Kabanata 1: Ang Huling Hinto sa Gitna ng Dilim

Bisperas ng Pasko. Ang buong lungsod ng Makati ay kumikislap sa liwanag ng mga parol at Christmas lights. Mula sa malayo, maririnig mo ang masayang tugtugan ng “Ang Pasko ay Sumapit” at ang tawanan ng mga pamilyang nagmamadaling umuwi bitbit ang mga huling regalong nabili sa mall. Ang hangin ay malamig, humahampas sa balat, dala ng papalapit na bagyo na nagbabadyang sumira sa gabi ng Noche Buena.

Ngunit sa isang madilim na waiting shed, malayo sa kasiyahan ng Ayala Avenue, walang bakas ng Pasko.

Nakaupo si Mark Villareal sa dulo ng kinakalawang na upuan. Suot niya ang isang mamahaling amerikana na halatang basa na sa ambon, pero wala siyang pakialam. Ang kanyang mukha ay maputla, pagod—isang uri ng pagod na hindi nakukuha sa kakulangan ng tulog, kundi sa kakulangan ng dahilan para gumising. Hawak niya ang isang tasang kape mula sa 7-Eleven, malamig na at hindi pa nababawasan.

Mukha siyang isang taong naghihintay sa wala. Isa siyang bilyonaryo, may-ari ng mga building na natatanaw niya mula roon, pero sa gabing ito, pakiramdam niya ay isa siyang pulubi.

Sa kabilang dulo ng waiting shed, may isang mag-ina. Nakaupo ang babae, si Anna, habang yakap-yakap ang kanyang anak na lalaki upang protektahan ito sa lamig ng hangin. Ang buhok ni Anna ay nakatali ng padasudal, at ang kanyang damit ay manipis at luma.

Ang bata, si Jaime, mga anim na taong gulang, ay nanginginig. Nakatingin siya sa kalsada, umaasang may dadaan na jeep o bus.

“Iyan na ba ang sasakyan natin, ‘Nay?” tanong ni Jaime nang may dumaan na isang magarang SUV.

Umiling si Anna, pilit na ngumiti kahit nangingilid ang luha sa pagod. “Hindi, anak. Pauwi na ‘yan sa pamilya nila. Tayo, maghihintay pa ng konti.”

Tumahimik si Jaime. Pinanood niya ang mga sasakyang dumadaan, ang mga ilaw sa bintana ng mga bahay kung saan may mga pamilyang nagtatawanan. Ang init ng Pasko ay abot-tanaw lang, pero hindi nila maabot.

Pagkatapos, bumulong si Jaime, isang bulong na bumasag sa puso ng gabing iyon.

“Nay… sabi mo po ba nakalimutan na naman tayo ni Santa Claus?”

Natigilan si Mark. Ang kamay niyang hawak ang kape ay nanigas. Dahan-dahan siyang lumingon. Ang boses na iyon. Ang tono ng pagkabigo. Parang narinig na niya iyon dati.

Bumalik ang isang alaala—matalim at masakit. Ang kanyang anak na babae, kasing-edad ni Jaime, naghihintay sa bintana noong Bisperas ng Pasko, limang taon na ang nakararaan. Nangako siyang uuwi nang maaga. Pero pinili niyang tapusin ang meeting. Pinili niya ang trabaho. At nang gabing iyon… nawala ang lahat.

Kabanata 2: Ang Bagyo ng Damdamin

“Mag-ingat ka,” biglang sabi ni Mark. Ang boses niya ay paos, parang matagal nang hindi ginagamit.

Napatingin si Anna, gulat. Hinila niya si Jaime palapit sa kanya. “Po?”

“Ilang taon ka na, totoy?” tanong ni Mark, hindi inaalis ang tingin sa bata.

Tumingin muna si Jaime sa ina bago sumagot. “Anim po. Nag-birthday po ako last week. May cake kami na binili ni Nanay, yung maliit lang.”

Tumango si Mark. “Masarap ba?”

Ngumiti si Jaime, bungi ang ngipin sa harap. “Opo! Kahit natunaw yung icing sa jeep.”

Napangiti nang mapait si Anna. “Pasensya na po, madaldal siya. Lalo na pag nilalamig.”

Tinitigan ni Mark si Anna. Nakita niya ang panginginig ng mga kamay nito, ang pamumula ng mga mata.

“Pwede akong tumawag ng Grab,” alok ni Mark. “Ihahatid ko kayo kung saan niyo gusto.”

Umiling si Anna. “Naku, ‘wag na po. Nakakahiya. Okay lang kami. May dadaan ding bus diyan.”

Tumingin si Mark sa kalsada. Lumalakas na ang ulan. Ang bagyo ay nagsisimula nang bumayo. Wala nang dumadaang sasakyan. Ang mundo ay nagiging kulay abo dahil sa lakas ng buhos ng tubig.

Tiningnan ni Anna ang kanyang cellphone. Walang signal. Low battery. Bakas sa mukha niya ang takot ng isang inang walang masilungan para sa anak.

“Hindi na darating ang bus,” sabi ni Mark nang mahinahon. “Signal number 2 na. Kanselado na ang mga biyahe.”

Napalunok si Anna. Niyakap niya nang mahigpit si Jaime.

“Ang bahay ko… ilang kanto lang mula dito,” sabi ni Mark. “Malaki ‘yon at walang tao. Pwede kayong magpalipas ng bagyo doon. Pampainit lang.”

Nag-alangan si Anna. Sa Maynila, hindi ka basta-basta sumasama sa estranghero. Pero nang tingnan niya si Mark, wala siyang nakitang masama. Nakita niya ang lungkot—isang lungkot na pamilyar sa kanya.

“Santa…” bulong ni Jaime habang nakatingin kay Mark. “Nay, kamukha niya yung drowing ko kay Santa.”

Napatingin si Anna kay Mark. Wala itong suot na pula, pero ang mga mata nito… nagmamakaawa na tulungan sila, para bang siya ang ililigtas nila at hindi ang kabaligtaran.

“Sige po,” sabi ni Anna. “Kahit hanggang tumila lang ang ulan.”

Kabanata 3: Ang Mansyon na Walang Pasko

Ang bahay ni Mark ay isang malaking mansyon sa isang eksklusibong village. Mataas ang gate, may mga security guard, pero pagpasok sa loob, tahimik.

Pagbukas ng pinto, sinalubong sila ng lamig ng aircon at amoy ng mamahaling furniture na hindi nagagamit. Walang Christmas tree. Walang parol. Walang musika.

“Ang laki!” sigaw ni Jaime, tumatakbo papasok habang tinatanggal ang basang sapatos.

“Nasaan po ang Christmas tree niyo?” tanong ng bata.

Natigilan si Mark habang nagsasalin ng mainit na tubig para sa kape. “Wala akong nilagay ngayong taon.”

“Bakit po?”

Hindi sumagot si Mark. Sa halip, inabot niya ang mainit na tsokolate kay Jaime.

Habang nagkakape sila sa malawak na kusina, nagtanong si Jaime. “May nakita po akong malaking kahon sa storage room kanina nung nag-CR ako. May puno po sa loob!”

Napatingin si Mark kay Anna. “Ang anak ko… siya ang nagdedekorasyon niyan dati.”

Katahimikan. Ang tunog lang ng ulan sa bubong ang maririnig.

“Papunta sila noon para sorpresahin ako sa opisina,” garalgal na kwento ni Mark. “Sinabi ko na wag silang pumunta kasi maulan. Hindi ako nakinig. Naaksidente sila sa daan. Hindi ako pumunta sa ospital hanggang kinabukasan dahil sa isang meeting. Akala ko makakapaghintay ‘yon.”

Napaluha si Anna. “Patawad…”

“Simula noon, hindi na nagdiwang ng Pasko ang bahay na ‘to,” pagtatapos ni Mark.

Tumingin si Anna kay Mark nang diretso. “Nawalan din ako ng pamilya, Sir. Nang mabuntis ako kay Jaime, itinakwil ako ng mga magulang ko. Hindi ako nakatapos ng college. Nagtatrabaho ako bilang janitress. Nagsisinungaling ako kay Jaime tungkol kay Santa dahil wala akong pambili ng regalo.”

Nagkatinginan ang dalawang taong wasak. Magkaiba ng estado sa buhay, pero parehong may bitbit na krus.

Kabanata 4: Ang Pagsindi ng Liwanag

Maya-maya, narinig nila ang kaluskos. Si Jaime, hila-hila ang lumang Christmas tree mula sa bodega. Puno ito ng alikabok at nakatabingi.

“Tito Mark!” tawag ni Jaime. “Pwede po ba natin ayusin? Please? Para kay Santa?”

Dapat sana ay magagalit si Mark. Dapat sana ay pipigilan niya. Pero nang makita niya ang sigla sa mata ng bata, tumango siya. “Sige. Ngayon lang.”

Nunoong gabing iyon, sa gitna ng bagyo, napuno ng tawanan ang mansyon. Si Anna, pinupunasan ang mga lumang bola. Si Jaime, tinitirintas ang mga garland. At si Mark… sa unang pagkakataon, ngumiti siya.

May nakuha si Jaime sa ilalim ng kahon. Isang maliit na kahoy na reindeer na may pangalang “Emily” na nakasulat sa glitter.

“Kay Emily po ba ‘to?” tanong ni Jaime.

Nanigas si Mark. Kinuha niya ang palamuti. Ito ang huling ginawa ng anak niya bago mamatay.

“Opo,” sagot ni Mark, nanginginig ang boses. “Sa kanya ‘yan.”

“Gusto niyo po kayo ang magsabit sa pinakamataas?” alok ni Jaime.

Dahan-dahang isinabit ni Mark ang reindeer. Pagkatapos, may nakitang music box si Jaime. Pinihit niya ito. Tumugtog ang Silent Night.

At biglang kumanta si Jaime.

“Silent night, holy night… All is calm, all is bright…”

Napaluhod si Mark. Ang kantang iyon. Iyon ang huling kinanta ng anak niya sa telepono. Bumuhos ang luha ng bilyonaryo. Hindi na niya napigilan. Umiyak siya nang umiyak—ilalabas ang limang taong sakit, pagsisisi, at pangungulila.

Lumapit si Jaime at niyakap siya. “Wag na po kayo umiyak, Tito Mark. Nandito na po kami.”

Kabanata 5: Ang Regalo ng Pagbabago

Kinaumagahan, tumila na ang bagyo. May sinag na ng araw na tumatama sa bintana.

Sa kusina, nagluluto si Anna ng simpleng almusal—itlog at tinapay. Si Mark, nakatayo sa pintuan, pinapanood silang kumain. Ang bahay na dati’y parang libingan, ngayon ay may buhay na.

“Aalis na po kami,” sabi ni Anna pagkatapos magligpit. “Salamat po sa lahat.”

Napatigil si Mark. “Anna, may foundation ako. Para sa mga batang na-trauma at sa mga magulang na nagsosolo. Kailangan ko ng tao. Hindi lang empleyado… kailangan ko ng taong nakakaunawa sa sakit ng pagkawala.”

Natulala si Anna. “Sir?”

“Sagot ko ang pag-aaral mo,” mabilis na dugtong ni Mark. “Magtapos ka ng Psychology. Tulungan mo ako sa foundation. At si Jaime… sagot ko ang edukasyon niya hanggang kolehiyo.”

Napahagulgol si Anna. “Bakit niyo po ginagawa ito?”

Lumapit si Mark at lumuhod sa harap ni Jaime.

“Dahil kagabi,” sabi ni Mark habang nakatingin sa bata, “Sinabi ng batang ito na nakalimutan siya ni Santa. Pero ang totoo, siya ang naging Santa Claus ko. Siya ang nagligtas sa akin.”

Bago sila umalis, may inabot na papel si Jaime kay Mark. Isang drowing.

Nakadrowing si Mark, si Anna, at si Jaime sa ilalim ng puno. At sa ilalim, may nakasulat sa baluktot na handwriting: “Hindi tayo nakalimutan ni Santa.”

Niyakap ni Mark ang bata nang mahigpit. “Hindi, anak. Hindi talaga.”

Kabanata 6: Isang Taon Makalipas

Isang taon na ang lumipas. Sa isang community hall sa Tagaytay, puno ng mga bata at pamilya. Ito ang Emily’s Hope Foundation.

Nasa gitna si Mark, hindi na nakasuot ng mamahaling amerikana kundi simpleng t-shirt na may tatak ng foundation. Tumatawa siya habang namimigay ng regalo.

Sa gilid, nandoon si Anna, maayos na ang pananamit, may hawak na clipboard, tinatapos ang kanyang degree. At si Jaime, tumatakbo kasama ang ibang bata, masigla at malusog.

Lumapit si Jaime kay Mark. “Tito Mark! Merry Christmas!”

Binuhat siya ni Mark. Tumingin siya sa langit, sa mga bituin na kumikislap sa malamig na hangin ng Tagaytay.

“Merry Christmas, Jaime,” bulong ni Mark. “At Merry Christmas, Emily.”

Ang Pasko ay hindi tungkol sa mga regalong nakabalot sa ginto. Ito ay tungkol sa mga pusong dating wasak na muling nabuo dahil sa pagmamalasakit ng isang estranghero. Minsan, ang himala ay hindi bumababa mula sa langit—nakakasalubong natin ito sa isang waiting shed, sa gitna ng ulan, naghihintay na papasukin sa ating buhay.