Kabanata 1: Ang Alingawngaw sa Dilim

Sa loob ng naglalakihang pader ng mansyon ni Matteo Reichi, ang pinakamabagsik na mafia boss sa Chicago, ang katahimikan ay isang batas.

Ngunit ngayong gabi, ang katahimikang iyon ay binasag ng isang matinis at desperadong iyak.

Ang iyak ng isang sanggol na dalawang buwang gulang pa lamang, si Leo, na tila humihingi ng saklolo sa gitna ng marangyang libingan ng marmol at ginto.

Ilang oras na ang lumipas, ngunit walang lumalapit sa bata.

Ang nars na binabayaran ng malaki ay biglang naglaho sa gitna ng gabi.

Samantala, si Matteo Reichi ay nakakulong sa kanyang opisina, napapaligiran ng mga mapa ng teritoryo at mga listahan ng duguang pera, habang ang boses ng kanyang anak ay unti-unti nang humihina sa pagod.

Sa ibaba ng hagdan, isang payat na babae ang tahimik na nagtatrabaho.

Siya ay si Eliza Monroe, isang hamak na tagapaglinis na ang tanging papel sa bahay na iyon ay maging anino.

Paulit-ulit niyang kinukuskos ang isang bahagi ng malamig na sahig, ang kanyang mga mata ay walang buhay at nakatitig sa kawalan.

Sa bawat iyak na nagmumula sa itaas, tila pinipiga ang puso ni Eliza hanggang sa hindi na siya makahinga.

Anim na linggo na ang nakalipas mula nang mamatay ang kanyang sariling sanggol.

Anim na linggo mula nang panoorin niyang malagutan ng hininga ang kanyang anak sa kanyang mga bisig, habang ang kanyang abusadong asawa ay isinisisi sa kanya ang lahat.

Mula noong gabing iyon, bawat iyak ng sanggol ay tila isang matalim na bubog na sumusugat sa kanyang kaluluwa.

At ngayong gabi, ang iyak ni Leo ay parang isang multong tumatawag sa kanya, isang tinig na hindi niya kayang balewalain.

Sinubukan ni Eliza na magpokus sa kanyang trabaho, pinipiga ang basahan sa timba habang pinapanood ang dumi na humahalo sa malabong tubig, ngunit hindi tumitigil ang panginginig ng kanyang mga kamay.

Sinabihan niya ang kanyang sarili na wala siyang pakialam.

Narito lamang siya para maglampaso ng sahig at walang karapatang umakyat sa itaas.

Wala siyang karapatang hawakan ang anumang pag-aari ng mafia boss.

Sa mundong ito, ang mga tulad niya ay mga invisible na multo, naririto lamang para magsilbi at maglaho kapag hindi na kailangan.

Ang isang maling hakbang ay maaaring magresulta sa pagkawala ng kanyang trabaho, o mas malala, ng kanyang buhay.

Narinig niya ang mga kuwento tungkol kay Matteo Reichi—na pumapatay daw ito nang hindi kumukurap, na ibinabaon ang mga kaaway sa ilalim ng mga pundasyon ng semento.

Hindi alam ni Eliza kung alin doon ang totoo, ngunit isa lang ang sigurado niya: hindi niya kayang sumugal.

Kailangan niya ang trabahong ito para bayaran ang naglalakihang utang sa ospital na iniwan ni Ryan bago ito naglaho.

Kailangan niyang mabuhay, kahit na ang buhay niya ay wala nang saysay.

Ngunit ang iyak na iyon… Diyos ko, ang iyak na iyon ay katunog na katunog ng iyak ng kanyang anak sa huling sandali ng buhay nito.

Mahina, desperado, at nagmamakaawang iligtas.

Pumikit si Eliza, pinipilit na itaboy ang alaala ng asul na labi ng kanyang anak at ang unti-unting paglamig ng balat nito.

Naalala niya ang sigaw ni Ryan sa kanyang tainga, tinatawag siyang walang kwenta at mamamatay-tao.

Pagkatapos ay iniwan siya nito sa gitna ng pagkawasak.

Ang mga luha ni Eliza ay pumatak sa malamig na sahig, humahalo sa maduming tubig ng kanyang timba.

Bigla, isang nakabibinging katahimikan ang bumalot sa mansyon.

Tumigil ang iyak.

Hindi ito ang uri ng katahimikan kapag ang sanggol ay nakatulog na, kundi isang biglang pagputol, na tila may sumakal sa hininga nito.

Nabitawan ni Eliza ang kanyang lampaso, at ang tunog nito sa sahig ay umalingawngaw sa buong paligid.

Alam niya ang katahimikang ito.

Narinig niya na ito noon sa ospital nang tumigil ang mga doktor sa pag-revive sa kanyang anak.

Ito ang katahimikan ng kamatayan.

“Hindi… hindi maaari,” bulong niya.

Ang kanyang mga paa ay kusang kumilos bago pa man makapag-isip ang kanyang utak.

Tumakbo siya paakyat ng hagdan, ang kanyang puso ay kumakaba nang napakabilis na tila sasabog na ang kanyang dibdib.

Wala na siyang pakialam sa mga panuntunan.

Wala na siyang pakialam sa panganib o kung ano ang gagawin ni Matteo sa kanya.

Isang lang ang nasa isip niya: hindi niya hahayaang may mamatay pang isang bata sa harap niya.

Iniwan ni Eliza ang kanyang punit-punit na tsinelas sa paanan ng hagdan dahil pinababagal nito ang kanyang pagtakbo.

Ang kanyang mga hubad na paa ay humahampas sa malamig na marmol, ngunit wala siyang nararamdaman kundi ang takot.

Ang pasilyo sa itaas ay madilim, tanging ang mahinang liwanag ng buwan ang nagbibigay ng anino sa mga dingding.

Narating niya ang pintuan ng nursery.

Sa pagpihit niya ng hawakan, hindi alam ni Eliza na papasok siya sa isang sandaling babago sa kanyang buhay magpakailanman.

Sinalubong siya ng isang masamang amoy—amoy ng panis na gatas, maduming lampin, at isang amoy na kilalang-kilala niya: ang amoy ng sakit at papalapit na kamatayan.

Lumapit siya sa kuna at doon niya nakita ang kalunos-lunos na kalagayan ni Leo.

Ang bata ay hindi na kumikilos.

Ang kanyang balat ay sobrang init dahil sa mataas na lagnat, ngunit ang kanyang mga labi ay putla at tuyot na may bakas ng natuyong dugo.

Ang kanyang maliit na bibig ay nakabukas nang bahagya, pilit na humihigop ng hangin.

Wala na siyang lakas para umiyak.

Nakita ni Eliza ang isang bote ng gatas sa sahig, ang gatas sa loob ay nanilaw na at pinagkakaguluhan ng mga langaw.

Hindi niya akalain na may taong makakagawa nito sa isang sanggol.

Sino ang mag-iiwan sa isang inosenteng buhay sa ganitong impiyerno?

Tumakbo si Eliza sa pasilyo at sumigaw sa desperasyon: “May tao ba rito?! Tulong! Kailangan ng tulong ng sanggol!”

Ngunit walang sumasagot.

Ang malalaking pader ng mansyon ay tila nilalamon ang kanyang tinig.

Tumakbo siya sa opisina ni Matteo at paulit-ulit na kinatok ang pinto, ngunit ang silid ay soundproof.

Wala siyang oras. Wala nang oras si Leo.

Bumalik siya sa nursery, ang kanyang hininga ay putol-putol at ang mga luha ay dumadaloy sa kanyang mukha.

Tumingin siya sa bata at sa isang sandali, hindi na si Leo ang nakikita niya.

Ang nakikita niya ay ang kanyang sariling anak.

Ang sarili niyang anak na namamatay habang wala siyang magawa anim na linggo na ang nakalipas.

“Hindi… hindi sa pagkakataong ito,” sabi niya sa kanyang sarili.

Dahan-dahan niyang binuhat si Leo, ramdam ang nakapapapasong init ng katawan nito sa kanyang manipis na damit.

Dinala niya ang bata sa banyo at binuksan ang gripo.

Gamit ang isang bimpo, sinimulan niyang punasan ang katawan ni Leo para palamigin ang lagnat nito.

Bawat bahagi ng katawan ng bata ay pinunasan niya habang bumubulong ng mga dasal.

“Mabuhay ka… please, huwag kang susuko. Hindi kita hahayaang mamatay. Ipinapangako ko.”

Pagkatapos ng sampung minuto, hindi pa rin bumababa ang lagnat.

Sinimulang igalaw ni Leo ang kanyang bibig, tila naghahanap ng makakain.

Gutom na gutom na ang bata sa punto na maaari na siyang mamatay sa panghihina.

At doon, naramdaman ni Eliza ang matinding hapdi sa kanyang sariling dibdib—ang gatas na anim na linggo nang patuloy na lumalabas kahit wala na siyang sanggol na papakainin.

Ito ang pinakamalupit na parusa ng tadhana sa kanya.

Araw-araw ay kailangan niyang itapon ang gatas na iyon habang umiiyak, iniisip na sana ay may nagpapakain sa kanyang anak.

Tumingin siya kay Leo, na ang mga labi ay dumampi sa kanyang damit at nagsimulang sumuso nang pilit.

Alam ni Eliza na kapag ginawa niya ito, lalampas siya sa lahat ng hangganan.

Maaari siyang mawalan ng trabaho. Maaari siyang mamatay.

Ngunit kung hindi niya ito gagawin, mamamatay ang sanggol sa kanyang mga bisig.

At hindi niya kakayaning mabuhay sa ganoong bangungot sa ikalawang pagkakataon.

Sa dilim ng nursery, naaaninag niya ang anino ng kanyang yumaong anak na tila nagsasabing: “Iligtas mo siya, Nanay.”

Sa huli, nanaig ang pagiging ina.

Umupo si Eliza sa rocking chair sa tabi ng bintana kung saan ang liwanag ng buwan ay nagsisilbing tanglaw sa kanila.

Nanginginig ang kanyang mga kamay habang binubuksan ang kanyang damit.

Inilapit niya si Leo sa kanyang dibdib at naramdaman ang agad na pagkapit ng bata.

Nagsimulang sumuso ang sanggol—mahina noong una, hanggang sa lumakas.

Napahagulgol si Eliza.

Ang pakiramdam na iyon… ang pakiramdam ng pagbibigay ng buhay, ang pakiramdam ng pagiging isang ina muli.

Ang kanyang mga luha ay pumatak sa mukha ni Leo, ngunit ang bata ay patuloy lang sa pagkain.

Yumuko si Eliza at hinalikan ang malambot na buhok ng bata.

“Patawad, anak ko,” bulong niya, hindi alam kung kay Leo ba siya humihingi ng tawad o sa kanyang anak sa langit.

Lumipas ang oras sa gitna ng katahimikan.

Unti-unting naging regular ang paghinga ni Leo.

Ang matinding pula ng kanyang lagnat ay napalitan ng kulay rosas na balat ng isang malusog na sanggol.

Nakayakap ang maliliit na kamay ng bata sa damit ni Eliza, ayaw bumitaw.

Sa unang pagkakataon sa loob ng anim na linggo, ngumiti si Eliza—isang ngiting puno ng sakit ngunit puno rin ng pag-asa.

Hindi niya alam na sa labas ng silid, may mabibigat na yabag ang paparating.

Hindi niya alam na ang pinto ay malapit nang bumukas at ilalantad ang kanyang ginagawa.

Biglang bumukas ang pinto at doon tumayo si Matteo Reichi.

Ang kanyang matatangkad na pigura ay anino sa pintuan, at ang kanyang malalamig na kulay-abong mata ay nakatuon sa eksenang hindi niya inaasahan.

Isang babaeng hindi niya halos maalala ang mukha, ang nakaupo sa kanyang upuan, ang kanyang anak ay nakadikit sa katawan nito, sumususo sa dibdib nito.

Para kay Matteo, ito ay isang malaking paglabag.

Nagising si Eliza mula sa pagkakaidlip at naramdaman ang panlalamig ng kanyang dugo nang makita ang lalaki sa pinto.

Ang mga mata ni Matteo ay hindi tao—ito ay mga mata ng isang maninila.

“Ano sa tingin mo ang ginagawa mo?!” ang boses ni Matteo ay mababa ngunit parang kidlat sa talim.

Hindi siya sumisigaw, ngunit bawat salita ay may bigat ng kamatayan.

Sinubukan ni Eliza na magsalita, ngunit ang kanyang lalamunan ay tila nakasara.

“Sir… maaari ko pong ipaliwanag,” sa wakas ay nasabi niya sa gitna ng panginginig.

“Ipaliwanag?” Hakbang ni Matteo papasok sa silid.

“May paliwanag ba sa panghihimasok mo sa anak ko? Sino ka para hawakan siya ng ganyan?!”

Napaatras si Eliza sa upuan, ngunit hindi niya binitawan si Leo.

“Sir, mamamatay na po ang bata,” ang tinig ni Eliza ay tumatag sa kabila ng takot.

“Wala ang nars. Panis ang gatas. Maapoy ang lagnat niya.”

Huminto si Matteo nang makita ang boteng nasa sahig at ang kalat sa nursery.

Napagtanto niya ang kapabayaan sa loob ng sarili niyang bahay.

“Nawalan ako ng anak anim na linggo na ang nakalipas,” patuloy ni Eliza habang umiiyak.

“Napanood ko siyang mamatay at wala akong nagawa. Hindi ko hahayaang mangyari uli iyon. Patayin niyo man ako, pero buhay po ang anak niyo. Ligtas siya.”

Tiningnan ni Matteo ang kanyang anak na matagal na niyang iniiwasang tingnan dahil sa sakit ng pagkawala ng kanyang asawa.

Nakita niyang himbing na natutulog si Leo, ang mukha ay payapa at ang paghinga ay maayos.

Isang hindi pamilyar na pakiramdam ang lumitaw sa dibdib ni Matteo—pasasalamat ba ito o hiya?

Ngunit hindi niya ito ipinakita. “Ibalik mo ang anak ko sa kuna at umalis ka na. Bukas kita haharapin.”

Dahan-dahang inilagay ni Eliza si Leo sa kuna, nanginginig ang kanyang mga kamay.

Paglampas niya kay Matteo, huminto siya nang saglit.

“Kailangan po siyang makita ng doktor. Bumaba na ang lagnat, pero kailangan pa rin siyang bantayan.”

Pagkatapos ay naglaho na siya sa dilim ng pasilyo, iniwan ang mafia boss na nakatitig sa kanyang anak na ngayon lang naging payapa.

Sa oras na iyon, pumasok si Veronica Hayes, ang nars, na amoy alak at sigarilyo.

Sinubukan niyang magsinungaling, ngunit alam ni Matteo ang totoo.

Gayunpaman, dahil sa impluwensya ni Veronica at ang kanyang mga kasinungalingan tungkol sa pagiging “baliw” ni Eliza dahil sa pagkawala ng anak nito, nag-alinlangan si Matteo.

“Palayasin siya,” utos ni Matteo kay Tony, ang kanyang kanang kamay. “Ayaw ko na siyang makita muli.”

Walang awang kinaladkad si Eliza palabas ng mansyon sa gitna ng malakas na ulan.

Wala siyang tsinelas, walang pera, at walang mapupuntahan.

Habang sumasara ang malaking pintuan sa likuran niya, naiwan si Eliza sa gitna ng unos.

Ngunit sa kabila ng lahat, may isang bagay siyang alam: nailigtas niya ang bata.

At iyon lang ang mahalaga, kahit na kapalit nito ay ang sarili niyang buhay.

Kabanata 2: Ang Pagsisisi sa Gitna ng Unos

Ang ulan ay bumubuhos na parang talon, ginagawang isang kurtina ng itim na tubig ang gabi na halos hindi na masilip.

Naglalakad si Eliza sa kahabaan ng kalsada palayo sa mansyon, ang kanyang mga hubad na paa ay humahampas sa nagyeyelong aspalto.

Bawat hakbang ay tila hinihiwa ang kanyang balat dahil sa matatalim na bato, ngunit hindi siya tumitigil.

Hindi siya maaaring tumigil. Kapag tumigil siya, alam niyang tuluyan na siyang bibigay.

Ang kanyang mga damit ay basang-basa na sa loob lamang ng ilang segundo, dumidikit sa kanyang payat na katawan na parang pangalawang balat.

Ang malamig na ulan ay tumatagos sa bawat hibla ng kanyang pagkatao, humahalo sa mainit na luhang dumadaloy sa kanyang mukha.

Hindi na niya alam kung umiiyak pa ba siya o kung tubig-ulan na lamang ang nasa kanyang mga mata.

Siguro ay wala na ring saysay ang malaman pa ang pagkakaiba.

Nilampasan niya ang naglalakihang bakal na gate ng Reichi estate kung saan ang mga guwardiya ay tumingin sa kanya nang walang pakialam.

Para sa kanila, siya ay isang asong gala lamang na pinalayas sa bakuran ng kanyang amo.

Walang nagtanong kung ayos lang ba siya. Walang nag-alok ng payong o kahit man lang isang pares ng tsinelas.

Sa mundong ito, siya ay isa lamang munting alikabok na tinatangay ng hangin nang walang nakakapansin.

Patuloy ang paglalakad ni Eliza, nagsisimula nang dumugo ang kanyang mga paa habang hinihiwa ng graba ang kanyang balat.

Hindi na niya nararamdaman ang sakit dahil ang buong katawan niya ay namamanhid na sa lamig.

Hindi mapigilan ang panginginig ng kanyang buong pagkatao, ang bawat hininga ay isang pakikibaka.

Naalala niya ang gabing pinalayas siya ni Ryan habang siya ay pitong buwang buntis.

Ang ulan noong gabing iyon ay katulad din nito. Ang lamig ay ganito rin. Ang kalungkutan at desperasyon ay parehong-pareho.

Noong gabing iyon, nadulas siya sa hagdan at nahulog—ang unang dagok na naging sanhi ng maagang panganganak.

At ngayong gabi, tila tinatapos na ng tadhana ang sinimulan nito noon.

Nadulas ang paa ni Eliza sa isang malalim na puddles at malakas siyang bumagsak sa kalsada.

Tumama ang kanyang tuhod sa bato, at ang dugo ay humalo sa ulan.

Sinubukan niyang bumangon, ngunit wala nang lakas ang kanyang mga braso.

Nakahiga siya roon sa gitna ng walang taong kalsada, sa ilalim ng unos na tila gustong wasakin ang mundo.

Tumingin siya sa madilim na langit, ang mga patak ng ulan ay tila mga sampal sa kanyang mukha.

“Anak ko,” bulong niya, ang kanyang boses ay sobrang hina. “Sundo na ni Nanay. Hintayin mo ako.”

Dahan-dahang pumikit ang kanyang mga mata, at naramdaman niya ang kanyang malay na unti-unting lumulubog sa kadiliman.

Isang kadiliman na tila mas mainit at mas malambot kaysa sa nagyeyelong ulan sa paligid niya.

Handa na siyang bumitaw. Handa na siyang makita muli ang kanyang anak.

Ngunit biglang may mga kamay na humawak sa kanyang mga balikat.

“Diyos ko, ang bata!” Isang pamilyar na tinig ang umalingawngaw, puno ng pag-aalala.

Pinilit buksan ni Eliza ang kanyang mga mata at nakita ang kulubot na mukha ni Martha, ang matandang housekeeper sa mansyon.

Dinala siya ni Martha pabalik sa kanyang maliit na paupahang silid sa slums ng South Chicago.

Isang silid na mas maliit pa sa banyo ng mga Reichi, puno ng amag at tumutulo ang kisame kapag umuulan.

Tinulungan siya ng matanda na magpalit ng tuyong damit at binalot siya ng manipis na kumot.

“Ligtas ka na rito, anak. Ipinagdasal ko na mahanap kita,” sabi ni Martha bago ito lumisan.

Habang si Eliza ay nakaratay at may mataas na lagnat, ang mansyon ni Matteo ay unti-unting nahuhulog sa kaguluhan.

Ang sanggol na si Leo ay hindi tumitigil sa pag-iyak simula nang mawala si Eliza.

Tumanggi ang bata sa bote. Tumanggi ito sa bagong formula na ibinigay ni Veronica.

Kahit anong gawin nila, hindi ito tumitigil sa pag-iyak hanggang sa mawalan na ito ng lakas.

Nakatitig lamang ang bata sa kisame, tila hinahanap ang init na naramdaman niya noong gabing iyon.

Tinawag ni Matteo ang kanilang doktor na si Dr. Harrison Webb.

Matapos suriin ang bata, umiling ang doktor. “Wala siyang sakit, Matteo. Ngunit ayaw niyang kumain.”

“Minsan, ang mga sanggol ay nagkakaroon ng matinding attachment sa isang caregiver,” paliwanag ng doktor.

“Kung biglang mawawala ang taong pinagkakatiwalaan niya, maaaring mag-shutdown ang bata.”

Napagtanto ni Matteo ang kanyang pagkakamali. Hinahanap ni Leo si Eliza.

Samantala, si Tony, ang kanang kamay ni Matteo, ay may natuklasan.

Nahuli niya si Veronica na may kausap sa telepono—isang espiya ni Carlo Benedetti, ang karibal na gang ni Matteo.

Inamin ni Veronica na sinadya niyang pabayaan ang bata at gumawa ng kuwento laban kay Eliza para mapalayas ito.

Ang lahat ng paratang laban kay Eliza ay kasinungalingan lamang para pagtakpan ang sariling kasalanan ng nars.

Nang marinig ito ni Matteo, ang kanyang dugo ay kumulo sa galit at pagsisisi.

Dinala nila si Veronica sa basement kung saan doon siya pinilit na aminin ang lahat.

Ngunit hindi na iyon ang prayoridad ni Matteo. Ang nasa isip niya ay ang babaeng pinahirapan niya nang walang katarungan.

“Hanapin niyo si Eliza Monroe!” sigaw ni Matteo sa kanyang mga tauhan.

“Huwag kayong babalik hangga’t hindi niyo siya nahahanap! Kahit saan, kahit saang sulok ng Chicago!”

Hindi siya makapaniwala na ang babaeng nagligtas sa kanyang anak ay itinapon niya sa kalsada na parang basura.

Sumama si Matteo sa paghahanap. Narating nila ang madilim at mabahong eskinita sa South Chicago.

Ang mansyon ni Matteo ay paraiso, ngunit ang lugar na ito ay impiyerno.

Nang mahanap nila ang address ni Eliza, pinalipad ni Matteo ang pinto ng kwarto nito sa isang sipa.

Doon, nakita niya si Eliza na nakahiga sa isang lumang kama, basang-basa ng pawis at halos hindi na humihinga.

Ang silid ay tumutulo ang tubig mula sa kisame at amoy ng amag at kahirapan.

“Eliza!” Lumuhod si Matteo sa maduming sahig, hindi alintana ang kanyang mamahaling suit.

Hinawakan niya ang noo ng babae at halos mapaso siya sa tindi ng lagnat nito.

Binuhat niya ang payat na katawan ni Eliza. Parang wala itong bigat, parang isang tuyong dahon na anumang oras ay mawawala na.

“Dalhin siya sa kotse! Tawagan si Dr. Harrison!” utos niya kay Tony.

Habang nasa loob ng sasakyan, nakasandal ang ulo ni Eliza sa hita ni Matteo.

Pinagmamasdan ni Matteo ang mukha ni Eliza sa ilalim ng liwanag ng mga poste ng kalsada.

Doon niya nakita ang mga peklat sa pulso nito—mga lumang sugat ng pang-aabuso.

Naalala niya ang sinabi ni Martha: na nawalan ito ng anak dahil sa sipa ng kanyang asawa.

Isang matinding kirot ang naramdaman ni Matteo sa kanyang dibdib.

Paano niya nagawang saktan ang isang taong napakarami nang pinagdaanang pasakit?

Nang makarating sa mansyon, dinala siya sa isang marangyang silid, katabi lang ng nursery ni Leo.

Dalawang araw na hindi umalis si Matteo sa tabi ni Eliza. Hindi siya natulog, hindi siya kumain.

Pinagmamasdan lamang niya ang bawat pagtaas at pagbaba ng dibdib ng babae.

Sa kabilang silid, si Leo ay binabantayan din ng mga medical team, ngunit alam nilang tanging si Eliza lang ang gamot sa bata.

Sa ikatlong araw, unti-unting dumilat ang mga mata ni Eliza.

Naglilito siyang tumingin sa paligid. Ang puting kisame, ang crystal chandelier… hindi ito ang kanyang kwarto.

Nang makita niya si Matteo na nakaupo sa tabi niya, bakas ang pagod at pangingitim ng mga mata nito, napaatras siya sa takot.

Ngunit hindi tumayo si Matteo para manigaw. Sa halip, ginawa niya ang isang bagay na hindi kailanman ginawa ng isang mafia boss.

Lumuhod siya sa tabi ng kama ni Eliza at itinungo ang kanyang ulo.

“Patawad,” bulong ni Matteo. “Patawarin mo ako, Eliza.”

Nagulat si Eliza. Ang lalaking kinatatakutan ng buong lungsod ay nakaluhod sa harap niya.

“Ang… ang bata? Kumusta si Leo?” ang tanging lumabas sa bibig ni Eliza.

Kahit na siya mismo ay muntik nang mamatay, ang kapakanan pa rin ng sanggol ang inisip niya.

“Ayaw niyang kumain simula nang umalis ka,” sagot ni Matteo. “Ikaw lang ang kailangan niya.”

Pinilit ni Eliza na bumangon kahit nanginginig pa ang kanyang mga braso. “Dalhin niyo ako sa kanya.”

Binuhat siya ni Matteo patungo sa nursery. Nang makita ni Leo si Eliza, tumigil ang bata sa mahinang pag-iyak.

Ang kanyang maliliit na mata ay nagliwanag at ang kanyang mga kamay ay pilit na inaabot ang babae.

Nang mabuhat ni Eliza ang sanggol at muli itong pasusuhin, ang buong silid ay binalot ng isang mahiwagang katahimikan.

Bumalik ang kulay sa mukha ni Leo, at sa unang pagkakataon, nakita ni Matteo ang kanyang anak na ngumiti.

At sa sandaling iyon, alam ni Matteo na hindi na niya hahayaang umalis ang babaeng ito.

Ngunit ang panganib ay hindi pa natatapos.

Dahil sa pagkakadiskubre sa espiya ni Benedetti, isang giyera ang nagbabadya.

At ang target ni Benedetti ay hindi lang ang teritoryo ni Matteo—kundi ang kaisa-isang kahinaan na natuklasan niya:

Ang sanggol sa nursery at ang babaeng nag-aalaga rito.

Kabanata 3: Ang Bukas Mula sa Abo

Isang linggo ang lumipas na puno ng marupok na katahimikan sa loob ng mansyon ng mga Reichi.

Si Eliza ay nanatili hindi na bilang isang katulong, kundi bilang isang espesyal na panauhin ni Matteo.

Binigyan siya ng sariling silid na katabi lamang ng nursery, mga bagong damit, at sapat na pagkain para manumbalik ang kanyang lakas.

Ang sanggol na si Leo ay mabilis na gumaling; ang kanyang tawa ay muling umalingawngaw sa mga pasilyo ng mansyon.

Ngunit ang katahimikang iyon ay isang balatkayo lamang para sa paparating na bagyo.

Alam ni Carlo Benedetti na nabigo ang kanyang espiya at tiyak na tutugisin siya ni Matteo.

Kaya naman, bago pa man makakilos ang mga Reichi, pinili ni Benedetti na sumalakay muna.

Sa ikapitong gabi, habang ang buong mansyon ay natutulog, ang impiyerno ay biglang bumaba sa lupa.

Isang malakas na pagsabog ang yumanig sa pangunahing gate, sinundan ng sunod-sunod na putok ng baril.

Nagising si Eliza na punong-puno ng kaba; ang kanyang unang instinto ay ang kaligtasan ni Leo.

Mabilis siyang tumakbo sa nursery at kinuha ang umiiyak na sanggol, niyakap ito nang mahigpit sa kanyang dibdib.

“Huwag kang mag-alala, andito si Nanay,” bulong niya habang ang mga bala ay humahampas sa mga dingding sa labas.

Biglang bumukas ang pinto at pumasok si Tony, ang kanang kamay ni Matteo, na may hawak na armas.

“Sumunod kayo sa akin, ngayon din!” sigaw ni Tony sa gitna ng ingay ng bakbakan.

Dinala sila ni Tony sa isang hidden safe room na nakatago sa likod ng isang malaking estante ng mga libro.

“Manatili kayo rito at huwag lalabas kahit anong mangyari,” bilin ni Tony bago muling sumabak sa giyera.

Sa labas, si Matteo Reichi ay nakikipaglaban na parang isang sugatang leon na pilit na pinoprotektahan ang kanyang kuta.

Daan-daang tauhan ni Benedetti ang sumalakay, ngunit hindi umurong si Matteo kahit na may tama na siya ng bala sa balikat.

Ang kanyang bawat putok ay may kasamang galit—galit para sa mga taong gustong saktan ang banyagang nagbigay ng bagong buhay sa kanyang anak.

Matapos ang isang oras ng madugong labanan, unti-unting humupa ang ingay at nagwagi ang mga Reichi.

Nang buksan ni Matteo ang pinto ng safe room, nakita niya si Eliza na nakaupo sa sulok, yakap si Leo at nanginginig sa takot.

Nang magtagpo ang kanilang mga mata, ang bagsik sa mukha ni Matteo ay biglang naglaho at napalitan ng matinding kaluwagan.

Lumapit siya at lumuhod sa harap ni Eliza, hinawakan ang pisngi nito kahit na duguang-dugo ang kanyang sariling kamay.

“Ligtas na kayo,” bulong niya, ang boses ay puno ng pagod at emosyon.

Mula noong gabing iyon, tuluyan nang nagbago ang pakikitungo ni Matteo kay Eliza.

Hindi na niya ito tinitingnan bilang isang tagapaglinis, kundi bilang ang babaeng nagligtas sa kanyang buong mundo.

Sinimulang bawasan ni Matteo ang kanyang mga ilegal na gawain at mas piniling manatili sa bahay para makasama ang kanyang pamilya.

Sinuportahan niya si Eliza sa pag-aaral at binigyan ito ng lahat ng bagay na ipinagkait dito ng malupit nitong nakaraan.

Isang hapon, habang ang araw ay papalubog at nagbibigay ng ginintuang kulay sa hardin, dinala ni Matteo si Eliza sa gitna ng mga rosas.

Doon, sa harap ng maraming kandila at mga talulot ng bulaklak, lumuhod ang pinakamakapangyarihang tao sa Chicago.

“Eliza, ikaw ang nagturo sa akin na kahit ang pinakamadilim na puso ay may pag-asang magbago,” sabi ni Matteo.

“Nais kong gugulin ang natitira kong buhay para protektahan ka at mahalin. Papayag ka bang maging asawa ko?”

Sa gitna ng pag-iyak sa tuwa, tumango si Eliza at tinanggap ang singsing na sumisimbolo sa kanyang bagong simula.

Ang kasal nila ay hindi magarbo, kundi isang intimate na seremonya na dinaluhan lamang ng mga taong tunay na nagmamahal sa kanila.

Pagkalipas ng isang taon, biniyayaan sila ng isang malusog na sanggol na babae na pinangalanan nilang Isabella.

Ang mansyong dati ay puno ng dilim at dugo ay naging isang tahanang puno ng tawanan at pagmamahalan.

Natutunan ni Eliza na ang sakit ng nakaraan ay hindi hadlang para sa isang magandang bukas.

Natutunan naman ni Matteo na ang tunay na kapangyarihan ay hindi nakukuha sa takot, kundi sa pag-ibig ng isang pamilya.

Mula sa isang hamak na tagapaglinis, si Eliza ay naging reyna ng isang imperyong hindi na duguang pera ang pundasyon, kundi malasakit.

At sa bawat gabi bago sila matulog, pinagmamasdan nila ang kanilang mga anak, batid na ang lahat ay nagsimula sa isang iyak sa dilim at isang pusong tumangging sumuko.

Wakas.