KABANATA 1: Ang Hindi Inaasahang Eksena sa Parking Lot

Huminto ang mundo sa labas ng Supermart, isang lumang grocery sa gilid ng mataong kalsada sa Quezon City. Ang ingay ng mga jeepney at busina ay tila namatay nang huminto ang isang makintab na itim na Mercedes-Maybach sa tapat mismo ng sira-sirang bangketa. Ito ay isang lugar kung saan ang mga tricycle at lumang sasakyan ang hari; ang makakita ng ganitong klaseng sasakyan ay tila isang panaginip.

Walang nakakaalam kung ano ang mangyayari. Bumukas ang pinto ng kotse. Bumaba ang isang babae. Matangkad, nagniningning, at umaapaw ang kapangyarihan sa bawat hakbang. Nakasuot siya ng cream-colored jumpsuit na halatang gawa ng sikat na designer. Ang kanyang red-soled heels ay tumutunog ng matalim sa sementadong daan—tak, tak, tak. Ang kanyang buhok ay nakapusod nang maayos, walang hibla na naliligaw.

Isang Cartier na relo ang kumislap sa ilalim ng matinding sikat ng araw sa Pilipinas, kaya’t napapikit ang ilang mga tambay at tindero sa gilid.

Siya si Margarita “Marga” Elizalde. Kilala siya ng lahat. Ang Tech Tycoon, ang nagtatag ng Vidian Solutions, ang mukha sa pabalat ng mga negosyo magazine, at tinaguriang “Iron Lady” ng Makati Business District. Ang babaeng pinapangarap ng bawat ina na maging katulad ng kanilang anak. Ang babaeng gustong makausap ng mga pulitiko at negosyante kahit limang minuto lang.

Ngunit ngayon, wala si Marga dito para sa isang meeting. Wala siya dito para sa interview. Naglalakad siya nang diretso patungo sa isang janitor.

Ang lalaki ay nakatayo sa tabi ng mga shopping cart, hawak ang isang walis-tingting, nagwawalis ng mga tuyong dahon at upos ng sigarilyo sa bangketa. Ang kanyang asul na uniporme ay kupas na at gusot-gusot. Ang kanyang buhok ay magulo, tila ilang araw nang hindi nasusuklay. Ang kanyang balbas ay tumutubo na, hindi mahaba para maging “style”, pero hindi rin malinis. Ang kanyang mga mata ay malalim, nakatingin sa lupa na parang ayaw niyang makita ang mundo.

Napatingin siya nang marinig ang tunog ng takong. Gulat. Takot. Walang sinuman ang lumalapit sa kanya nang kusa, lalo na ang isang babaeng galing sa langit tulad nito.

Huminto si Marga sa harap niya, wala pang isang metro ang layo. Ngumiti siya—hindi ang ngiting pang-camera, kundi isang ngiting malumanay, mainit, at totoo.

“Ako si Marga,” sabi niya sa Tagalog na may halong class pero ramdam ang sinseridad.

Napakurap ang lalaki. “Roman,” sagot niya, ang boses ay paos dahil sa madalang na paggamit. “Roman Bautista po.”

Pagkatapos, bago pa man makahinga ang sinuman, sinabi ni Marga ang isang bagay na yumanig sa buong parking lot.

“Matagal na kitang pinagmamasdan, Roman,” sabi ni Marga, matatag ngunit malambing. “Sa nakalipas na tatlong linggo, pumupunta ako dito halos araw-araw. Nakita ko kung paano ka makipag-usap sa mga customer—hindi dahil trabaho mo lang, kundi dahil nakikinig ka talaga. Nakita ko kung paano mo tinuruan ang batang ‘yun sa math nang matiyaga. Narinig kitang nakikipag-usap sa warehouse manager tungkol sa data at algorithm na parang buong buhay mo ay nasa mundong iyon.”

Kumabog ang dibdib ni Roman. Hindi niya alam kung nananaginip siya.

“Hindi ko alam kung sino ka noon, kung saan ka galing, o bakit ka nandito,” dagdag ni Marga, ang boses ay nanginginig sa emosyon. “Pero naniniwala ako… naniniwala akong hindi ka nababagay sa lugar na ito. Kailangan mo lang ng pangalawang pagkakataon.”

Tumigil ang oras. Huminga nang malalim si Marga. Tinitigan niya si Roman sa mata.

“Gusto kong itanong sa’yo ang pinakamabaliw na tanong sa buhay ko.” Huminto siya sandali. “Pakakasalan mo ba ako?“

Ang kalye ay tila tumigil sa paghinga. Isang lola na nagtutulak ng kariton ang napatigil. Ang mga tricycle driver ay napanganga. Ang mga empleyado sa loob ng Supermart ay nakadikit ang mukha sa salamin.

Bumagsak ang panga ni Roman. Ito ay dapat na isang prank, isang palabas sa TV, o trip ng mga mayayaman. Mapait siyang ngumiti.

“Ma’am, kung seryoso kayo,” sabi niya nang mahina, “Pumasok kayo sa loob. Bumili kayo ng singsing. Lumabas kayo, lumuhod, at tanungin niyo ako ulit nang parang totoo.”

Nagbulungan ang mga tao. “Baliw ba siya?” “Tinatanggihan niya ang bilyonaryo?”

Pero hindi natinag si Marga. Tumalikod siya at pumasok sa supermarket. Limang minuto ang lumipas, lumabas siya. Hawak niya ang isang maliit na kahon. Binuksan niya ito. Sa loob ay ang pinakamahal na singsing na tinda sa jewelry section ng grocery—hindi ito Cartier, pero kumikinang ito.

At sa harap ng dose-dosenang tao na naglalabas na ng kanilang mga cellphone para mag-live, lumuhod ang “Iron Lady” ng Pilipinas sa maalikabok na semento ng Quezon City.

“Roman Bautista,” sabi niya, nanginginig ang boses. “Pakakasalan mo ba ako?”

Napaluha si Roman. Ang babaeng nasa langit, lumuhod sa lupa para sa kanya. Tumango siya. “Oo… Oo, magpapakasal ako sa’yo.”

KABANATA 2: Ang Lihim sa Likod ng Yaman

Para maunawaan kung bakit nangyari ito, kailangan nating bumalik sa tatlong linggo bago ang insidente.

Alas-otso na ng gabi sa opisina ni Marga sa ika-47 palapag ng isang skyscraper sa Makati. Nakatingin siya sa ilaw ng EDSA na parang dagat ng mga alitaptap. Kakatapos lang ng board meeting. Tumaas ang kita ng kumpanya. Pumirma ng kontrata ang mga investor mula Japan. Perpekto ang lahat sa papel.

Pero sa loob, wasak si Marga.

Tinignan niya ang litrato sa kanyang mesa. Si Chloe, ang kanyang limang taong gulang na anak, nakasuot ng princess dress. Ang ngiting iyon ang tanging dahilan kung bakit siya bumabangon.

Nag-vibrate ang phone niya. Mensahe mula kay Chloe: “Mommy, uwi ka na please? Miss na kita. Nagluto si Yaya ng sopas, pero gusto ko ikaw kasabay ko.”

Pumatak ang luha ni Marga. Ilang hapunan na ba ang pinalampas niya? Ilang school program? Naalala niya ang kanyang mga magulang, mga simpleng guro sa probinsya na namatay sa isang aksidente sa bus noong nagsisimula pa lang siya. Hindi man sila mayaman, puno ng pagmamahal ang bahay nila.

At si Daniel, ang kanyang asawa. Nawala ito tatlong taon na ang nakakaraan. Isang araw, umalis lang ito para bumili ng gatas at hindi na nakabalik. Walang bangkay, walang ransom demand, walang bakas. Bigla na lang naglaho. Iniwan siyang mag-isa kasama ang dalawang taong gulang na si Chloe.

Sa kabila ng bilyun-bilyong piso, pakiramdam ni Marga ay isa siyang makina na gumagawa ng pera, pero patay na ang puso.

Isang gabi, napadaan siya sa Supermart sa QC dahil nag-crave si Chloe ng mangga at ayaw niyang iasa sa katulong. Doon niya unang nakita si Roman.

Naka-upo ito sa sahig, tinuturuan ang isang batang umiiyak dahil kulang ang pambayad sa counter.

“Huwag kang umiyak, totoy,” sabi ni Roman. “Ganito ‘yan. Kung may bente pesos ka, at pito ang presyo ng candy, dalawa lang mabibili mo, may sukli ka pang sais. Math lang ‘yan. Logic. Huwag kang matakot sa numero.”

Natigilan si Marga. Ang boses na iyon—hindi iyon boses ng ordinaryong janitor. Boses iyon ng isang edukado, ng isang guro, ng isang analyst.

Sinimulan niyang imbestigahan si Roman. Gamit ang kanyang koneksyon, nalaman niya ang totoo. Si Roman Bautista ay hindi basta Roman Bautista. Siya ay dating Dr. Roman Bautista, isang Data Science genius na nagtapos sa UP Diliman at naging scholar sa MIT sa Amerika. Dati siyang consultant ng malalaking bangko.

Pero limang taon na ang nakakaraan, naglaho ang pangalan niya sa mundo ng korporasyon. Anong nangyari?

Naramdaman ni Marga ang isang koneksyon. Pareho silang nawawala. Pareho silang may butas sa puso. At nagpasya siyang gawin ang pinakamalaking sugal sa buhay niya.

KABANATA 3: Ang Pagbabagong Anyo

Balik sa kasalukuyan. Nasa loob na ng Maybach si Roman. Tahimik siya, yakap ang kanyang lumang backpack. Amoy leather at mamahaling pabango ang hangin.

“Saan tayo pupunta?” tanong niya nang mahina.

“Sa simula ng bago mong buhay,” sagot ni Marga.

Dinala siya ni Marga sa isang exclusive gentlemen’s salon sa Rockwell. Pagpasok nila, napatigil ang mga barbero. Isang gusgusing lalaki kasama ang Reyna ng Vidian Tech?

“Ayusin niyo siya,” utos ni Marga. “Lahat. Gupit, ahit, spa. Gusto ko makita ang totoong siya.”

Habang inaahitan si Roman, tumulo ang luha niya. Ang balbas na ito ang naging maskara niya sa loob ng limang taon. Ang pagtanggal dito ay parang paghuhubad ng kanyang kalungkutan.

Nang matapos, tumingin siya sa salamin. Hindi niya kilala ang lalaking nakatingin pabalik. Guwapo, matangos ang ilong, matalino ang mga mata. Bumalik ang anyo ng dating Dr. Roman Bautista.

Binigyan siya ng damit—isang tailored suit. Paglabas niya, napatayo si Marga. Ang janitor na kanina lang ay may hawak na walis, ngayon ay mukhang CEO na kayang pantayan ang sinumang negosyante sa Makati.

“Ikaw ‘yan,” bulong ni Marga. “Ang lalaking nakita ko sa likod ng alikabok.”

KABANATA 4: Ang Masakit na Kahapon

Dinala siya ni Marga sa kanyang mansyon sa Dasmariñas Village. Sinalubong sila ni Chloe.

“Hello po,” bati ng bata, medyo nahihiya. Lumuhod si Roman para maging kapantay ang bata. “Hello, Chloe. Ako si Tito Roman.” “Mabait ka ba?” tanong ng bata. “Susubukan ko,” sagot ni Roman na may ngiti.

Nang gabing iyon, sa veranda, habang umiinom ng alak, tinanong ni Marga ang matagal na niyang gustong itanong.

“Anong nangyari, Roman? Paano napunta ang isang henyo sa MIT sa pagwawalis ng kalsada?”

Huminga nang malalim si Roman. Ang sakit ay bumalik, sariwa pa rin.

“May asawa ako dati,” panimula niya. “Si Anna. At dalawang anak. Si Lucas at si Mia. Sila ang mundo ko. Perfect ang buhay namin. Naka-focus ako sa career ko, gusto kong yumaman para sa kanila.”

Nanginig ang kanyang kamay.

“Isang araw, nagplano kaming magbakasyon sa Palawan. Anniversary namin. Pero tinawagan ako ng kliyente ko. May emergency meeting. Sabi ko kay Anna, mauna na sila, susunod ako kinabukasan.”

Tumulo ang luha ni Roman. “Hinatid ko sila sa airport. Nagmamadali ako. Hindi ko man lang sila nayakap nang mahigpit. Hinalikan ko lang si Anna sa pisngi habang nakatingin ako sa cellphone ko. Kumaway si Mia, sabi niya ‘Bye Daddy!’ Kumaway lang ako.”

Tinakpan ni Marga ang kanyang bibig.

“Yung eroplanong sinakyan nila… nagka-problema sa makina bago makapag-landing. Bumagsak ito sa dagat.”

Humagulgol si Roman. Ang matipunong lalaki ay naging parang batang paslit sa tindi ng iyak.

“Wala ni isa ang nakaligtas, Marga. Ubos sila. Ang pamilya ko. Ang asawa ko, ang mga anak ko… lahat sila nawala dahil inuna ko ang trabaho. Kung sumama ako, baka patay na rin ako ngayon, pero mas gugustuhin ko pang mamatay kasama nila kaysa mabuhay nang ganito.”

Matapos ang libing, gumuho ang mundo ni Roman. Nawalan siya ng ganang mabuhay. Tinalikuran niya ang data science. Ibinenta ang lahat. Namuhay sa lansangan bilang parusa sa sarili.

“Kaya ako naging janitor,” sabi niya. “Dahil ‘yun lang ang kaya kong gawin. Maglinis ng kalat ng iba, habang hindi ko malinis ang kalat ng sarili kong buhay.”

Niyakap siya ni Marga. Mahigpit. Isang yakap na nagsasabing, hindi ka nag-iisa.

KABANATA 5: Ang Pagbangon at Ang Tunay na Tagumpay

Kinabukasan, dinala ni Marga si Roman sa Vidian Tech.

“Magsisimula ka na,” sabi ni Marga. “Director of Data Analytics.”

Maraming tumaas ang kilay. “Sino siya? Diba siya ‘yung nasa viral video na janitor?” bulungan ng mga empleyado. Si Mr. Tan, ang CFO, ay lantarang kumutya. “Marga, seryoso ka ba? Ang multi-million dollar project natin, ibibigay mo sa tagawalis?”

Pero sa unang meeting, pinatahimik ni Roman ang lahat.

Tinignan niya ang mga chart sa screen. “Mali ang projections niyo,” sabi niya nang kalmado. “Ang algorithm niyo ay nakabase sa lumang purchasing behavior. Kung gagamitin niyo ‘yan, malulugi ang kumpanya ng 50 milyon sa susunod na quarter.”

Tumayo siya at nagsulat sa whiteboard. Formula. Codes. Predictive Analysis. Sa loob ng 30 minuto, inilatag niya ang solusyon na hindi nakita ng buong team sa loob ng anim na buwan.

Natulala si Mr. Tan. “Paano mo nalaman ‘yan?” “Dahil nakikinig ako,” sagot ni Roman. “Ang data ay parang tao. Kung hindi mo papakinggan, hindi mo maiintindihan.”

Mula noon, hindi na siya tinawag na janitor. Siya na ang “Genius of Vidian”.

Pero ang tunay na tagumpay ay wala sa opisina. Nasa bahay.

Isang gabi, naabutan ni Roman si Chloe na umiiyak. “Bakit ka umiiyak, baby?” “Kasi wala akong Daddy sa Family Day bukas,” hikbi ng bata.

Umupo si Roman sa tabi niya. “Chloe, alam mo ba, may mga anak din ako dati. Nasa heaven na sila. At sigurado ako, gusto nilang maging masaya ako. Payag ka ba… payag ka bang ako muna ang maging Daddy mo bukas?”

Nagliwanag ang mata ng bata. “Talaga?” “Oo. At sa susunod na araw. At sa lahat ng araw.”

Niyakap siya ni Chloe. “Thank you, Daddy Roman.”

Sa sandaling iyon, naramdaman ni Roman na pinatawad na siya ng tadhana.

KABANATA 6: Ang Huling Tagpo

Makalipas ang isang taon, sa rooftop ng Vidian Tower, sa ilalim ng mga bituin.

Hindi na ito fake proposal. Hindi na ito palabas. Si Roman, suot ang kanyang tuxedo, ay lumuhod sa harap ni Marga.

“Marga, noong pinulot mo ako sa alikabok, akala ko naaawa ka lang. Pero binigyan mo ako ng buhay. Binigyan mo ako ng pamilya. Tinuruan mo akong tumibok ulit ang puso ko.”

May inilabas siyang singsing. Binili niya ito gamit ang sarili niyang sweldo, pinag-ipunan ng matagal.

“Ngayon, hayaan mong ako naman ang magtanong, hindi bilang janitor, kundi bilang lalaking nagmamahal sa’yo nang buong-buo. Margarita Elizalde, pakakasalan mo ba ako?”

Umiiyak na tumango si Marga. “Yes, Roman. Yes!”

Nagyakapan sila habang pumapalakpak si Chloe sa gilid.

Sa huli, hindi pera ang nagligtas sa kanila. Hindi talino. Kundi ang lakas ng loob na magmahal muli matapos madurog. Pinatunayan nila na kahit gaano kadumi, kahit gaano kasakit ang nakaraan, laging may pag-asa basta’t may isang taong maniniwala sa’yo.

WAKAS