Kabanata 1: Ang Lalaking Nabubuhay sa Anino

Ang bawat patak ng ulan sa salamin ng ika-37 palapag ay tila mga luhang hindi maibuhos ni Liam. Sa loob ng opisina, ang amoy ng mamahaling kape at bagong print na mga dokumento ay humahalo sa lamig ng aircon na tila nanunuot hanggang sa buto. Si Liam, suot ang kanyang kupas na asul na polo at bitbit ang isang toolkit na puno ng gasgas, ay nakatayo sa isang sulok ng conference room.

Para sa karamihan, si Liam ay bahagi lamang ng mga gamit sa opisina. Siya ang taong tinatawag kapag ang printer ay tumigil sa paggana, o kapag ang Wi-Fi ay biglang bumagal. Walang bumabati sa kanya ng “Magandang umaga.” Walang nagtatanong kung kumain na ba siya. Siya ang “IT guy”—ang taong walang mukha at walang pangalan sa likod ng mga computer screen.

Ngunit sa likod ng mga matang pagod ni Liam ay isang mundong dati’y puno ng kulay. Sampung taon na ang nakalilipas, siya ang pinakabatang Senior Security Architect sa isa sa mga pinakamalaking kumpanya sa Silicon Valley. Siya ang henyo na bumuo ng mga firewalls na hindi kayang pasukin ng mga hackers. Mayroon siyang magandang bahay, isang asawang nagngangalang Sarah na ang tawa ay parang musika, at isang kinabukasan na tila walang hanggan ang liwanag.

Subalit sa isang iglap, ang liwanag na iyon ay naging madilim na usok. Nang matuklasan ni Liam ang isang malaking butas sa seguridad ng dati niyang kumpanya—isang butas na sadyang iniwan ng mga matataas na opisyal upang magnakaw ng pondo—siya ang ginawang pain. Sinira nila ang kanyang reputasyon. Binura nila ang kanyang pangalan sa industriya. At ang pinakamasakit sa lahat, anim na buwan matapos siyang masesante, isang gabi ng bagyo ang kumuha sa buhay ni Sarah sa isang malagim na aksidente sa kotse.

Ngayon, ang tanging dahilan kung bakit humihinga pa si Liam ay ang kanyang pitong taong gulang na anak na si Lily. Si Lily, na may mga mata ng kanyang ina at may mga pangarap na kasing laki ng mga gusaling nililinis ni Liam ang mga computer.

“Daddy, bakit kailangan mong magtrabaho hanggang gabi?” tanong ni Lily noong isang gabi habang kinakain nila ang simpleng hapunan na pancit canton.

“Para sa mga bituin mo, anak,” sagot ni Liam habang hinahaplos ang buhok ng bata. “Para makabili tayo ng mga bituin.”

Sa opisina ni Alexandra Frost, ang tinaguriang “Ice Queen,” ang emosyon ay isang kasalanan. Si Alexandra, sa edad na 38, ay binuo ang kanyang imperyo sa pamamagitan ng takot at disiplina. Sa bawat hakbang ng kanyang takong sa makintab na sahig, ang mga empleyado ay tila mga sundalong tumititig sa kawalan, takot na gumawa ng kahit maliit na pagkakamali.

Para kay Alexandra, ang mundo ay puno ng mga taong handang manaksak sa likod. Ang kanyang dating business partner, ang taong akala niya ay pakakasalan niya, ay ninakaw ang kanyang mga kliyente at bilyon-bilyong halaga ng data noong nagsisimula pa lamang siya. Ang betrayal na iyon ang nagpatigas sa kanyang puso. Ang kanyang opisina ay isang kuta ng salamin—nakikita ang lahat, ngunit walang sinumang pwedeng pumasok sa kanyang kalooban.

“I want the merger files ready by midnight,” malamig na utos ni Alexandra sa kanyang sekretarya, habang hindi man lang inaalis ang tingin sa kanyang laptop. “And make sure the server room is locked. I don’t trust anyone this week. Not even the shadows.”

Hindi niya alam na ang “shadow” na tinutukoy niya ay kasalukuyang nasa ilalim ng kanyang mesa, inaayos ang mga kable ng network na tila ba isang multo na hindi napapansin. Habang nakaluhod si Liam, naririnig niya ang bawat buntong-hininga ni Alexandra, ang bawat matigas na utos nito. Nakikita niya ang pagod sa likod ng makapal na makeup ng CEO. Alam ni Liam ang pakiramdam ng mag-isa sa itaas. Alam niya ang bigat ng mundong pilit mong binubuhat para lamang hindi ka muling mawasak.

Isang gabi, habang ang lahat ay nakauwi na at ang mga ilaw sa ika-37 palapag ay nakapatay na maliban sa silid ni Alexandra, naganap ang unang engkwentro na hindi makakalimutan ng dalawa. Pumasok si Liam upang palitan ang isang faulty router. Akala niya ay wala nang tao, ngunit naroon si Alexandra, nakasandal sa kanyang upuan, nakapikit, at may hawak na baso ng alak.

“Why are you still here?” tanong ni Alexandra nang hindi dumidilat. Ang boses niya ay walang galit, tila pagod lamang.

“Inaayos ko lang po ang connection niyo, Ma’am,” sagot ni Liam sa mahinang tinig. “Para hindi po kayo magkaroon ng delay sa meeting niyo bukas.”

Dumilat si Alexandra at tinitigan ang lalaking nakaluhod sa sahig. Sa unang pagkakataon, napansin niya ang mga kamay ni Liam—maraming sugat, magaspang, ngunit napakaingat sa paghawak sa mga sensitibong kagamitan.

“Anong pangalan mo?” tanong ni Alexandra.

“Liam po,” maikling sagot niya.

“Liam. Alam mo ba na ang hawak mong kable ay nagkakahalaga ng higit pa sa sahod mo sa loob ng isang taon?”

Ngumiti nang bahagya si Liam, isang ngiting puno ng pait. “Opo, Ma’am. Pero ang data na dumadaloy sa loob ng kable na ‘yan ay nagkakahalaga ng buhay ng libu-libong tao sa kumpanyang ito. Mas mahalaga po ang silbi kaysa sa presyo.”

Napatigil si Alexandra. Walang sinuman sa kumpanyang iyon ang nangahas na sumagot sa kanya nang ganoon—kalmado, matapang, ngunit may galang. Tinitigan niya si Liam na tila sinusubukang basahin ang isang code na hindi niya ma-decrypt. Ngunit bago pa siya makapagsalita muli, mabilis na tinapos ni Liam ang kanyang trabaho, kinuha ang kanyang toolkit, at lumabas ng silid nang hindi man lang lumingon.

Sa elevator pababa, tiningnan ni Liam ang kanyang phone. Isang text mula sa yaya ni Lily: “Tulog na po si Lily, Sir. Hinanap kayo kanina, sabi ko nasa trabaho pa si Hero Daddy.”

Napabuntong-hininga si Liam. Hindi siya hero. Isa lang siyang lalaking pilit na tinatahi ang mga punit ng kanyang buhay. Ngunit sa itaas, sa ika-37 palapag, isang reynang yelo ang nagsimulang magtanong kung bakit ang isang hamak na IT guy ay may mga matang tila nakakakita ng higit pa sa dapat niyang makita.

Ang merger ay tatlong araw na lang. Ang tensyon ay abot-langit. At ang tadhana ay naghahanda na ng isang bagyo na muling susubok kung sino ang mananatiling nakatayo—ang taong may kapangyarihan, o ang taong wala nang mawawala.

Kabanata 2: Ang Basag na Kristal at ang Bulong ng Katotohanan

Tatlong araw bago ang itinakdang bilyong dolyar na merger, ang hangin sa ika-37 palapag ay tila punong-puno ng kuryente. Ang bawat empleyado ay parang naglalakad sa ibabaw ng manipis na yelo. Isang maling salita, isang maling email, o kahit isang maling tingin ay sapat na upang maging mitsa ng iyong pagkakasibak. Si Alexandra Frost ay hindi lamang basta CEO sa mga sandaling ito; siya ay isang heneral na naghahanda para sa isang digmaan kung saan ang tanging kapalit ng pagkatalo ay ang kabuuang pagkawasak ng kanyang pinaghirapang imperyo.

Sa kabilang panig, sa basement ng gusali kung saan naroon ang server room, ang mundo ni Liam ay nananatiling tahimik at simple. Habang ang mga ehekutibo sa itaas ay nag-aaway tungkol sa mga stocks at shares, si Liam ay abala sa pag-aayos ng isang lumang printer na tila ayaw nang gumana.

“Daddy, nakalimutan mo po ‘yung gamot mo sa bag mo,” ang maliit na boses ni Lily sa video call ang nagsisilbing tanging musika sa loob ng maalikabok na silid.

Ngumiti si Liam, isang tunay na ngiti na tanging si Lily lang ang nakakakita. “Salamat, sweetheart. Inumin ko mamaya pagkatapos nito. Kamusta sa school?”

“Okay naman po, Daddy. Sabi ng teacher ko, magaling daw po ako sa math. Parang ikaw daw po,” masayang kuwento ng bata.

Kumurot ang puso ni Liam. Gusto niyang sabihin kay Lily na ang pagiging “magaling” ay may kaakibat na sumpa. Na minsan, ang sobrang talino ay nagiging dahilan para ikaw ay katakutan at saktan ng ibang tao. “Mag-aral ka lang mabuti, anak. ‘Wag mong kakalimutan na ang pinakamahalaga ay ang pagiging mabuting tao, higit sa lahat.”

Naputol ang usapan nila nang biglang mag-ring ang telepono sa kanyang mesa. Isang urgent call mula sa 37th floor. Ang projector sa Main Conference Room ay namatay—at naroon na ang lahat ng mga investor at ang board of directors.

Ang Paghaharap sa Glass Room

Nang makarating si Liam sa itaas, ang eksena ay parang isang pelikula na puno ng tensyon. Nakatayo si Alexandra sa ulo ng mahabang mesa na gawa sa makintab na itim na kahoy. Ang kanyang mga mata ay parang dalawang talim ng kutsilyo na nakatitig sa screen na walang ipinapakita kundi kadiliman.

“Asan ang IT?!” sigaw ng isang bise-presidente, ang mukha ay namumula sa galit. “May sampung minuto na lang tayo bago magsimula ang presentation!”

Pumasok si Liam nang tahimik. Hindi siya tumingin sa kahit kanino. Agad siyang lumapit sa projector, lumuhod sa sahig, at nagsimulang suriin ang mga koneksyon. Ang kanyang mga kamay ay mabilis at bihasa, ngunit ang kanyang hitsura—ang lukot na polo at ang sapatos na halatang luma na—ay naging paksa ng bulong-bulungan ng mga nakaupo.

“Sila na lang ba ang natitira sa IT department?” bulong ng isa sa mga manager na sapat na para marinig ni Liam. “Isang hamak na maintenance guy ang mag-aayos ng pinakaimportanteng presentation ng taon?”

Hindi kumibo si Liam. Sanay na siyang maging invisible. Sanay na siyang maging tuntungan ng mga taong akala ay mas mataas sila dahil lamang sa kanilang titulo. Ngunit habang kinakalikot niya ang HDMI cable, biglang nabuhay ang screen ng laptop ni Alexandra na nakakonekta sa system.

Dahil sa isang technical glitch, ang screen ay hindi lamang nagpakita ng desktop, kundi awtomatikong binuksan ang pinaka-kumpidensyal na folder ng merger. Ang mga acquisition price, ang mga listahan ng mga kumpanyang bibilhin, at ang mga sensitibong numero na hindi dapat makita ng sinuman ay bumungad sa harap ng lahat.

Napansin ni Liam ang error. Ang kanyang mga mata ay sandaling dumapo sa mga numero—hindi dahil sa interes, kundi dahil bilang isang dating security engineer, alam niyang ang ganitong pagkakamali ay isang malaking butas sa seguridad.

Ngunit bago pa siya makapagsalita o makakilos, isang malakas na tunog ang umalingawngaw sa buong silid.

“BLAG!”

Isinara ni Alexandra ang kanyang laptop nang may matinding pwersa. Ang kanyang mukha ay kasingputi ng pader sa galit at takot. Ang kanyang paghinga ay mabilis, at ang kanyang mga daliri ay nanginginig habang nakadiin sa ibabaw ng laptop.

“Peek muli at sisisantehin kita,” ang boses ni Alexandra ay hindi na lamang malamig; ito ay puno ng lason. “Lumabas ang lahat! Maliban sa IT guy na ito!”

Nagkatinginan ang mga ehekutibo. Walang nangahas na magsalita. Isa-isa silang lumabas ng silid, iniwan si Liam at si Alexandra sa loob ng glass room na tila isang kulungan.

Ang Katotohanang Higit sa Sikreto

“Sino ka ba talaga?” tanong ni Alexandra nang silang dalawa na lang ang naiwan. Tumayo siya at dahan-dahang lumapit kay Liam. Ang bawat hakbang niya ay tila isang paghatol. “Nakita ko ang mga mata mo kanina. Hindi ka tumingin sa screen dahil sa kuryosidad. Tumingin ka dahil alam mo kung ano ang binabasa mo. Walang ordinaryong IT support ang makakaunawa sa merger terms sa loob ng tatlong segundo.”

Tumayo si Liam. Sa unang pagkakataon, hindi siya yumuko. Tinitigan niya ang CEO nang may dignidad na hindi kayang bilhin ng pera.

“Ma’am, kung gusto ko pong silipin ang mga sikreto niyo, ang kumpanyang ito ay matagal na sanang nawala buwan pa ang nakalilipas,” ulit ni Liam sa kanyang sinabi kanina, ngunit ngayon ay mas detalyado. “Hindi niyo po ba napansin na ang bawat pagtatangka na i-hack ang inyong system mula sa labas ay laging nabibigo? Hindi iyon dahil sa mahal ninyong software. Iyon ay dahil sa akin.”

Napakunot ang noo ni Alexandra. “Ano ang ibig mong sabihin?”

Inilabas ni Liam ang kanyang maliit na tablet mula sa kanyang toolkit. Binuksan niya ang isang encryption log na siya lamang ang may access. “Tatlong linggo na ang nakalilipas, may nakapasok sa inyong internal network. Ginamit nila ang account ng inyong Senior Strategy Director. Ang layunin nila? Hindi lamang para basahin ang merger files, kundi para magtanim ng isang virus na magbubura sa lahat ng inyong backup sa sandaling mapirmahan ang kontrata.”

Napahawak si Alexandra sa mesa. Ang kanyang tuhod ay tila nanghina. “Si… si Nicole? Ang aking director? Impossible.”

“Ito ang log, Ma’am,” malumanay na sabi ni Liam. “Hindi nagsisinungaling ang data. Ang IP address ay nagmula sa kanyang bahay tuwing madaling araw. Hinarang ko ang virus. Gumawa ako ng isang ‘ghost server’ kung saan doon ko sila pinapapasok para akalain nilang nagtatagumpay sila. Pero ang totoo, wala silang nakukuhang kahit anong totoong impormasyon.”

Katahimikan. Ang tanging naririnig na lang ay ang ugong ng aircon. Si Alexandra, ang babaeng walang pinagkakatiwalaan, ay biglang naramdaman na ang taong pinaka-maliit ang tingin niya ang siyang tanging nagpoprotekta sa kanya.

“Bakit hindi mo sinabi sa akin?” tanong ni Alexandra, ang boses niya ay basag na. “Bakit hinayaan mong tawagin kitang walang kwenta? Bakit mo hinayaan na insultuhin kita?”

Tumingin si Liam sa labas ng bintana, sa mga ilaw ng siyudad. “Dahil ang tiwala ay hindi hinihingi, Ma’am. Ito ay pinatutunayan. At dahil alam ko kung gaano kasakit ang mapagbintangan sa isang bagay na hindi mo ginawa. Limang taon na ang nakalilipas, ako ang pinagbintangan sa isang security breach na ako mismo ang nakatuklas. Sinira nila ang buhay ko dahil lang sa hinala.”

Lumapit si Alexandra kay Liam. Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, ibinaba niya ang kanyang maskara. Nakita ni Liam ang isang babaeng sugatan, isang taong takot na takot na muling mawalan ng lahat.

“Tulungan mo ako,” bulong ni Alexandra. “Hindi ko alam kung sino pa ang kakampi ko.”

“Hindi niyo po kailangang mag-isa, Ma’am,” sagot ni Liam. “Gagawa tayo ng paraan. Ngunit kailangan nating mag-ingat. Ang traydor ay hindi nasa labas. Nasa loob siya ng silid na ito, suot ang isang mamahaling suit at isang pekeng ngiti.”

Ang Simula ng Pakikipagsapalaran

Noong gabing iyon, hindi umuwi si Liam nang maaga. Nagtrabaho sila ni Alexandra sa loob ng kanyang opisina. Dito, nagsimulang magbago ang lahat. Ang “Ice Queen” ay nagsimulang matunaw, hindi dahil sa romansa, kundi dahil sa respeto. Nalaman ni Alexandra ang tungkol kay Lily, ang dahilan kung bakit tinitiis ni Liam ang mababang sahod at ang pang-iinsulto ng iba.

“Ang anak mo… siya ang iyong firewall,” biro ni Alexandra habang nakatingin sa litrato ni Lily.

“Siya ang aking buong system, Ma’am,” sagot ni Liam habang mabilis na nagta-type sa keyboard.

Ngunit habang abala sila sa paggawa ng patibong para kay Nicole, isang anino ang nakatayo sa labas ng pintuan ng opisina. Isang taong may hawak na telepono, nakikinig sa bawat salita nila. Ang merger ay hindi na lamang tungkol sa pera. Ito ay naging isang laro ng buhay at kamatayan.

“Tapos na ang patibong,” sabi ni Liam pagkalipas ng ilang oras. “Bukas, malalaman natin kung sino talaga ang tunay na kaibigan at sino ang tunay na kaaway.”

Ngunit habang naglalakad si Liam palabas ng gusali sa ilalim ng ulan, isang itim na sasakyan ang dahan-dahang sumusunod sa kanya mula sa malayo. Ang traydor ay naramdaman na ang panganib, at handa na itong gawin ang lahat upang manatiling nakatago—kahit mangahulugan pa ito ng pagpawi sa anino ni Liam nang tuluyan.

Kabanata 3: Ang Patibong sa Gitna ng Unos

Ang umaga ng Martes ay nagsimula sa isang makulimlim na langit. Para kay Liam, ang bawat hakbang patungo sa gusali ay tila may mabigat na dala. Alam niyang sa araw na ito, hindi lamang ang kanyang trabaho ang nakataya, kundi ang kaligtasan ng sistemang pilit niyang binuo mula sa abo ng kanyang nakaraan.

Bago siya pumasok, hinalikan muna niya si Lily sa noo sa tapat ng paaralan. “Mag-ingat ka, anak. Huwag kakalimutan ang bilin ni Daddy, ha?”

“Opo, Daddy. Ikaw din po, ‘wag kang papayag na saktan ka ng mga bad guys sa computer,” sagot ng bata na may kasamang matamis na ngiti. Ang mga salitang iyon ni Lily ang nagsilbing baluti ni Liam habang sumasakay siya sa elevator patungo sa ika-37 palapag.

Ang Bulong ng Traydor

Pagdating niya sa opisina, hindi ang malamig na aircon ang bumati sa kanya, kundi ang matalas na tingin ni Nicole, ang Senior Strategy Director. Nakatayo ito malapit sa cubicle ng IT, tila may hinihintay. Si Nicole ay kilala sa kanyang perpektong ayos—mamahaling alahas, matalas na pananalita, at ang reputasyon bilang “kanang-kamay” ni Alexandra sa loob ng limang taon.

“Liam, right?” tawag ni Nicole. Ang kanyang boses ay parang pulot na may nakatagong lason. “Nabalitaan ko ang nangyari sa conference room kahapon. Masyado ka yatang… bibo para sa isang hamak na IT support.”

Hindi huminto si Liam sa pag-aayos ng kanyang gamit. “Ginagawa ko lang po ang trabaho ko, Ma’am Nicole.”

Lumapit si Nicole, sapat na para maramdaman ni Liam ang amoy ng kanyang mamahaling pabango. “Makinig ka, Liam. Ang mga taong katulad mo ay madaling palitan. Pero ang mga taong katulad ko? Kami ang nagpapatakbo sa kumpanyang ito. Huwag mong pakialaman ang mga bagay na hindi mo naiintindihan. Minsan, ang pagiging ‘masyadong magaling’ ay nauuwi sa kapahamakan.”

Tumingin si Liam nang diretso kay Nicole. Sa loob-loob niya, nakikita niya ang parehong takot na nakita niya sa mga taong sumira sa kanya noon. “Ang katotohanan po, Ma’am, ay hindi kailanman nagiging kapahamakan para sa mga taong walang itinatago.”

Nanginig ang labi ni Nicole sa galit, ngunit bago pa siya makasagot, bumukas ang pinto ng opisina ni Alexandra. “Liam! Sa opisina ko, ngayon din!” sigaw ng CEO.

Ang “Digital Fingerprint”

Sa loob ng opisina ni Alexandra, ang atmospera ay mas seryoso. May mga dokumentong nakakalat sa mesa, at ang mukha ni Alexandra ay tila hindi nakatulog nang maayos.

“Handa na ba ang lahat?” tanong ni Alexandra.

“Opo, Ma’am. Na-upload ko na ang ‘Honeyfile’ sa secure server,” paliwanag ni Liam habang binubuksan ang kanyang laptop. “Ito ay isang pekeng dokumento na pinamagatang ‘Final Merger Terms – Confidential’. Mukhang totoo ang lahat ng laman nito—presyo, petsa, at mga pangalan. Ngunit sa bawat pahina, naglagay ako ng Digital Fingerprint.”

Paalala ni Liam: “Ang bawat taong magbubukas ng file na ito, kahit sandali lang, ay awtomatikong magpapadala ng signal sa akin. Malalaman ko kung anong oras, saang device, at kung sinubukang i-copy o i-download ang file. Kapag sinubukan nilang i-send ito sa email, ang file ay magsi-self-destruct pagkatapos magpadala ng lokasyon ng recipient.”

Namangha si Alexandra sa detalyeng ibinigay ni Liam. “Hindi ko akalain na ang isang taong tinatrato naming ‘tagagawa lang ng printer’ ay may ganitong kakayahan.”

“Sa mundo ko po, Ma’am, ang pagiging maliit ay isang bentahe. Walang nakatingin sa iyo, kaya malaya kang nakakagawa ng paraan para protektahan ang lahat,” sagot ni Liam.

Ang Pagkabasag ng Tiwala

Lumipas ang mga oras. Tanghalian na ngunit walang lumalabas sa kanilang dalawa sa opisina. Kumakain sila ng simpleng sandwich habang nakatitig sa monitor. Biglang nag-vibrate ang phone ni Liam.

[ALERT: UNAUTHORIZED ACCESS DETECTED – 1:14 PM]

“Nandiyan na siya,” bulong ni Liam.

Sabay silang tumingin sa screen. Ang dashboard ay nagpakita ng real-time activity. Ang account na gumagalaw ay kay Nicole. Binubuksan nito ang Honeyfile. Nakita nila sa tracker kung paano binabasa ng user ang bawat pahina. Pagkatapos ng limang minuto, lumabas ang icon ng download.

“Hindi ko mapaniwalaan,” sabi ni Alexandra, ang kanyang boses ay puno ng pait. “Limang taon, Liam. Ipinagkatiwala ko sa kanya ang mga anak ko, ang bahay ko, ang lahat ng sikreto ng kumpanyang ito. Bakit?”

“Minsan po, ang kasakiman ay walang pinipiling panahon,” tugon ni Liam. “Pero mas madalas, ang takot na mawalan ng kapangyarihan ang nagtutulak sa mga tao na gumawa ng masama.”

Ngunit hindi doon nagtatapos ang lahat. Nakita ni Liam na ang data ay hindi lamang dina-download—ito ay tila sinusubukang i-upload sa isang external server na matatagpuan sa kabilang panig ng mundo. Isang kalabang kumpanya.

Ang Panganib sa Labas ng Screen

Sa gitna ng kanilang pagmamanman, biglang namatay ang mga ilaw sa buong floor. Ang generator ay hindi agad sumipa. Sa dilim, narinig nila ang pagbukas ng pinto ng opisina.

Isang anino ang pumasok. Hindi ito si Nicole. Ito ay isang lalaking nakasuot ng pang-security, ngunit ang galaw nito ay hindi katulad ng mga ordinaryong guwardiya. May hawak itong tila isang device na ginagamit para i-jam ang mga signal.

“Liam, sa ilalim ng mesa!” sigaw ni Alexandra.

Dahil sa instincts ni Liam bilang isang taong dumaan sa matinding hirap, hindi siya nag-atubili. Hinila niya si Alexandra sa likod ng matibay na mahogany table. “Huwag kayong lalabas, Ma’am. Alam nila na alam natin.”

Ang lalaki ay lumapit sa server tower ni Alexandra, sinusubukang bunutin ang hard drive kung saan nakatago ang ebidensya. Ngunit hindi alam ng intruder na si Liam ay naglagay ng physical lock at isang silent alarm na direktang nakakonekta sa lokal na istasyon ng pulisya—isang bagay na hindi bahagi ng protocol ng kumpanya, kundi sariling diskarte ni Liam.

“Sino ang nag-utos sa iyo?!” sigaw ni Alexandra mula sa pinagtataguan.

Walang sagot ang lalaki. Sinubukan nitong basagin ang salamin ng opisina para makatakas, ngunit mabilis siyang hinarang ni Liam. Kahit hindi sanay sa pisikal na labanan, ang determinasyon ni Liam na protektahan ang tanging paraan para malinis ang kanyang pangalan at protektahan si Alexandra ay nagbigay sa kanya ng lakas.

Matapos ang maikling kaguluhan, bumukas ang mga ilaw. Naroon na ang mga totoong security ng gusali, katuwang ang mga pulis. Ang lalaki ay nadakip, at ang device na gamit niya ay nakuha ni Liam.

“Ito po ang huling piraso ng puzzle,” sabi ni Liam habang hinihingal. “Ang device na ito… mayroon itong encryption key na tanging si Nicole lang ang may alam. Wala na siyang takas.”

Ang Pagbagsak ng Reyna

Pilit na pinakalma ni Alexandra ang kanyang sarili. Inayos niya ang kanyang buhok at ang kanyang suit. Ang “Ice Queen” ay nagbalik, ngunit sa pagkakataong ito, ang kanyang lamig ay hindi na dahil sa takot, kundi dahil sa isang matuwid na galit.

“Ipatawag si Nicole sa Main Conference Room. Ngayon din,” utos ni Alexandra sa kanyang sekretarya sa intercom.

Humarap siya kay Liam. “Salamat, Liam. Kung hindi dahil sa iyo… baka wala na akong kumpanyang babalikan bukas.”

“Wala po iyon, Ma’am. Sabi ko naman sa inyo, ang mga invisible na tao ang nakakakita ng mga bagay na pilit itinatago ng iba.”

Nagsimulang maglakad ang dalawa patungo sa conference room. Ang bawat hakbang ay tila tunog ng kampana para sa katapusan ng karera ni Nicole. Ngunit habang naglalakad, may isang bagay na napansin si Liam sa kanyang phone. Isang message mula sa isang hindi kilalang numero:

“Akala mo ba tapos na ang lahat? Ito ay simula pa lamang. Ingatan mo ang anak mo.”

Tumigil sa pagtibok ang puso ni Liam. Ang laban ay hindi na lamang tungkol sa merger o sa kumpanya. Ito ay naging personal.

Tumataya tayo sa mas malalim na emosyon at tensyon. Narito ang Kabanata 4. Sa bahaging ito, masusubok ang katatagan ni Liam bilang isang ama at ang pagbabagong-anyo ni Alexandra mula sa pagiging “Ice Queen” tungo sa isang lider na may puso.

Kabanata 4: Ang Halaga ng Isang Ama

Ang hangin sa loob ng Main Conference Room ay tila nagyelo nang pumasok si Nicole. Suot ang kanyang tila baluti na mamahaling puting suit, naupo siya nang may labis na kumpyansa, hindi alam na ang bawat galaw niya sa nakalipas na mga oras ay nakatala sa ilalim ng mapanuring mga mata ni Liam.

Sa gilid, nakatayo si Liam. Hawak niya ang kanyang tablet, ang kanyang mga daliri ay bahagyang nanginginig—hindi dahil sa takot kay Nicole, kundi dahil sa huling mensaheng natanggap niya tungkol kay Lily. Ang bawat segundo na lumilipas ay parang isang taon para sa kanya. Gusto niyang tumakbo palabas, liparin ang paaralan ng anak, at siguraduhing ligtas ito. Ngunit alam niyang kung aalis siya ngayon, mananalo ang mga taong masama.

Ang Paghuhukom sa Salamin

“Alex, bakit mo ako ipinatawag sa ganitong oras? May merger tayo na dapat tapusin,” bungad ni Nicole, ang boses ay puno ng pagkukunwari.

Hindi sumagot si Alexandra. Sa halip, marahan niyang iniharap ang isang folder kay Nicole. Sa loob nito ay ang mga screenshot ng access logs, ang IP address na tumuturo sa bahay ni Nicole, at ang rekord ng pag-download sa “Honeyfile.”

“Nicole, limang taon,” panimula ni Alexandra, ang boses ay mahina ngunit puno ng pait. “Ipinagkatiwala ko sa iyo ang bawat plano, ang bawat takot, at ang bawat tagumpay ng kumpanyang ito. Bakit mo ito ginawa?”

Nagbago ang anyo ni Nicole. Ang kanyang kumpyansa ay napalitan ng isang mapait na ngiti. “Bakit? Dahil pagod na ako, Alex! Pagod na akong maging anino mo. Pagod na akong magtrabaho ng 20 oras sa isang araw para lamang sa isang kumpanyang ang tanging nakikita ay ang pangalan mo. Binigyan ako ng kabilang panig ng alok na hindi ko matatanggihan—isang posisyon kung saan ako ang bida, hindi lang ang iyong ‘utusan’.”

“At handa mong sirain ang buhay ng libu-libong empleyado rito para lang doon?” tanong ni Liam, hindi na nakapigil sa pagsasalita.

Lumingon si Nicole kay Liam nang may matinding poot. “Ikaw! Ikaw ang sumira sa lahat! Isang hamak na IT support na dapat ay nasa basement lang! Sino ka para pumasok sa usapan ng mga matataas na tao?”

“Ako?” kalmadong sagot ni Liam. “Ako lang naman ang taong nakakita sa tunay mong anyo sa likod ng mga code na akala mo ay kaya mong manipulahin. Ang pagiging ‘mataas’ ay hindi nasusukat sa posisyon, kundi sa kung gaano mo kayang protektahan ang mga taong nagtitiwala sa iyo.”

Ang Takot na Higit sa Trabaho

Biglang nag-vibrate muli ang phone ni Liam. Isang litrato ang dumating. Ang gate ng paaralan ni Lily. Isang itim na sasakyan ang nakaparada sa tapat.

“Umalis ka na sa kumpanya kung ayaw mong mawala ang lahat sa iyo.”

Nabitawan ni Liam ang kanyang tablet. Ang tunog ng pagbagsak nito sa sahig ay tila isang hudyat ng kanyang pagkatalo. Namutla siya, at ang kanyang paghinga ay naging mababaw.

“Liam? Anong nangyayari?” tanong ni Alexandra, agad na lumapit sa kanya, hindi pinansin ang nagwawalang si Nicole sa harap ng mga abogado.

“Si… si Lily,” bulong ni Liam. Ipinakita niya ang litrato kay Alexandra.

Sa sandaling iyon, ang “Ice Queen” ay tuluyang natunaw. Nakita ni Alexandra sa mga mata ni Liam ang parehong takot na naramdaman niya noong nawala ang lahat sa kanya—ang takot na mawalan ng taong mahalaga. Ngunit may higit pa roon: nakita niya ang isang ama na handang isuko ang lahat, pati na ang kanyang dignidad at karera, para lamang sa kaligtasan ng kanyang anak.

“Go,” utos ni Alexandra.

“Pero Ma’am, ang ebidensya—ang merger—”

“I don’t care about the merger, Liam!” sigaw ni Alexandra, sapat na para patahimikin ang buong silid. “Ang pera ay pwedeng kitain muli. Ang kumpanya ay pwedeng itayo muli. Pero ang anak mo… siya ang iyong buong system, ‘di ba? Umalis ka na. Kunin mo ang sasakyan ko sa basement. Heto ang susi.”

Ang Karera sa Oras

Mabilis na tumakbo si Liam. Sa bawat hakbang niya pababa ng hagdan dahil sa bagal ng elevator, naririnig niya ang tibok ng kanyang puso. Sarah, bantayan mo si Lily, dasal niya sa kanyang yumaong asawa.

Habang nagmamaneho siya patungo sa paaralan, binuksan niya ang kanyang laptop sa passenger seat. Hindi siya basta-basta susuko. Gamit ang voice command, pumasok siya sa satellite system ng kumpanya. Kung ang mga kalaban niya ay gumagamit ng teknolohiya para manakot, gagamitin niya ang kanyang pagiging henyo para lumaban.

“System, trace the IP of the last sender. Link to the nearest traffic camera in Zone 4,” utos niya habang umiiwas sa mga sasakyan sa kalsada.

Sa loob ng ilang segundo, lumabas ang mukha ng driver ng itim na sasakyan. Isang kilalang tauhan ng mga “corporate fixers” na binayaran ni Nicole at ng kanyang mga kasabwat.

“Hindi niyo makukuha ang anak ko,” sumpa ni Liam.

Gamit ang kanyang kakayahan, pinatunog ni Liam ang lahat ng alarm sa paligid ng paaralan. Ang ingay ay naging sanhi ng paglabas ng mga guwardiya at ng mga magulang na naroon. Ang itim na sasakyan, dahil sa takot na madakip, ay mabilis na humarurot palayo bago pa man makalapit kay Lily.

Nang makarating si Liam sa gate, nakita niya si Lily na nakatayo malapit sa kanyang teacher, nagtataka sa ingay ng mga alarm. Binuhat ni Liam ang anak nang napakahigpit, tila ba ayaw na itong pakawalan kailanman.

“Daddy? Bakit ka umiiyak? At bakit ang ganda ng car mo?” tanong ng bata, inosente sa panganib na katatapos lang.

“Wala ito, anak. Namiss lang kita nang sobra,” sagot ni Liam, habang ang mga luha ay malayang dumadaloy sa kanyang pisngi.

Ang Pagbabalik ng Bayani

Pagkalipas ng dalawang oras, bumalik si Liam sa kumpanya, bitbit si Lily. Alam niyang hindi pa tapos ang laban. Pumasok siya sa conference room kung saan naroon pa rin si Alexandra, nakaupo sa dilim, naghihintay.

“Ligtas siya,” bungad ni Liam.

Tumayo si Alexandra at lumapit sa kanila. Tumingin siya kay Lily at ngumiti—isang ngiti na hindi pa nakikita ng kahit sinong empleyado sa gusaling iyon. “Hello, Lily. Ako si Alexandra. Ako ang… tinutulungan ng Daddy mo.”

“Ikaw po ba ang boss ni Daddy?” tanong ni Lily.

“No, Lily,” sagot ni Alexandra habang nakatingin kay Liam. “Ang Daddy mo ang boss ko ngayon. Siya ang nagligtas sa aming lahat.”

Humarap si Alexandra kay Liam. “Nakuha na ng mga pulis si Nicole at ang kanyang mga kasabwat. Ang tracker mo ang nagturo sa amin kung saan sila nagtatago. Ang merger ay tuloy na bukas, at ang mga investor ay mas humanga dahil sa bilis nating nahanap ang security breach.”

Inilabas ni Alexandra ang isang dokumento. “Ito ang iyong bagong contract, Liam. Head of Information Security. Ngunit may isang bagong clause akong idinagdag.”

Binasa ni Liam ang huling bahagi: “The employee is strictly required to leave the office by 3:00 PM every day to pick up his daughter. No exceptions.”

“Bakit niyo po ginagawa ito?” tanong ni Liam.

“Dahil itinuro mo sa akin na ang tunay na tagumpay ay hindi nasusukat sa laki ng merger, kundi sa kung sino ang kasama mong umuwi sa gabi,” sagot ni Alexandra. “At dahil… kailangan ko ng isang kaibigan na magpapaalala sa akin na maging tao.”

Ang Bagong Bukas

Ang gabi ay lumalim, ngunit ang ika-37 palapag ay hindi na kasinglamig ng dati. Habang nag-aayos ng gamit si Liam, nakita niya ang mga empleyado na tumatango sa kanya—hindi na bilang isang “invisible IT guy,” kundi bilang isang taong may respeto at dangal.

Ngunit sa gitna ng kanilang tagumpay, isang tanong ang nanatili sa isip ni Liam. Sino ang nag-utos kay Nicole? Ang account na ginamit ay sa kanya, ngunit ang pondo na pumasok sa kanyang bank account ay nagmula sa isang “shell company” na may pangalang ‘The Architect’.

Alam ni Liam na ito ay simula pa lamang ng isang mas malaking laban. Ngunit sa pagkakataong ito, hindi na siya mag-isa. Sa tabi niya ay isang reynang natutong magmahal muli sa kanyang kumpanya, at isang anak na naniniwala na ang kanyang Daddy ay ang pinakamagaling na hero sa mundo.

Kabanata 5: Ang Arkitekto ng Kasinungalingan

Anim na buwan ang lumipas mula nang gabing muntik nang gumuho ang imperyo ni Alexandra Frost. Ngayon, ang ika-37 palapag ay hindi na amoy takot at kaba. Bagama’t naroon pa rin ang seryosong daloy ng trabaho, mayroon nang kakaibang init na bumabalot sa bawat cubicle. Ang mga empleyado ay hindi na nakayuko kapag dumadaan si Alexandra; sa halip, isang simpleng tango at tipid na ngiti ang namamagitan sa kanila.

Si Liam ay mayroon na ngayong sariling opisina. Hindi ito kasing laki ng mga bise-presidente, at wala itong mamahaling dekorasyon, ngunit sa mga dingding nito ay nakapaskil ang mga “masterpiece” ni Lily—mga drowing ng bahaghari, mga bahay na tabingi ang bubong, at isang larawan ng isang lalaking may kapa na may nakasulat na “My Hero Daddy.”

Ang Bagong Kultura

Isang hapon, habang abala si Liam sa pag-scan ng mga bagong firewalls, pumasok si Alexandra nang hindi kumakatok. May dala siyang dalawang baso ng kape. Isang bagay na hindi kailanman inakala ng sinuman na gagawin ng isang CEO para sa kanyang empleyado.

“Masyado ka na namang nagpapaka-bayani rito,” biro ni Alexandra habang inilalapag ang kape sa mesa ni Liam. “3:00 PM na. Bakit narito ka pa?”

Napatingin si Liam sa kanyang relo. “Limang minuto na lang, Ma’am. Inaayos ko lang itong encryption para sa bagong payroll system. Ayokong magkaroon ng kahit maliit na butas.”

Umupo si Alexandra sa tapat niya. Napansin ni Liam na mas maaliwalas na ang mukha nito. Wala na ang makapal na maskara ng “Ice Queen.” “Liam, tinawag kitang ‘invisible’ noon. Pero ngayon, ikaw ang pinaka-nakikita sa kumpanyang ito. Alam mo ba na ang ‘Liam Rule’ ay sinusunod na ng lahat? Walang sumisigaw sa meeting, at lahat ay umuuwi sa oras para sa kanilang pamilya.”

“Hindi lang naman po ako ang gumawa niyan, Ma’am. Kayo ang nagpatupad,” sagot ni Liam nang may pagpapakumbaba.

“Pero ikaw ang nagturo sa akin na ang kapangyarihan ay walang silbi kung wala itong kasamang malasakit,” seryosong sabi ni Alexandra. “Pero… may nakita ka na ba tungkol sa ‘The Architect’?”

Ang Multo ng Nakaraan

Nagbago ang ekspresyon ni Liam. Binuksan niya ang isang nakatagong folder sa kanyang computer. Sa loob ng anim na buwan, hindi siya tumigil sa paghahanap kung sino ang nasa likod ni Nicole.

“Nakahanap ako ng pattern, Alexandra,” simula ni Liam. “Ang coding style na ginamit para pasukin ang system natin anim na buwan na ang nakalilipas… pamilyar ito sa akin. Napakapamilyar.”

“Saan mo ito nakita?”

Huminga nang malalim si Liam. Ang kanyang mga kamay ay bahagyang nanlamig. “Ito ang parehong coding signature na ginamit para i-frame ako sa dati kong kumpanya limang taon na ang nakalilipas. Ang taong gumawa nito ay hindi lang basta hacker. Siya ang aking dating mentor. Ang taong nagturo sa akin ng lahat ng alam ko. Si Marcus Thorne.”

Nagulat si Alexandra. Si Marcus Thorne ay isa sa mga pinaka-respetadong pangalan sa cybersecurity world, ngunit matagal na itong nabalitaang “nawawala” o nag-retired na.

“Ibig mong sabihin, ang lahat ng ito—ang pagsira sa karera mo, ang pagtatangkang pabagsakin ang kumpanya ko—ay bahagi ng isang mas malaking plano?” tanong ni Alexandra.

“Opo. Si Marcus ay hindi lang nagnanakaw ng pera. Nagnanakaw siya ng mga kumpanya. Sinisira niya ang mga ito mula sa loob, binababa ang halaga ng stocks, at pagkatapos ay bibilhin ito ng kanyang shell companies sa murang halaga. At sa pagkakataong ito, tayo ang target niya.”

Ang Huling Pagsubok

Habang nag-uusap sila, biglang namula ang lahat ng screen sa opisina ni Liam. Isang malaking bungo ang lumitaw sa monitor, at isang boses na galing sa synthesizer ang umalingawngaw.

“Masyado ka nang nakikialam, Liam. Akala ko ba ay natuto ka na noong kinuha ko sa iyo ang lahat? Ang karera mo, ang pangalan mo… hindi mo ba napapansin na laging may nawawala sa iyo kapag sinusubukan mong maging bayani?”

Napahigpit ang hawak ni Liam sa kanyang mouse. Ang boses na iyon… kahit binago, alam niyang kay Marcus iyon.

“Alexandra Frost,” pagpapatuloy ng boses. “Ang iyong ‘hero’ ay isang mantsa sa industriya. Sa loob ng sampung minuto, lahat ng data ng iyong merger ay ilalabas ko sa publiko. Ang iyong kumpanya ay magiging basura. At si Liam? Siya muli ang ituturo kong may gawa nito. Sino ang maniniwala sa isang blacklisted na IT guy?”

Nataranta si Alexandra, ngunit nanatiling kalmado si Liam. Ang kanyang mga daliri ay nagsimulang sumayaw sa keyboard. Hindi ito ang Liam na takot. Ito ang Liam na handa nang bawiin ang lahat ng ninakaw sa kanya.

“Huwag kang makikinig sa kanya, Alexandra,” sabi ni Liam habang mabilis na nagta-type ng mga command lines. “Gusto niya tayong mag-away. Gusto niyang mawalan ka ng tiwala sa akin. Iyan ang laro niya.”

“Ano ang gagawin natin?” tanong ni Alexandra, ang boses ay may halong kaba.

“Gagawa tayo ng ‘Reverse Trace’. Ma’am, kailangan ko ang iyong authorization code para sa main mainframe. Ngayon din!”

Hindi nag-atubili si Alexandra. Binigkas niya ang code na siya lamang ang nakakaalam. Sa sandaling iyon, ang huling pader ng “distansya” sa pagitan nila ay tuluyang gumuho. Ibinigay niya ang susi ng kanyang kaharian sa taong minsan niyang hinamak.

Ang Labanan ng mga Hulyo

Sa loob ng sampung minuto, ang opisina ni Liam ay naging isang battlefield. Hindi ito labanan ng mga baril, kundi labanan ng lohika, bilis, at talino. Sa bawat atake ni Marcus, mayroong depensa si Liam.

“Sinubukan mong sirain ang buhay ko, Marcus,” sigaw ni Liam sa monitor habang nagpapadala ng isang ‘logic bomb’ sa server ng kalaban. “Pero nakalimutan mo ang isang bagay. Ang itinuro mo sa akin ay kung paano bumuo ng pader. Ang natutunan ko sa buhay ay kung paano ito panatilihing matatag kahit sa gitna ng bagyo!”

Biglang tumigil ang countdown. 00:01.

Ang mga screen ay bumalik sa normal. Ang katahimikan ay muling bumalot sa silid. Hinihingal si Liam, ang kanyang mga mata ay nananatiling nakatitig sa monitor.

“Liam? Anong nangyari?” mahinang tanong ni Alexandra.

Isang mapait na ngiti ang lumitaw sa mukha ni Liam. “Nakuha ko siya. Hindi ko lang hinarang ang leak… nakuha ko ang lokasyon ng kanyang server at ang lahat ng ebidensya ng kanyang mga nakaraang krimen. Kasama na rito ang patunay na ako ay inosente limang taon na ang nakalilipas.”

Napaupo si Alexandra sa sobrang relief. “Tapos na? Tapos na ba talaga?”

“Opo. Ang mga pulis ay papunta na sa kanyang lokasyon. At ang merger… ito na ang magiging pinakamalinis at pinakamatagumpay na merger sa kasaysayan ng bansa.”

Ang Pagkilala

Kinabukasan, isang malaking press conference ang idinaos. Inaasahan ng lahat na pag-uusapan ang bilyong dolyar na merger. Ngunit bago magsimula ang usapin tungkol sa pera, tumayo si Alexandra sa harap ng mga camera at mikropono.

“Bago tayo magpatuloy,” panimula ni Alexandra, “nais kong ipakilala sa inyo ang tunay na dahilan kung bakit nakatayo pa rin ang kumpanyang ito ngayon. Nais kong ipakilala ang isang taong itinuring naming ‘invisible,’ ngunit siya palang nagdadala ng liwanag sa aming lahat.”

Tinawag niya si Liam sa entablado. Sa harap ng buong mundo, nilinis ni Alexandra ang pangalan ni Liam. Ikinuwento niya ang kabayanihan nito, ang integridad nito, at ang katotohanan tungkol sa mga maling akusasyon noon.

Sa isang sulok, nakatayo si Lily kasama ang kanyang yaya, pumapalakpak nang may pinakamalaking ngiti. “That’s my Daddy! That’s my Hero Daddy!” sigaw ng bata.

Tumingin si Liam sa kanyang anak, at pagkatapos ay kay Alexandra. Sa sandaling iyon, naramdaman ni Liam na ang lahat ng sakit, ang lahat ng puyat, at ang lahat ng pang-iinsulto ay naging sulit. Hindi dahil sa posisyon o sa pera, kundi dahil sa wakas, malaya na siyang makatingin sa salamin nang walang bahid ng kahihiyan.

Kabanata 6: Ang Pamana ng Katahimikan

Isang taon ang mabilis na lumipas matapos ang gabing iyon sa ika-37 palapag. Ang gusali na dati’y simbolo ng malamig na kumpetisyon at takot ay naging isang moog ng pag-asa. Ang kumpanya ni Alexandra Frost ay hindi lamang lumaki dahil sa bilyong dolyar na merger; lumaki ito dahil sa isang bagong pundasyon—ang tiwala.

Si Liam ay hindi na lamang Head of Security. Siya na ang tumatayo bilang Chief Technology Officer (CTO). Ngunit sa kabila ng kanyang mataas na posisyon, hindi siya nagbago. Makikita mo pa rin siyang nakaupo sa tabi ng mga bagong empleyado, tinuturuan sila kung paano mag-code nang may integridad, at pinapaalalahanan sila na ang bawat keyboard stroke ay may pananagutan.

Ang “Lily Project”

Sa ilalim ng pamumuno nina Liam at Alexandra, binuo nila ang isang espesyal na programa na tinawag nilang “The Lily Project.” Ito ay isang foundation na naglalayong tulungan ang mga “blacklisted” na mga empleyado sa tech industry—mga taong katulad ni Liam na sinira ang pangalan dahil sa pagsasabi ng totoo.

“Hindi lahat ng nakayuko ay talunan,” madalas sabihin ni Liam sa mga seminar ng foundation. “Minsan, ang mga taong nakayuko ay ang mga taong masinsinang nag-aayos ng mga pundasyong sinisira ng iba.”

Sa isang maliit na event ng foundation, tumayo si Alexandra sa tabi ni Liam. “Noon, ang akala ko ang tagumpay ay nasusukat sa kung gaano karaming tao ang natatakot sa akin. Pero dahil sa isang lalaking nangahas na manatiling kalmado nang hiyain ko siya, natutunan ko na ang tunay na lider ay hindi nagtatayo ng pader, kundi naglalatag ng tulay.”

Isang Hapon sa Parke

Sa labas ng opisina, naging malalim na magkaibigan sina Liam at Alexandra. Hindi man ito naging isang tipikal na romansang pang-opisina, mayroon silang ugnayan na higit pa sa trabaho. Isang Sabado ng hapon, nagkita sila sa isang parke habang naglalaro si Lily sa damuhan.

“Alam mo, Liam,” panimula ni Alexandra habang pinapanood si Lily na nakikipaglaro sa ibang bata. “Kung hindi mo ako sinagot nang kalmado noong gabing iyon, siguro hanggang ngayon ay nakakulong pa rin ako sa sarili kong takot. Siguro ay mag-isa pa rin ako sa itaas ng gusaling iyon, naghihintay ng susunod na taong magtatraydor sa akin.”

Tumingin si Liam sa malayo, sa papalubog na araw. “Ang galit po kasi, Ma’am, ay parang virus. Kapag hinayaan niyo itong pumasok sa system niyo, sisirain nito ang bawat file ng kabutihan na mayroon kayo hanggang sa wala nang matira kundi ‘error.’ Pinili kong manatiling kalmado dahil alam ko na ang katotohanan ay hindi kailangang isigaw. Ito ay kailangan lang panindigan.”

“Naging mabuti kang ama kay Lily,” sabi ni Alexandra, may bahid ng inggit sa kanyang boses. “Sana ay ganoon din ang naging relasyon ko sa aking ama.”

“Hindi pa huli ang lahat, Alexandra,” sagot ni Liam, sa unang pagkakataon ay tinawag niya ito sa pangalan sa labas ng trabaho. “Ang mga ‘bugs’ ng nakaraan ay pwedeng i-debug. Kailangan lang natin ng tamang tools at sapat na pasensya.”

Ang Pagbabalik sa Glass Room

Dumating ang araw ng anibersaryo ng kanilang matagumpay na merger. Isang malaking selebrasyon ang idinaos sa parehong glass conference room kung saan unang naganap ang sigawan. Ang mga ehekutibo ay naroon, ang mga investor, at ang mga ordinaryong empleyado.

Nang tumayo si Alexandra para magbigay ng speech, biglang nag-flicker ang projector. Nagkaroon ng bahagyang kaba sa silid. Ang mga tao ay napatingin kay Liam.

Tumayo si Liam, lumapit sa projector, at sa loob ng ilang segundo ay naayos niya ito. Nang bumukas ang screen, hindi mga numero ang lumabas. Ito ay isang video ng lahat ng mga empleyado ng kumpanya, nagtatawanan, nagtutulungan, at nagpapasalamat.

Humarap si Alexandra sa lahat at tinitigan si Liam. Sa harap ng lahat, muling binalikan ni Alexandra ang mga salitang naging mitsa ng lahat.

“Peek again,” sabi ni Alexandra nang may malawak na ngiti. “Dahil ngayon, wala na kaming itinatago. Ang bawat sikreto ng kumpanyang ito ay ligtas sa kamay ng isang taong hindi kailanman naghangad na magnakaw, kundi ang magprotekta.”

Nagpalakpakan ang lahat. Si Liam ay nanatiling nakatayo sa gilid, isang simpleng ngiti ang nasa kanyang mga labi. Alam niya na ang kanyang asawang si Sarah ay nakatingin sa kanya mula sa langit, nakangiti rin.

Ang Huling Habilin ng Kuwento

Nang mag-alas tres na ng hapon, kinuha ni Liam ang kanyang jacket. Hindi na siya kailangang magpaalam sa kahit kanino. Ito na ang batas sa kumpanya. Ang oras para sa pamilya ay sagrado.

Habang naglalakad siya palabas, nadaanan niya ang server room—ang lugar kung saan siya nagsimula bilang isang “nobody.” Tumigil siya sandali at hinawakan ang pintuan. Naalala niya ang bawat gabi ng puyat, ang bawat pang-iinsulto na tiniis niya, at ang bawat sandaling akala niya ay hindi na siya makakabangon.

Ngunit sa bawat “system failure” ng kanyang buhay, mayroon palang “backup” na inihahanda ang tadhana. Ang kailangan lang ay huwag sumuko.

Pagdating niya sa paaralan, tumatakbong lumapit si Lily sa kanya. “Daddy! Daddy! May bago akong drowing para sa office mo!”

“Ano ‘yan, anak?” tanong ni Liam habang binubuhat ang bata.

“Larawan po nating tatlo. Ikaw, ako, at si Tita Alex. Sabi ko sa drowing, ‘The Guardians of the Computer,’” masayang sabi ng bata.

Natawa si Liam, isang tawa na nagmula sa kaibuturan ng kanyang puso. “Magandang pangalan ‘yan, Lily. Napakagandang pangalan.”

Epilogue: Ang Tinig ng Karangalan

Ang kuwento ni Liam at Alexandra ay hindi lamang tungkol sa isang merger o sa isang security breach. Ito ay tungkol sa kapangyarihan ng Calmness sa gitna ng Chaos.

Sa mundong puno ng ingay, kung saan ang lahat ay gustong maging bida at ang lahat ay handang manira para lamang umangat, may isang aral na mananatiling totoo: Ang integridad ay hindi nangangailangan ng palakpak. Ang katotohanan ay hindi nangangailangan ng sigaw.

Kung ikaw ay kasalukuyang nasa posisyon ni Liam—minamaliit, pinagbibintangan, o pakiramdam mo ay hindi ka nakikita—huwag kang panghinaan ng loob. Ipagpatuloy mo ang paggawa ng tama kahit walang nakatingin. Dahil sa tamang panahon, ang iyong katahimikan ang magiging pinakamalakas na boses na magpapabago sa mundo.

At kung ikaw naman ay nasa posisyon ni Alexandra—puno ng takot at hindi makapagtitiwala—subukan mong ibaba ang iyong pader. Hanapin mo ang mga “Liam” sa iyong buhay. Ang mga taong hindi mo napapansin ngunit sila palang bumubuhat sa iyong mundo.

Ang paggalang ay hindi nakukuha sa posisyon. Ito ay nakukuha sa kung paano mo itinuturing ang mga taong wala namang maibibigay sa iyo.

Wakas.