Kabanata 1: Ang Prinsesang Nagtatago sa QC

Kung makikita mo ako sa mga kalye ng Quezon City, nakasuot ng simpleng maong at cotton na blusa, malamang ay iisipin mong isa lang akong ordinaryong Pilipina na nakikipagsapalaran sa ingay ng Maynila. Araw-araw, hinahatid ko ang mga bata sa Rainbow Kindergarten kung saan ako nagtatrabaho. Wala silang kaalam-alam na ang “Teacher Hazel” na kilala nila ay si Hazel Hernandez.

Oo, Hernandez. Anak ni William Hernandez, ang bilyonaryong nagmamay-ari ng kalahati ng mga skyscraper sa Makati at BGC. Pero pinili kong iwan ang marangyang buhay. Bakit? Dahil pagod na akong makakita ng mga taong lumalapit lang sa akin dahil sa pirma ng tatay ko. Gusto kong makahanap ng totoong pag-ibig—iyung taong mamahalin ako kahit wala akong dalang mansyon o mamahaling sasakyan.

Kabanata 2: Ang CEO at ang hamak na Teacher

Nakilala ko si Christopher Reyes sa school. CEO siya ng Reyes Tech, isang self-made billionaire. Pero nung una kaming magtagpo, habang nakaupo ako sa sahig at puno ng pintura ang mga kamay ko, hindi niya tinignan ang status ko. Tinignan niya ang puso ko.

Anim na buwan kaming nag-date sa mga simpleng karinderya, nanood ng sine sa mall, at nag-picnic sa Luneta. Hindi ko sinabi sa kanya ang totoo. Gusto kong malaman kung sapat na ba ang pagiging “Hazel” ko lang. At nung lumuhod siya para mag-propose, alam kong nahanap ko na ang lalaking hinihintay ko. Pero doon din nagsimula ang impiyerno ko.

Kabanata 3: Ang Mapanglait na Donya

Si Donya Patricia, ang nanay ni Christopher, ay ang tipikal na “Matapobre.” Sa unang dinner pa lang namin sa mansyon nila sa Forbes Park, tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa na parang dumi sa kalsada.

“Isang kindergarten teacher?” sabi niya, puno ng pangungutya. “Siguradong malaki ang pasasalamat mo at nabitag mo ang anak ko, ‘no? Mula sa maliit mong apartment, lilipat ka na sa palasyo.”

Hindi lang siya. Ang kapatid ni Christopher na si Kim ay laging nakangisi. Tuwing family gathering, ginagawa nilang topic ang pagiging “mahirap” ko. Gusto kong sumabog. Gusto kong sabihing kaya kong bilhin ang mansyong kinatatayuan nila, pero nangako ako kay Christopher na hindi ko gagamitin ang pangalan ng tatay ko para lang makakuha ng respeto. Pero mali pala ako. May mga tao talagang hindi marunong rumespeto kung wala kang perang maipakita.

Kabanata 4: Ang Gabi ng Kahihiyan sa Manila Hotel

Dumating ang 5th Wedding Anniversary ni Kim. Ginanap ito sa isang grand ballroom sa Manila Hotel. Lahat ng elite sa Pilipinas ay nandoon. Nakasuot ako ng isang simpleng cream dress. Akala ko, magiging maayos ang lahat.

Pero sa gitna ng selebrasyon, tinawag ako ni Donya Patricia. “Hazel, dahil sanay ka namang magsilbi sa mga bata, tulungan mo kaming mag-serve ng cake.” Isang malaking pang-iinsulto sa harap ng mga senador at negosyante.

Tumulong ako para iwas-gulo. Pero bago ko mahawakan ang plato, kumuha si Donya Patricia ng isang malaking slice ng cake at… BOOM! Isinubsob niya ito sa mukha ko. Sa harap ng lahat.

“Ay, clumsy ko talaga!” tawa niya. Pero kitang-kita sa mata niya ang galit. Si Kim naman ay agad na kinuha ang phone niya at vinideo ang hitsura ko habang tumutulo ang frosting sa mukha ko. Nagtawanan ang buong ballroom. Pakiramdam ko, gumuho ang mundo ko. Ang sakit. Hindi yung cake, kundi yung pagkatao kong tinapakan nila.

Kabanata 5: Ang Pagdating ng Leon

Biglang bumukas ang pinto. Dumating si Christopher. Nang makita niya akong dugyot sa cake at umiiyak, nagbago ang mukha niya. Naging nakakatakot ang aura niya. Kinuha niya ang mic at isinigaw ang katotohanang yayanig sa kanila.

“Akala niyo ba ay hamak na teacher lang siya? Ang babaeng hinamak niyo ay si Hazel Hernandez! Ang nag-iisang anak ni William Hernandez!”

Natahimik ang lahat. Ang tawa ni Kim ay naging gulat. Si Donya Patricia ay tila hihimatayin. At sa mismong sandaling iyon, pumasok ang tatay ko—si William Hernandez mismo, kasama ang kanyang mga bodyguard.

“Sino ang naglakas-loob na bastusin ang anak ko?” ang boses ni Dad ay parang kulog. Sa isang gabi, gumuho ang lahat para sa mga Reyes. Tinanggalan sila ni Dad ng mga board positions, kinansela ang mga business contracts, at naging usap-usapan sila bilang mga “Matapobre ng Taon.”

Kabanata 6: Ang Tunay na Yaman

Matapos ang gabing iyon, humingi ng tawad si Donya Patricia, hindi dahil nagsisisi siya, kundi dahil natatakot siyang maghirap. Pero hindi ko sila pinatawad agad. Ang respeto ay hindi binibili, ito ay pinaghihirapan.

Ngayon, kasama ko si Christopher sa aming sariling bahay. Hindi ko na kailangang magtago. Natutunan ko na ang tunay na yaman ay wala sa bank account, kundi sa tapang na manindigan para sa sarili at sa pag-ibig na kayang itaya ang lahat.