KABANATA 1: Ang Bagyo sa Loob at Labas

Disyembre 24. Bisperas ng Pasko. Ang Ninoy Aquino International Airport (NAIA) Terminal 3 ay tila isang palengke ng mga desperadong kaluluwa. Sa labas, humahagupit ang Super Typhoon “Ambo,” ang hangin ay parang galit na halimaw na humahampas sa mga salamin ng terminal. Kanselado ang lahat ng flight. “Stranded” ang libo-libong pasahero.

Ang hangin sa loob ay mainit, siksikan, at amoy kape na hinaluan ng pawis at pag-aalala. Ang boses sa loudspeaker ay paulit-ulit na humihingi ng paumanhin, ngunit hindi nito mapapawi ang pagod ng mga OFWs na gustong umuwi sa probinsya, at ng mga pamilyang naghahabol ng Noche Buena.

Ngunit sa isang sulok ng VIP lounge, malayo sa kaguluhan ng main hall, nakaupo si Gabriel “Gab” Tuazon. Tahimik. Walang kibo.

Si Gab ang CEO ng Tuazon Holdings—isang imperyo ng real estate. Suot niya ang isang tailored suit na mas mahal pa sa kabuuang sweldo ng karamihan sa loob ng isang taon. Ang kanyang buhok ay maayos, ang kanyang relo ay Rolex. Siya ang imahe ng tagumpay.

Pero sa tabi niya, sa ibabaw ng mamahaling leather briefcase, ay may isang bagay na hindi nababagay sa kanya: Isang maliit, luma, at tila laspag na Teddy Bear.

Ang oso ay kulang na sa balahibo sa kaliwang tenga. Ang isang mata nito na butones ay nakalawit na. Hawak ito ni Gab nang mahigpit, hindi tulad ng isang negosyante, kundi tulad ng isang amang kumakapit sa huling alaala ng kanyang anak.

Limang taon na. Limang taon na ang nakalilipas noong nawala ang kanyang mag-ina sa isang aksidente habang papunta sa airport noong Pasko. Simula noon, ang airport ay naging sementeryo para sa kanya. Ang Pasko ay naging araw ng pagluluksa.

Nakatingin siya sa labas ng bintana, sa kadiliman ng ulan at hangin. Wala siyang pakialam sa delay. Wala naman siyang uuwian. Wala naman siyang naghihintay.

Biglang may humila sa laylayan ng kanyang mamahaling coat.

Napaka-light ng pagkakahila, pero sapat na para basagin ang kanyang malalim na pagtulala. Lumingon si Gab.

Sa harapan niya, nakatayo ang isang batang babae, hindi lalampas sa limang taong gulang. Ang kanyang buhok ay kulot na itim, gulo-gulo. Nakasuot siya ng pulang jacket na medyo maluwag sa kanya at may suot na sumbrero na hugis pusa. Yakap-yakap niya ang isang maliit na backpack.

Tinitigan siya ng bata gamit ang malalaki at bilog na mga mata. Walang takot. Puro inosenteng kuryosidad lang.

“Kuya,” tanong ng bata sa maliit at nanginginig na boses. “Naliligaw ka rin po ba? Pwede kitang tulungan hanapin ang Mommy mo.“

Nanigas si Gab.

Sa lahat ng pwedeng sabihin. Sa lahat ng pwedeng mangyari. Ang boses na iyon—inosente, sigurado, at puno ng pag-asa—ay parang kutsilyong tumarak sa pader na itinayo niya sa paligid ng kanyang puso.

Binuka ni Gab ang kanyang bibig para sabihing, “Hindi ako nawawala, bata. Umalis ka.” Pero walang lumabas na boses.

Tinitigan niya ang mga mata ng bata. Nakita niya ang isang bagay na matagal na niyang kinalimutan: Paniniwala.

Kaya sa halip na itaboy ito, bumulong siya nang mahina, halos hindi marinig. “Ikaw… naliligaw ka ba?“

Tumango ang bata, pero nakangiti pa rin siya. Isang ngiti na puno ng tapang. “Nandito lang si Mama kanina. Pero nakita ko yung tindahan ng chocolates. Paglingon ko… wala na siya. Pero okay lang po. Hinahanap ko siya. Gusto mo sumama?“

Nag-alinlangan si Gab. Ang lohika ng isang CEO ay nagsasabing: Tumawag ka ng security. I-report mo sa information desk. Huwag kang makialam.

Pero hindi siya gumalaw. Ang batang ito, ang munting anghel na ito sa gitna ng bagyo, ay inabot ang kanyang kamay na balot ng guwantes.

Tiningnan ni Gab ang kamay ng bata. Tiningnan niya ang lumang teddy bear sa upuan. Pagkatapos, tumango siya.

Tumayo siya, matangkad at makapangyarihan, habang ang bata ay halos hanggang tuhod lang niya.

“Tara,” sabi ni Gab. “Hanapin natin siya.“

KABANATA 2: Ang Munting Anghel sa Terminal 3

Hinawakan ng bata ang kamay ni Gab. Napakaliit. Napakainit.

Naglakad sila palabas ng tahimik na VIP area patungo sa magulong main pre-departure area. Ang mga tao ay nagtutulakan, may mga batang umiiyak, may mga natutulog sa sahig na may karton. Pero parang nahati ang dagat ng tao para sa kanilang dalawa—isang bilyonaryo at isang batang nawawala.

“Ako nga pala si Sofia,” daldal ng bata habang naglalakad sila. “Ang Mama ko, maganda siya. Mahaba ang buhok. Tapos amoy strawberry siya palagi.“

Nakikinig si Gab. Totoong nakikinig. Sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, hindi siya nag-iisip tungkol sa stocks, sa board meetings, o sa kanyang kalungkutan.

“Saan tayo unang pupunta?” tanong ni Gab, ang boses ay mababa at seryoso.

“Sa candy shop!” sagot ni Sofia. “Dun ko siya huling nakita.“

Naglakad sila papunta sa mga stall. Habang naglalakad, maraming napapatingin. Isang lalaking naka-suit, hawak ang kamay ng isang batang gusgusin. Mukha silang mag-ama, pero alam ni Gab na hindi.

Pero habang hawak niya ang kamay ni Sofia, naramdaman niya ang isang pamilyar na kirot. Ang kirot ng isang ama na nangungulila.

“Nagsusulat si Mama ng kwento,” kwento ni Sofia habang sinisilip nila ang bawat mukha sa paligid. “Tungkol sa pagong na natutong lumipad.“

Napataas ang kilay ni Gab. “Pagong na lumilipad?“

“Opo!” sagot ni Sofia na may pagmamalaki. “Sabi ni Mama, sa kwento, kahit ano posible. Basta maniwala ka.“

Napahinto si Gab. Basta maniwala ka.

Ikot sila nang ikot. Food court. Gate 115. Gate 120. Walang “Mama” na amoy strawberry.

Lumalakas ang ulan sa labas. Dumidilim ang paligid dahil sa brownout sa ilang parte ng siyudad, pero ang airport ay gumagana gamit ang generators. Ang kapaligiran ay nagiging tensyonado.

“Hindi ka ba natatakot, Sofia?” tanong ni Gab habang nakaupo sila saglit sa isang bench.

Umiling si Sofia. “Sabi ni Mama, kapag naliligaw ka, manatili kang mabait. Hahanapin ka ng magic.“

Tinitigan siya ni Gab. “Magic?“

“Opo. Christmas magic,” ngiti ni Sofia. “Alam kong mahahanap natin siya. Naniniwala ako.“

Tumingin si Gab sa kawalan. “Sana… sana kaya ko ring maniwala ulit.“

Sa kabilang dako ng terminal, sa may Information Desk, isang babae ang halos himatayin na sa kaba. Si Clara. Ang buhok niya ay gulo-gulo, ang mata ay namamaga sa kakaiyak.

“Sir, parang awa niyo na,” pakiusap niya sa security guard. “Limang taong gulang. Naka-red na jacket. Sofia ang pangalan niya. Nawala siya nung nagbabayad ako sa cashier.“

“Ma’am, ginagawa na po namin ang lahat,” sagot ng guard na halatang pagod na rin. “Umupo muna kayo.“

Pero hindi makaupo si Clara. Ang anak niya ang buhay niya. Sila na lang dalawa sa mundo. Kung mawawala pa si Sofia… hindi na niya kakayanin.

KABANATA 3: Ang Muling Pagkikita

Bumalik sina Gab at Sofia malapit sa security checkpoint.

Biglang may nagsalita sa intercom. “Paging the mother of a lost child named Sofia…“

Narinig ito ng isang airport staff na nakasalubong nina Gab. Tiningnan ng staff si Sofia. “Ikaw ba si Sofia?“

Tumango ang bata.

“Sir,” baling ng staff kay Gab. “Doon po sa Information Desk, may naghahanap na nanay kanina pa umiiyak.“

Binuhat ni Gab si Sofia para mas mabilis silang makalakad. Tumakbo sila—ang CEO na hindi tumatakbo kahit ma-late sa meeting—ay tumatakbo ngayon sa gitna ng NAIA habang karga ang isang bata.

Pagliko nila sa kanto patungo sa desk, nakita ni Sofia ang pamilyar na pigura.

“MAMA!” sigaw ni Sofia.

Napalingon si Clara. Nang makita niya ang anak niya, bumagsak siya sa tuhod, nakadipa ang mga kamay.

“Sofia!“

Ibinaba ni Gab ang bata at tumakbo ito papunta sa ina. Nagyakap sila nang mahigpit. Mahigpit na mahigpit. Ang iyak ni Clara ay humalo sa ingay ng paligid, isang iyak ng purong ginhawa at pasasalamat.

“Akala ko nawala ka na… akala ko…” humahagulgol si Clara, hinahalikan ang mukha ng anak.

“Nahanap kita, Mama. Sabi ko sa’yo eh,” bulong ni Sofia.

Tumayo si Gab sa di kalayuan. Pinapanood sila. Nakaramdam siya ng init sa dibdib, at kasabay nito, ang lamig ng pangungulila. Ito yung eksenang hindi na niya mararanasan muli.

Aakmang tatalikod na sana si Gab para bumalik sa kanyang madilim na sulok nang magsalita si Clara.

“Sandali…“

Tumayo si Clara, karga pa rin si Sofia. Lumapit siya kay Gab. Ang mga mata niya ay puno ng luha.

“Ikaw… ikaw ang nagbalik sa kanya sa akin.“

“Sinamahan ko lang siya,” simpleng sagot ni Gab. “Matapang ang anak mo.“

“Salamat,” garalgal na sabi ni Clara. “Hindi ko alam ang gagawin ko kung…“

Inabot ni Gab ang kamay niya. “Gabriel.“

“Clara,” tinanggap niya ang kamay nito. Magaspang ang kamay ni Clara, kamay ng isang manggagawa, pero mainit.

Napansin ni Clara ang hawak ni Sofia. Yung lumang Teddy Bear ni Gab.

“Anak, kanino ‘yan?“

“Kay Mister Gabriel po,” sabi ni Sofia. “Pinahiram niya sa akin nung natatakot ako kanina.“

Ibinalik ni Sofia ang bear kay Gab. “Salamat po, Mister Gabriel. Hindi na po siya malungkot kasi kasama ka na niya ulit.“

Tinanggap ni Gab ang bear. Tinitigan niya ito. At sa unang pagkakataon, ngumiti siya nang totoo. Isang maliit, mapait, pero totoong ngiti.

KABANATA 4: Ang Laro ng Katotohanan

Dahil sa lakas ng bagyong Ambo, inanunsyo na walang lilipad hanggang kinaumagahan. Ang airport ay naging isang malaking refugee camp. Walang maupuan. Walang makainan.

Tumingin si Gab kay Clara at Sofia. Pagod na pagod na ang mag-ina. Nakaupo sila sa sahig.

“Sumama kayo sa akin,” sabi ni Gab.

“Po? Nakakahiya naman po,” tanggi ni Clara.

“May access ako sa lounge. May pagkain doon, may sofa. Mas komportable si Sofia doon,” pilit ni Gab. “Please. Para sa bata.“

Pumayag si Clara.

Sa loob ng lounge, tahimik at mainit. Kumain sila ng Arroz Caldo at uminom ng mainit na tsokolate. Nakatulog agad si Sofia sa isang malambot na sofa, balot ng coat ni Gab.

Naiwan sina Gab at Clara na gising. Sa labas ng bintana, wala kang makita kundi ulan.

Para basagin ang katahimikan, naglabas si Gab ng isang travel board game mula sa bag niya—Checkers.

“Marunong ka?” tanong ni Gab.

“Magaling ako diyan,” hamon ni Clara.

Nagsimula silang maglaro. Habang tumatagal, nagkakaroon ng usapan.

“Saan kayo papunta?” tanong ni Gab.

“Sa Cebu,” sagot ni Clara habang inililipat ang piyesa. “Uuwi na kami. Wala na kaming pera dito sa Manila. Namatay ang asawa ko last year dahil sa sakit. Naubos lahat. Babalik kami sa bahay ng magulang ko para magsimula ulit.“

Natigilan si Gab. Pareho pala silang nawalan.

“Ikaw?” tanong ni Clara. “Mukhang big-time ka. Bakit ka nandito sa Pasko?“

Bumuntong-hininga si Gab. Tinitigan niya ang natutulog na si Sofia.

“May anak din ako dati. At asawa,” pag-amin ni Gab. Ang boses niya ay halos pabulong. “Limang taon na ang nakakaraan. Papunta kami sa airport. May truck na nawalan ng preno… Ako lang ang nakaligtas.“

Napatigil si Clara sa paggalaw ng piyesa. Tinitigan niya si Gab nang may halong lungkot at pagunawa.

“Kaya ka may dalang teddy bear,” sabi ni Clara.

“Birthday gift ko sana sa anak ko,” sagot ni Gab. “Hindi ko naibigay. Kaya dinadala ko kahit saan ako magpunta. Umaasa na baka… baka sakaling…“

Hindi na niya tinapos. Tumulo ang luha sa mata ng Bilyonaryo. Ang lalakeng kayang bilhin ang buong airport ay umiiyak sa harap ng isang estranghero.

Hinawakan ni Clara ang kamay ni Gab sa ibabaw ng mesa. Walang sinabi. Damang-dama lang ang lungkot ng isa’t isa.

Nagising si Sofia saglit, kinusot ang mata, at nakita ang nanay niya at si Mister Gabriel na tahimik. Kinuha niya ang isang balot ng polvoron sa bulsa niya—ang tanging baon niya.

Inabot niya ito kay Gab. “Para sa’yo po. Sabi ni Mama, kapag malungkot ka, kumain ka ng matamis.“

Tinanggap ito ni Gab. Ito ang pinakamahalagang regalo na natanggap niya sa loob ng limang taon.

KABANATA 5: Ang Bagong Umaga

Kinaumagahan, humina na ang bagyo. Sumisikat na ang araw. Nagsimulang tawagin ang mga flights.

“Flight 5J 567 bound for Cebu, boarding now.“

Tumayo na sina Clara at Sofia. Inayos ni Clara ang gamit nila.

“Mauna na kami, Gab,” sabi ni Clara. “Salamat sa lahat. Sa pagkain, sa tuluyan, sa… pakikinig.“

Tumayo si Gab. Gusto niyang sabihin na ‘wag na silang umalis. Gusto niyang sabihin na ihahatid niya sila. Pero alam niyang may sarili silang buhay.

Nag-abot si Gab ng isang calling card. At sa likod nito, nagsulat siya ng personal number.

“Kung kailangan niyo ng tulong… kahit ano,” sabi ni Gab.

Tinanggap ni Clara. “Salamat.“

Yumakap si Sofia sa binti ni Gab. “Bye bye, Mister Gabriel! Huwag ka na malungkot ha? Hahanapin ka rin ng magic.“

Pinanood ni Gab ang paglakad nila palayo. Papunta sa gate. Papunta sa bagong buhay.

Nang makasakay na sila sa eroplano, binuksan ni Clara ang bag ni Sofia para kumuha ng tubig. Nanlaki ang mata niya.

Nasa loob ng bag ang Teddy Bear.

At may nakaipit na papel. Isang tseke. At isang sulat.

Clara,Ang Teddy Bear na ito ay naghihintay ng bagong kalaro sa loob ng limang taon. Sa tingin ko, nahanap na niya si Sofia. At ang tseke… hindi ito limos. Ito ay para sa ‘pagong na lumilipad’. I-publish mo ang libro mo. Naniniwala ako sa kwento mo.– Gab

Napahagulgol si Clara sa loob ng eroplano habang yakap ang anak at ang lumang teddy bear.

KABANATA 6: Ang Tunay na Pasko

Isang taon ang lumipas.

Bumalik si Gab sa NAIA Terminal 3. Hindi dahil may flight siya. At hindi siya naka-suit. Naka-jeans lang siya at t-shirt. May hawak siyang bulaklak at isang bagong libro na may pamagat na: “Ang Batang Naligaw at Nakahanap ng Magic.” Best-seller na ito ngayon.

Hinihintay niya ang arrival ng flight galing Cebu.

Bumukas ang pinto ng arrival area. Lumabas ang mga pasahero. At sa gitna ng karamihan, nakita niya sila.

Si Clara, mas maaliwalas na ang mukha, maganda, may dalang kumpiyansa. At si Sofia, na tumatakbo papalapit sa kanya habang hila-hila ang isang maliit na maleta.

“Tito Gab!” sigaw ni Sofia.

Lumuhod si Gab at sinalubong ng yakap ang bata. Ang yakap na nagpabuo ulit sa durog niyang puso.

Lumapit si Clara. Nagkangitian sila. Walang salita, pero sapat na ang mga mata para sabihin ang lahat.

“Nahanap ka na ba ng magic?” tanong ni Sofia habang nakatingala kay Gab.

Tumingin si Gab kay Clara, tapos kay Sofia. Tumingin siya sa paligid ng airport na dati ay lugar ng kanyang kalungkutan, pero ngayon ay lugar na ng kanyang pag-asa.

“Oo, Sofia,” sagot ni Gab. “Nahanap na nila ako.“

Hindi man ito fairytale na may kastilyo, pero sa gitna ng NAIA, sa ingay ng mga eroplano at buses, nahanap ng tatlong taong nawawala ang kanilang tahanan sa isa’t isa.

Minsan, kailangan mo lang maligaw para mahanap mo kung saan ka talaga dapat naroon.