Kabanata 1: Ang Bagyo sa Makati at ang MMDA

Basang-basa ako. Hindi lang basta basa, kundi parang nilubog sa baha ng Pasig River. Bitbit ko ang huling camera sa bag ko habang nanginginig ang mga kamay ko sa galit at pagod. Pagtingin ko sa cellphone ko—11 missed calls mula sa MMDA. Parang tumigil ang tibok ng puso ko. Na-tow ang luma kong sasakyan sa temporary loading zone ng hotel.

“Mommy, gutom na po ako,” bulong ni Laya, ang 5-taong gulang kong anak. Hinila niya ang laylayan ng suot kong jacket. Ang liit ng boses niya, pagod na pagod na rin siya.

“Sandali lang, anak. Kakain din tayo,” sabi ko, kahit hindi ko alam kung saan ako kukuha ng pambili. Pagkatapos kong bayaran ang kuryente at ang tuition ni Laya, 1,500 pesos na lang ang natitira sa wallet ko. Ang multa sa towing? Halos 5,000 pesos. Wala pa doon ang storage fees.

Sa labas ng hotel sa Makati, ang ulan ay parang pader ng tubig. Hindi ito ‘yung romantic na ulan; ito ‘yung ulan na sisira ng sapatos mo at magpapatigil sa lahat ng Grab. Nakatayo lang kami doon, habang ang buhok ni Laya ay nakadikit na sa kanyang noo. Siya ang pinakamabait na bata—tiniis niya ang tatlong oras na paghihintay sa gilid habang nagtatrabaho ako.

“Humanap tayo ng masisilungan,” sabi ko. Sa tapat, may isang sikat na cafe. Marmol ang bar, amoy mamahaling kape, at ang mga tao doon ay nakasuot ng mga coat na malamang ay mas mahal pa sa camera ko. Hindi ako basta-basta pumapasok sa mga ganung lugar. Pero nanginginig na si Laya sa ginaw.

Pagpasok namin, sinalubong kami ng init at bango ng kape. Puno ang lahat ng mesa. Sa dulo, may isang lalaking nakaupo mag-isa. Nakasuot siya ng dark na suit, may bahagyang kulot na itim na buhok, at ang mga mata niya ay parang nakamasid sa bawat galaw ng mga tao.

“Maaari bang makitabi?” tanong ko. Ang susunod niyang sasabihin ang magbabago sa takbo ng buhay ko.

Kabanata 2: Ang Estranghero sa Dilim

Tumingin siya sa akin. Matagal. Tiningnan niya si Laya, pagkatapos ay muling bumalik sa mga mata ko. Hindi siya agad sumagot. Tinaasan niya lang ako ng kilay na parang tinitimbang ang buong pagkatao ko. Handa na akong tumalikod nang bigla siyang tumango.

“Maupo ka. Pero mukhang hindi ka rin makakaalis agad,” sabi niya sa baritono at malamig na boses.

Wala pang isang minuto, may mainit na cocoa at isang mamahaling pastry na inihain sa harap ni Laya. Akmang tatanggi ako dahil alam kong hindi ko ‘yun kayang bayaran. Pero tiningnan niya lang ako ng diretso.

“Ilang taon na siya?” tanong niya.

“Lima,” maikli kong sagot.

Ang lalaking ito… Vicente Montenegro. Hindi ko pa alam ang pangalan niya noon, pero ramdam ko ang kapangyarihan niya. Ang bawat tao sa cafe ay tila umiiwas sa tingin niya, pero ako, wala akong choice.

“Ano ang trabaho mo?” tanong niya habang humihigop ng espresso.

“Freelance photographer. Katatapos ko lang sa event sa tapat, pero na-tow ang sasakyan ko.”

Tumango siya, hindi nagulat. Pagkatapos, bigla siyang nagtanong: “Magkano ang kailangan mo para makuha ang sasakyan mo?”

Nagulat ako. Hindi ako namamalimos. Pero bago pa ako makapagsalita, nagpatuloy siya. “Hindi ito awa. Kailangan ko ng photographer ngayong linggo. Ang ika-65 na kaarawan ng nanay ko. Isang pribadong pagtitipon sa Tagaytay. Hindi ko kailangan ng ‘staged’ na pictures. Kailangan ko ng taong nakakakita ng mga tunay na emosyon—yung mga haplos sa balikat, yung mga tingin na hindi napapansin ng iba. Nakita ko kung paano mo hawakan ang anak mo. ‘Yun ang kailangan ko.”

Inilapag niya ang isang business card. Vicente Montenegro. Walang address, numero lang. “Kukunin ko ang kalahati ng bayad ngayon kung papayag ka.”

Kabanata 3: Ang Mansyon sa Bundok

Kinabukasan, isang itim na SUV ang sumundo sa amin. Habang binabaybay namin ang kalsada paakyat ng Tagaytay, hindi ko mapigilang kabahan. Si Laya naman ay masayang nakatingin sa labas, manghang-mangha sa mga puno at sa lamig ng hangin.

Pagpasok namin sa isang malaking bakal na gate, tumambad ang isang malawak na estate. Ang bahay ay parang isang kastilyo na yari sa bato, napapalibutan ng mga taniman ng kape at pine trees. Pagbaba namin, sinalubong kami ng dalawang lalaking naka-suit.

Doon ko nakilala si Doña Lucía, ang ina ni Vicente. Ang buhok niya ay pilak na at nakapusod ng mahigpit. Mukha siyang strikto, pero nang makita niya si Laya, may kung anong lumambot sa kanyang mga mata.

“Ilang taon na ang bata?” tanong niya sa kanyang malumanay na boses.

“Lima po,” sagot ko.

Hinaplos niya ang buhok ni Laya. “May mga kwento ang kanyang mga mata. Ang makuha ang ganung tingin ay isang sining,” sabi niya sa akin.

Dinala ako ni Marcus, ang kanang-kamay ni Vicente, sa aking pansamantalang studio. Hindi ako makapaniwala. Kumpleto ang gamit, professional lighting, at lahat ng kailangan ko ay nandoon na. Parang isang panaginip na hindi para sa akin, pero narito ako, humahawak sa pagkakataong ito.

Kabanata 4: Ang Masakit na Nakaraan

Habang naghahanda ako para sa party, narinig ko ang isang boses na parang talim ng kutsilyo. “Sino ka? At bakit may bata rito?”

Lumingon ako. Isang matangkad na lalaki, si Dominic, ang nakatatandang kapatid ni Vicente. Masungit ang mukha nito at puno ng poot ang mga mata.

“Inimbitahan ako ni Vicente para sa event,” matapang kong sagot.

Tumawa siya ng mapait. “Akala ba niya ay mapapalambot niya muli ang nanay ko sa pamamagitan ng isang bata? Nakalimutan na ba niya ang nangyari kay Sofia?”

Sofia? Sino si Sofia? Bago pa ako makapagtanong, umalis na si Dominic. Pero ang mga salita niya ay naiwan sa isip ko. Sino ang batang kinalimutan ng pamilyang ito?

Nang gabing iyon, hindi ako makatulog. Ni-research ko ang pangalang Sofia Montenegro. Siya pala ang anak ni Dominic, ang unang apo ni Doña Lucía. Namatay siya dalawang taon na ang nakakaraan sa isang aksidente… o ‘yun ang sabi sa balita. Pero may mga bulong-bulungan na sangkot siya sa isang madilim na mundo dahil sa kanyang kasintahan.

Kaya pala ganun na lang ang tingin ni Doña Lucía kay Laya. Nakikita niya ang kanyang nawalang apo sa aking anak.

Kabanata 5: Ang Halik ng Trahedya

Ang araw ng party ay napakaganda. Ang garden ay puno ng puting rosas at mamahaling dekorasyon. Nakita ko si Vicente na nakasuot ng barong, napakakisig at tila isang hari na nagmamasid sa kanyang nasasakupan.

Nagsimula akong kumuha ng litrato. Hindi ako tumitingin sa mga ngiting pang-camera. Nakukuha ko ang mga sandaling hindi sinasadya—ang pagpisil ni Vicente sa kamay ng kanyang ina, ang lihim na lungkot sa mga mata ni Doña Lucía habang tinitingnan si Laya na naglalaro.

“Nakikita mo ang mga bagay na pinalalagpas ng iba,” bulong ni Vicente sa likod ko. Halos tumalon ang puso ko sa gulat.

“Trabaho ko po ‘yun,” sabi ko.

“Huwag kang aalis pagkatapos mong ipadala ang mga litrato. Gusto kong rebyuhin natin ito nang magkasama,” sabi niya bago lumakad palayo.

Pero ang katahimikan ng hapon ay biglang nabura. Narinig ko ang malakas na tahol ng mga aso sa gilid ng gate. Bigla akong kinabahan. Nasaan si Laya?

“Emily! Nasaan ang anak mo?!” sigaw ni Marcus habang tumatakbo patungo sa akin.

Tumakbo ako sa garden. Wala si Laya. Ang naiwan na lang ay ang kanyang manika sa tabi ng fountain. Si Rosa, ang anak ng katulong na kalaro ni Laya, ay umiiyak.

“Kinuha po siya… mga lalaking naka-maskara… itim na sasakyan…”

Nalaglag ako sa sahig. Ang mundo ko ay biglang gumuho. Ang mansyong ito, na akala ko ay ligtas, ay naging isang impyerno sa loob ng ilang segundo.

Kabanata 6: Ang Kidnapping

Nagkagulo sa buong estate. Si Dominic ay sumisigaw ng mga utos, habang si Doña Lucía ay halos mawalan ng malay. Pagbalik ni Vicente, wala siyang sinabi. Tumingin lang siya sa akin—isang tingin na puno ng galit at sakit.

“Isusumpa ko, ibabalik ko si Laya sa kahit anong paraan,” sumpa niya.

Pumasok sila sa surveillance room. Nakita sa camera ang isang itim na van na walang plaka. Dalawang lalaki ang mabilis na binuhat si Laya at tumakas patungo sa kalsada ng Laguna.

Maya-maya, may dumating na video sa cellphone ni Marcus. Si Laya… nakatali ang mga kamay, nakaupo sa isang madilim na bodega. Umiiyak siya, takot na takot. Isang boses ng lalaki ang narinig: “24 oras. Ibigay niyo ang transaction code ng Bellini account. Kung hindi, ibabalik namin ang bata… nang pira-piraso.”

Si Alex Barredo. Isang dating kaaway ng pamilya Montenegro na akala nila ay wala na sa bansa. Ginamit nila ang anak ko para maghiganti.

Kabanata 7: Ang Traydor sa Loob

Habang naghahanda si Vicente para sa rescue mission, may natuklasan si Marcus. Ang impormasyon tungkol sa kinaroroonan ni Laya sa garden ay hindi malalaman ng mga kidnapper kung walang nagbigay mula sa loob.

Isang USB drive ang ipinakita kay Vicente. Naglalaman ito ng mga usapan at transaction logs. Hindi ako makapaniwala. Ang nagbigay ng signal sa mga kidnapper… ay walang iba kundi si Dominic.

“Bakit, Dominic?! Bakit ang sarili mong pamilya?!” sigaw ni Vicente habang kinokompronta ang kapatid sa library.

“Dahil ang batang iyon ay isang kahinaan!” sigaw ni Dominic. “Simula nang dumating sila, naging malambot ka! Ayokong mangyari muli ang nangyari kay Sofia! Mas mabuting mawala sila kaysa masira ang pangalan natin!”

Isang malakas na sampal ang ibinigay ni Vicente. “Ang pangalan natin ay wala nang halaga kung kailangan nating pumatay ng bata para mapanatili ito.”

Ipinatapon ni Vicente si Dominic sa isang kwarto at pinabantayan. Ngayon, ang misyon ay hindi na lang tungkol sa negosyo. Ito ay tungkol sa buhay ng anak ko.

Kabanata 8: Ang Labanan sa Laguna

Pumunta sila sa isang lumang bodega sa Biñan, Laguna. Hindi ako pinasama ni Vicente, pero hindi ako pwedeng maupo lang. Sumakay ako sa sasakyan ni Marcus nang hindi nila alam.

Madilim ang paligid. Amoy kalawang at luma. Narinig ko ang putukan. Ang mga tauhan ni Vicente ay nakikipaglaban sa mga tauhan ni Barredo. Bawat putok ng baril ay parang tumutusok sa dibdib ko.

Nakita ko si Vicente. Wala siyang suot na bulletproof vest, tanging baril lang at ang kanyang determinasyon. Pumasok siya sa loob ng bodega habang umuulan ng bala.

“Laya!” sigaw ko nang makita ko ang anak ko sa dulo ng silid.

Isang lalaki ang akmang babaril sa akin, pero mabilis siyang napatumba ni Vicente. Binuhat ni Vicente si Laya habang pinoprotektahan ito ng sarili niyang katawan. Tumakbo kami palabas habang ang bodega ay unti-unting nilalamon ng apoy.

Nang makarating kami sa sasakyan, niyakap ko si Laya nang napakahigpit. “Mommy… alam ko pong darating si Tito Vince,” bulong ni Laya habang umiiyak.

Tumingin ako kay Vicente. May sugat siya sa balikat, pero nakangiti siya—isang ngiting punong-puno ng ginhawa.

Kabanata 9: Paghuhugas ng Dugo

Pagbalik sa Tagaytay, hindi nagtapos ang gulo. Kailangang magdesisyon ni Vicente tungkol kay Dominic. Marami sa pamilya ang gustong patayin si Dominic dahil sa kanyang pagtatraydor.

Pero hinarap sila ni Vicente. “Hindi natin siya papatayin. Dahil kung gagawin natin ‘yun, wala tayong pagkakaiba sa kanya. Ipa-exile siya. Alisin ang lahat ng yaman niya at huwag na siyang muling tatapak sa lupang ito.”

Ito ang bagong Montenegro. Isang pamilyang hindi na nakabase sa takot, kundi sa katarungan.

Sa mga sumunod na araw, naging tahimik ang mansyon. Pero ito ay isang masayang katahimikan. Si Doña Lucía ay naging mas malapit sa amin. Tinuruan niya si Laya na magpinta, at ako naman ay unti-unting nakabuo ng bagong buhay sa loob ng estate.

Isang gabi, habang nakatayo kami ni Vicente sa balkonahe habang tanaw ang Taal Volcano, hinawakan niya ang kamay ko.

“Emily, hindi ko maipapangako na magiging madali ang lahat. Pero ipinapangako ko, hinding-hindi ka na muling tatayo mag-isa sa ulan,” bulong niya.

Kabanata 10: Ang Bagong Simula

Pinili naming manatili. Hindi dahil sa yaman nila, kundi dahil dito namin nahanap ang tunay na pamilya. Binuksan ko ang sarili kong photography studio sa loob ng estate. Ang mga litrato ko ngayon ay hindi na tungkol sa lungkot, kundi tungkol sa pag-asa.

Nakita ko si Laya na tumatakbo sa garden, masaya at ligtas. Nakita ko si Vicente na unti-unting tinatapon ang bigat ng kanyang nakaraan.

Minsan, ang tadhana ay kailangang dumaan sa bagyo para lamang dalhin tayo sa dalampasigan kung saan tayo nararapat. Ang kwento namin ay hindi nagsimula sa isang fairy tale. Nagsimula ito sa MMDA, sa towing, at sa isang basang gabi sa Makati. Pero natapos ito sa isang pag-ibig na handang itaya ang lahat.

Kung ikaw ay nasa gitna ng bagyo ngayon, huwag kang mawalan ng pag-asa. Baka ang taong magliligtas sa iyo ay naghihintay lang sa susunod na kanto, bitbit ang isang tasa ng kape at isang bagong simula.