan.

Malamig ang hangin sa loob, amoy kalungkutan at kamatayan, ngunit nakakita siya ng isang silid-aklatan na may heater na gumagana.

Doon niya inilapag si Emma, pinainom ng hiram na gamot, at nang makatulog ang bata, nagsimula siyang magtrabaho.

Habang nililinis niya ang mga hagdanan, narinig niya ang pagbukas ng malaking pinto.

Isang lalaki ang pumasok—matangkad, malapad ang balikat, at may mga matang kulay abo na tila isang nagyeyelong lawa.

Si Maxwell Thornton.

Nagtagpo ang kanilang mga mata, at sa sandaling iyon, tila huminto ang oras.

Narinig ni Maxwell ang iyak ni Emma mula sa itaas at agad na umakyat.

Nadatnan ni Cassidy ang pinaka-kinatatakutang lalaki sa New York na karga ang kanyang anak.

Inaasahan ni Cassidy ang galit, ang sigaw, o ang pagtatapon sa kanila sa labas.

Ngunit nakita niya ang paglambot ng mga mata ni Maxwell habang tinitingnan ang sanggol.

“Walong buwan,” bulong ni Maxwell, ang boses ay puno ng nakatagong pait.

“Ang anak ko… magiging walong buwan na rin sana siya kung buhay pa siya.”

Sa gitna ng karangyaan at panganib, isang hindi inaasahang koneksyon ang nabuo.

Pinayagan ni Maxwell si Cassidy na manatili, hindi bilang isang hamak na tagapaglinis lamang, kundi bilang isang taong nagdala ng buhay sa isang bahay na matagal nang patay.

Ngunit alam ni Cassidy, ang pagpasok sa mundo ni Maxwell Thornton ay tila pagyakap sa isang apoy.

Maaari siyang mabigyan ng init, o maaari siyang tuluyang matupok nito.

Dito nagsisimula ang kuwento ng isang ina na walang matakbuhan at isang demonyo na nakalimutan na kung paano magmahal.

Kabanata 2: Ang Kanlungan ng Demonyo

Lumipas ang mga araw sa loob ng mansyon ni Maxwell Thornton na tila isang panaginip na may halong kaba.

Si Cassidy ay binigyan ng sariling silid sa unang palapag, malapit sa kusina.

Ito ay malinis, mainit, at higit sa lahat, ligtas para kay Emma.

Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming buwan, nakatulog si Cassidy nang hindi kinakailangang bantayan ang pintuan.

Ngunit sa kabila ng karangyaan, hindi niya maikakaila ang panganib na bumabalot sa bawat sulok ng bahay.

Nakikita niya ang mga lalaking nakasuot ng itim, may mga baril na nakasukbit sa kanilang bewang, at mga mata na tila laging may binabantayan.

Si Maxwell naman ay nananatiling isang misteryo—isang anino na dumarating at umaalis sa kalaliman ng gabi.

Isang gabi, nagising si Cassidy dahil sa tila mahinang bulong na nanggagaling sa pasilyo.

Dala ng kuryosidad at takot para sa kanyang anak, dahan-dahan niyang binuksan ang pinto.

Nakita niya si Maxwell na nakatayo sa harap ng silid ni Emma, nakasilip sa bahagyang nakabukas na pinto.

Ang buwan ay nagbibigay ng liwanag sa kanyang mukha, at doon nakita ni Cassidy ang isang bagay na hindi niya inakala—luha.

“Thomas,” bulong ni Maxwell sa dilim, ang boses ay basag at puno ng pagsisisi.

Hindi nakatiis si Cassidy at lumapit siya nang dahan-dahan.

“Maxwell?” tawag niya sa mahinang boses.

Lumingon ang lalaki, mabilis na nagbago ang anyo nito mula sa pagiging marupok patungo sa pagiging malamig na pinuno.

Ngunit huli na ang lahat, nakita na ni Cassidy ang katotohanan.

“Ang asawa ko at ang anak ko… pinatay sila,” biglang sabi ni Maxwell, tila hindi na kayang itago ang bigat ng kanyang puso.

Isinalaysay niya ang malupit na gabi kung kailan nilusob ng kanyang mga kaaway ang kanyang dating tahanan.

Ang kanyang asawang si Victoria ay binaril habang yakap-yakap ang kanilang walong buwang anak na si Thomas.

“Namatay silang dalawa sa mga bisig ko, Cassidy. At wala akong nagawa.”

Sa sandaling iyon, hindi na nakita ni Cassidy ang “Phantom” na kinatatakutan ng lungsod.

Ang nakita niya ay isang amang nawalan ng lahat, isang lalaking nagtatago sa likod ng kapangyarihan dahil sa sobrang sakit.

“Hindi mo kasalanan,” mahinahong sabi ni Cassidy habang hinahawakan ang balikat ni Maxwell.

Nagulat ang lalaki sa init ng hawak ni Cassidy, tila matagal na panahon na simula nang may humawak sa kanya nang may pagmamahal.

Doon nagsimulang magbago ang lahat sa pagitan nila.

Nagsimulang umuwi nang mas maaga si Maxwell para lamang makita si Emma.

Pinapanood niya ang bata habang naglalaro, at kung minsan, nakikita ni Cassidy na bahagyang ngumingiti ang lalaki.

Ngunit ang katahimikang ito ay panandalian lamang.

Isang hapon, habang si Cassidy ay lumabas upang bumili ng ilang gamit para sa hapunan, isang anino mula sa nakaraan ang biglang sumulpot.

Sa isang madilim na eskinita, hinarang siya ni Derek, ang kanyang marahas na dating asawa.

“Akala mo ba makakatakas ka sa akin, Cassidy?” bulong ni Derek, ang amoy ng alak at galit ay nanunuot sa hangin.

Hinablot ni Derek ang buhok ni Cassidy at isinandal siya sa pader nang may pwersa.

“Nahanap kita. At kukunin ko ang anak ko. Pagkatapos, sisiguraduhin kong hindi ka na makakalakad muli.”

Naramdaman ni Cassidy ang pamilyar na takot, ang pangangatog ng tuhod, at ang kawalan ng pag-asa.

Sinubukan niyang sumigaw, ngunit tinakpan ni Derek ang kanyang bibig.

Ngunit bago pa man makapanakit si Derek, isang malamig at awtoritanyong boses ang umalingawngaw sa eskinita.

“Bitawan mo ang asawa ko.”

Lumitaw si Maxwell mula sa dilim, kasama ang kanyang mga tauhan.

Ang kanyang mga mata ay tila nagbabaga sa galit—isang galit na mas matindi pa sa impiyerno.

Hindi na nagkaroon ng pagkakataon si Derek na lumaban; sa isang iglap, siya ay nakaluhod na sa sahig habang nakatutok ang mga baril sa kanyang ulo.

Nilapitan ni Maxwell si Cassidy at dahan-dahang hinawakan ang kanyang mukha.

“Ayos ka lang ba?” tanong nito, ang boses ay puno ng pag-aalala na hindi pa narinig ni Cassidy kailanman.

Tumango si Cassidy habang umiiyak, at sa bisig ni Maxwell, naramdaman niya ang tunay na kaligtasan.

Dinala siya ni Maxwell pabalik sa mansyon, at doon sa harap ng lahat, gumawa siya ng isang pangako.

“Hinding-hindi ka na masasaktan muli, Cassidy. Hangga’t humihinga ako, walang sinuman ang makakahipo sa iyo o kay Emma.”

Nang gabing iyon, habang pinagmamasdan ni Cassidy ang natutulog na si Emma, isang malaking desisyon ang pumasok sa kanyang isip.

Ngunit may isang masamang balita na hindi pa nasasabi ni Maxwell sa kanya.

Isang lihim na maaaring tuluyang sumira sa kanilang bagong buong pamilya.

Isang lihim tungkol sa kalusugan ni Maxwell na itinago niya sa lahat.

Nang pumasok si Cassidy sa opisina ni Maxwell upang magpasalamat, nakita niya itong nakasubsob sa mesa, walang malay, at may hawak na bote ng gamot.

Doon niya nalaman ang katotohanan—si Maxwell ay may taning na ang buhay.

Ang lalaking nagligtas sa kanya ay unti-unti nang kinakain ng isang sakit na walang lunas.

Sa gitna ng pag-iyak ni Cassidy, nagising si Maxwell at hinawakan ang kanyang kamay.

“Marry me, Cassidy,” bulong nito. “Hayaan mong ibigay ko sa inyo ni Emma ang lahat ng mayroon ako bago ako mawala.”

Ito ay isang alok na puno ng pait at tamis—isang kasal na hindi lamang para sa proteksyon, kundi para sa isang pag-ibig na huli na nang dumating.

Tinanggap ni Cassidy ang alok, at sa loob ng isang simpleng seremonya, sila ay naging isa.

Ngunit ang tadhana ay tila mapaglaro.

Isang tawag mula sa isang doktor sa Germany ang dumating pagkatapos ng kanilang kasal.

Isang pagkakamali raw ang naunang resulta ng kanyang pagsusuri.

Hindi mamamatay si Maxwell. Ang tumor na sinasabing papatay sa kanya ay wala pala sa kanyang katawan.

Ang balitang dapat sana ay magdala ng ligaya ay nagdala ng kalituhan kay Cassidy.

Ngayon, sila ay mag-asawa na—hindi dahil sa kamatayan, kundi dahil sa isang buhay na magkasama silang haharap.

Paano nila haharapin ang bukas ngayong ang dahilan ng kanilang pagsasama ay isang malaking pagkakamali?

At paano ang mga kaaway ni Maxwell na nagsisimula nang kumilos dahil sa balitang mahina na ang kanilang pinuno?

Ang panganib ay hindi pa tapos, at ang puso ni Cassidy ay muling susubukin sa gitna ng apoy ng digmaan ng mga mafia.

Kabanata 3: Ang Bukang-liwayway ng Bagong Buhay

Ang balitang hindi mamamatay si Maxwell ay tila isang milagrong mahirap paniwalaan.

Sa loob ng ilang buwan, nabuhay sila sa anino ng kamatayan, ngunit ngayon, ang bawat sandali ay tila binigyan ng bagong kulay at pag-asa.

Gayunpaman, ang mundong kinabibilangan ni Maxwell ay hindi madaling iwanan.

Dahil sa balitang “mahina” ang Phantom, nagsimulang mag-alsa ang mga kalabang gang, partikular na ang pamilya Castellano.

Isang gabi, habang mahimbing na natutulog ang mansyon, isang malakas na pagsabog ang yumanig sa buong paligid.

Nagising si Cassidy sa gitna ng usok at hiyawan.

Agad siyang tumakbo patungo sa silid ni Emma, ngunit bago pa siya makarating, hinarang na siya ng mga armadong lalaki.

Sa gitna ng kaguluhan, lumitaw si Maxwell—hindi ang lalaking may sakit na nakita niya noong nakaraang buwan, kundi ang tunay na leon ng New York.

“Huwag niyo silang hahawakan!” ang sigaw ni Maxwell na tila kulog na nagpayanig sa mga dingding.

Sa harap ni Cassidy, nakipaglaban si Maxwell nang may bangis na nagmumula sa pagmamahal sa kanyang bagong pamilya.

Hindi na siya lumalaban para sa kapangyarihan o teritoryo; lumalaban siya para sa pagkakataong makitang lumaki si Emma at makasama si Cassidy.

Matapos ang madugong engkwentro, naitaboy ang mga kalaban, ngunit doon napagtanto ni Maxwell na kailangan na niyang putulin ang ugnayan sa dilim.

“Ayoko nang mabuhay sa takot para sa inyo,” sabi ni Maxwell habang ginagamot ni Cassidy ang kanyang mga sugat.

Sa tulong ni Isaac, unti-unting binasag ni Maxwell ang kanyang imperyo ng krimen.

Ang mga ilegal na negosyo ay ginawang legal, at ang mga tauhan ay binigyan ng pagkakataong magbagong-buhay.

Ang “Phantom” ay unti-unting naglaho, at ang isinilang ay si Maxwell Thornton, ang negosyante at mapagmahal na ama.

Lumipas ang isang taon, at ang mansyon na dati ay amoy kamatayan ay napuno ng halimuyak ng mga bulaklak at halakhak ng mga bata.

Si Cassidy ay nakapagtapos na ng kanyang pag-aaral, at ngayon ay isa nang guro sa isang lokal na paaralan.

Hindi na siya ang babaeng nakaluhod sa malamig na sahig upang maglinis; siya na ang babaeng nagtuturo ng pag-asa sa mga bata.

Isang hapon sa hardin, habang hinahabol ni Maxwell si Emma na mabilis nang tumakbo, lumapit si Cassidy na may dalang balita.

“Max,” tawag niya, may luha ng kagalakan sa kanyang mga mata.

Inabot niya ang isang maliit na puting kahon.

Nang buksan ito ni Maxwell, nakita niya ang isang baby shoes at isang positive pregnancy test.

Hindi mapigilan ni Maxwell ang humagulgol sa tuwa habang nilulukuban ng yakap si Cassidy at si Emma.

Ang lalaking akala niya ay tapos na ang buhay ay biniyayaan ng higit pa sa kanyang hiniling.

Isang bagong sanggol ang darating—isang simbolo ng kanilang tagumpay laban sa lahat ng pagsubok.

“Salamat, Cassidy,” bulong ni Maxwell sa kanyang asawa. “Salamat sa pagliligtas sa akin mula sa sarili kong kadiliman.”

“Iniligtas natin ang isa’t isa, Max,” tugon ni Cassidy.

Sa huling bahagi ng araw, habang lumulubog ang araw at nagbibigay ng ginintuang liwanag sa kanilang tahanan, nakaupo ang pamilya Thornton sa damuhan.

Si Emma ay mahimbing na natutulog sa kandungan ni Maxwell, habang si Cassidy ay nakasandal sa balikat ng kanyang asawa.

Wala nang takot kay Derek, wala nang takot sa sakit, at wala nang takot sa bukas.

Dahil sa gitna ng isang malupit na lungsod, natagpuan ng isang hamak na tagapaglinis at ng isang kinatatakutang demonyo ang kanilang langit.

Napatunayan nila na ang pag-ibig ay hindi lamang matatagpuan sa mga kuwentong pambata.

Minsan, ito ay matatagpuan sa gitna ng niyebe, sa loob ng isang madilim na mansyon, at sa mga bisig ng taong hinding-hindi ka susukuan.

Dito nagtatapos ang kuwento nina Cassidy at Maxwell—isang patunay na kahit ang pinakamatigas na puso ay kayang palambutin ng tapat na pagmamahal, at ang bawat isa ay karapat-dapat sa isang pangalawang pagkakataon.