Kabanata 1: Ang Dilaw na Bestida sa Gitna ng Unos

Ang hangin ng taglamig sa Lakewood Ridge, Colorado, ay hindi lamang basta malamig; ito ay nanunuot, tila may mga ngiping kumakagat sa balat at humahaplos sa buto.

Noong gabing iyon, ang mga pine tree ay tila mga aninong bumubulong sa dilim, habang ang niyebe ay walang tigil sa pagbagsak, tinatabunan ang lahat ng bakas ng buhay.

Si Grant Alder ay nakaupo sa loob ng kanyang Range Rover, nakatitig sa kawalan habang ang makina ng sasakyan ay naglalabas ng mahinang ugong.

Pumatak ang alas-nuebe ng gabi sa kanyang digital clock, ngunit wala siyang lakas na bumaba at pumasok sa kanyang malaking bahay.

Para kay Grant, ang bahay na iyon ay hindi na isang tahanan; ito ay isang kabaong na gawa sa semento, kahoy, at mga alaala.

Tatlong taon na ang nakalilipas mula nang mawala ang kanyang asawang si Marin at ang kanilang pitong taong gulang na anak na si Clare sa isang malubhang aksidente.

Mula noon, ang buhay ni Grant ay naging isang serye ng mga pulong sa board room, mga transaksyong milyon-milyon, at isang pusong unti-unting nagiging kasing-tigas ng yelo sa labas.

Siya ang CEO ng Alder Corp, isang makapangyarihang kumpanya, ngunit sa kabila ng lahat ng yaman, pakiramdam niya ay isa siyang hungkag na balat na naglalakad.

Pinatay niya ang makina at bumaba ng sasakyan, hinila ang kanyang navy blue na wool coat upang protektahan ang sarili mula sa bagsik ng hangin.

Habang umaakyat siya sa hagdan ng kanyang porch, narinig niya ang lagutok ng lumang kahoy—isang paalala na ang bahay na ito ay napapabayaan na, tulad ng kanyang sariling kaluluwa.

Ngunit bago pa niya mahawakan ang doorknob, isang kulay ang kumuha sa kanyang atensyon—isang matitingkad na dilaw na tila sumisigaw sa puting paligid.

Tumigil ang kanyang mundo; sa isang sulok ng kanyang porch, nakasandal sa poste, ay isang maliit na pigura.

Isang bata, isang batang babae na marahil ay kasing-edad lang ni Clare, ang nakayuko at nanginginig sa matinding ginaw.

Ang kanyang suot ay isang manipis na dilaw na bestida, basang-basa ng tunaw na niyebe at nakadikit sa kanyang maliit at payat na katawan.

Wala siyang suot na dyaket, walang guwantes, at ang kanyang mga sapatos ay mga manipis na ballet flats na may butas pa sa dulo.

Sa tabi niya ay isang kupas na backpack, na tila ba huling lakas na niya ang ginamit upang bitbitin ito hanggang sa pintuan ni Grant.

“Bata? Ayos ka lang ba?” ang tanong ni Grant, ang kanyang boses ay nanginginig hindi dahil sa lamig, kundi dahil sa takot.

Dahan-dahang tumingala ang bata, at doon nakita ni Grant ang mga matang puno ng paghihirap, malabo ang paningin, at tila sumusuko na sa laban.

Ang kanyang mga labi ay kulay asul na, at ang bawat hininga niya ay may kasamang huni—isang matinis na tunog na tila isang ibong may bali ang pakpak.

“Masakit… hindi ako… makahinga…” ang bulong ng bata, halos hindi marinig sa gitna ng hagupit ng hangin.

Bago pa man makasagot si Grant, ang bata ay tuluyan nang bumigay at bumagsak sa kanyang mga braso.

Sa sandaling iyon, tila may gumuho sa loob ni Grant; ang huling beses na humawak siya ng bata sa kanyang mga braso ay noong araw ng libing ni Clare.

Ngunit ang init ng munting buhay na ito, sa kabila ng lamig ng kanyang balat, ay nagpagising sa isang bahagi ng kanyang pagkatao na matagal na niyang ibinaon.

Agad siyang kumilos, binuhat ang bata nang buong ingat, tila ba ito ay gawa sa pinakamahal na kristal na maaaring mabasag sa isang maling galaw.

Kinuha rin niya ang backpack nito, hindi na iniisip kung bakit, basta’t ayaw niyang may maiwan na kahit anong gamit ng bata sa labas.

Isinakay niya ito sa passenger seat ng kanyang sasakyan, binuksan ang heater nang sagad, at binalot ang bata ng kanyang sariling coat.

Habang inaayos niya ang seatbelt, may napansin siyang isang bagay na nakatago sa ilalim ng kwelyo ng dilaw na bestida—isang plastic ID badge.

Kinuha niya ito at nanlaki ang kanyang mga mata; ito ay isang ID mula sa kanyang sariling kumpanya, ang Alder Corp.

“Eliza Carson,” ang basa niya sa pangalang nakasulat sa ilalim ng isang litrato ng isang babaeng may pagod ngunit mabait na mga mata.

Biglang nagbalik ang isang alaala sa isip ni Grant—isang gabi sa opisina, maraming taon na ang nakalilipas.

Si Eliza ay isang part-time na janitress na nagtatrabaho sa night shift, isang babaeng tahimik at laging nakatungo habang naglalampaso ng sahig.

Naalala ni Grant na minsan niyang pinagtanggol si Eliza mula sa isang masungit na supervisor na pinagagalitan ang babae dahil sa mabagal na trabaho.

“Ayos ka lang ba?” ang tanong ni Grant noon, at ang sagot ni Eliza ay hindi niya kailanman nalimutan: “Kayo lang ang boss na tumingin sa akin nang diretso sa mata.”

Dahil sa munting pag-uusap na iyon, palihim na nag-ayos si Grant ng isang hardship bonus para kay Eliza at tinulungan ito sa childcare hours nang hindi nagpapakilala.

At ngayon, ang anak ni Eliza ay narito, nasa kanyang sasakyan, nag-aagaw-buhay sa gitna ng bagyo.

Hindi ito nagkataon lang; ito ay tila isang tawag ng tadhana na hindi niya maaaring talikuran.

Pinaharurot ni Grant ang sasakyan sa madulas at mapanganib na daan patungo sa pinakamalapit na clinic.

Ang kanyang mga kamay sa manibela ay nanginginig, hindi dahil sa kawalan ng kontrol, kundi dahil sa bugso ng emosyon.

“Kumapit ka, bata… huwag kang bibitaw,” ang paulit-ulit niyang pakiusap habang nakatingin sa maliit na pigurang halos hindi na gumagalaw sa kanyang tabi.

Ang clinic ay dalawampung minuto ang layo, ngunit sa pakiramdam ni Grant, ang bawat segundo ay tila isang taon ng paghihintay.

Habang nagmamaneho, tinitingnan niya ang bata—ang maputlang mukha, ang basang buhok, at ang munting kamay na mahigpit na nakakuyom.

Naalala niya ang kanyang anak na si Clare, at ang sakit na idinulot ng hindi niya pagkakaligtas dito.

Sa pagkakataong ito, hindi niya hahayaang mauwi sa wala ang buhay na ito; hindi siya papayag na ang dilaw na bestidang ito ay maging kulay ng kamatayan.

Pagdating sa clinic, binuhat niya ang bata at tumakbo papasok, sumisigaw ng tulong habang ang niyebe ay humahampas sa kanyang likuran.

“Tulungan niyo siya! Hindi siya makahinga!” ang sigaw niya sa mga nurse na agad namang kumilos at kinuha ang bata mula sa kanya.

Habang pinapanood niyang ipinapasok ang bata sa emergency room, naiwan si Grant na nakatayo sa gitna ng hallway, basa, pagod, at nanginginig.

Ang amoy ng ospital—ang hinalo ng bleach at gamot—ay nagbalik ng lahat ng trauma na sinubukan niyang takbuhan.

Ngunit may isang bagay na kakaiba sa nararamdaman niya ngayon; hindi ito ang karaniwang bigat ng pighati.

Ito ay isang spark, isang munting apoy ng pag-asa na muling nagliyab sa kanyang dibdib pagkatapos ng tatlong taong kadiliman.

Umupo siya sa isang matigas na upuang plastik sa waiting area, ang kanyang mga siko ay nakatukod sa kanyang mga tuhod at ang kanyang mukha ay nakabaon sa kanyang mga palad.

Narinig niya ang tunog ng mga makina sa loob, ang mabilis na yabag ng mga paa ng mga medical staff, at ang kanyang sariling mabilis na tibok ng puso.

Sino ang batang ito? Bakit siya nasa kanyang porch? At nasaan si Eliza Carson?

Ang mga tanong na ito ay nagsimulang maglaro sa kanyang isipan, ngunit ang tanging mahalaga sa kanya ngayon ay ang kaligtasan ng bata.

Maya-maya pa, lumabas ang isang doktor, si Dr. Evelyn Brooks, na may seryosong mukha ngunit may bakas ng malasakit sa mga mata.

“Ikaw ba ang nagdala sa bata?” ang tanong ng doktor habang nag-aalis ng kanyang guwantes.

“Oho, ako nga. Kumusta siya? Ayos lang ba siya?” ang mabilis na tanong ni Grant, tumayo siya nang tuwid, tila ba naghihintay ng isang hatol.

“Siya ay may malubhang pneumonia, at ang kanyang katawan ay nakaranas ng matinding exposure sa lamig,” paliwanag ni Dr. Brooks.

“Ngunit may iba pa… ang kanyang mga baga ay tila may pinsala na hindi lamang dahil sa sakit; parang matagal na siyang nakakalanghap ng kung anong nakalalason.”

Ang salitang “nakalalason” ay tumatak sa isip ni Grant; bilang isang CEO, alam niya ang mga panganib ng industrial waste, ngunit bakit mararanasan ito ng isang bata?

“Stable na siya sa ngayon, pero kailangan natin siyang bantayan nang maigi sa susunod na dalawampu’t apat na oras,” dagdag ng doktor.

“Salamat, Dok. Maaari ko ba siyang makita?” ang hiling ni Grant, ang kanyang boses ay puno ng pagsusumamo.

Tumango ang doktor. “Puwede, pero sandali lang. Kailangan niya ng pahinga.”

Pumasok si Grant sa silid at doon nakita niya ang bata, na ngayon ay may oxygen mask na at nakakabit sa iba’t ibang tubo.

Mukha siyang napakaliit sa gitna ng malaking kama ng ospital, tila isang munting anghel na naligaw sa mundong ito.

Lumapit si Grant at dahan-dahang hinawakan ang kamay ng bata—ito ay tuyo na at medyo mainit na dahil sa lagnat, ngunit hindi na kasing-lamig ng yelo.

Sa sandaling iyon, nagising nang bahagya ang bata, bumukas ang kanyang mga mata at tumingin kay Grant.

Isang mahinang ngiti ang gumuhit sa kanyang mga labi, isang ngiti na tumagos sa pinakamalalim na bahagi ng puso ni Grant.

“Bumalik ka…” ang bulong ng bata, halos hindi marinig. “Sabi ni Mama… ang mga mabubuting tao… laging bumabalik.”

Hindi nakapagsalita si Grant; ang kanyang lalamunan ay tila may nakabara, at ang kanyang mga mata ay nagsimulang magtubig.

Hindi siya isang mabuting tao, iyon ang laging iniisip niya sa kanyang sarili mula nang mawala ang kanyang pamilya.

Ngunit sa mga mata ng batang ito, siya ay isang bayani, isang tagapagligtas na dumating sa gitna ng unos.

“Dito lang ako,” ang sagot ni Grant, hinigpitan niya ang hawak sa munting kamay. “Hindi ako aalis.”

Habang nakaupo siya sa tabi ng bata, binuksan ni Grant ang backpack na dala nito upang humanap ng anumang impormasyon tungkol sa kanyang pamilya.

Sa loob ng backpack, nakakita siya ng ilang lumang libro, isang piraso ng tinapay na matigas na, at isang notebook.

Binuksan niya ang notebook at doon niya nabasa ang mga sulat-kamay ni Eliza—mga tala tungkol sa pagkakasakit ng kanyang anak, ang pangalan nito ay Mia.

May mga nakasulat din tungkol sa kumpanyang Clearburn, isang karibal na kumpanya ng Alder Corp, at ang mga ilegal na gawain nito sa kanilang komunidad.

“Nilalason nila ang tubig… nilalason nila ang aming mga anak,” ang nakasulat sa isang pahina, na may mga bakas ng natuyong luha.

Napagtanto ni Grant na ang pagdating ni Mia sa kanyang pintuan ay hindi lamang isang paghingi ng tulong para sa kalusugan.

Ito ay isang mensahe, isang huling pag-asa ng isang inang wala nang ibang matakbuhan.

Si Eliza Carson ay nawawala, at ang tanging susi sa katotohanan ay ang batang nasa harap niya at ang notebook na hawak niya.

Ang gabing ito, na nagsimula bilang isang ordinaryong gabi ng taglamig at pighati, ay naging simula ng isang laban.

Isang laban para sa katarungan, para sa katotohanan, at para sa muling pagkabuhay ng isang lalaking matagal nang namatay sa loob.

Tumingin si Grant sa bintana, kung saan ang niyebe ay patuloy pa ring bumabagsak, ngunit sa loob ng silid na iyon, may init na nagsisimulang lumaganap.

Ang dilaw na bestida ay maaaring marumi at basa, ngunit para kay Grant, ito ang liwanag na gagabay sa kanya palabas ng dilim.

Huminga siya nang malalim, pinunasan ang kanyang mga luha, at nanumpa sa sarili.

“Mia, Eliza… hindi ko kayo bibiguin. Pangako ko ‘yan.”

At sa kauna-unahang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, naramdaman ni Grant Alder na ang kanyang boses ay may kabuluhan muli.

Dahil ang kuwentong ito ay hindi lamang tungkol sa isang bata na naligtas mula sa lamig.

Ito ay tungkol sa isang lalaki na naligtas mula sa kanyang sarili.

Kabanata 2: Ang Sirang Laruan at ang Bulong ng Katarungan

Tatlong araw na ang nakalipas mula nang mahulog si Mia sa mga braso ni Grant, ngunit ang bigat ng batang iyon ay tila nakabaon pa rin sa kanyang mga bisig.

Ang bagyo ay lumipas na, ngunit ang iniwan nitong lamig ay nanatiling nakabalot sa Lakewood Ridge, tila isang babala na hindi pa tapos ang panganib.

Nakatayo si Grant sa harap ng isang kinakalawang na trailer sa dulo ng Pinerest Park, ang Lot 14—isang lugar na malayo sa marangyang buhay na kanyang kinagisnan.

Ang kanyang sapatos na gawa sa mamahaling Italian leather ay lubog sa putik at tunaw na niyebe, isang bagay na hindi niya inakalang mangyayari sa buong buhay niya.

Tiningnan niya ang paligid: mga sirang tricycle na nakabaon sa yelo, mga basurang nakakalat, at ang amoy ng luma at basang kahoy na humahalo sa simoy ng hangin.

Dito nakatira si Mia; dito lumaban si Eliza Carson para sa bawat hininga ng kanyang anak habang ang mundo ay nakatalikod sa kanila.

Kasama ni Grant si Dr. Evelyn Brooks, na nakasuot ng makapal na fleece jacket at may seryosong tingin sa mukha habang nakatingin sa nakasaradong pinto ng trailer.

“Ito lang ang address na nakita namin sa backpack ni Mia,” ang sabi ng doktor, ang kanyang hininga ay bumubuo ng usok sa lamig.

“Walang sumasagot sa telepono, walang emergency contact, at tila matagal na itong hindi nabubuksan.”

Lumapit si Grant sa pinto at kumatok—tatlong beses, malakas at puno ng determinasyon—ngunit tanging katahimikan ang sumagot sa kanya.

Sinubukan ni Dr. Brooks na buksan ang hawakan, ngunit ang chain lock sa loob ay pumigil dito, naglalabas ng tunog ng nagkiskisang bakal.

“Eliza! Eliza Carson!” ang sigaw ni Grant, ngunit ang tanging sumagot sa kanya ay ang huni ng hangin sa mga puno ng pino sa paligid.

Dahil sa kuryosidad, sumilip si Grant sa bintanang may nakadikit na plastic bag para takpan ang butas ng salamin.

Sa loob, nakita niya ang isang maliit na kama, isang kupas na kulay ube na kumot, at sa dulo nito, isang stuffed animal—isang maliit na fox na nawawala ang isang tainga.

Hindi niya alam kung bakit, pero ang makita ang laruang iyon ay nagpadama sa kanya ng isang matinding kirot, tila ba nakikita niya ang kaluluwa ni Mia na naiwan sa loob.

“Papasok ako,” ang sabi ni Grant, hindi na naghihintay ng sagot mula sa doktor o sa batas.

Sa isang malakas na tulak, nabali ang marupok na chain lock at bumukas ang pinto, naglalabas ng amoy na hindi malilimutan ni Grant kailanman.

Amoy ng amag, amoy ng kalawang, at isang kakaibang amoy ng metal na tila nanunuot sa lalamunan—ang amoy ng pagkabulok na hindi lamang sa gamit, kundi sa pag-asa.

Pumasok sila sa loob at ang bawat hakbang sa sahig ay naglalabas ng malakas na lagutok, tila nagrereklamo ang trailer sa bigat ng kanilang presensya.

Nakita ni Grant ang mga hugasin sa lababo na natuyo na, ang isang kahon ng murang cereal na natapon sa sahig, at ang isang maliit na bookshelf na may tatlong librong punit-punit na.

Sa kabila ng kahirapan, makikita ang pagmamahal sa loob: may mga drawing ni Mia na nakadikit sa dingding gamit ang tape, at isang maliit na frame ng larawan nila ni Eliza.

Sa larawan, si Eliza ay mukhang mas bata, may ngiti sa kanyang mga labi habang yakap ang isang sanggol na Mia, ngunit ang kanyang mga mata ay may bakas na ng lungkot.

Nilapitan ni Grant ang kama at kinuha ang stuffed na fox; ang tela nito ay manipis na at ang isang tainga ay nakabitin na lamang sa isang hibla ng thread.

“Button…” ang bulong ni Grant, naalala ang pangalang binabanggit ni Mia sa kanyang pagtulog sa ospital habang hinahanap ang kanyang laruan.

Habang hawak ang fox, napansin niya ang isang notebook na nakatago sa ilalim ng kutson—ang parehong uri ng notebook na nakita niya sa backpack ng bata.

Binuksan niya ito at binasa ang huling pahina: “Inuubo na naman ng dugo si Mia. Ang tubig ay amoy kalawang at bleach. Walang nakikinig. Ang Clearburn ay nagsisinungaling.”

May isang mapa ring nakaguhit, isang bahagi ng trailer park na malapit sa creek, na may tatlong bilog na kulay pula—isang babala ng kamatayan.

Biglang bumukas ang pinto sa likuran nila at pumasok ang isang matandang lalaki na nakasuot ng madungis na jacket at may makapal na balbas.

“Sino kayo? Anong ginagawa niyo sa bahay ni Eliza?” ang tanong nito, ang boses ay parang graba na nagkikiskisan.

“Ako si Grant Alder. Hinahanap namin si Eliza. Ang anak niyang si Mia ay nasa ospital,” ang paliwanag ni Grant, hindi nagpapakita ng takot.

Tiningnan ng matanda si Grant mula ulo hanggang paa—ang kanyang coat, ang kanyang sapatos, ang kanyang mukha na hindi sanay sa hirap.

“Ikaw ba ‘yung nasa porch?” ang tanong ng matanda. “Ako si Harold Pike. Kapitbahay. Ako ang tumitingin sa kanila noong hindi na makatayo si Eliza.”

Ayon kay Harold, dalawang linggo na ang nakalilipas mula nang huling makita si Eliza Carson; bigla na lamang itong nawala nang parang bula.

Si Mia, sa kanyang murang edad at takot na makuha ng gobyerno, ay nagtago sa loob ng trailer, kumakain lamang ng anumang ibigay ni Harold sa bintana.

“Sabi ng bata, babalik ang mama niya. Sabi niya, pumasok lang sa trabaho. Pero alam naming lahat dito… may nangyari sa kanya,” ang sabi ni Harold, ang boses ay puno ng pagsisisi.

Sinabi ni Harold na sinusubukan ni Eliza na ilantad ang ginagawa ng Clearburn Industries—ang pagtatapon ng kemikal sa tubig na iniinom ng mga tao sa trailer park.

“Ang Clearburn ay pag-aari ng mga taong may malalakas na kapit. Si Eliza? Isang janitress lang siya. Sino ang maniniwala sa kanya?” dagdag ni Harold.

Naramdaman ni Grant ang isang matinding galit na bumubuo sa kanyang dibdib; ang kumpanyang ito ay nagtatrabaho sa ilalim ng mga kontrata ng Alder Corp.

Ibig sabihin, ang perang nagpapatakbo sa kanyang marangyang buhay ay maaaring nagmula sa paghihirap at pagkakasakit ng mga taong tulad ni Mia.

“Hindi ko ito hahayaang matapos nang ganito,” ang sumpa ni Grant habang mahigpit na hawak ang stuffed fox ni Mia.

Bumalik si Grant sa ospital nang hatinggabi na, dala ang stuffed fox at ang notebook ni Eliza na puno ng ebidensya.

Pumasok siya sa silid ni Mia at nakitang mahimbing itong natutulog, ngunit ang kanyang mga kamay ay tila may hinahanap sa hangin.

Umupo si Grant sa tabi ng kama at tinitigan ang sirang laruan; naalala niya ang kanyang anak na si Clare at kung paano niya ito tinuruan noon.

Kinuha ni Grant ang kanyang sewing kit—isang bagay na lagi niyang dala mula nang mamatay ang kanyang pamilya bilang alaala sa hilig ni Clare sa pananahi.

Sa ilalim ng mahinang ilaw ng ospital, sinimulan ni Grant na tahiin ang tainga ni Button, ang kanyang mga daliri na sanay sa pagpirma ng mga kontrata ay nanginginig sa hawak na karayom.

Bawat tusok ng karayom ay tila isang paraan ni Grant upang pagdugtungin ang sarili niyang wasak na buhay at ang kinabukasan ng batang ito.

Hindi siya marunong manahi, at ang tahi niya ay hindi perpekto, ngunit ginawa niya ito nang may buong puso at ingat.

Nang matapos siya, ang fox ay mayroon nang dalawang tainga muli, kahit na medyo tabingi ang isa—ito ay buo na, tulad ng pangakong binitawan niya.

Biglang nagmulat ng mata si Mia at nakita ang kanyang laruan sa mga kamay ni Grant; isang mahinang singhap ang lumabas sa kanyang mga labi.

“Button…” ang bulong niya, kinuha ang laruan at niyakap ito nang mahigpit sa kanyang dibdib. “Inayos mo siya.”

“Oo, Mia. Inayos ko siya dahil siya ay isang fighter, tulad mo,” ang sagot ni Grant, hinahaplos ang buhok ng bata.

“Sabi ni Mama… ang mga taong nag-aayos ng mga bagay ay ang mga taong hindi nang-iiwan,” ang sabi ni Mia, tumingin nang diretso sa mga mata ni Grant.

Ang mga salitang iyon ay tila isang bala na tumama sa puso ni Grant; sa loob ng tatlong taon, wala siyang ibang ginawa kundi iwan ang lahat dahil sa sakit.

Ngunit ngayon, sa harap ng batang ito, alam niyang hindi na siya maaaring tumakbo; kailangan niyang manatili at lumaban.

Maya-maya pa, pumasok ang isang nurse at iniabot kay Grant ang isang telepono; may tumatawag daw at alam ang kanyang pangalan.

“Sino ito?” ang tanong ni Grant pagkasagot ng telepono, ang kanyang boses ay naging malamig at matigas.

Isang boses na binago ng computer ang sumagot: “Alder, lumayo ka na sa usaping ito. Huwag mong pakialaman ang Clearburn kung ayaw mong sumunod ang bata sa kanyang ina.”

Namuti ang mga knuckles ni Grant sa higpit ng hawak sa telepono; ang banta ay malinaw, ngunit hindi nila kilala ang lalaking kinakalaban nila.

“Sino man kayo, nagkamali kayo ng kinalaban,” ang sagot ni Grant bago niya pinatayan ang tawag.

Tumingin siya kay Mia, na ngayon ay payapang natutulog muli kasama si Button, at naramdaman ni Grant ang isang bagong uri ng lakas.

Ito ay hindi na lamang tungkol sa isang janitress na tinulungan niya noon; ito ay tungkol sa katarungan para sa lahat ng mga taong itinuturing na basura ng lipunan.

Kinuha ni Grant ang kanyang laptop at sinimulang i-scan ang mga dokumentong nakuha niya mula sa notebook ni Eliza.

Alam niyang ang susunod na mga araw ay magiging isang digmaan—isang digmaan laban sa isang makapangyarihang korporasyon at sa sarili niyang mga demonyo.

Ngunit sa unang pagkakataon sa loob ng mahabang panahon, hindi na siya natatakot na matalo o masaktan.

Dahil sa bawat hininga ni Mia, nakikita niya ang pagkakataong itama ang mga mali ng nakaraan at bigyan ng boses ang mga piping biktima.

Nakatayo siya sa bintana ng ospital, pinapanood ang pagsikat ng araw sa likod ng mga bundok ng Colorado.

Ang liwanag ay unti-unting tinutunaw ang dilim, at kasabay nito ay ang pagbuo ng isang planong magpapabagsak sa mga taong umapi kay Eliza.

“Hindi ka na mag-iisa, Mia,” ang bulong ni Grant sa hangin. “Ipinapangako ko, ibabalik natin ang mama mo.”

Sa ibaba, sa kalsada, isang itim na sasakyan ang nakaparada at nagmamasid, ngunit hindi ito napansin ni Grant.

Handa na siyang harapin ang anumang unos, dahil ngayon, mayroon na siyang dahilan upang gumising bukas.

Ang laban ay nagsisimula pa lamang, at ang amoy ng tagumpay ay kasing-tamis ng mga alaala ng kanyang pamilya na muling nagbabalik.

Bumalik siya sa tabi ni Mia, kinuha ang isang piraso ng papel, at nagsimulang magsulat ng mga pangalan ng mga taong kailangan niyang tawagan.

Ang CEO ng Alder Corp ay nagbabalik, ngunit hindi na para sa kita, kundi para sa isang buhay na hindi matutumbasan ng anumang halaga.

Ang bawat segundo ay mahalaga, at ang bawat ebidensya ay magiging sandata sa kamay ng isang lalaking wala nang kinatatakutan.

Sa loob ng silid na iyon, sa gitna ng mga tunog ng hospital monitor, isang bagong pamilya ang unti-unting nabubuo mula sa abo ng pighati.

At ang maliit na dilaw na bestida na nakasampay sa upuan ay nagsisilbing bandila ng kanilang magiging tagumpay.

Ang Colorado ay maaaring malamig, ngunit ang apoy sa puso ni Grant Alder ay sapat na upang tunawin ang lahat ng hadlang.

Kabanata 3: Ang Mansyong Puno ng Anino at ang Paghahanap sa Katotohanan

Ang mansyon ni Grant Alder sa tuktok ng burol ay tila isang palasyong gawa sa salamin at asero, ngunit para sa kanya, ito ay isang malamig na kuta ng kalungkutan.

Noong gabing inilabas niya si Mia mula sa clinic sa ilalim ng mahigpit na seguridad, ang bawat anino sa gilid ng kalsada ay tila may dalang banta.

Ang banta sa telepono ay hindi niya binalewala; alam ni Grant kung gaano kadumi maglaro ang mga taong may bilyon-bilyong dolyar na nakataya.

Inilapag ni Grant si Mia sa malambot na kama sa guest room, ang silid na katabi lamang ng kanyang sariling kwarto.

Si Mia ay nakatingin sa paligid nang may pagkamangha, ang kanyang mga mata ay nanlalaki sa ganda ng mga kristal na chandelier at ang makapal na carpet na tila ulap sa lambot.

“Dito ba tayo titira?” ang tanong ni Mia, habang mahigpit pa ring yakap si Button, ang fox na tila naging bantay niya sa dilim.

“Dito muna tayo, Mia. Dito ay ligtas ka,” ang sagot ni Grant habang inaayos ang kumot ng bata.

“Mas malaki pa ito sa trailer park… pero bakit parang napakatahimik?” ang muling tanong ng bata, isang obserbasyon na tumama sa pinakamalalim na bahagi ng puso ni Grant.

Tahimik ang bahay na iyon dahil ang tawa at tinig na dapat ay naroon ay matagal na ring ibinaon sa limot.

“Gusto mo bang magpatugtog tayo ng musika bukas? O baka gusto mong magpinta sa malaking hardin?” ang pag-iiba ni Grant ng usapan, ayaw niyang makita ng bata ang lungkot sa kanyang mga mata.

Tumango si Mia, ngunit bago siya pumikit, hinawakan niya ang kamay ni Grant.

“Hahanapin natin si Mama, ‘di ba?” ang tanong niya, ang boses ay puno ng pag-asa na tila ba ang sagot ni Grant ang tanging magpapatuloy sa kanyang paghinga.

“Hahanapin natin siya, Mia. Ipinapangako ko sa iyo, gagawin ko ang lahat,” ang sagot ni Grant nang may determinasyon na hindi niya naramdaman sa loob ng maraming taon.

Nang makatulog ang bata, lumabas si Grant at nagtungo sa kanyang library, kung saan naghihintay ang kanyang head of security na si Marcus.

“Gusto ko ng 24/7 na bantay sa bawat sulok ng mansyong ito, Marcus. Walang makakapasok na hindi ko alam,” ang utos ni Grant, ang kanyang boses ay malamig at awtoritabyo.

“Naintindihan ko, Sir. Pero paano ang tungkol kay Eliza Carson? May balita na ba?” ang tanong ni Marcus.

Umiling si Grant. “Wala pa rin. Tila ba nilamon siya ng lupa. Pero ang notebook na nakuha natin… iyon ang susi.”

Magdamag na nagtrabaho si Grant, binabasa ang bawat pahina ng notebook ni Eliza, sinusuri ang mga petsa at ang mga lokasyon ng pagtatapon ng kemikal.

Napansin niya ang isang pangalan na paulit-ulit na lumilitaw: Richard Vale, ang bagong CEO ng Clearburn Industries.

Si Vale ay kilala sa pagiging agresibo at walang awa sa negosyo, isang taong naniniwalang ang lahat ay may presyo.

Kinaumagahan, dinalaw ni Grant ang isang kaibigan sa Denver—si Camille Ortiz, isang dalubhasang environmental chemist.

Dala ni Grant ang mga sample ng tubig na palihim niyang kinuha mula sa creek na malapit sa trailer park, ayon sa mapang iginuhit ni Eliza.

“Grant, ang mga sample na ito ay nakakabahala,” ang sabi ni Camille habang tinitingnan ang mga resulta sa kanyang computer.

“Ang lebel ng copper sulfate at iba pang mabibigat na metal ay lampas sa limitasyon ng kaligtasan. Ito ay hindi lamang aksidente; ito ay sadyang pagtatapon.”

“Kaya ba nagkasakit si Mia?” ang tanong ni Grant, ang kanyang galit ay unti-unting naglalaboy.

“Higit pa roon. Kung ang isang bata ay nakakalanghap ng singaw nito o nakakainom ng tubig, ang pinsala sa baga at bato ay maaaring pangmatagalan,” paliwanag ni Camille.

“Ito ang ebidensyang kailangan natin upang ipasara ang operasyon nila,” ang sabi ni Grant, habang iniisip ang bawat batang tulad ni Mia na nanganganib.

Habang pauwi si Grant, nakatanggap siya ng tawag mula kay Sheriff Dana Ellis.

“Grant, kailangan nating mag-usap. May nakita kaming sasakyan sa ilalim ng bangin sa labas ng bayan. Tugma ito sa sasakyan ni Eliza Carson,” ang balita ng Sheriff.

Tumigas ang katawan ni Grant; ang takot na baka huli na ang lahat para kay Eliza ay bumalot sa kanya.

“Nasaan ka? Pupunta ako riyan,” ang mabilis niyang sagot.

Nagkita sila sa isang liblib na bahagi ng bundok, kung saan ang mga pulis ay kasalukuyang nag-iinspeksyon sa isang wasak na lumang sedan.

Ang sasakyan ay may mga bakas ng pagbangga, ngunit ang nakapagtataka ay walang katawan sa loob.

“Walang dugo, walang bakas ng matinding pinsala sa upuan ng drayber,” ang puna ni Sheriff Ellis. “Tila ba itinulak ang sasakyan dito para magmukhang aksidente.”

“Ibig sabihin, buhay siya? Ibig sabihin, kinuha nila siya?” ang tanong ni Grant, ang kanyang isip ay mabilis na nag-iisip ng mga posibilidad.

“Malaki ang posibilidad, Grant. Kung hawak niya ang mga dokumentong ito, siya ang pinakamalaking banta sa Clearburn,” ang sagot ng Sheriff.

Bumalik si Grant sa mansyon na puno ng pag-aalinlangan; paano niya sasabihin kay Mia ang sitwasyon nang hindi ito dinudurog?

Ngunit pagdating niya, nakita niya si Mia na nakaupo sa sahig ng malaking sala, kasama si Harold Pike na dinalaw sila.

Si Harold ay may dalang mga prutas at isang maliit na laruang trak para kay Mia, at ang bata ay mukhang masigla kaysa noong nakaraang gabi.

“Sabi ni Mr. Harold, ang mga bituin daw sa bundok ay mga mata ng mga anghel na nagbabantay sa atin,” ang kuwento ni Mia kay Grant nang makita siya.

Ngumiti si Grant, isang tunay na ngiti na bihirang makita sa kanyang mukha. “Totoo ‘yun, Mia. At ang mga anghel na ‘yun ang gagabay sa atin para mahanap ang mama mo.”

Kinausap ni Grant si Harold sa labas ng bahay, malayo sa pandinig ng bata.

“Harold, nahanap namin ang sasakyan ni Eliza. Pero wala siya roon,” ang bulong ni Grant.

Nagmura si Harold sa ilalim ng kanyang hininga. “Sabi ko na nga ba. Ang mga demonyong ‘yun… gagawin nila ang lahat para maprotektahan ang kanilang pera.”

“Kailangan natin ng mas matibay na ebidensya, Harold. Isang bagay na hindi nila maaaring itanggi sa korte,” ang sabi ni Grant.

“May alam ako,” ang sabi ni Harold, ang kanyang mga mata ay nagningning sa galit. “May isang dating empleyado ng Clearburn na nakatira sa kabilang bayan. Tinanggal siya dahil tumanggi siyang magtapon ng kemikal.”

“Puntahan natin siya bukas. Ngunit sa ngayon, kailangan kong siguraduhin ang kaligtasan ni Mia,” ang pasya ni Grant.

Nang gabing iyon, habang nagbabasa si Grant ng kuwento kay Mia, may narinig silang malakas na kalabog mula sa labas ng mansyon.

Agad na pumasok si Marcus sa silid, ang kanyang kamay ay nasa kanyang holster. “Sir, may nagtangkang pumasok sa gate. Nakatakas sila, pero nag-iwan sila ng mensahe.”

Lumabas si Grant at nakita ang gate ng kanyang mansyon na may nakasulat na pulang pintura: “ITIGIL MO ITO O MAGSISISI KA.”

Tiningnan ni Grant ang pintura at pagkatapos ay tumingin siya sa bintana ng kwarto ni Mia, kung saan nakita niya ang bata na nakasilip, takot na takot.

Sa sandaling iyon, ang takot ni Grant ay naglaho at napalitan ng isang malamig at matinding determinasyon.

Hindi na ito tungkol lamang sa negosyo; ito ay tungkol sa pamilyang pilit niyang binubuo muli mula sa mga labi ng kanyang nakaraan.

“Marcus, tawagan mo ang aking legal team. Gusto ko ng pulong bukas ng madaling araw,” ang utos ni Grant.

“At tawagan mo rin ang press. Panahon na para malaman ng mundo kung anong uri ng halimaw si Richard Vale.”

Pumasok si Grant sa kwarto ni Mia at nahanap ang bata na umiiyak sa ilalim ng kumot.

“Shh… huwag kang matakot, Mia. Narito ako. Walang mananakit sa iyo,” ang amamo ni Grant habang niyayakap ang bata.

“Bakit sila nagagalit sa atin? May ginawa ba tayong masama?” ang tanong ni Mia sa pagitan ng kanyang mga hikbi.

“Wala tayong ginagawang masama, Mia. Natatakot lang sila dahil ang katotohanan ay mas malakas kaysa sa kanilang mga kasinungalingan,” ang paliwanag ni Grant.

Sa gabing iyon, hindi natulog si Grant. Nakaupo lang siya sa tabi ng kama ni Mia, hawak ang kanyang baril sa isang kamay at ang notebook ni Eliza sa kabila.

Alam niyang bukas, ang laban ay magiging mas personal at mas mapanganib.

Ngunit habang tinitingnan niya ang payapang mukha ni Mia, alam niyang ang bawat panganib ay katumbas ng muling pagkakaroon ng layunin sa buhay.

Ang mansyong ito, na dati ay puno ng mga anino ng kamatayan, ay nagsisimula nang punan ng liwanag ng katarungan.

Si Grant Alder, ang lalaking nawalan ng lahat, ay nakahanda nang itaya ang lahat para sa isang batang hindi niya kadugo, ngunit naging bahagi na ng kanyang kaluluwa.

Ang laban para kay Eliza Carson ay hindi na lamang isang misyon; ito ay isang krusada para sa katotohanang matagal nang itinago sa ilalim ng yelo.

At sa pagsikat ng araw sa Colorado, ang mundo ay malalaman na ang isang amang nagdadalamhati ay ang pinakamapanganib na kalaban na maaari nilang harapin.

Huminga nang malalim si Grant, uminom ng matapang na kape, at tumingin sa salamin.

“Para sa iyo, Clare… at para sa iyo, Mia,” ang bulong niya sa kanyang sarili.

Ang labanan ay narito na, at si Grant Alder ay hindi na aatras kailanman.

Kabanata 4: Ang Paghaharap sa Katotohanan at ang Bakas sa Dilim

Ang sikat ng araw sa Colorado noong umagang iyon ay tila isang mapanlinlang na ngiti—maliwanag ngunit walang dalang init.

Sa labas ng mansyon ni Grant Alder, ang pulang pintura sa gate ay tila sariwang sugat na nagpapaalala sa panganib na kanilang kinakaharap.

Hindi natulog si Grant; ang kanyang mga mata ay bahagyang namumula sa pagod, ngunit ang kanyang isipan ay mas matalas pa sa kailanman.

Habang hinihintay niya ang pagdating ng kanyang legal team, pinanood niya si Mia mula sa malayo habang ang bata ay kumakain ng almusal.

Si Mia ay tahimik, ang kanyang maliit na kutsara ay dahan-dahang kumakalansing sa mangkok, habang si Button ay nakaupo sa tabi niya.

Naramdaman ni Grant ang isang matinding pangungulila sa kanyang sariling pamilya, ngunit kasabay nito ay ang panunumpa na hindi na siya mawawalan muli.

Ang bawat bata ay nararapat sa isang tahanan na ligtas, at ang bawat ina ay nararapat na mahanap ang kanyang daan pabalik.

“Sir, handa na ang lahat para sa press conference,” ang ulat ni Marcus, ang kanyang boses ay nagpabalik kay Grant sa realidad.

“Siguraduhin na ang lahat ng ebidensya mula sa notebook ni Eliza ay naka-encrypt at may back-up,” ang utos ni Grant.

“Huwag mong hayaang mawala ang kahit isang pahina; iyan ang tanging boses ni Eliza habang wala pa siya.”

Naglakad si Grant patungo sa kumperensya na gaganapin sa mismong tapat ng munisipyo ng Lakewood Ridge.

Gusto niyang makita ng lahat ng tao sa bayan—ang mga pamilyang nilalason ang tubig, ang mga manggagawang takot magsalita.

Pagdating niya roon, ang mga camera ay tila mga gutom na hayop na naghihintay ng biktima, ang kanilang mga flash ay nakakasilaw.

Ngunit hindi si Grant ang biktima noong araw na iyon; siya ang bagyong paparating na babago sa takbo ng lahat.

Tumayo siya sa harap ng mikropono, inayos ang kanyang coat, at tumingin nang diretso sa lente ng camera.

“Sa loob ng tatlong taon, naging tahimik ako,” ang panimula niya, ang kanyang boses ay gumaralgal ng bahagya ngunit agad ding tumibay.

“Naging tahimik ako dahil ang sarili kong mundo ay naglaho, ngunit ang pananahimik na iyon ay natapos noong gabing bumagsak ang isang bata sa aking pintuan.”

Ikinuwento ni Grant ang tungkol kay Mia, ang dilaw na bestida, at ang pneumonia na halos kumitil sa buhay nito.

Ipinakita niya ang mga resulta ng pagsusuri sa tubig ni Camille Ortiz, at binasa ang ilang bahagi ng notebook ni Eliza Carson.

Ang paligid ay naghari ang katahimikan; ang mga reporter na dati ay maingay ay tila nawalan ng boses sa tindi ng rebelasyon.

“Ang Clearburn Industries ay hindi lamang nagtatapon ng basura; sila ay nagtatapon ng buhay ng tao,” ang mariing deklara ni Grant.

“At kung sa tingin niyo ay mapapatahimik niyo ako sa pamamagitan ng mga banta sa aking gate, nagkakamali kayo.”

Sa gitna ng kanyang pagsasalita, isang itim na limousine ang huminto sa gilid ng kalsada, at lumabas ang isang lalaki.

Si Richard Vale, ang CEO ng Clearburn, ay naglalakad nang may yabang, ang kanyang mga lawyers ay nakasunod na tila mga anino.

Ang mga reporter ay agad na bumaling sa kanya, nag-uunahan sa pagtatanong, ngunit tanging kay Grant siya nakatingin.

“Mr. Alder, ang mga akusasyon mo ay mapanganib at walang basehan,” ang sabi ni Vale nang makalapit siya sa podium.

“Ang Clearburn ay sumusunod sa lahat ng environmental regulations; ang iyong sinasabi ay paninirang-puri lamang.”

Lumapit si Grant sa kanya, ang distansya nila ay sapat na upang maramdaman ang tensyon na tila kuryente sa hangin.

“Regulations? Ang tawag mo ba sa pagkalason ng isang pitong taong gulang na bata ay regulation, Richard?” ang tanong ni Grant.

“Nasaan si Eliza Carson? Nasaan ang babaeng naglakas-loob na labanan ka?”

Ngumiti nang bahagya si Vale, isang ngiting puno ng lason. “Hindi ko alam kung sino ang tinutukoy mo. Baka nagkamali lang siya ng landas.”

Sa sandaling iyon, parang gustong saktan ni Grant ang lalaking nasa harap niya, ngunit alam niyang kailangan niya ng kontrol.

“Ang hustisya ay darating, Richard. At sisiguraduhin kong ikaw ang unang babagsak,” ang huling salita ni Grant bago siya tumalikod.

Pagkatapos ng kumperensya, isang matandang lalaki ang lumapit kay Grant sa gitna ng kaguluhan—siya ang dating empleyado na sinasabi ni Harold.

Ang kanyang pangalan ay Silas, isang lalaking may mga kamay na puno ng peklat mula sa mga kemikal na kanyang hinawakan noon.

“Mr. Alder, may alam ako tungkol sa isang pasilidad sa loob ng kagubatan… isang lugar na hindi nakatala sa mapa,” ang bulong ni Silas.

“Doon nila dinadala ang mga bagay na ayaw nilang makita ng publiko. Noong gabi ng pagkawala ni Eliza, may nakita akong ambulansya na pumasok doon.”

Agad na tinawagan ni Grant si Sheriff Ellis at ibinahagi ang impormasyong nakuha niya mula kay Silas.

“Ang lugar na iyon ay dating sanatorium, Grant. Matagal nang inabandona, o iyon ang alam ng bayan,” ang sabi ng Sheriff.

“Kung naroon si Eliza, kailangan nating kumilos nang mabilis. Hindi natin alam kung ano ang ginagawa nila sa kanya.”

Nagpasya si Grant na sumama sa Sheriff; hindi niya kayang maghintay na lamang sa mansyon habang may pagkakataong mahanap si Eliza.

Bago umalis, pinuntahan muna niya si Mia sa guest room, na noong oras na iyon ay nagdodrowing ng isang malaking puno.

“Mia, aalis muna ako saglit. May pupuntahan lang kami ni Sheriff Dana,” ang paalam ni Grant, hinahalikan ang noo ng bata.

“Hahanapin niyo na si Mama?” ang tanong ni Mia, ang kanyang mga mata ay puno ng kislap na tila isang bituin sa dilim.

“Susubukan namin, Mia. Magpakabait ka rito kay Marcus, ha?”

Tumango ang bata at ibinigay kay Grant ang isang drowing—isang maliit na papel na may drawing ng isang pusong kulay dilaw.

“Ibigay mo ito kay Mama kapag nakita mo siya. Sabihin mo, mahal ko siya,” ang bilin ni Mia.

Itinago ni Grant ang drowing sa loob ng kanyang bulsa, malapit sa kanyang puso, at lumabas na ng mansyon.

Ang paglalakbay patungo sa lumang sanatorium ay dumaan sa mga masukal at madidilim na bahagi ng kabundukan.

Ang daan ay maputik at puno ng yelo, at ang bawat liko ng sasakyan ay tila nagdadala sa kanila sa isang mundong nakalimutan na ng panahon.

Pagdating nila sa pasilidad, nakita nila ang isang mataas na bakod na may barbed wire at mga security camera na nakatutok sa lahat ng direksyon.

“Walang permit ang Clearburn na gamitin ang lugar na ito bilang medical facility,” ang bulong ni Sheriff Ellis habang tinitingnan ang paligid gamit ang binoculars.

“Ibig sabihin, kahit anong ginagawa nila sa loob ay labag sa batas,” ang dagdag ni Grant, habang nararamdaman ang panunuyo ng kanyang lalamunan.

Gamit ang isang search warrant na mabilis na nakuha ng Sheriff, pumasok sila sa loob ng pasilidad, kasunod ang ilang mga pulis.

Ang loob ay amoy gamot at lumang semento, at ang mga ilaw ay aandap-andap, nagbibigay ng isang nakakatakot na atmospera.

Sa dulo ng isang mahabang hallway, may narinig silang tunog ng mga makina—isang pamilyar na tunog ng hospital monitor.

Mabilis na tumakbo si Grant patungo sa pinagmumulan ng tunog, ang kanyang puso ay tila gustong kumawala sa kanyang dibdib.

Binuksan niya ang isang pintong bakal at doon, sa gitna ng isang maliit at malamig na silid, ay isang kama.

Isang babae ang nakahiga roon, may mga tubo sa kanyang ilong at nakakabit sa isang heart monitor na naglalabas ng mahinang “beep… beep… beep…”

“Eliza!” ang sigaw ni Grant, lumapit siya sa kama at tiningnan ang mukha ng babae.

Si Eliza Carson ay naroon, ngunit siya ay maputla, payat, at tila nasa isang malalim na pagkaka-coma.

“Ano ang ginawa nila sa kanya?” ang tanong ni Sheriff Ellis sa isang nurse na nahuli nila sa loob ng silid.

“S-sinabi nila sa amin na isa siyang pasyenteng walang pagkakakilanlan… kailangan lang namin siyang panatilihing tulog,” ang sagal ng nurse na nanginginig sa takot.

Naramdaman ni Grant ang isang matinding galit; hindi nila pinatay si Eliza, ngunit ninakawan nila ito ng kanyang kamalayan at ng kanyang buhay kasama ang anak.

“Tumawag kayo ng ambulansya! Dalhin siya sa ospital ng bayan, sa ilalim ng aking proteksyon!” ang utos ni Grant.

Habang hinihintay ang ambulansya, hinawakan ni Grant ang kamay ni Eliza—ito ay malamig, ngunit may nararamdaman siyang mahinang pulso.

“Eliza, narito na ako. Ligtas na ang anak mo. Si Mia ay nasa bahay ko,” ang bulong ni Grant sa tenga ng babae.

Tila may nakitang bahagyang paggalaw sa mga daliri ni Eliza, isang munting senyales na nakikinig siya, na lumalaban pa rin siya sa dilim.

Kinuha ni Grant ang drowing ni Mia mula sa kanyang bulsa at inilagay ito sa kamay ni Eliza.

“Para sa iyo ito mula kay Mia. Kailangan mong gumising, Eliza. Kailangan ka niya.”

Ang pagdating ng ambulansya ay naging simula ng isang bagong yugto sa kanilang laban.

Alam ni Grant na sa sandaling malaman ni Richard Vale na nahanap na nila si Eliza, gagawin nito ang lahat upang itago ang mga bakas nito.

Ngunit huli na ang lahat; ang katotohanan ay lumabas na mula sa mga anino, at wala nang makakapigil dito.

Bumalik si Grant sa ospital, sinusundan ang ambulansya, habang ang kanyang isip ay abala sa pagbuo ng susunod na hakbang.

Kailangan niyang protektahan si Eliza, kailangan niyang panatilihing ligtas si Mia, at kailangan niyang durugin ang Clearburn sa harap ng batas.

Habang naglalakad siya sa hallway ng ospital, nakita niya si Dr. Evelyn Brooks na naghihintay sa kanya.

“Grant, narinig ko ang balita. Kumusta siya?” ang tanong ng doktor.

“Buhay siya, Evelyn. Pero kailangan natin siyang gisingin. Kailangan natin ang kanyang testimonya,” ang sagot ni Grant.

“Gagawin namin ang lahat, Grant. Pero sa ngayon, ang mahalaga ay ligtas na siya sa kamay ng mga taong ‘yun.”

Nang gabing iyon, bumalik si Grant sa mansyon at nahanap si Mia na nakatulog na sa sofa, naghihintay sa kanyang pagbabalik.

Binuhat niya ang bata at dinala sa kwarto, at habang tinitingnan niya ito, naramdaman niya ang isang uri ng kapayapaan na matagal na niyang hinahanap.

Ang laban ay hindi pa tapos, at ang panganib ay mas malapit kaysa sa inaakala niya, ngunit ang pag-asa ay mas maliwanag na ngayon.

Si Richard Vale ay maaaring may pera at kapangyarihan, ngunit si Grant Alder ay may isang bagay na hindi matutumbasan ng anuman—isang pamilyang ipinaglalaban.

Ang mga bituin sa Colorado ay tila mas maliwanag noong gabing iyon, na parang nagbibigay ng basbas sa kanilang munting tagumpay.

“Malapit na tayo, Mia,” ang bulong ni Grant bago siya lumabas ng kwarto. “Malapit na tayong maging buo muli.”

Sa kabilang panig ng bayan, sa loob ng isang madilim na opisina, si Richard Vale ay galit na galit na naghahagis ng mga gamit.

“Hanapin niyo si Alder! Siguraduhin niyo na hindi makakapagsalita ang babaeng ‘yan!” ang sigaw niya sa kanyang mga tauhan.

Ngunit ang bagyong sinimulan ni Grant ay hindi na mapipigilan ng anumang banta o dahas.

Ang katotohanan ay parang tubig—makakahanap ito ng daan, gaano man ito pilit na harangan.

At si Grant Alder ang magsisilbing agos na magdadala sa kanila tungo sa katarungan.

Huminga siya nang malalim, tumingin sa drowing ni Mia na naiwan sa mesa, at ngumiti nang may paninindigan.

Ang susunod na araw ay magiging simula ng katapusan para sa Clearburn, at ang simula ng bagong buhay para sa kanila.

Wala nang takot, wala nang pag-aalinlangan. Ang katarungan ay malapit na.

Kabanata 5: Ang Pag-asang Nagising sa Gitna ng Unos

Ang mga sumunod na araw ay tila isang malabong panaginip na punung-puno ng tensyon at pag-aabang.

Matapos mahanap si Eliza Carson sa madilim at ilegal na pasilidad ng Clearburn, ang Lakewood Ridge ay hindi na muling naging tahimik.

Si Grant Alder ay hindi na lamang isang nagdadalamhating biyudo; siya ay naging isang mandirigma sa mata ng publiko.

Sa loob ng silid 212 sa ICU ng Evergreen Regional Hospital, ang tunog ng heart monitor ay tila isang orasan na nagbibilang ng bawat segundo ng pag-asa.

Si Grant ay nakaupo sa tabi ng kama ni Eliza, habang si Mia ay payapang natutulog sa isang maliit na sofa sa sulok ng silid, yakap ang kanyang fox na si Button.

Tiningnan ni Grant ang drowing ni Mia na nasa tabi ng unan ni Eliza—ang pusong kulay dilaw na tila nagbibigay ng init sa malamig na silid.

Alam ni Grant na ang paggising ni Eliza ang tanging paraan upang tuluyang mabulgar ang lahat ng kasamaan ni Richard Vale.

Ngunit hindi basta-basta susuko ang Clearburn; ang isang sugatang hayop ay laging mas mapanganib kapag nasusukol na.

Kinaumagahan, habang umiinom ng kape si Grant sa hallway, hinarap siya ng isang grupo ng mga lalaking naka-suit—ang legal team ni Richard Vale.

“Mr. Alder, narito kami upang ihatid ang isang injunction,” ang sabi ng isang lalakeng may malamig na boses at matatalim na mata.

“Inaakusahan ka ng Clearburn ng kidnapping at ilegal na pagpasok sa kanilang pribadong pasilidad.”

Napatawa nang mapait si Grant, ang kanyang mga kamao ay nakakuyom sa bulsa ng kanyang coat.

“Kidnapping? Iniligtas ko ang isang babaeng itinago niyo upang hindi makapagsalita tungkol sa inyong mga ilegal na gawain,” ang sagot ni Grant.

“Mayroon kaming mga dokumentong magpapatunay na si Eliza Carson ay isang trespasser at ang kanyang pagkakulong ay isang medical necessity,” ang sabi ng abogado.

“Sabihin niyo ‘yan sa judge, dahil hindi ako titigil hanggang hindi kayo nabubulok sa kulungan,” ang mariing tugon ni Grant bago siya tumalikod.

Sa kabila ng banta, alam ni Grant na kailangan niyang protektahan ang kanyang legal na katayuan bilang guardian ni Mia.

Nagpunta siya sa court hearing para sa emergency guardianship, bitbit ang lahat ng ebidensyang nakalap niya.

Sa loob ng korte, ang suasana ay mabigat; naroon si Richard Vale, nakaupo nang tuwid at may mapanuring tingin.

“Your Honor, si Mr. Alder ay hindi stable,” ang argumento ng abogado ni Vale. “Mula nang mamatay ang kanyang pamilya, siya ay naghahanap ng kapalit para sa kanyang anak.”

“Ginigamit lamang niya ang batang ito upang sirain ang reputasyon ng Clearburn Industries,” dagdag pa nito.

Tumayo si Grant, hindi bilang isang CEO, kundi bilang isang lalaking nakakita ng katotohanan sa mga mata ng isang bata.

“Your Honor, hindi ko kailangan ng kapalit para sa pamilyang nawala sa akin; ang sakit na iyon ay habambuhay nang narito,” ang sabi ni Grant, itinuro ang kanyang dibdib.

“Pero ang batang si Mia ay buhay. Siya ay humihinga, at ang bawat hininga niya ay pinahihirapan ng mga kemikal na itinapon ng kumpanyang ito.”

Inilabas ni Grant ang bracelet ni Clare mula sa kanyang bulsa—ang munting alaala na laging nagpapaalala sa kanya kung bakit siya lumalaban.

“Ipinangako ko sa anak ko na gagawa ako ng mundong mas ligtas. Nabigo ako sa kanya, pero hindi ako mabibigo kay Mia.”

Ang hukom, si Judge Helen Rollins, ay tiningnan ang mga dokumento at ang drowing ni Mia na ipinakita ni Grant bilang bahagi ng ebidensya.

“Guardianship granted,” ang hatol ng hukom, na nagpatahimik sa buong silid. “At uutusan ko ang EPA na magsagawa ng agarang imbestigasyon sa lahat ng pasilidad ng Clearburn.”

Isang munting tagumpay, ngunit alam ni Grant na ang pinakamalaking laban ay nasa loob pa rin ng ospital.

Bumalik siya sa silid ni Eliza at nahanap si Mia na kinakausap ang kanyang ina, kahit na wala itong malay.

“Mama, may bago kaming bahay ni Tito Grant. May swing doon, at ang mga bintana ay malalaki,” ang kuwento ni Mia.

“Gising ka na, Mama… gusto kong ipakita sa iyo ang mga drawing ko.”

Naramdaman ni Grant ang isang luhang tumulo sa kanyang pisngi; ang kawalang-malay ng bata ang pinakamalakas na sandata laban sa kasamaan ng mundo.

Maya-maya, pumasok si Dr. Evelyn Brooks na may dalang mga bagong resulta ng lab test.

“Grant, may magandang balita ako. Ang mga toxins sa katawan ni Eliza ay unti-unti nang nawawala dahil sa mga bagong gamot,” ang sabi ng doktor.

“Maaaring magising siya anumang oras ngayon. Ang kanyang brain activity ay tumataas na.”

Hindi umalis si Grant sa tabi ni Eliza noong gabing iyon; ayaw niyang kapag nagising ito ay wala siyang makitang kakampi.

Habang ang buwan ay sumisilip sa bintana ng ospital, napansin ni Grant ang isang bahagyang paggalaw ng mga daliri ni Eliza.

Ang heart monitor ay nagsimulang tumibok nang mas mabilis, isang ritmo na tila musika sa pandinig ni Grant.

“Eliza? Naririnig mo ba ako?” ang bulong ni Grant, hinawakan ang kanyang kamay.

Dahan-dahang bumukas ang mga mata ni Eliza—mga matang puno ng pagkalito, takot, at sa huli, pagkilala.

Tumingin siya sa paligid at ang unang nakita niya ay si Grant Alder, ang lalaking tumingin sa kanya sa mata maraming taon na ang nakalilipas.

“M-Mia…” ang unang salitang lumabas sa kanyang tuyong mga labi.

“Ligtas siya, Eliza. Narito siya, natutulog lang,” ang mabilis na sagot ni Grant, habang tinatawag ang mga nurse.

Nang makita ni Mia na gising na ang kanyang ina, ang kanyang tili ng tuwa ay narinig sa buong hallway ng ospital.

Ang yakap ng mag-ina ay isang tanawin na nagpatigil sa mundo ni Grant; doon niya napatunayan na ang lahat ng paghihirap ay sulit.

Ngunit ang saya ay panandalian lamang, dahil alam ni Eliza ang panganib na dala ng kanyang paggising.

“Grant… kailangan mo ng higit pa sa notebook,” ang sabi ni Eliza, ang boses ay mahina pa rin.

“May mga flash drive ako… itinago ko sa loob ng lumang tricycle ni Mia sa trailer park. Nandoon ang mga video ng pagtatapon.”

Nalaman ni Grant na ang tricycle na nakita niya noon ay hindi lamang isang sirang laruan; ito ay isang taguan ng katotohanan.

Agad siyang tumawag kay Marcus upang kunin ang tricycle, ngunit bago pa man sila makarating, nakatanggap siya ng ulat.

“Sir, may nag-set ng apoy sa trailer park. Ang Lot 14 ay nasusunog,” ang ulat ni Marcus.

Namuti ang mukha ni Grant; si Richard Vale ay desperado na, at handa na itong sunugin ang lahat upang malinis ang kanyang pangalan.

“Pumunta kayo roon! Huwag niyong hayaang mawala ang ebidensyang iyon!” ang sigaw ni Grant.

Sa gitna ng kaguluhan, isang nurse ang pumasok sa silid ni Eliza na may dalang pagkain, ngunit napansin ni Grant na iba ang kilos nito.

Ang kanyang badge ay baligtad, at ang kanyang mga kamay ay nanginginig hindi dahil sa pagod, kundi dahil sa nerbiyos.

“Sandali lang,” ang sabi ni Grant, humarang sa pagitan ng nurse at ng kama ni Eliza. “Sino ka? Hindi ikaw ang assigned nurse dito.”

Ang babae ay biglang naglabas ng isang syringe mula sa kanyang bulsa at sinubukang iturok ito kay Eliza.

Mabilis na kumilos si Grant, hinawakan ang braso ng babae at itinulak ito palayo, habang si Mia ay sumisigaw sa takot.

Dumating ang security at nahuli ang nagpanggap na nurse, na kalaunan ay nalamang tauhan din pala ni Vale.

Ang insidenteng ito ang nagtulak kay Grant na ilipat sina Eliza at Mia sa isang mas ligtas na lokasyon—sa kanyang sariling mansyon.

“Doon tayo, Eliza. Doon ay may sariling medical team at 24/7 na security,” ang pasya ni Grant.

Habang inililipat sila, nakita ni Grant ang balita sa TV: ang trailer park ay tuluyan nang natupok, kasama ang tricycle ni Mia.

Naramdaman ni Grant ang panlulumo, ngunit sa dulo ng balita, may isang imahe na kumuha ng kanyang atensyon.

Isang matandang lalaki ang nakitang lumalabas sa apoy, bitbit ang isang kinakalawang na kulay asul na tricycle.

Si Harold Pike. Ang matandang kapitbahay ay hindi sumuko; iniligtas niya ang huling alas ni Eliza.

Nang makarating sila sa mansyon, sinalubong sila ni Harold, na may mga bakas ng uling sa kanyang mukha at damit.

“Sabi ko sa inyo, Mr. Alder… hindi tayo basta-basta susuko sa mga demonyong ‘yun,” ang sabi ni Harold habang iniaabot ang flash drive na nakatago sa ilalim ng upuan ng tricycle.

Doon, sa loob ng ligtas na kuta ni Grant, pinanood nila ang ebidensya: malinaw na makikita si Richard Vale na nag-uutos na itapon ang kemikal sa gabi.

Ang katotohanan ay hindi na lamang isang bulong; ito ay isang kulog na handang bumagsak sa ulo ni Vale.

Si Eliza, bagama’t mahina pa, ay tumingin kay Grant nang may pasasalamat na hindi matatawaran.

“Bakit mo ito ginagawa para sa amin, Grant?” ang tanong niya.

Tumingin si Grant sa bintana, kung saan makikita si Mia na naglalaro sa hardin kasama si Button.

“Dahil sa loob ng tatlong taon, nakalimutan ko kung paano mabuhay,” ang sagot niya. “Ang pagliligtas sa inyo ay ang tanging paraan upang mailigtas ko rin ang aking sarili.”

Ang laban para sa katarungan ay narito na sa huling yugto, at ang Clearburn ay wala nang mapagtataguan.

Ngunit alam ni Grant na ang pinakamahalagang tagumpay ay hindi ang pagkakulong ni Vale, kundi ang pagbabalik ng ngiti sa mukha ni Mia.

Ang mansyon ni Grant Alder, na dati ay isang libingan ng mga alaala, ay muling naging tahanan.

At sa bawat hininga ni Eliza at tawa ni Mia, nararamdaman ni Grant na ang kanyang asawa at anak ay nakangiti mula sa langit.

Ang katarungan ay malapit na, at sa pagkakataong ito, walang sinumang makakapigil sa liwanag.

Huminga si Grant nang malalim, hinawakan ang flash drive, at tumingin sa bukang-liwayway.

“Tapusin na natin ito,” ang bulong niya.