Kabanata 1: Ang Gabi ng Pagkaguho

Ang ika-15 na kaarawan ko ay dapat sana ay masaya. Pero ito ang naging gabi kung kailan gumuho ang mundo ko. Naaalala ko pa ang pag-upo sa aming hapag-kainan sa Makati, tinititigan ang cake na dati-rati ay magkasama naming ginagawa ni Mama. Pero wala na si Mama. Anim na buwan pa lang ang nakakalipas mula nang pumanaw siya, at hanggang ngayon ay hirap pa rin akong huminga nang wala siya.

Dumating si Papa, si Samuel, nang huli ng dalawang oras. Sanay na ako doon. Pero sa pagkakataong ito, hindi siya nag-iisa. “Camila, ito si Monica,” sabi niya, habang ang kamay niya ay nakapatong sa tiyan nito—isang malaking tiyan. Buntis siya.

“Surprise! Magiging ate ka na,” nakangiting sabi ni Monica, pero ang ngiti niya ay hindi umabot sa kanyang mga mata. Tumingin ako kay Papa, naghihintay ng paliwanag, umaasang biro lang ang lahat. Pero hindi siya makatingin sa akin. “Dinadala ni Monica ang anak kong lalaki,” mahinang sabi niya. “Magpapakasal na kami sa susunod na buwan.”

“Anim na buwan pa lang ang nakakalipas mula nang mamatay si Mama!” sigaw ko. Pero malamig ang tinig ni Monica, “Patay na ang nanay mo, Camila. Panahon na para mag-move forward ang tatay mo. Kailangan nating lahat na mag-move forward.”

“Nakakadiri kayo,” bulong ko. Isang mabilis na sampal ang dumapo sa pisngi ko. Hindi ko iyon nakita. Ang sakit ng sampal ni Papa ay hindi lang sa balat—may kung anong nadurog sa loob ko na hinding-hindi na maaayos. “Huwag kang mangahas na magsalita ng ganyan kay Monica,” galit na sabi ni Papa. “Siya na ang magiging nanay mo ngayon.”

“Hindi siya magiging nanay ko kailanman!” sigaw ko. Tumayo si Monica at sinabing, “Samuel, hindi ko palalakihin ang anak ko kasama ang bastos na batang ito. Mamili ka: siya o kami?”

At doon ko narinig ang mga salitang habambuhay na uukit sa akin: “I-impake mo ang mga gamit mo, Camila. Pupunta ka sa Tiya Rosa mo.”

Kabanata 2: Ang Bangungot sa Maynila

Ang apartment ni Tiya Rosa ay maliit, madilim, at amoy murang alak. Binigyan lang ako ni Papa ng 10,000 pesos para sa buong buhay ko. Nalaman ko kinalaunan na ang kumpanya ni Papa ay kumikita na ng milyon-milyon, pero ang itinapon niya sa akin ay barya lang.

Pagkaraan ng dalawang buwan, naubos ang pera. Lasing na umuwi si Tiya Rosa at pinalayas ako. Sa edad na 15, natagpuan ko ang sarili kong natutulog sa Luneta, naglalaba sa mga public restroom, at kumakain ng kung ano lang ang mahanap. Habang nakaupo ako sa isang bench isang gabi, isang makintab na kulay pilak na sasakyan ang huminto sa harap ko.

Isang babaeng may matatalas na mata at mamahaling alahas ang tumingin sa akin. “Ikaw ang anak ni Samuel Fernandez,” sabi niya. Hindi ito tanong. “Pumasok ka. Kailangan nating mag-usap.”

Dinala niya ako sa isang marangyang penthouse sa BGC na nakatanaw sa buong siyudad. “Ako si Helena Rodriguez,” sabi niya. “Business partner kami ng tatay mo 10 taon na ang nakakalipas. Ninakaw niya ang lahat sa akin—ang mga disenyo ko, ang mga kliyente ko, ang buong kinabukasan ko. Binuo niya ang imperyo niya gamit ang pawis ko.”

“Bakit mo ito sinasabi sa akin?” tanong ko.

“Dahil ikaw ang susi para pabagsakin siya,” sagot ni Helena. “Gagawin kitang napakamakapangyarihan, napakasikat, at hindi matatouch na siya mismo ang magmamakaawa para sa tawad mo. At kapag nakaluhod na siya, kukunin natin ang lahat sa kanya.”

At idinagdag niya ang mga salitang nagpabago sa lahat: “Ayaw mo bang malaman ang totoong nangyari sa nanay mo?”

Kabanata 3: Ang Pagbabagong-Anyo

Hindi nagbiro si Helena. Sa loob ng ilang buwan, sumailalim ako sa matinding training. Modeling, paglalakad, pagsasalita, at pagdadala ng sarili. Brutal ito. Mas marami akong naiyak noong mga panahong iyon kaysa noong mamatay si Mama. Pero laging nandiyan si Helena, itinutulak ako. “Gusto mo ng higanti? Pagtrabahuhan mo ito.”

Sa loob ng dalawang taon, sumabog ang career ko. Naging mukha ako ng mga malalaking magazine, rumampa sa Paris at Milan, at naging “Camila Rodriguez,” ang bagong icon ng fashion. Pero hindi namin nakalimutan ang aming layunin. Isang gabi, ipinakita sa akin ni Helena ang isang folder. Ang death certificate ni Mama.

“Heart attack ang nakalagay,” sabi ko.

“38 years old lang ang nanay mo, Camila. Malusog siya,” sabi ni Helena. “Namatay siya dalawang araw matapos niyang komprontahin si Samuel tungkol kay Monica. At alam mo ba kung ano ang trabaho ni Monica noon sa ospital kung saan dinala ang nanay mo? Isa siyang nurse.”

Nanginig ang buong katawan ko. Nalaman ni Mama na buntis si Monica habang kasal pa sila ni Papa. Ipinahiwatig ni Helena na maaaring may kinalaman si Monica sa biglaang paghinto ng puso ni Mama. At ang kapatid ni Monica na si Tony? Kakalabas lang nito sa kulungan dahil sa medical fraud.

Ang plano ay nakahanda na para sa Manila Grand Gala.

Kabanata 4: Ang Paghaharap sa Gala

Tumayo ako sa harap ng salamin suot ang isang dugong-pula na gown na nagkakahalaga ng milyon. Ako na si Camila Rodriguez Fernandez, ang untouchable supermodel. Pagpasok namin sa venue, nakita ko siya agad—si Papa, mas matanda at mas maputi ang buhok, katabi si Monica na punong-puno ng alahas. Sa gitna nila ay isang batang lalaki, ang kapatid ko sa ama na ipinalit sa akin.

Namutla si Samuel nang makita ako. Lumapit kami ni Helena sa mesa nila. “Camila… ang ganda mo… ibang-iba ka na,” nauutal na sabi ni Papa.

“Ibang-iba talaga mula noong itapon mo ako na parang basura,” malamig kong sagot.

Ngumiti si Helena na parang pating. “Hindi mo ba ako kilala, Monica? Ako si Helena Rodriguez. Ako ang co-chair ng event na ito. Ako ang nagdedesisyon kung sino ang papasok at sino ang palalayasin.”

Sinimulan naming ilabas ang katotohanan. Sa harap ng mga elite ng Maynila, tinanong ni Helena si Monica tungkol sa gabi ng pagkamatay ni Mama. Nag-panic si Monica. “Wala akong alam!” sigaw niya, pero lalong nakuha ang atensyon ng mga tao.

“Talaga? Dahil mayroon kaming medical records,” sabi ni Helena. Doon na bumigay si Monica. “Hindi siya tumitigil! Sige nang sige ang tawag ng nanay mo, nagbabantang isisiwalat ang lahat! Binigyan ko lang siya ng pampakalma! Hindi ko sinasadyang huminto ang puso niya!”

Tumigil ang mundo. Umamin siya. Pinatay niya ang nanay ko.

Kabanata 5: Ang DNA Test na Nagpabago sa Lahat

Sa gitna ng kaguluhan, isang lalaki ang lumapit—si Tony, ang kapatid ni Monica. Pero hindi siya para tumulong. Inilabas niya ang kanyang cellphone at pinatugtog ang boses ng kanilang ina bago ito mamatay, na nagdedetalye kung paano binalak ni Monica ang lahat. Dumating ang mga pulis at pinosasan si Monica. Si Samuel ay pilit na nagpapaliwanag, pero huli na ang lahat.

Ngunit may huling pasabog si Helena. Inilabas niya ang isang sobre. Isang DNA test mula sa rekord ng ospital noong isilang ako.

“Hindi mo biological father si Samuel,” sabi ni Helena.

Napatigil ang ikot ng mundo. “Ano?”

“Nagkaroon ng karelasyon ang nanay mo bago ka ipanganak. Ang asawa ko,” paliwanag ni Helena habang lumuluha. “Kaya nung nahanap kita sa park, hinanap kita para maghiganti, pero nung nalaman ko ang totoo, nalaman kong ikaw ay pamilya. Namatay ang asawa ko bago ka pa isilang, at pinili ng nanay mo na manatili kay Samuel para magkaroon ka ng ama.”

Si Samuel, na inakala kong kadugo ko, ay hindi ko pala tunay na ama. Ang lalaking nambugbog sa akin at nagtapon sa akin ay walang karapatan sa akin.

Kabanata 6: Ang Bagong Simula

Pagkatapos ng gabing iyon, bumagsak ang imperyo ni Samuel. Si Monica ay nahatulan ng 15 taon sa kulungan. Ang batang si Leo—ang anak nila—ay naiwang walang magulang.

Maaari ko siyang pabayaan, gaya ng ginawa sa akin ni Samuel. Pero tumingin ako kay Helena. “Gusto ko siyang tulungan. Siya ay pamilya pa rin, kahit gaano pa kagulo.”

Ngayon, nakatira si Leo sa amin ni Helena. Ang pagiging ate ay mas mahirap kaysa sa pagiging supermodel, pero ito ang pinakamagandang papel na ginampanan ko. Ang paghihiganti ay hindi pala tungkol sa pagwasak sa iba—ito ay tungkol sa pagtanggi na hayaan silang wasakin ka.

Pinili ko kung sino ako: hindi ang inabandunang anak, kundi si Camila—ang babaeng nahanap ang kanyang tunay na lakas sa gitna ng unos.