KABANATA 1: ANG PANGARAP NA MAY BAHID NG DUGO

Ang bawat OFW ay may iisang pangarap: ang mabigyan ng magandang buhay ang pamilya. Kami ni Chona, hindi kami naiiba. Sa loob ng maraming taon sa Calgary, Canada, binuo namin ang aming munting kaharian. Isang bahay na puno ng tawanan, isang matatag na trabaho, at tatlong anghel na nagbibigay ng saysay sa aming pagod. Si Gabriel, ang aming 5-taong gulang na panganay, ang pinaka-masayahin. “Papa, look! I drew a picture of us!” Iyan ang mga salitang hinding-hindi ko na muling maririnig.

Hindi namin alam, ang aming “Tagumpay” ay unti-unti na palang nilalason ng isang desisyon na akala namin ay tama. Ang pagtulong sa kapamilya. Sa kulturang Pilipino, kapag ikaw ay nasa itaas, tungkulin mong hilahin ang mga nasa ibaba. Kaya nang kuhanin namin ang pinsan ni Chona na si Guevara Wilson Clarin mula sa Pilipinas, inakala naming gumagawa kami ng mabuti. Pinatuloy namin siya sa aming tahanan. Pinakain. Itinuring na kapatid.

KABANATA 2: ANG ANINO SA LOOB NG TAHANAN

Noong una, maayos ang lahat. Si Guevara ay tila masunurin at tahimik. Ngunit may mga gabing nararamdaman ko ang bigat ng hangin sa loob ng bahay. May mga pagkakataong nahuhuli ko siyang nakatitig sa aking mga anak sa paraang hindi ko maipaliwanag. Akala ko, homesick lang siya. Akala ko, naninibago lang sa lamig ng Canada.

“Erwin, parang may kakaiba kay Guevara,” minsan nang nabanggit ni Chona. Pero dahil sa tiwala—sa maling tiwala—sinabi ko lang na baka pagod lang siya sa pag-aalaga sa mga bata habang wala kami. Hinding-hindi ko mapapatawad ang sarili ko sa pagbabalewala sa kutob ng aking asawa. Ang “utang na loob” na dapat sana ay nagbubuklod sa amin, ay naging mitsa ng aming pagkagunaw.

KABANATA 3: MAY 16, 2013 – ANG ARAW NG PAGHUHUKOM

Nagsimula ang araw na iyon tulad ng anumang ordinaryong Huwebes. Humalik ako kay Chona bago pumasok sa trabaho. Kiniliti ko si Gabriel sa kanyang tiyan. Iyon na pala ang huling beses na mahahawakan ko ang kanilang mainit na balat.

Habang nasa trabaho, nakaramdam ako ng hindi maipaliwanag na kaba. Bandang hapon, ang aking ama na si Ernesto ay dumaan sa aming bahay para ihatid ang ilang gamit. Pagdating niya, bumungad sa kanya ang bukas na pinto ng garahe. Walang ingay. Walang sumasalubong na aso. Tanging ang nakakabinging katahimikan ng kamatayan ang nananaig.

KABANATA 4: ANG PAGDISKUBRE SA IMPIYERNO

Nang pumasok ang tatay ko, ang unang nakita niya ay ang mga patak ng dugo sa puting tiles ng aming kusina. Sinundan niya ito. Doon, sa gitna ng silid, nakita niya si Chona. Nakasubsob sa sariling dugo. Wala nang buhay. Ang kanyang mga kamay ay may mga galos—isang patunay na lumaban siya hanggang sa huling hininga.

Ngunit hindi doon nagtatapos ang bangungot. Sa takot at kaba, umakyat ang tatay ko sa second floor. Tinawag niya si Gabriel. Walang sumasagot. Pagbukas niya ng pinto ng master’s bedroom, bumagsak ang kanyang tuhod. Ang aming 5-taong gulang na si Gabriel, nakahandusay din, duguan, wala nang pintig ang puso. Isang bata, pinaslang nang walang kaawa-awa.

KABANATA 5: ANG TRAYDOR NA PINSAN

Saan naroon si Guevara? Wala siya sa bahay. Wala rin ang sasakyan ni Chona. Sa sandaling iyon, alam na ng mga awtoridad kung sino ang kanilang hinahanap. Hindi magnanakaw mula sa labas. Hindi estranghero. Kundi ang taong pinagkatiwalaan namin ng susi ng aming buhay.

Mabilis na naglabas ng “Amber Alert” at hinabol ng Royal Canadian Mounted Police (RCMP) ang sasakyan. Nahuli si Guevara sa isang liblib na lugar sa Didsbury. Nang makunan siya ng litrato sa presinto, kitang-kita sa kanyang mukha ang kawalan ng konsensya. Ang pinsang tinulungan namin ay isa palang halimaw na nagkukubli sa anyo ng tao.

KABANATA 6: ANG LIHIM NA NAG-APOY

Habang tumatagal ang imbestigasyon, lumabas ang nakakasulasok na motibo. Hindi ito simpleng galit. Nalaman ni Chona na si Guevara ay may ginagawang kahalayang kamay sa isa naming anak na babae. Noong araw na iyon, kinonfronta siya ni Chona. Binalaan siyang isusumbong sa pulis at ipapa-deport pabalik sa Pilipinas.

Dahil sa takot na mapahiya at mawala ang kanyang luho sa Canada, mas pinili ni Guevara na patahimikin ang aking asawa. Kinuha niya ang kutsilyo at limang beses na sinaksak si Chona. At si Gabriel? Pinatay niya ang bata dahil ito ang tanging saksi sa kanyang karumaldumal na ginawa. Pinatay niya ang bata para pagtakpan ang kanyang sariling kasalanan.

KABANATA 7: ANG LABAN SA KORTE

Sa loob ng korte, pilit na nagpanggap si Guevara na wala siyang alam. Pero ang ebidensya ay hindi nagsisinungaling. Ang dugo ni Chona na natagpuan sa kanyang mga kuko. Ang DNA ni Gabriel sa kanyang damit. Sa bawat pagdinig, parang muling sinasaksak ang puso ko sa tuwing makikita ko ang kanyang walang emosyong mukha.

“Gusto naming matapos na ito,” sabi ko sa prosecutor. Ayaw na naming balikan ang bawat sandali ng kanilang paghihirap. Kaya nang magkaroon ng plea deal, tinanggap namin ito para masiguradong hinding-hindi na siya makakalabas ng kulungan.

KABANATA 8: SENTENSYA AT SISI

Hinatulan si Guevara ng “Life Imprisonment” na may minimum na 35 taon bago pwedeng mag-apply ng parole. Pero sapat ba iyon? Para sa akin, ang tunay na sentensya ay ang habambuhay na pangungulila. Gabi-gabi, tinatanong ko ang sarili ko: “Paano kung hindi ko siya tinulungan? Paano kung hindi ako naging sobrang mabait?”

Ang pagsisisi ay laging nasa huli. Ang bahay na dati ay puno ng saya, ngayon ay isang mantsa na lamang sa mapa. Hiniling namin sa Google na i-blur ang aming tahanan dahil sa bawat sulyap dito, ang tanging nakikita ko ay ang dugo ng aking mag-ina.

KABANATA 9: ANG PAGBANGON MULA SA ABO

Mahirap magpatuloy. Ang dalawa kong anak na natira ay nagtatanong pa rin kung nasaan si Mama at si Gabriel. Paano mo ipapaliwanag sa isang bata na ang kanilang tito ang pumatay sa kanilang pamilya?

Ngunit kailangang lumaban. Para sa katarungan ni Chona at Gabriel, kailangang manatiling matatag. Ang kanilang mga alaala ay hindi mabubura ng anumang kutsilyo. Sila ang nagpapaalala sa akin na sa mundong ito, may mga taong tapat magmahal, kahit pa may mga halimaw na tulad ni Guevara.

KABANATA 10: BABALA SA BAWAT PILIPINO

Ibinabahagi ko ang kuwentong ito hindi para sa awa, kundi para sa inyong kaligtasan. Sa ating mga Pilipino, ang pamilya ay lahat. Pero huwag hayaang ang inyong kabutihang-loob ay maging daan ng inyong kapahamakan.

Maging mapagmatyag. Makinig sa kutob ng inyong asawa. At higit sa lahat, protektahan ang inyong mga anak sa anumang banta, kahit galing pa ito sa sariling dugo. Ang tiwala ay iniipon, hindi basta-basta ibinibigay. Huwag hayaang maging susunod na biktima ang inyong pamilya.