KABANATA 1: Ang Reyna ng mga Subdivision

Noong huling bahagi ng dekada 90, ang pangalang Lucy del Rio ay hindi lang isang pangalan—ito ay isang alamat na kinatatakutan sa mga eksklusibong subdivision ng Metro Manila. Ako si Lucy. Sa paningin ng marami, ako ang perpektong depinisyon ng isang “Socialite.” Nakasuot ng mamahaling alahas, bitbit ang Hermes o Louis Vuitton, at laging nakasakay sa isang makintab na Mitsubishi Pajero.

Bakit Pajero? Dahil sa Pilipinas, ang sasakyang ito ay pasaporte sa respeto. Kapag dumarating ako sa gate ng Forbes Park o Dasmariñas Village, hindi ako tinatanong ng ID. Sinasaluduhan ako ng mga guard. Akala nila, isa akong asawa ng senador o isang mayamang negosyante. Ang totoo? Ako ang “SUV Queen.” Ang tanging pakay ko ay ang master bedroom ng iyong mansyon habang ikaw ay nasa opisina o nagbabakasyon sa abroad. Ang aking laro ay hindi dahas, kundi manipulasyon.

KABANATA 2: Ang Impyerno sa Norzagaray

Dumating ang taong 2003, at ang mundo ko ay unti-unti nang sumisikip. Ang mga warrant of arrest ay tila mga aninong nakabuntot sa akin. Kailangan ko ng isang “exit plan” na walang sinuman ang makaka-kwestyon. Isang plano na magbubura sa aking pangalan nang permanente.

Noong January 13, 2003, sa isang madilim at liblib na kalsada sa Norzagaray, Bulacan, isang Toyota Corolla ang nilamon ng apoy. Sa loob nito ay isang bangkay na hindi na makilala—sunog hanggang buto. Habang pinapanood ng aking “asawa” ang pag-iyak sa harap ng media at pagkilala sa bangkay bilang AKO, naroon ako sa malayo, nakatago, at nakangiti. Ang aking death certificate ay naging opisyal. Sa mata ng batas, si Lucy del Rio ay wala na. Malaya na ako.

KABANATA 3: Ang Scalpel at ang Bagong Mukha

Ang pagiging patay ay ang pinakamagandang disguise. Ngunit kailangan kong baguhin ang mukha na nasa bawat wanted poster. Ginamit ko ang aking mga nanakaw na yaman para sumailalim sa mga serye ng plastic surgery. Ang matangos kong ilong? Binago. Ang jawline ko? Inayos. Ang bawat kurba ng aking mukha ay muling nililok ng scalpel.

Nang matanggal ang mga benda, hindi ko na kilala ang babaeng nasa salamin. Ako na si Regina Ramos. O di kaya’y si Valerie Villa Fuerte. Ang mga bangko ay walang nakitang red flag dahil ang “Lucy” sa database nila ay minarkahan na ng “DECEASED.” Bumalik ako sa laro, mas matapang, mas maganda, at mas invisible. Ang akala ko, naperpekto ko na ang sining ng panlilinlang.

KABANATA 4: Ang Pagkakamaling Walang Tunog

Mayo 2005. Isang simpleng operasyon sa Quezon City ang nauwi sa hindi inaasahang pagkapit. Isang guard ang nakapansin sa aking kilos. Nang dalhin ako sa presinto, kampante ako. Hawak ko ang aking pekeng ID bilang si Regina. “Nagkakamali kayo,” sabi ko sa kanila sa aking pinakasosyal na boses.

Ngunit may isang imbestigador na matalas ang memorya. Hindi niya nakilala ang mukha ko, pero nakilala niya ang aking “style.” Ang paraan ng aking pananamit, ang uri ng mga alahas na tinatarget ko. Dinala nila ako sa PNP Crime Lab. Doon, hinarap ko ang aking pinaka-matinding kaaway: ang AFIS (Automated Fingerprint Identification System). Maaari mong baguhin ang mukha, ang pangalan, at ang kasaysayan, pero ang mga guhit sa iyong daliri ay nakaukit na sa iyong kaluluwa. Match: 100%. Si Lucy del Rio ay buhay.

KABANATA 5: Ang Drama sa Ospital

Bumagsak ang aking mundo, pero hindi pa ako tapos. Sa loob ng Correctional Institute for Women, nilaro ko ang aking huling alas. Nagpanggap akong may malalang sakit—uterine myoma, sabi ko. Dahil sa “humanitarian grounds,” pinayagan akong mailipat sa isang marangyang ospital sa Quezon City.

Noong June 13, 2005, alas-tres ng madaling araw, pumasok ako sa banyo. Ang dalawang jail guards ay kampante sa labas. Hindi nila alam, ang banyong iyon ang aking lagusan patungo sa kalayaan. Simple akong lumakad palabas ng ospital, suot ang isang ordinaryong damit, tila isang bisitang pauwi na. Sa pangalawang pagkakataon, naging multo ako muli.

KABANATA 6: Ang Trahedya sa Bel-Air

March 20, 2006. Makati. Ang puso ng kapangyarihan. Pinili ko ang isang mansyon sa Bel-Air Village. Ayon sa aking impormasyon, ang Pamilya Cruz ay dapat nasa China na. Pumasok ako nang may tiwala sa sarili. Nagsimula akong maghakot ng mga relo at alahas sa master bedroom.

Ngunit ang tadhana ay may malupit na biro. Ang kanilang flight ay fully booked. Bumalik ang pamilya sa bahay nang hindi ko inaasahan. Pagbukas ng pinto, nagtagpo ang aming mga mata. Walang baril, walang kutsilyo—pure adrenaline at takot. Sinubukan kong tumakas, pero hindi nila ako hinayaan. Ang “SUV Queen” ay tila isang pusang nakulong sa sulok. Pinagtulungan nila ako hanggang sa dumating ang mga pulis.

KABANATA 7: Ang Huling Panyo

Dinala ako sa harap ng media. Ang dating mayor ng Makati ay nandoon. Ang mga camera ay tila mga baril na nakatutok sa akin. Ginamit ko ang aking panyo para itago ang aking mukha. Hindi dahil sa hiya, kundi dahil ayaw kong makita nila ang “sining” na ginawa ng plastic surgeon sa aking mukha.

Sa pagkakataong ito, wala nang lusot. Ang legal na gulo na ginawa ko—ang pekeng kamatayan sa Bulacan—ay naging basehan para sa mga bagong batas sa Pilipinas. Ngayon, hindi na sapat ang death certificate para sa mga high-profile na kaso; kailangan na ng DNA o dental records. Ako ang naging “landmark case” na nagpabago sa sistema ng hustisya.

KABANATA 8: Ang Hatol ng Katotohanan

Ngayon, sa loob ng selda, pinapanood ko ang paglipas ng panahon. Ang aking mukha, na binayaran ko ng milyon-milyon para maging bago, ay unti-unti nang nilalamon ng katandaan sa ilalim ng malamig na rehas. Ang bawat taon na “patay” ako sa record ay idinagdag sa aking sentensya.

Mahigit dalawang dekada. Iyan ang presyo ng aking ambisyon. Ang aking kwento ay isang paalala sa lahat: Maaari mong lokohin ang mga tao, maaari mong linlangin ang batas, pero hinding-hindi mo matatakasan ang sarili mong pagkakakilanlan. Ang katotohanan ay laging nakatago sa dulo ng iyong mga daliri, naghihintay lang ng tamang oras para lumitaw.

KABANATA 9: Ang Aral ng SUV Queen

Sinasabi nila na ang krimen ay hindi nagbubunga. Sa akin, nagbunga ito ng karangyaan, ng kapangyarihan, at ng pansamantalang kalayaan. Ngunit sa huli, ang lahat ng iyon ay abo lamang. Ang mga biktima ko sa Forbes Park at Bel-Air ay may kanya-kanya nang buhay, habang ako ay nananatiling isang bilanggo ng aking sariling nakaraan.

Huwag mong tularan ang aking landas. Ang ganda at yaman na galing sa nakaw ay isang maskara lamang na madaling mabakbak. Sa dulo ng araw, ang tanging matitira sa iyo ay ang iyong pangalan. At ang pangalan ko? Lucy del Rio—ang babaeng namatay para lang muling mabilanggo.

KABANATA 10: Ang Pagwawakas

Dito nagtatapos ang aking kwento. Isang kwento ng apoy, ng scalpel, at ng mga fingerprints. Huwag kalimutan ang aral na iniwan ko sa sistema ng hustisya sa Pilipinas. Hanggang sa muli nating pagkikita sa likod ng mga balita. Salamat sa pakikinig sa aking confession.