KABANATA 1: Ang Gintong Hawla sa BGC

Nakatingin lang ako sa labas ng bintana ng aking opisina sa ika-50 palapag ng isang skyscraper sa Bonifacio Global City (BGC). Sa harap ko ay ang mga report na nagpapakita ng aking yaman—150 bilyong piso. Sa edad na 45, ako ang founder ng Mercado Tech Solutions. Ako ang hari ng cloud computing sa Pilipinas. Lahat ng karangyaan, nasa akin na. Ngunit sa likod ng mga mamahaling suit na galing pa sa Italya, may isang malaking butas sa puso ko.

Anim na buwan na ang nakalipas simula nang maghiwalay kami ni Catriona. Sumama siya sa kanyang personal trainer papuntang Paris, dala ang kalahati ng aking pinaghirapan. Wala kaming anak. Masyado akong naging abala sa pagpapatayo ng aking imperyo para maisip ang pagbuo ng pamilya. Ngayon, sa gitna ng katahimikan ng aking opisina, tinanong ko ang sarili ko: “Para saan pa ang lahat ng ito?”

Pumasok ang assistant ko. “Sir Jaime, handa na po ang sasakyan para sa charity ball.” Winagayway ko lang ang kamay ko. “I-cancel mo lahat. Lahat ng meetings, lahat ng events sa susunod na linggo. Huwag niyo akong hanapin.” Nagulat siya. Si Jaime Mercado ay hindi kailanman nag-ca-cancel. Pero pagod na ako. Pagod na ako sa mga plastik na ngiti at mga taong lumalapit lang sa akin dahil sa pera ko.

KABANATA 2: Ang Pagbabalat-kayo

Umuwi ako sa aking penthouse at naghubad ng aking Rolex at Armani. Nagsuot ako ng lumang maong, isang kupas na t-shirt, at tsinelas na binili ko sa palengke noon para sa isang CSR project. Tumingin ako sa salamin. Hindi ko na makilala ang lalaking nasa harap ko. Mukha na akong ordinaryong “Tito” na naghahanap ng trabaho.

Kinuha ko ang lumang pickup truck na nakatambak sa garahe ng probinsya at nagmaneho patungo sa isang lugar na hindi ko na napupuntahan—ang puso ng Maynila. Isang lugar kung saan ang usok ng jeepney at amoy ng pritong isda ang namamayani. Doon, walang nakakakilala sa bilyonaryong si Jaime. Doon, ako ay isang estranghero lang.

KABANATA 3: Ang Carinderia ni Aling Rosie

Habang naglalakad sa isang makitid na eskinita, nakakita ako ng isang maliit na kainan: “Kainan ni Aling Rosie.” Amoy adobo at mainit na kanin. Pumasok ako at umupo sa isang lumang silya. Isang babae ang lumapit sa akin, mga nasa 30s ang edad. Pagod ang kanyang mga mata pero ang kanyang ngiti ay tila sikat ng araw sa gitna ng ulan.

“Ano pong sa inyo, Boss?” tanong niya habang pinupunasan ang lamesa. Siya si Emmalyn. Wala siyang make-up, may pawis sa noo, pero may isang uri ng ganda na hindi ko nakita sa mga modelong nakakasalamuha ko sa Makati. “Kape lang muna, Miss,” sagot ko. Napansin ko kung paano siya makipag-usap sa mga suki—may malasakit, may tawa. Parang pamilya ang turing niya sa lahat.

KABANATA 4: Si Lianna at ang mga Pangarap

Hindi nagtagal, isang batang babae na mga anim na taong gulang ang tumabi sa akin. “Hello po! Ako si Lianna. Bago kayo rito?” Ang laki ng kanyang mga mata, puno ng kuryosidad. Sabi niya, doon na siya lumaki sa carinderia dahil nagtatrabaho ang nanay niya roon. “Nanay ko po si Emmalyn. Siya ang pinakamagaling na cook sa buong mundo!” buong pagmamalaki niyang sabi.

Sa sumunod na mga araw, pabalik-balik ako sa carinderia. Doon ko nalaman ang kwento nila. Iniwan sila ng tatay ni Lianna noong sanggol pa lang ito. Mag-isang itinataguyod ni Emmalyn ang anak. Nagtatrabaho siya ng double shift para lang makapag-ipon para sa pag-aaral ni Lianna. “Gusto ko pong maging doktor para gamutin si Nanay pagtanda niya,” sabi ni Lianna habang gumagawa ng assignment sa isang sulok ng lamesa. Nanikip ang dibdib ko. Sa mundo ko, pera ang usapan. Sa mundo nila, pag-asa.

KABANATA 5: Ang Hagupit ng Tadhana

Isang hapon, nadatnan ko ang carinderia na tila balisa. Si Emmalyn ay mabilis ang kilos pero namumula ang mga mata. Si Lianna naman ay nakasubsob sa lamesa, nanghihina. “Anong nangyari?” tanong ko. Napabuntong-hininga si Emmalyn, hindi na mapigilan ang luha. “May mataas na lagnat si Lianna. Tatlong araw na. Kailangan ko siyang dalhin sa ospital pero… wala pa akong sahod. Ayaw kaming tanggapin sa clinic nang walang deposit.”

Ito ang realidad ng maraming Pilipino. Isang pagkakasakit lang, guguho na ang mundo. “Magkano ang kailangan mo?” tanong ko. Tumanggi siya. “Huwag na po, nakakahiya. Hindi naman tayo magkakilala nang husto.” Ngunit iginiit ko. Inabutan ko siya ng apat na libong piso—maliit na halaga para sa akin, pero para sa kanila, ito ay buhay. “Bayaran mo na lang kapag kaya mo na. Ang mahalaga, gumaling si Lianna.”

KABANATA 6: Ang Lihim na Pagtingin

Habang nagpapagaling si Lianna, lalo kaming naging malapit ni Emmalyn. Tinutulungan ko si Lianna sa kanyang Math at Science. Nakikinig ako sa mga pangarap ni Emmalyn na bumalik sa pag-aaral para maging nurse. Nalaman ko na matalino siya, sadyang pinagkaitan lang ng pagkakataon.

Minsan, habang nagliligpit kami ng mga pinagkainan, nagtanong siya, “Jaime, bakit ka nga pala nandito sa amin? Mukha ka namang disente, bakit ka nagtatago sa ganitong lugar?” Ngumiti lang ako. “Naghahanap lang ako ng totoong tao, Emmalyn. At nahanap ko kayo.” Sa gabing iyon, naramdaman ko ang isang bagay na matagal ko nang kinalimutan—ang magmahal nang walang hinihintay na kapalit.

KABANATA 7: Ang Larawan ng Pamilya

Isang gabi, may iniabot sa akin si Lianna. Isang drawing. Tatlong tao ang naroon—isang lalaki, isang babae, at isang bata sa gitna, may hawak na lobo sa harap ng carinderia. Sa itaas, may nakasulat: “ANG AKING PAMILYA.”

“Ikaw ‘yung tatay ko rito, Tito Jaime,” sabi ni Lianna. Tumulo ang luha ko. Sa loob ng 45 taon, nakabili ako ng mga isla, mga mansyon, at mga kumpanya, pero ngayon lang ako tinawag na “tatay.” Napatingin ako kay Emmalyn. Nakita ko sa kanyang mga mata ang takot at pag-asa. Alam kong hindi ko na pwedeng itago ang katotohanan.

KABANATA 8: Ang Pag-amin

“Emmalyn, may kailangan akong aminin,” simula ko. Kinabahan siya. Inilahad ko ang lahat. Ang pangalan ko, ang kumpanya ko, ang bilyon-bilyon sa bangko. Nanlaki ang kanyang mga mata. “Bilyonaryo ka? Pinaglalaruan mo ba kami? Pinagtatawanan mo ba ang hirap namin?” Galit at sakit ang nakita ko sa kanya.

“Hindi, Emmalyn! Patawarin mo ako. Pumunta ako rito dahil pagod na ako sa mundong puro pera. Gusto kong malaman kung may nagmamahal ba sa akin bilang Jaime, hindi bilang bilyonaryo. At kayo ni Lianna… binuhay niyo ang patay kong puso.” Lumayo siya, tila hindi makapaniwala na ang lalaking tumulong sa kanila ay ang “Hari ng BGC.”

KABANATA 9: Ang Tunay na Kayamanan

Hindi ko sila sinukuan. Araw-araw akong bumalik, hindi bilang bilyonaryo, kundi bilang si Jaime na tumutulong maghugas ng plato. Pinatunayan ko na hindi pera ang magdidikta sa aming relasyon. Ipinagpatuloy ko ang pag-aaral ni Emmalyn sa nursing. Ipinasok ko si Lianna sa pinakamagandang paaralan, pero nanatili kaming simple.

Makalipas ang isang taon, sa harap ng Kainan ni Aling Rosie, naganap ang isang simpleng kasal. Walang mamahaling hotel, walang media. Naroon ang mga tsuper, ang mga tindera, at ang mga taong tunay na nagmahal sa amin. Doon ko napagtanto: Ang 150 bilyon ko ay walang kwenta kumpara sa isang “I love you, Dad” mula kay Lianna.

KABANATA 10: Ang Bagong Simula

Ngayon, binago ko na ang pamamalakad sa aking kumpanya. Nagtayo ako ng mga foundation para sa mga single mothers at scholarship para sa mga batang tulad ni Lianna. Pero ang paborito kong parte ng araw ay ang pag-uwi sa aming simpleng bahay, kung saan nagluluto si Emmalyn ng paborito kong adobo.

Minsan, tatanungin ako ni Lianna, “Dad, mayaman ba talaga tayo?” Ngumingiti ako at yayakapin sila ni Emmalyn. “Lianna, anak, hindi tayo mayaman dahil sa pera. Mayaman tayo dahil magkakasama tayo.” At sa bawat halik at yakap nila, alam kong ako na ang pinakamayamang tao sa buong mundo. Hindi dahil sa mga zero sa aking bank account, kundi dahil sa pag-ibig na nahanap ko sa isang maliit na carinderia sa Tondo.