Kabanata 1: Ang Katahimikan sa Ilalim ng Telang Puti

Ang katahimikan sa loob ng Gilded Serpent ay tila isang mabigat na kumot na bumabalot sa lahat.

Ito ang pinaka-eksklusibong underground na restawran sa New York, isang lugar kung saan ang bawat sulok ay amoy mamahaling alak at panganib.

Dito nagtitipon ang mga pinakamakapangyarihang lalaki sa lungsod—mga taong ang isang bulong lamang ay sapat na upang magpabagsak ng isang imperyo.

Ngunit sa gabing ito, ang lahat ng mata ay nakatuon sa Mesa Numero Uno.

Iyon ang mesa ni Kieran Thorne, ang pinaka-kinatatakutang mafia boss sa buong East Coast.

Siya ang lalaking kilala sa kanyang malamig na titig at ang kakayahang magpalaho ng sinuman sa isang kumpas lamang ng kanyang daliri.

Subalit sa sandaling ito, ang makapangyarihang haring ito ay tila walang magawa.

Ang kanyang pitong taong gulang na anak na si Maisie ay kasalukuyang sumisigaw—isang matinis at nakakapangilabot na tunog na nagpatigil sa tibok ng puso ng lahat ng naroon.

Limang taon na ang nakalilipas mula nang mamatay ang asawa ni Kieran, at sa loob ng panahong iyon, labimpitong yaya na ang sumuko.

Siyam na psychologist na ang nagsabing wala na itong pag-asa.

Ang kanyang kasintahan, si Vivien Ashford, na kilala sa kanyang kagandahan ngunit may pusong tila yelo, ay pilit na hinihila ang bata.

Ang kanyang mga kuko, na bagong gawa at matutulis, ay baon na sa manipis na balat ni Maisie, habang ang bata ay patuloy sa pag-atungal, tila isang sugatang hayop na nakakulong sa isang madilim na silid.

Sa gitna ng kaguluhan, isang babae ang humakbang pasulong.

Hindi siya nakasuot ng seda o dyamante.

Ang kanyang suot ay isang simpleng uniporme ng waitress, may mantsa ng sunog sa apron, at ang kanyang sapatos ay luma at kupas na.

Ngunit ang kanyang mga mata—ang mga mata ni Cassandra Morrow—ay may dalang lalim na hindi kayang ipaliwanag ng salita.

Ito ang mga mata ng isang taong dumaan na sa impiyerno at natutong mabuhay sa gitna ng apoy.

Hindi siya sumigaw.

Hindi siya nagmakaawa.

Hindi siya yumukod sa takot tulad ng ginagawa ng lahat kay Kieran Thorne.

Sa halip, gumawa siya ng isang bagay na nagpatigil sa oras.

Kinuha niya ang isang malinis at puting telang lino mula sa service station.

Sa isang mabilis ngunit kalmadong kilos, nilapitan niya ang kontrol ng ilaw at dahan-dahang itinigil ang nakakasilaw na liwanag ng restawran.

Ang bawat ingay, ang bawat bulong, ay tila naglaho nang lumuhod siya sa malamig na sahig sa harap ni Maisie.

Dahan-dahan niyang itinakip ang tela sa kanyang sariling ulo, na bumubuo ng isang maliit na tolda, at nanatiling tahimik.

Sa sandaling iyon, ang buong restawran ay tila huminto sa paghinga.

Walang nakakaalam sa lihim na dala ni Cass.

Walang nakakaalam na ang waitress na ito ay may koneksyon sa madilim na imperyo ni Thorne—isang lihim na maaaring magligtas o tuluyang sumira sa kanila.

Upang maunawaan kung bakit ito ginawa ni Cass, kailangan nating balikan ang ilang oras bago ang shift na ito.

Para kay Cassandra, ang bawat gabi sa Gilded Serpent ay isang sayaw sa pagitan ng pagod at panganib.

Inaayos niya ang kanyang apron, pilit na itinatago ang mga tastas nito.

Kailangang-kailangan niya ang trabahong ito.

Ang kanyang landlord na si Mr. Novak ay malinaw ang banta: kung hindi mababayaran ang renta bago ang Biyernes, siya at ang kanyang kapatid na si Theo ay mapapatalsik sa kalsada.

Hindi ipinanganak si Cassandra para mamuhay sa ganitong hirap.

Labing-walong taon na ang nakalilipas, noong siya ay sampung taong gulang pa lamang, ang kanyang mundo ay puno ng pag-asa.

Ang kanyang ama, si Thomas Morrow, ay isang tapat na pulis—isa sa iilang tumangging luhod sa ilalim ng kapangyarihan ng sindikato.

Ngunit ang katapatang iyon ang naging mitsa ng kanyang buhay.

Isang gabi ng taglamig, natagpuan ang kanyang ama sa isang madilim na eskinita, may tatlong bala sa dibdib.

Hindi malilimutan ni Cass ang tili ng kanyang ina nang may kumatok na mga pulis sa kanilang pintuan.

Tatlong buwan matapos ang libing, pumanaw din ang kanyang ina dahil sa atake sa puso.

Sabi ng mga doktor, mahina ang kanyang kalusugan, ngunit alam ni Cass ang katotohanan: namatay ang kanyang ina sa matinding pangungulila.

At sa isang iglap, sa edad na sampu, si Cassandra ay naging ulila, bitbit ang kanyang isang taong gulang na kapatid na si Theo patungo sa St. Matthew’s Orphanage.

Ang mga taon sa ampunan ay isang buhay na impiyerno.

Kailangang protektahan ni Cass si Theo mula sa mga mas malalaking bata at sa mga lasenggong tagapangalaga na mahilig gumamit ng sinturon bilang leksyon.

Minsan siyang nabaliwan ng dalawang tadyang dahil lamang sa pagtatago ng tinapay para sa kanyang kapatid.

Minsan siyang ikinulong sa madilim na bodega sa loob ng tatlong araw dahil sa pagsagot, ngunit kailanman ay hindi siya umiyak sa harap nila.

Natutunan niyang lunukin ang sariling luha at basahin ang galaw ng mga tao upang mabuhay.

Ngayon, sa edad na dalawampu’t walo, akala ni Cass ay nakatakas na siya sa dilim.

Ngunit muling humampas ang tadhana.

Si Theo, ang kapatid na inilaan niya ang buong buhay para protektahan, ay dinala sa ospital.

Congenital heart disease.

Kailangan niya ng operasyon na nagkakahalaga ng $250,000.

Walang insurance, walang himala.

Walang pagod na nagtrabaho si Cass—tatlong trabaho sa isang araw.

Waitress sa umaga, taga-hugas ng plato sa gabi, at taga-linis ng ospital tuwing weekend.

Nakaipon siya ng $80,000, bawat sentimo ay bunga ng pawis at dugo.

Ngunit anim na buwan na ang nakalilipas, ang lalaking pinagkatiwalaan niya, ang lalaking akala niya ay makakasama niya habambuhay, ay naglaho kasama ang lahat ng kanyang naipon.

Isang pirasong papel lamang ang iniwan nito: “Sorry, baby. Business is business.”

Hindi umiyak si Cass.

Nakalimutan na niya kung paano ang umiyak.

Tinapon niya ang papel, pumasok sa trabaho, at nagpatuloy.

Ngunit sa loob niya, may bahagi ng kanyang pagkatao ang tuluyan nang namatay.

Bago siya pumasok sa Gilded Serpent sa gabing iyon, binisita muna niya si Theo sa ospital.

Namumutla ang kanyang kapatid, ngunit pilit pa ring ngumingiti.

“Malapit na ba tayong makalikom ng pera, Ate?” tanong ni Theo.

“Malapit na,” pagsisinungaling ni Cass, bagama’t ang kanyang mga mata ay walang kislap.

Hindi niya sinabi na tumawag ang doktor at sinabing hindi na sila makakapaghintay pa.

Kung hindi mababayaran ang operasyon sa loob ng isang buwan, titigil na sa pagtibok ang puso ni Theo.

Kaya naman, nang makita niya si Maisie na sumisigaw sa restawran, may kung anong nag-alab sa loob ni Cass.

Ang labing-walong taon ng pag-aalaga kay Theo ang nagturo sa kanya ng isang bagay: kumilos muna bago matakot.

Hindi niya inisip ang panganib ng pagkawala ng trabaho.

Hindi niya inisip na ang kaharap niya ay ang pinaka-mapanganib na lalaki sa New York.

Ang tanging nakita niya ay isang batang nasasaktan, isang batang tila nalulunod sa ingay at liwanag ng mundong hindi niya maintindihan.

Nang ilagay ni Cass ang tela sa kanyang ulo, nagkaroon ng biglang katahimikan.

Tumigil ang paghagulgol ni Maisie.

Ang kanyang malalaking mata, na punung-puno ng luha, ay nakatitig ngayon sa waitress na nakaupo sa sahig.

Ang kakaibang imahe ng isang babaeng nagtatago sa ilalim ng tela ay nagbigay ng bagong direksyon sa isip ni Maisie.

Hindi na siya nakakulong sa kanyang takot; ngayon ay sinusubukan niyang unawain ang nakikita niya.

Dahan-dahang itinaas ni Cass ang isang dulo ng tela at sumilip.

Hindi siya ngumiti.

Hindi siya nagsalita.

Nagpakita lamang siya ng tatlong daliri, pagkatapos ay dalawa, at isa.

Muling nahulog ang tela.

Ang silid ay tila naging mas tahimik.

Ang mga ilaw ay mas malamlam.

Ang babaeng may matutulis na kuko ay malayo na.

At may isang estranghero sa sahig na nag-aalok ng isang ligtas na base.

Gumapang si Maisie pasulong.

Dahan-dahan, tila isang maliit na kuting na sumisiyasat.

Si Kieran Thorne, ang lalaking nakakita na ng maraming dumanak na dugo, ay hindi makapaniwala sa kanyang nakikita.

Ang kanyang anak ay gumagapang patungo sa isang waitress.

Huminto si Maisie sa harap ng tela.

Nanginginig ang kanyang maliit na kamay nang itaas niya ang dulo nito.

Tumingin si Cass sa kanya at bumulong sa paraang sila lamang ang makakarinig: “Masyadong maingay ang mundo, ‘di ba? Ayos lang ‘yan. Lahat tayo ay pwedeng magtago.”

Nanginig ang labi ni Maisie at tumango siya.

“May lihim akong base,” bulong muli ni Cass habang binubuksan nang mas malawak ang tela.

“Dito sa loob, walang ingay.”

Pumasok si Maisie sa ilalim ng tela.

Ang buong restawran ay nakasaksi sa isang milagro: ang anak ng mafia king at ang pinakamahirap na waitress sa lungsod ay magkayakap sa ilalim ng isang pirasong tela.

Sa loob ng tatlumpung segundo, tumigil ang mundo para sa kanila.

Nang tumayo si Cass, pinagpagan niya ang kanyang lumang apron at sinalubong ang titig ni Kieran Thorne.

Hindi siya nanginig.

Hindi siya umiwas.

“Mayroon siyang sensory processing disorder,” diretsong sabi ni Cass.

“Ang ingay ay nagpapahirap sa kanyang pandinig. Ang paghawak sa kanya nang pilit ay parang sinusunog ang kanyang balat. Kailangan niya lang mag-reset.”

Tumingin siya kay Vivien, na noon ay namumula sa galit at hiyâ.

“At huwag na huwag kang hahawak nang pilit sa batang nagpa-panic. Itinatago mo sa kanila na ang kaligtasan ay isang bagay na kailangan pa nilang ipaglaban.”

Tinalikuran ni Cass ang lahat at naglakad pabalik sa kusina.

Tuwid ang kanyang likod.

Matatag ang kanyang hakbang.

Ang katahimikan ay nabasag ng ilang palakpak mula sa mga panauhin, ngunit mabilis ding tumigil dahil sa talim ng titig ni Vivien.

Ngunit huli na ang lahat.

Ang balanse ng kapangyarihan sa Mesa Numero Uno ay tuluyan nang nagbago.

Hindi maalis ni Kieran ang tingin sa kanyang anak.

Pagkatapos ng bawat “meltdown,” si Maisie ay karaniwang nananatiling tulala sa loob ng ilang araw.

Ngunit ngayon, kumakain siya ng pasta.

Nagagawa niyang ituro ang isang painting sa pader at bumulong sa kanyang manika.

Ito ay isang milagro.

Tumingin si Kieran kay Pritchard, ang manager ng restawran na nanginginig sa takot.

“Sino ang waitress na ‘yan?” tanong ni Kieran sa mababang boses na parang papalapit na kulog.

“Isang temporary staff lang po, sir. Cassandra Morrow,” sagot ni Pritchard.

“Hihingi po ako ng paumanhin sa kanyang kawalan ng galang. Sisibakin ko po siya agad.”

“Kung sisibakin mo siya,” dahan-dahang sabi ni Kieran, “bibilhin ko ang gusaling ito at itatapon kita sa kalsada bago sumikat ang araw. Alam mong hindi ako nagbibiro.”

Pinalapit ni Kieran si Cass sa VIP room matapos ang kanilang pagkain.

Nang pumasok si Cass, hindi siya nagpakita ng takot.

Naupo siya sa harap ni Kieran Thorne, ang pinakamalaking mamamatay-tao sa New York, na tila ba isa lamang itong ordinaryong customer.

“Alam mo ba kung sino ako?” tanong ni Kieran.

“Alam ko,” sagot ni Cass.

“At nagagawa mo pa ring tumingin nang diretso sa aking mga mata?”

“Mas gusto mo bang tumingin ako sa ibang lugar?”

Napangiti si Kieran—isang bihirang pangyayari.

“Ano ang alam mo sa sensory processing disorder?” tanong niya.

“Sapat na para makilala ito kapag nakita ko,” tugon ni Cass.

“Mula saan?”

“Sa aking kapatid. Noong bata siya, dumanas siya ng ganyan. Natutunan ko kung paano ito harapin.”

Pinag-aralan ni Kieran ang babaeng nasa harap niya.

Luma ang sapatos, may sunog ang apron, at may dilim sa mga mata.

Ngunit walang kahinaan.

Tanging katatagan.

“Mayroon akong alok sa iyo,” sabi ni Kieran sa huli.

“Ngunit hindi ngayong gabi. Tatawagan ka namin.”

Bago lumabas si Cass, huminto siya sa pinto.

“Ang anak ninyo,” sabi niya nang hindi lumilingon.

“Hindi siya sira. Iba lang ang paraan niya ng pagdanas sa mundo. Huwag ninyong hayaang sabihin ng iba na siya ay may problema.”

Lumabas si Cass, iniwan si Kieran na nakatitig sa kawalan.

Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, naramdaman ni Kieran ang isang maliit na kislap ng liwanag sa loob ng kanyang madilim na mundo.

Hindi niya alam, ang waitress na ito ang magiging susi sa kanyang kaligtasan—at ang babaeng magtuturo sa kanya kung paano muling magmahal sa gitna ng digmaan.

Kabanata 2: Ang Kasunduan sa Tuktok ng Daigdig

Tatlong araw matapos ang engkwentro sa Gilded Serpent, natagpuan ni Cassandra ang kanyang sarili sa loob ng isang itim na SUV na kasing-kinis ng salamin.

Hindi siya makapaniwala na ang kanyang buhay ay nagbago sa loob lamang ng ilang oras.

Dinala siya sa Thorne Tower, isang naglalakihang skyscraper sa gitna ng Manhattan na tila abot ang langit.

Habang umaakyat ang elevator patungo sa ika-63 palapag, naramdaman ni Cass ang mabilis na pagtibok ng kanyang puso.

Nang bumukas ang mga pinto, bumadya sa kanyang harap ang isang penthouse na mas malawak pa sa buong block ng kanyang tinitirhan sa Queens.

Ang bawat gamit ay gawa sa mamahaling materyales, mula sa marmol na sahig hanggang sa mga painting na marahil ay nagkakahalaga ng milyun-milyon.

Sa dulo ng silid, nakatayo si Kieran Thorne, nakatingin sa labas ng malaking bintana kung saan tanaw ang buong New York.

“Maupo ka, Cassandra,” wika ni Kieran nang hindi lumilingon. Ang kanyang boses ay tila isang mababang dagundong na nagpatahimik sa paligid.

Naupo si Cass sa isang sofa na gawa sa itim na katad, pinipilit na panatilihing matatag ang kanyang mga kamay.

Humarap sa kanya si Kieran, at sa pagkakataong ito, hindi siya nakasuot ng suit—isang simpleng itim na polo lamang na nakatupi ang manggas, inilalantad ang isang mahabang pilat sa kanyang braso.

“Binasa ko ang file mo,” panimula ni Kieran habang inilalagay ang isang makapal na folder sa mesa.

“Thomas Morrow. Isang tapat na pulis. Namatay noong ikaw ay sampung taong gulang. Ang pumatay sa kanya ay si Salvatore Vega, ang aking pinaka-maigting na kaaway.”

Nanigas si Cass. Hindi niya akalain na alam ni Kieran ang tungkol sa kanyang ama.

“Alam ko rin ang tungkol sa kapatid mo, si Theo,” pagpapatuloy ni Kieran, ang kanyang mga mata ay tila tumatagos sa kaluluwa ni Cass.

“Kailangan niya ng $250,000 para sa operasyon sa puso. At alam kong ninakawan ka ng taong pinagkatiwalaan mo.”

Napayuko si Cass. Ang sakit ng pagkakaloko sa kanya ay tila isang sariwang sugat na muling binuksan.

“Diretso na tayo sa punto,” sabi ni Kieran habang lumalapit.

“Gusto kong maging stay-in nanny ka ni Maisie. Walang ibang nakagawa ng ginawa mo noong gabing iyon. Ikaw lang ang tanging taong pinayagan niyang lumapit.”

“Babayaran kita ng $20,000 bawat buwan. Lahat ng gastos mo ay sagot ko. Magkakaroon ka ng sariling silid at sariling sasakyan.”

Naramdaman ni Cass ang pagkahilo. $20,000 sa isang buwan? Higit pa iyon sa kinikita niya sa tatlong trabaho sa loob ng isang taon.

“Ngunit may isa pang kondisyon,” dagdag ni Kieran, at dito naging seryoso ang kanyang mukha.

“Babayaran ko ang buong $250,000 para sa operasyon ni Theo bukas na bukas din kung papayag ka sa isa pang bagay.”

“Ano iyon?” mahinang tanong ni Cass.

“Kailangan kong ipakita sa Mafia Council na ang aking buhay ay matatag. Pinipilit nila akong pakasalan si Vivien Ashford upang palakasin ang alyansa, ngunit hindi ko siya pinagkakatiwalaan.”

“Gusto kong magpanggap ka bilang asawa ko sa harap ng publiko. Isang kasunduan sa papel lamang. Hindi kita dadahasin. Magkakaroon tayo ng kanya-kanyang buhay sa loob ng bahay na ito.”

“Sa loob ng anim na buwan, kailangang maniwala ng mundo na ikaw ang Mrs. Thorne. Pagkatapos niyon, kung gusto mong umalis, bibigyan kita ng karagdagang isang milyong dolyar.”

Hindi makapagsalita si Cass. Isang pekeng kasal? Sa isang mafia boss?

Naisip niya ang kanyang ama na namatay dahil sa pakikipaglaban sa mga taong katulad ni Kieran.

Ngunit naisip din niya si Theo. Ang dahan-dahang paghina ng pintig ng puso nito. Ang takot na baka bukas ay wala na siyang kapatid.

Minsan, kailangang dumaan sa impiyerno upang makarating sa langit.

“Payag ako,” sabi ni Cass, ang kanyang boses ay nanginginig ngunit puno ng determinasyon.

Mabilis ang mga sumunod na pangyayari. Sa loob lamang ng ilang araw, lumipat si Cass sa Thorne Tower dala ang kanyang lumang maleta.

Ang silid na ibinigay sa kanya ay mas malaki pa sa kanyang dating apartment, puno ng mga mamahaling sutla at ginto.

Ngunit ang tunay na hamon ay nagsimula nang harapin niya si Maisie.

Ang bata ay nakakulong sa loob ng kanyang playroom, nakaupo sa isang madilim na sulok habang yakap ang kanyang lumang manika.

Hindi pumasok si Cass nang may dalang mga laruan o matatamis na salita tulad ng ginagawa ng ibang nannies.

Sa halip, naupo siya sa kabilang sulok ng silid, mga tatlong metro ang layo mula sa bata.

Naglabas siya ng sinulid at karayom at nagsimulang maggantsilyo nang tahimik.

Ang bawat tunog ng paghilaw ng sinulid ay tila isang banayad na kumpas sa hangin.

Lumipas ang unang araw, walang imikan. Ang ikalawang araw, ganoon din.

Ngunit sa ikaapat na araw, napansin ni Cass na bahagyang lumapit si Maisie.

Noong ikalimang araw, sadyang hinulog ni Cass ang bola ng sinulid at gumulong ito patungo sa paanan ng bata.

Tumingin si Maisie sa sinulid, pagkatapos ay kay Cass. Dahan-dahan niyang pinulot ito at ibinigay pabalik.

“Salamat,” mahinang sabi ni Cass nang hindi tumitingin nang diretso sa mga mata ni Maisie. “Gusto mo bang matutong gumawa nito?”

Hindi sumagot si Maisie, ngunit naupo siya sa tabi ni Cass. Iyon ang simula ng kanilang ugnayan.

Sa bawat hapong nagdaan, unti-unting bumubuka ang saradong mundo ni Maisie.

Nagsimula siyang mag-drawing sa tabi ni Cass. Ipinakita niya ang isang larawan ng dalawang tao sa ilalim ng isang asul na payong, habang may isang pulang dragon sa labas na hindi sila maabot.

“Sino ang mga ito?” tanong ni Cass.

“Ako,” turo ni Maisie sa maliit na tao. “At Ate,” turo niya sa mas malaki.

Naramdaman ni Cass ang pagbara ng kanyang lalamunan. Tinawag siyang “Ate” ng batang hindi nagsasalita sa loob ng dalawang taon.

Hindi niya alam na sa labas ng pinto, nakatayo si Kieran Thorne, nakikinig at nanonood.

Nagsimulang umuwi nang maaga si Kieran. Hindi na siya nananatili sa opisina hanggang hatinggabi.

Nagsimula silang magsabay-sabay sa hapunan—isang bagay na hindi kailanman nangyari sa penthouse na iyon.

Isang gabi, habang kumakain sila, biglang itinuro ni Maisie ang bintana at nagsabi, “May ibon.”

Tatlong salita lang iyon, ngunit para kay Kieran, mas mahalaga pa iyon sa anumang transaksyon sa negosyo.

Nagtagpo ang mga mata nina Kieran at Cass sa ibabaw ng mesa. May namuong hindi maipaliwanag na tensyon at pasasalamat.

Ngunit ang kapayapaang ito ay panandalian lamang.

Habang nagiging malapit ang loob nina Cass at Maisie, mas nagiging mapanganib ang labas ng kanilang kuta.

Kumalat ang balita tungkol sa “lihim na asawa” ni Kieran Thorne.

Sa isang marangyang pagtitipon, muling hinarap ni Cass si Vivien Ashford.

Lumapit si Vivien kay Cass, ang kanyang mga mata ay tila lason na nagniningning sa ilalim ng mga chandelier.

“Akala mo ba ay nanalo ka na, maliit na waitress?” bulong ni Vivien sa tenga ni Cass.

“Alam ko ang tungkol sa kapatid mo. Si Theo, sa Brooklyn General. Isang pagkakamali lang sa ospital, at hindi na siya magigising.”

Naramdaman ni Cass ang pagdaloy ng yelo sa kanyang mga ugat. “Huwag mong sasalingin ang kapatid ko,” banta niya.

“Tingnan natin kung hanggang saan ka kayang protektahan ng iyong pekeng asawa,” tawa ni Vivien bago lumayo.

Dahil dito, hindi na nakatulog si Cass. Nang gabing iyon, bumaba siya sa kusina upang uminom ng tubig.

Natagpuan niya roon si Kieran, may hawak na baso ng whisky at nakatitig sa dilim.

“Banta siya sa atin, Kieran,” sabi ni Cass habang lumalapit.

“Hindi lang siya basta nagseselos. May alam siya na hindi dapat niya alam.”

Napabuntong-hininga si Kieran at hinarap si Cass. Sa unang pagkakataon, nakita ni Cass ang pagod sa kanyang mga mata.

“Si Elena, ang aking asawa… namatay siya habang ipinanganak si Maisie,” pagkukwento ni Kieran.

“Ang huling hiling niya ay alagaan ko ang aming anak. Ngunit tignan mo ako, Cass. Isang mamamatay-tao. Isang halimaw. Paano ko palalakihin ang isang anghel?”

Hinawakan ni Cass ang kamay ni Kieran. Magaspang ito, puno ng mga pilat ng nakaraan.

“Hindi ka halimaw sa mata ni Maisie,” malambot na sabi ni Cass. “Para sa kanya, ikaw ang kanyang mundo.”

Sa sandaling iyon, tila nawala ang lahat ng pader sa pagitan nila.

Dahan-dahang lumapit si Kieran, ang kanyang mukha ay ilang pulgada na lamang mula kay Cass.

Naramdaman ni Cass ang init ng hininga nito. Ang puso niya ay tila gustong tumalon mula sa kanyang dibdib.

Ngunit bago pa man magdikit ang kanilang mga labi, isang sigaw ang nanggaling sa silid ni Maisie.

Nagmadali silang tumakbo patungo roon. Nananaginip nang gising si Maisie, nanginginig at umiiyak.

Agad na gumawa si Cass ng “napkin tent” gamit ang kumot. Pumasok siya sa loob kasama ang bata.

Tumingin siya kay Kieran at sinabing, “Pasok ka. May puwang pa para sa tatlo.”

At doon, sa ilalim ng isang simpleng kumot, sa gitna ng isang marangyang penthouse, ang pinaka-makapangyarihang lalaki sa New York ay yumuko at pumasok sa loob ng maliit na kuta ng kanyang anak.

Doon sila natulog na tatlo, magkakahawak-kamay, habang ang bagyo ay nagsisimulang mabuo sa labas.

Kinabukasan, natuklasan ni Cass ang isang bagay na magpapabago sa lahat.

Habang naglalakad siya sa pasilyo, narinig niya si Rhett, ang pinagkakatiwalaang bodyguard ni Kieran, na may kausap sa telepono.

“Nakuha ko na ang mga litrato ng dokumento,” sabi ni Rhett sa pabulong na tono. “Ibibigay ko ito kay Vega ngayong gabi.”

Napatakip ng bibig si Cass. May espiya sa loob ng pamamahay.

At ang espiyang iyon ay nagtatrabaho para sa taong pumatay sa kanyang ama.

Agad niyang sinabi ito kay Kieran. Sa una ay ayaw maniwala ni Kieran, ngunit nang suriin nila ang mga camera, napatunayan ang hinala ni Cass.

“Gagamitin natin sila,” sabi ni Kieran, ang kanyang mukha ay naging kasing-tigas muli ng bato.

“Maglalagay tayo ng maling impormasyon. Hahayaan nating isipin ni Vega na mahina ako.”

Ngunit hindi nila alam na si Vivien at Vega ay may mas madilim pang plano.

Isang linggo matapos ang pagtuklas, habang nasa parke si Cass kasama si Maisie, isang itim na van ang biglang huminto sa harap nila.

Lumabas ang mga lalaking nakamaskara. Sinubukan silang protektahan ng mga bodyguard ni Kieran, ngunit tila alam na ng mga kalaban ang bawat galaw nila.

Bago pa man makasigaw si Cass, isang tela na may kemikal ang itinakip sa kanyang ilong.

Ang huling nakita niya ay si Maisie na hinihila palayo, sumisigaw ng “Mommy!”

“Mommy.” Iyon ang unang pagkakataon na tinawag siyang ina ng bata.

Nang magising si Cass, nasa loob siya ng isang madilim at maalikabok na bodega.

Nakatali ang kanyang mga kamay at paa. Sa harap niya, nakaupo si Maisie sa isang silya, nakatali rin at umiiyak nang walang tunog.

At sa gitna ng silid, nakatayo si Vivien Ashford, may hawak na baril at isang nakaka-insultong ngiti.

“Sabi ko sa iyo, Cassandra,” tawa ni Vivien. “Ang pag-ibig ay isang kahinaan.”

“Ngayong hawak ko na kayong dalawa, kailangang ibigay ni Kieran ang lahat ng kanyang pag-aari kay Vega. At pagkatapos niyon… wala na kayong silbi.”

Tumingin si Cass kay Maisie. Nakita niya ang takot sa mga mata ng bata, ngunit nakita rin niya ang pag-asa.

Alam ni Cass na kailangan niyang gumawa ng paraan. Hindi siya pwedeng sumuko.

Labing-walong taon siyang lumaban para mabuhay. Hindi siya papayag na ang lahat ay magtapos dito.

Dahan-dahan niyang kinuskos ang lubid sa kanyang kamay sa isang matulis na bakal sa sahig.

“Maisie,” bulong ni Cass nang tumalikod si Vivien. “Tandaan mo ang drawing natin. Ang dragon.”

Tumango si Maisie, ang kanyang mga mata ay nag-aapoy sa tapang na natutunan niya mula kay Cass.

Sa sandaling iyon, narinig nila ang tunog ng isang helicopter sa itaas.

Si Kieran Thorne ay dumarating na. At sa pagkakataong ito, hindi siya darating bilang isang negosyante.

Darating siya bilang isang haring handang sunugin ang buong mundo para sa kanyang reyna at anak.

Ngunit bago pa man makapasok ang mga tauhan ni Kieran, itinutok ni Vivien ang baril sa ulo ni Maisie.

“Isang hakbang pa, Kieran, at sasabog ang utak ng anak mo!” sigaw ni Vivien sa labas.

Napatigil ang lahat. Ang katahimikan sa bodega ay naging kasing-bigat ng kamatayan.

Tumingin si Cass kay Maisie, at sa isang mabilis na kilos, nagawa niyang maputol ang lubid sa kanyang kamay.

Ito na ang huling pagkakataon. Buhay o kamatayan.

Kabanata 3: Ang Payong sa Gitna ng Bagyo

Ang hangin sa loob ng bodega ay amoy kalawang at luma, ngunit ang masangsang na amoy ng panganib ang mas nangingibabaw.

Nakatingin si Vivien sa pintuan, ang kanyang mga kamay ay nanginginig sa paghawak ng baril habang nakatutok ito sa ulo ni Maisie.

“Isang galaw pa, Kieran! Huwag kang susubok!” sigaw ni Vivien, ang kanyang boses ay puno ng desperasyon at baliw na galit.

Sa kabilang dulo, dahan-dahang bumukas ang malaking pintuang bakal.

Pumasok si Kieran Thorne. Mag-isa. Ang kanyang mukha ay walang emosyon, tila isang rebulto ng kamatayan, ngunit ang kanyang mga mata ay nag-aapoy sa poot.

“Bitawan mo sila, Vivien,” mariing sabi ni Kieran. “Nakuha nina Vega ang gusto nila. Ang mga transfer papers ay nilagdaan ko na. Wala na akong kapangyarihan. Bitawan mo na ang bata.”

Tumawa si Vivien, isang matinis at nakakapangilabot na tunog.

“Akala mo ba ay ganoon lang kadali iyon? Gusto ni Vega na makita kang nagdurusa. Gusto niyang makita ang huling Thorne na nagmamakaawa sa sahig!”

Habang nakatuon ang atensyon ni Vivien kay Kieran, hindi niya napansin na si Cassandra ay tuluyan nang nakalaya mula sa kanyang mga gapos.

Dahan-dahan, sa paraang tila isang anino, gumapang si Cass sa likod ng mga lumang kahon.

Ang kanyang puso ay pintig na lamang ng kaba, ngunit ang tanging nasa isip niya ay si Maisie.

Nakita ni Maisie si Cass. Ang bata ay nanatiling tahimik, ang kanyang mga mata ay nakatitig sa kanyang ina, naghihintay ng hudyat.

“Ngayon, Maisie!” sigaw ni Cass sa gitna ng katahimikan.

Sa isang iglap, sinipa ni Maisie ang selyadura ng mesa sa harap niya, sapat na upang ma-distract si Vivien.

Kasabay nito, dinaluhong ni Cass si Vivien mula sa likuran. Nagpambuno ang dalawang babae sa maruming sahig.

Pumutok ang baril—isang nakakabinging tunog na yumanig sa buong bodega.

“Cass!” sigaw ni Kieran habang tumatakbo pasulong.

Tumama ang bala sa isang tangke ng gas sa sulok, na nagdulot ng maliit na pagsabog at apoy.

Sa gitna ng usok, nakita ni Kieran si Cass na nakadagan kay Vivien, pilit na inaagaw ang baril.

Si Rhett, na noon ay nakabantay sa labas, ay pumasok upang tumulong kay Vivien, ngunit bago pa man siya makalapit ay isang bala mula sa labas ang tumama sa kanyang balikat.

Pumasok si Declan kasama ang mga elite guards ni Kieran. “Secure the perimeter!” utos ni Declan.

Sa huling pagkakataon, sinubukan ni Vivien na itutok ang baril kay Cass, ngunit mas mabilis si Kieran.

Hinawakan niya ang braso ni Vivien at binalian ito ng buto, sanhi upang mapabitiw ang babae sa sandata.

“Tapos na ang laro mo, Tessa,” bulong ni Kieran, gamit ang tunay na pangalan ng babaeng nagpanggap na Vivien.

Hinila ni Kieran si Cass patayo at niyakap nang mahigpit. “Ayos ka lang ba? Sabihin mo sa akin, nasaktan ka ba?”

Hingal na hingal si Cass, ang kanyang mukha ay may bakas ng uling at luha. “Si Maisie… si Maisie nasaan?”

Lumingon sila at nakita ang bata na nakatago sa ilalim ng isang lumang wooden table.

Nanginginig siya, ngunit nang makita niya si Cass at Kieran, tumakbo siya patungo sa kanila.

“Mommy! Daddy!” tili ng bata.

Iyon ang unang pagkakataon na tinawag niyang “Daddy” si Kieran nang may buong pagmamahal.

Lumuhod ang makapangyarihang mafia boss at niyakap ang kanyang mag-ina sa gitna ng nasusunog na bodega.

Ngunit hindi pa doon nagtatapos ang lahat. Kinabukasan, ang balita tungkol sa pagbagsak ni Salvatore Vega ay yumanig sa buong bansa.

Sinalakay ni Kieran ang kuta ni Vega bago pa man magamit ng huli ang mga transfer papers.

Natagpuan si Vega na wala nang buhay sa kanyang opisina, biktima ng kanyang sariling kasakiman.

Ang ebidensyang itinago ng ama ni Cass sa loob ng labing-walong taon ay natagpuan din ni Kieran sa isang lumang safehouse na tanging si Thomas Morrow lang ang nakakaalam.

Ang ebidensyang iyon ang tuluyang naglinis sa pangalan ni Thomas Morrow at nagpabilanggo sa lahat ng mga corrupt na opisyal na kasabwat ni Vega.

Isang buwan matapos ang malagim na gabi sa bodega, muling nagtipon ang pamilya sa loob ng Thorne Tower.

Hindi na ito ang malamig at madilim na gusali na dati.

Ngayon, may mga bulaklak sa bawat sulok, may tunog ng tawanan, at amoy ng masarap na pagkain.

Si Theo, ang kapatid ni Cass, ay matagumpay na naoperahan sa puso at kasalukuyan nang nagpapagaling sa isa sa mga silid ng penthouse.

“Hindi ko alam kung paano ka pasasalamatan, Kieran,” sabi ni Cass habang nakatayo sila sa balkonahe, pinapanood ang paglubog ng araw.

“Huwag mo akong pasalamatan, Cass,” sagot ni Kieran, hinawakan ang kamay ng babae.

“Iniligtas mo ako. Iniligtas mo ang anak ko. Binigyan mo kami ng dahilan para mabuhay nang marangal.”

“Ano na ang mangyayari sa kontrata natin?” tanong ni Cass nang may halong lungkot sa boses. “Tapos na ang anim na buwan.”

Humarap sa kanya si Kieran. May kinuha siyang maliit na pelus na kahon mula sa kanyang bulsa.

“Ayoko na ng kontrata, Cassandra,” sabi niya habang dahan-dahang lumuluhod.

“Ayoko na ng pagpapanggap. Gusto ko ang totoo. Gusto ko ang bawat umaga na gigising ako at ikaw ang makikita ko.”

“Cassandra Morrow, ikaw ang aking payong sa gitna ng bagyo. Papayag ka bang maging asawa ko—hindi sa papel, kundi sa harap ng Diyos at ng tao?”

Napaiyak si Cass—ngunit sa pagkakataong ito, ang mga luha ay mula sa ligaya.

“Oo, Kieran. Oo.”

Limang taon ang mabilis na lumipas.

Ang dating kinatatakutang Mafia Boss na si Kieran Thorne ay isa na ngayong iginagalang na philanthropist.

Ang kanyang negosyo ay malinis na, at ang Thorne Foundation ay tumutulong na sa libu-libong bata na may espesyal na pangangailangan.

Si Maisie ay isa na ngayong masayahing labindalawang taong gulang na dalagita.

Bagama’t may mga araw pa rin na kailangan niya ng katahimikan, natutunan na niyang harapin ang mundo nang may taas-noo.

Isang hapon, habang naglalakad ang pamilya sa tabing-dagat sa kanilang rest house, huminto si Maisie at nagsimulang gumuhit sa buhangin.

Ipinakita niya ang isang malaking payong na sumisilong sa tatlong tao.

“Tignan niyo,” turo ni Maisie. “Wala na ‘yung dragon.”

Ngumiti si Cass at Kieran. Sa itaas ng guhit ni Maisie, may isang malaking araw na sumisikat.

Wala na ang mga lihim. Wala na ang mga takot.

Ang waitress na dating may mantsa ng sunog sa apron ay isa na ngayong reyna ng kanyang sariling kapalaran.

At ang haring dating namumuno sa dilim ay natutunan nang lumakad sa liwanag.

Dahil sa huli, hindi ang kapangyarihan o ang pera ang nagliligtas sa atin.

Kundi ang simpleng tapang na lumuhod sa sahig, maglatag ng isang puting tela, at sabihin sa taong mahal mo: “Ayos lang ‘yan. Dito ka sa tabi ko. Ligtas ka na.”

Ito ang kuwento ng pag-ibig na nagsimula sa isang bulong at nagtapos sa isang habambuhay na pangako.

Ang kuwento ng Gilded Serpent, ng waitress, at ng lalaking tinalikuran ang kadiliman para sa pag-ibig.

WAKAS