Kabanata 1: Ang Pasko ng Pag-iisa

Naranasan mo na bang umasa na magiging masaya ang gabing ito, pero sa huli, ipinamukha lang sa’yo kung gaano ka ka-isa?

Bisperas noon ng Pasko sa Baguio. Ang Foggy Pines Bistro ay puno ng tawanan, tunog ng mga kubyertos, at amoy ng roasted chicken at cinnamon. Sa labas, bumubuhos ang malakas na ulan at bumabalot ang makapal na hamog—ang bagyo na sumabay sa lamig ng Disyembre. Sa loob, mainit at masaya ang lahat.

Lahat, maliban sa akin.

Nakaupo ako sa isang mesa malapit sa bintana, nanginginig ang mga kamay ko sa ibabaw ng mantel. Ito na dapat ‘yon. Ang fresh start. Pagkatapos ng ilang taong pagiging single, akala ko si Mark na ang “The One.”

Dumating siya. Gwapo, mabango, pero malamig ang tingin. Walang ngiti. Umupo siya at diretsahang sinabi, “Elena, diretsuhin na kita. Maganda ka, matagumpay, matapang. Strong woman ka.”

Napangiti ako nang pilit. “Salamat?”

“Pero ‘yun ang problema,” dugtong niya, at parang sinaksak ang dibdib ko. “Masyado kang… matapang. Ang hanap ko ay yung mas soft, yung, alam mo na… wife material. Yung tipong nanay. Hindi ko nakikita ‘yun sa’yo.”

Tumayo siya, nag-iwan ng pambayad sa kape, at umalis. Iniwan niya ako doon habang tumutugtog ang Ang Pasko ay Sumapit.

Doon na bumuhos ang luha ko. Hindi ko mapigilan. Pakiramdam ko, hindi ako sapat. Na kahit anong gawin ko, laging may kulang sa akin.

Biglang may maliit na boses sa tabi ko.

“Ate? Bakit ka po umiiyak?”

Pag-angat ko, nakita ko ang isang batang babae, siguro mga apat na taong gulang. Naka-red velvet dress siya at yakap-yakap ang isang lumang teddy bear na may niniting scarf. Ang mga mata niya ay bilog at puno ng pag-aalala.

“Okay lang ako, baby,” pagsisinungaling ko.

“Hindi naman po tunog-okay ‘yan eh,” sagot niya nang may katapatan na bata lang ang meron. Lumapit siya at bumulong, “Ako po si Daisy. Ayoko po ng may malungkot kapag Pasko.”

Bago pa ako makasagot, may lalaking humahangos na lumapit. Naka-uniporme siya ng utility worker ng restaurant, may hawak pang basahan, at halatang pagod na pagod.

“Daisy! Anak, diba sabi ko ‘wag kang mang-iisturbo ng customer?” Saway niya, pero malambing ang boses. Tumingin siya sa akin, hiyang-hiya. “Ma’am, sorry po. Sorry talaga. Makulit lang po talaga ang anak ko.”

Siya si Theo. Isang janitor sa bistro. At ang gabing iyon ang simula ng lahat.

Kabanata 2: Ang Hapunan ng mga Estranghero

Pinigilan ng manager ang paghingi ng tawad ni Theo. Sa halip, dahil Pasko naman daw, pinaupo niya sina Theo at Daisy sa mesa ko para mag-break.

“Ayos lang ba sa’yo, Ma’am Elena?” tanong ni Theo, hindi makatingin nang diretso. “Oo naman. Ayoko ring kumain mag-isa,” sagot ko.

Sa maliit na mesang iyon, sa harap ng fireplace, naramdaman ko ang isang uri ng init na hindi kayang ibigay ng heater. Nakita ko kung paano alagaan ni Theo si Daisy—hinihimay ang manok nito, pinupunasan ang labi, sinisiguradong busog ang bata bago siya kumain.

Nalaman ko na dating sikat na woodcarver si Theo sa Paete bago sila lumipat sa Baguio. Pero noong namatay ang asawa niya sa sunog, nawalan siya ng gana sa sining. Namasukan na lang siya bilang janitor para buhayin si Daisy.

“Gusto kita, Ate Elena,” biglang sabi ni Daisy habang ngumunguya ng gingerbread cookie. “Kapag nagkaroon ako ng bagong mommy, sana katulad mo siya.”

Natigilan kaming dalawa ni Theo. Napatingin ako sa kanya, at nakita ko ang lungkot at takot sa mga mata niya.

“Daisy, kumain ka na lang,” bulong ni Theo.

Nang gabing iyon, pag-uwi ko sa aking malamig na condo, hindi ko makalimutan ang sinabi ng bata. At ang lungkot sa mga mata ng ama niya.

Kabanata 3: Ang Pangako

Bumalik ako. Araw-araw. Nagdadala ako ng chocolates para kay Daisy, kape para kay Theo. Naging routine na namin ito. Habang nagtatrabaho ako sa laptop ko, tatabi si Daisy para magpabasa ng libro.

Isang hapon, habang malakas ang ulan at halos zero visibility na sa Baguio dahil sa hamog, hinawakan ni Daisy ang kamay ko.

“Ate Elena, aalis ka rin ba?” tanong niya. “Iniwan na kasi ako ni Mommy eh. Tapos baka iwan mo rin ako.”

Nadurog ang puso ko. Lumuhod ako para pantayan siya. “Daisy, hindi kita iiwan. Nandito lang ako.”

Narinig ni Theo ang usapan namin. Nakita ko ang takot sa mukha niya. Takot na baka umasa ang anak niya sa wala.

Ilang sandali pa, lumabas si Theo sa likod ng restaurant para ayusin ang nagyeyelong tubo ng tubig. Tumakas si Daisy para sundan ang tatay niya bitbit ang scarf nito.

“Daisy, ‘wag!” sigaw ko.

Tumakbo ako. Naabutan ko siya sa madulas na hagdan sa likod. Nadulas siya. Buti na lang, nahablot ko siya at niyakap, kaya kaming dalawa ang bumagsak sa putikan at basang damuhan.

“Elena!” Sigaw ni Theo.

Nang makita niyang yakap ko si Daisy at ligtas ang bata, napaupo siya sa lupa at umiyak. Doon ko narealize: Mahal ko na ang batang ito. At mahal ko na rin yata ang tatay niya.

Kabanata 4: Ang Pagtataboy

Pero hindi lahat ng kwento ay madali.

Dumating ang Charity Night ng restaurant. Kumanta si Daisy sa stage. Nang matapos siya, tumakbo siya pababa, diretso sa akin sa gitna ng maraming tao.

“Ito ang Mommy ko! Ito ang bago kong Mommy!” sigaw niya nang buong pagmamalaki.

Tumahimik ang buong restaurant. Nagbulungan ang mga tao. “Diba girlfriend yan ni Mark dati?” “Ang bilis naman, may anak na agad?”

Lumapit si Theo, mukhang galit. Pero hindi galit sa akin, kundi galit sa sitwasyon. Hinatak niya si Daisy palayo sa akin.

“Daisy, tama na,” madiin niyang sabi. “Hindi mo siya Nanay. Hindi natin siya ka-ano-ano.”

Parang gumuho ang mundo ko. Yung mga salita ni Mark noon—na hindi ako mother material—bumalik lahat. Tumakbo ako palabas ng restaurant, lumusong sa ulan, at umiyak habang nagmamaneho pauwi.

Akala ko, tapos na. Akala ko, hanggang doon na lang.

Kabanata 5: Ang Paghilom

Gabi na nang may kumatok sa pinto ng condo ko. Pagbukas ko, basang-basa si Theo. Hawak niya ang scarf ni Daisy.

“Bakit ka nandito?” tanong ko, garalgal ang boses.

“Dahil umiiyak ang anak ko at hinahanap ka,” sagot niya. Humakbang siya palapit. “At dahil napagtanto ko na mas natatakot akong mawala ka kaysa sa takot kong masaktan ulit.”

Inamin niya na kaya niya ako tinaboy ay dahil natatakot siyang ma-attach si Daisy, tapos iiwan ko rin sila. Natatakot siyang magmahal ulit pagkatapos mawala ang asawa niya.

“Hindi ako aalis, Theo,” sabi ko. “Pinili ko na kayo.”

Kabanata 6: Ang Tunay na Pamilya

Kinabukasan, bumalik ako sa Foggy Pines Bistro. Pagpasok ko, tumakbo si Daisy at yumakap sa akin.

“Pwede na ba kitang maging Mommy?” bulong niya.

Tumingin ako kay Theo. Tumango siya, may luha sa mga mata.

“Oo, Daisy. Kung pipiliin mo ako.”

Ngayon, tuwing umaga, gumagawa kami ng pancakes sa maliit na apartment ni Theo. Hindi kami perpektong pamilya. Hindi ako ang biological na ina niya. Pero napatunayan ko sa sarili ko at sa buong mundo: Ang pagiging ina ay hindi lang sa dugo. Ito ay sa pagpili na manatili, kahit mahirap, kahit nakakatakot.

Iniwan ako noong Pasko dahil hindi daw ako “pang-inang material.” Pero ngayong Pasko? Yakap ko ang pinakamagandang regalo na natanggap ko—isang pamilya na binuo ng pagmamahal, hindi ng DNA.