KABANATA 1: ANG GINIGINAW NA PUSO SA GITNA NG MAKATI

Malamig ang hangin sa Ayala Triangle nang gabing iyon ng Bisperas ng Pasko. Ang mga ilaw na nakapalibot sa mga puno ay parang mga bituin na bumaba sa lupa, sumasayaw kasabay ng tugtog ng “Ang Pasko Ay Sumapit” na maririnig mula sa mga speaker ng parke. Sa loob ng Casa Felicia, isang sikat na fine dining restaurant sa Makati, damang-dama ang init ng pagmamahalan. Puno ang bawat mesa. May mga pamilyang nagtatawanan habang pinagsasaluhan ang Paella at Lechon, at mga magkasintahang nagbubulungan sa ilalim ng dim light ng kandila.

Pero si Laya? Nakatayo siya sa may pinto, pinapagan ang ilang patak ng ulan mula sa kanyang simpleng emerald green na bestida. Pinag-ipunan niya pa ang damit na ito. Ang kanyang buhok ay nakadapo nang maayos sa kanyang balikat, at may munting ngiti sa kanyang mga labi habang iginiya siya ng hostess sa Table 9.

Ito ang unang blind date niya matapos ang mahigit isang taon.

“Sige na, Laya. Mabait siya, engineer, gwapo. Subukan mo lang,” pilit ng best friend niyang si Rachel. Kaya pumayag siya.

Umupo siya. Mag-isa. Ang ganda ng mesa—may puting tela, kumukutitap na kandila, at dalawang wine glass na naghihintay lagyan. Tiningnan ni Laya ang kanyang relo. Once. Twice. Lumapit ang waiter at inalok siya ng tubig. Ngumiti lang siya at umiling.

15 minutes late. 20 minutes. 35 minutes.

Sa ika-40 minuto, dumating si Mark. Matangkad, naka-polo barong na medyo bukas ang butones, amoy mamahaling pabango. Pero sa sandaling nakita niya si Laya, bumuntong-hininga siya—isang malakas at diskumpyadong hininga. Tiningnan niya si Laya mula ulo hanggang paa, isang tingin na parang sumusukat at humuhusga.

Umupo siya nang pabagsak. Walang “Sorry”. Walang “Pasensya na sa traffic sa EDSA”.

“So?” sabi niya, ni hindi tumitingin sa menu at nag-i-scroll lang sa cellphone. “Ikaw yung friend ni Rachel?”

Tumango si Laya, pilit ang ngiti. “Oo, at ikaw si…”

“I’m Mark,” putol nito. “Look, I’ll be honest. Pumunta lang ako kasi kinukulit ako ni Mama. Gusto na niya ng apo. Pero hindi talaga ako naghahanap ngayon. Lalo na ng…” Huminto siya, iwinasiwas ang kamay sa harap ni Laya. “…ng tulad mo. Masyadong ‘seryoso’ ang vibe mo. Hindi ko trip ‘yon.”

Nabiyak ang ngiti ni Laya. Parang binuhusan siya ng malamig na tubig.

“Gusto ko yung mas… exciting. Yung ‘artistahin’, gets mo? So, yeah. Walang personalan.” Tumayo si Mark bago pa makasagot si Laya. “Merry Christmas,” sabi niya nang walang kaemo-emosyon, at naglakad palabas ng restaurant nang hindi man lang lumilingon.

Naiwang nakatulala si Laya. Ang tunog ng tawanan sa paligid ay parang alon na lumulunod sa kanya. Napahawak siya sa laylayan ng kanyang bestida para pigilan ang panginginig ng kanyang mga kamay. Lumingon siya sa pader para itago ang luhang nagbabadyang tumulo.

Hindi lang ito tungkol kay Mark. Tungkol ito sa lahat ng Pasko na mag-isa siya. Sa lahat ng lalaking nagsabing, “Mabait ka, pero hindi ikaw ang hinahanap ko.” Tinanggihan niya ang Noche Buena kasama ang pamilya niya sa Batangas para dito. Para sa isang pagkakataon.

Pakiramdam niya, siya ang pinakamalungkot na babae sa buong Metro Manila ngayong gabi. Aalis na sana siya. Tatayo na sana siya para takbuhan ang kahihiyan.

Pero may narinig siyang maliit na boses mula sa gilid ng mesa.

“Excuse me po… bakit ka po sad?”

KABANATA 2: ANG MUNTING ANGHEL AT ANG PAG-ASA

Nagulat si Laya at tumingin sa ibaba. Nakatayo sa tabi ng upuan niya ang isang batang babae, hindi lalampas sa tatlong taong gulang. May suot itong pulang velvet na bestida at may yakap na maliit na knitted bear. Ang kanyang mga mata ay bilog na bilog at puno ng pag-aalala.

“Gusto mo po ba ng hug?” tanong ng bata nang mahina.

Sa sandaling iyon, may kung anong nabasag sa dibdib ni Laya. Hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa hindi inaasahang awa.

“Gusto mo po ba ng hug?” ulit ng bata.

Hindi alam ni Laya ang sasabihin. Ang puso niyang kanina ay durog, biglang lumambot. Pilit siyang ngumiti kahit nanginginig ang labi. “Ang bait mo naman.”

Tumango ang bata nang seryoso. “Ako po si Ruby. Three years old.” Itinaas niya ang tatlong daliri. “Sabi ni Daddy, nakakagaling daw ang hug kapag malungkot ang face ng tao.”

Napangiti nang tuluyan si Laya. May tumakas na munting tawa kasabay ng luha.

“Ruby,” isang boses ng lalaki ang narinig mula sa likuran. Kalmado, malalim, at puno ng pag-iingat.

Lumingon si Laya. Isang lalaki ang nakatayo, matangkad, naka-itim na knit sweater at maayos na pantalon. Ang kanyang mga mata ay pagod pero puno ng init. Lumapit ito nang dahan-dahan at ipinatong ang kamay sa balikat ni Ruby.

“Pasensya na po,” sabi ng lalaki kay Laya. “Masyadong friendly si Ruby. Hindi pa niya masyadong alam ang personal boundaries. She’s…”

“She’s wonderful,” putol ni Laya, garalgal ang boses.

Lumambot ang mukha ng lalaki. “I’m Adrian.”

“Laya.”

Tinitigan siya ni Adrian sandali, tila napansin ang pamumula ng kanyang mga mata at ang kandilang nag-iisa sa mesa. Walang salita, dumukot ito ng tissue sa bulsa at iniabot sa kanya nang may respeto. Hindi siya lumapit nang masyado, nagbigay siya ng espasyo. Isang simpleng kabutihan na lalong nagpaiyak kay Laya.

Lumuhod si Adrian para maging kapantay si Ruby. “Anak, minsan sad ang mga grown-ups. At okay lang ‘yon. Pero kapag sad sila, dapat gentle tayo, okay?”

“Gentle naman ako, Daddy,” sagot ni Ruby. “Di ko siya dinaganan.”

Napangiti si Adrian at si Laya. Tumingin ulit si Ruby kay Laya, kunot ang noo na parang nag-iisip nang malalim. Pagkatapos, hinawakan niya ang kamay ni Laya.

“Gusto mo po kumain kasama namin?” tanong ni Ruby nang masigla. “Ang sarap ng chicken ni Daddy! Well, inorder lang namin, pero masarap pa rin!”

Nanlaki ang mata ni Adrian. “Ruby…”

Pero tumawa na si Laya. Isang totoong tawa. “Mapilit siya,” sabi ni Laya kay Adrian.

Napakamot si Adrian sa batok, halatang nahihiya. “I promise, hindi siya laging nag-iimbita ng strangers. Kung… kung okay lang sa’yo, masaya kaming makasama ka. Walang pressure.”

Tumingin si Laya sa umaasang mukha ni Ruby. Walang halong malisya, walang agenda, purong kabutihan lang. Sa unang pagkakataon ngayong gabi, naramdaman ni Laya na siya ay pinili.

“I’d like that,” bulong ni Laya.

KABANATA 3: HINDI SINASADYANG PAMILYA

Inilipat sila ng waiter sa isang tahimik na sulok malapit sa bintana kung saan tanaw ang mga ilaw ng siyudad. Agad na umakyat si Ruby sa gitnang upuan.

“Dito ka,” turo niya kay Laya, “at dito ka Daddy. Para tayong sandwich!”

Nagsimulang magkwento si Ruby tungkol sa pusa nilang si Pudding na masungit, at kung paano naiiba ang lasa ng spaghetti sa Jollibee kumpara sa bahay. Tawang-tawa si Laya. Napapansin niyang palihim na napapangiti si Adrian habang pinupunasan ang gilid ng labi ni Ruby.

Inalagaan siya ni Adrian. Pinagsilbihan ng pagkain, inabutan ng tubig, tinanong kung ayos lang ba siya. Hindi ito pagpapanggap. Ito ay galaw ng isang lalaking marunong mag-alaga.

Habang kumakain ng fries, biglang tumingin si Ruby kay Laya.

“Alam mo po ba kung ano ang wish ko kay Santa?”

“Ano ‘yon?” tanong ni Laya.

“A mommy,” sagot ni Ruby nang mabilis. “Pwede ka bang maging mommy ko?”

Tumigil ang mundo. Nanigas si Adrian. Natulala si Laya.

Ang tanong na iyon ay parang bato na inihulog sa tahimik na lawa. Tumingin si Adrian kay Laya, puno ng paumanhin ang mga mata.

“Pasensya ka na,” bulong ni Adrian. “Wala na ang mommy niya noong one year old pa lang siya. Aksidente. Minsan… naghahanap talaga siya.”

Nakita ni Laya ang sakit sa mga mata ni Adrian. Ang bigat ng pagiging ama at ina nang sabay. Hinawakan ni Laya ang maliit na kamay ni Ruby.

“Hindi ko alam, baby,” malumanay na sagot ni Laya. “Pero napakaswerte ng magiging mommy mo dahil napakabait mo.”

“Daddy, hindi na siya sad! I fixed her!” masayang sabi ni Ruby.

Nagkatitigan si Adrian at Laya. Sa tinging iyon, may dumaang unawaan. Walang pangako, pero may koneksyon. Ang gabing nagsimula sa luha ay nauwi sa isang mainit na hapunan na parang… tahanan.

KABANATA 4: ANG TAKOT AT ANG PAG-IBIG

Lumipas ang mga linggo. Ang aksidenteng hapunan ay nasundan ng kape sa Intramuros, at lakad sa parke tuwing Linggo. Naging parte si Laya ng buhay nina Adrian at Ruby. Siya na ang nagbabasa ng bedtime stories. Siya na ang tumutulong magtali ng buhok ni Ruby.

Isang hapon sa coffee shop, habang natutulog si Ruby sa kandungan ni Laya, nagbukas si Adrian ng puso.

“Si Lena…” panimula niya. “Asawa ko. Tatlong taon na ang nakakalipas, binawi siya sa amin dahil sa drunk driver. Hindi ako nakapagpaalam.” Tumingin siya sa labas ng bintana. “Takot akong magbukas ulit, Laya. Takot akong may mawala ulit.”

Hinawakan ni Laya ang kamay niya sa ibabaw ng mesa. “Takot din ako, Adrian. Ilang beses na akong ipinaramdam na hindi ako sapat. Pero baka… baka pwede tayong matakot nang sabay?”

Doon nagsimula ang lahat. Hindi ito mabilis na pag-ibig tulad sa pelikula. Ito ay dahan-dahan. Kalmado. Totoo.

Pero hindi lahat ay masaya.

Isang Sabado, dumating ang nanay ni Adrian, si Doña Helen. Istrikto, matapobre, at laging nakataas ang kilay. Nang makita niya si Laya na nagtuturo kay Ruby mag-drawing, tiningnan niya ito mula ulo hanggang paa.

Sa isang charity gala na dinaluhan nila, habang nakasuot ng magandang navy blue gown si Laya, tumakbo si Ruby sa grupo ng mga “Amiga” ni Doña Helen.

“That’s my Mommy Laya!” sigaw ni Ruby sabay turo kay Laya.

Natahimik ang lahat. Ang mga matrona ay nagbulungan. “Diba patay na si Lena? Sino ‘yan? Kapalit agad?”

Nakita ni Laya kung paano namutla si Adrian. Hinila siya nito palayo sa madla, papunta sa tahimik na hallway.

“I’m sorry,” sabi ni Adrian, nanginginig. “Hindi ko inaasahan ‘yon. Those people… kaibigan sila ni Lena. Hindi pa ako handa na isipin nilang pinapalitan ko na ang asawa ko.”

Parang sinaksak si Laya. “Kinakahiya mo ba ako?”

“Hindi! Pero… ayokong isipin ni Ruby na replacement ka lang.”

“Kung ganun, baka ako lang ang nag-iisip na pamilya na tayo,” sagot ni Laya, puno ng sakit. Tumalikod siya at umalis sa party nang mag-isa. Umuwi siyang luhaan. Akala niya, tapos na. Akala niya, isa na naman itong kwento ng kabiguan.

KABANATA 5: ANG IKALAWANG PAGPILI

Kinabukasan, walang paramdam si Adrian. Nakaupo lang si Laya sa bintana ng condo niya, pinapanood ang ulan.

Biglang may kumatok. Pagbukas niya, walang tao. Sa doormat, may isang envelope. Sa loob, may drawing ng stick figures: Si Adrian, si Ruby, at si Laya. May nakasulat sa garalgal na sulat-bata: “I want you to be my mommy. Love, Ruby.”

At sa loob ng envelope, naroon ang naiwan niyang hikaw sa party.

Narinig niya ang mga hakbang sa hagdan. Pagtingin niya, nandoon si Adrian. Basang-basa ng ulan. Hingal.

“Nagkamali ako,” sabi ni Adrian. “Natakot ako. Natakot ako sa sasabihin ng iba. Natakot ako na baka niloloko ko lang ang sarili ko na kaya ko nang magmahal ulit. Pero Laya…” Lumapit siya. “Mas takot akong mawala ka.”

“Hindi kita pinipili para palitan si Lena. Pinipili kita dahil ikaw si Laya. Dahil mahal kita.”

Napahagulgol si Laya at niyakap siya ni Adrian. Sa wakas, hindi na siya “option”. Siya na ang pinili.

KABANATA 6: ANG PINAKAMASAYANG NOCHE BUENA

Bumalik sila sa restaurant kung saan sila unang nagkita. Bisperas ulit ng Pasko.

Pero ngayon, hindi na mag-isa si Laya.

Nakaupo siya sa harap ni Adrian. Sa gitna nila, si Ruby na abala sa pagkakulay.

“Wala akong singsing,” sabi ni Adrian habang hawak ang kamay ni Laya. “Kasi hindi lang kasal ang inaalok ko. Inaalok ko ang buhay namin. Laya, will you be our family?”

Tumulo ang luha ni Laya. “Oo. Oo, Adrian.”

Biglang sumingit si Ruby, “So mommy na kita?”

Lumuhod si Laya at niyakap ang bata. “Yes, baby. Mommy mo na ako.”

Kinabukasan, umaga ng Pasko. Nasa kusina sila. Gumagawa ng pancakes si Ruby na puro kalat ang harina sa mukha. Nakatayo si Adrian sa tabi, tumatawa.

Dumating si Doña Helen. Kinabahan si Laya. Pero lumapit ang matanda, tiningnan ang masayang mukha ng apo niya, at pagkatapos ay tiningnan si Laya.

“Salamat,” sabi ni Doña Helen nang mahina. “Salamat sa pagbabalik ng saya sa bahay na ito.”

Umupo sila sa hapag-kainan. Itinaas ni Ruby ang kanyang baso ng gatas.

“To my new family!” sigaw niya.

Tiningnan ni Laya ang mga taong nasa paligid niya. Ang lalaking natutong magmahal ulit. Ang batang pumili sa kanya noong walang may gusto sa kanya.

Minsan, ang pinakamagandang regalo ngayong Pasko ay hindi nakabalot sa papel. Minsan, ito ay ang pamilyang hindi mo kadugo, pero pinili mong mahalin, at pinili kang mahalin pabalik.

At sa kusinang iyon, habang tumutunog ang Christmas songs at amoy ang bagong lutong pancakes, naramdaman ni Laya ang tunay na diwa ng Pasko: Ang pagtanggap, ang pagpapatawad, at ang pagmamahal na dumarating sa panahong hindi mo inaasahan.