KABANATA 1: Ang Simula ng Panaginip

Ang pangalan ko ay Sofia. At kailangan kong ikwento sa inyo ang araw na nagwasak sa akin, at ang paghihiganti na bumuo sa akin muli. Pero para maintindihan niyo kung gaano katamis ang aking tagumpay, kailangan niyo munang maramdaman ang lalim ng aking sakit.

Nagsimula ang lahat limang taon na ang nakakaraan. Nagtatrabaho ako noon sa isang maliit na coffee shop sa Makati. 23 anyos, kakagraduate lang pero hirap makahanap ng trabaho, kumikita ng minimum wage, at nakatira sa maliit na apartment sa Mandaluyong kasama ang dalawang roommates. Hindi ako espesyal. Hindi ako mayaman. Isa lang akong simpleng Pilipina na lumalaban sa buhay.

Doon ko nakilala si Marco. Iba siya sa mga karaniwang customer. Nakasuot ng mamahaling suit, pero hindi mayabang. Magalang siya sa paraang bihira mo na lang makita ngayon. Naging routine na niya ang pagdaan tuwing umaga—black coffee at blueberry muffin. Ang mga simpleng kwentuhan namin habang ginagawa ko ang order niya ang naging highlight ng araw ko. Pinapatawa niya ako.

Tinanong niya ako tungkol sa pangarap ko, sa pamilya ko. Nakikinig talaga siya. Matapos ang tatlong buwan, inaya niya akong lumabas. Walang pag-aalinlangan, pumayag ako. Ang unang date ay nasundan ng pangalawa, pangatlo, hanggang sa naging kami na.

Anim na buwan na kami noong inamin niya ang totoo. Galing siya sa isang old rich family sa Pilipinas. Ang nanay niya, si Donya Esmeralda, ay nagmamay-ari ng mga real estate empire at mga building sa BGC at Makati. Tinago ito ni Marco dahil gusto niyang mahalin ko siya para sa kung sino siya, hindi sa kung ano ang mayroon siya. Naintindihan ko iyon. Mahal ko na siya, at wala akong pakialam sa bank account niya.

Sa loob ng dalawang taon, binuo namin ang isang magandang relasyon. Napakabait ni Marco. Trinato niya ako na parang prinsesa. Mahal na mahal din siya ng mga magulang ko. Ang tatay ko, na 30 taon nang taxi driver, ay laging nagbibiro na “masyadong gwapo at yaman” si Marco para sa akin. Ang nanay ko naman, na mananahi sa palengke, ay laging sinasabi na “Deserve mo ang sumaya, anak.”

Akala ko talaga may happy ending kami.

KABANATA 2: Ang Halimaw sa Mansyon

Nag-propose si Marco sa paborito naming spot sa Rizal, overlooking sa Manila skyline. Umiiyak ako sa tuwa nang sumagot ako ng “Oo.” Pero nang sabihin ni Marco sa nanay niya ang tungkol sa engagement, naglaho ang fairy tale.

Sumabog sa galit si Donya Esmeralda.

Tumanggi siyang makipagkita sa akin. Sinabi niya kay Marco na hiwalayan ako agad. Ang mga salita niya, na pilit na inamin sa akin ni Marco, ay tumatak sa puso ko: “Hindi ka magpapakasal sa isang hampaslupa. Ang babaeng ‘yan na taga-timpla lang ng kape at ang pamilya niyang dukha ay sisira sa imahe natin. Hindi ako papayag!”

Lumaban si Marco para sa amin. Noong una. Sa loob ng anim na buwan, nagmakaawa siya sa ina niya. Pero ginawang impyerno ni Donya Esmeralda ang buhay niya. Pinutol ang credit cards, tinakot na tatanggalin sa mana, at ipinaalala na lahat—bahay, kotse, pera—ay nakapangalan sa kanya.

Isang pirma lang, mawawala ang lahat kay Marco.

Pero lumaban pa rin si Marco, at mas minahal ko siya dahil doon. Hanggang sa isang araw, pinatawag siya sa mansyon sa Forbes Park. Pagbalik niya, iba na siya. Nakangiti, pero may lungkot sa mga mata na hindi ko mabasa.

“Pumayag na si Mommy,” sabi niya sabay yakap sa akin. “Sabi niya pwede na tayong magpakasal. Siya na daw ang bahala sa lahat. Ibibigay niya ang dream wedding natin.”

Dapat naghinala na ako. Dapat tinanong ko kung bakit ang babaeng galit na galit sa akin ay biglang bumait. Pero bata pa ako, tanga sa pag-ibig, at desperadong matanggap.

KABANATA 3: Ang “Dream” Wedding

Sinimulan agad ni Donya Esmeralda ang pagpaplano. Pinili niya ang pinakamahal na hotel sa Pasay. Siya ang gumawa ng guest list—300 katao, lahat ay mga pulitiko, business tycoons, at mga alta-sosyedad na hindi ko kilala. Wala akong say sa dekorasyon, sa pagkain, sa lahat. Tuwing may isasuggest ako, ngingiti lang siya nang mapakla at sasabihing, “Hija, hayaan mo na ako dito. Hindi mo naiintindihan ang mundo namin.”

Kinakabahan ang mga magulang ko. Ang kasal ay sobrang layo sa nakasanayan namin. Nanginginig ang kamay ni Tatay nang isukat niya ang nirentahan naming Barong Tagalog. Si Nanay naman, pilit na naghahanap ng disenteng bestida sa Divisoria na magmumukhang elegante.

“Anak, sigurado ka ba dito? Ibang klase ang mga taong ‘to,” bulong ni Tatay. Niyakap ko siya. “Tay, para sa akin ‘to. Mahal ko si Marco. Ayos lang ang lahat.”

Dumating ang araw ng kasal. Nag-book lang kami ng murang hotel malapit sa venue dahil hindi namin afford ang rates sa luxury hotel kung saan gaganapin ang kasal.

Pagdating namin sa venue, halos hindi ako makahinga. Napakaganda. Crystal chandeliers, imported na bulaklak, ginto ang mga palamuti. Ang mga bisita ay nagniningning sa mga alahas at designer gowns. Ramdam ko ang pagliit ng mga magulang ko. Ang tingin ng mga kaibigan ni Donya Esmeralda sa amin ay puno ng panghuhusga.

Sinalubong kami ni Donya Esmeralda sa entrance. Suot niya ay isang royal blue gown na mas mahal pa yata sa bahay namin. “Welcome,” sabi niya, pero ang boses niya ay parang asido. “Welcome sa mundo namin. Subukan niyong huwag humawak sa kung saan-saan, baka makabasag kayo.”

Namula si Nanay sa hiya. Hinawakan ko ang kamay niya nang mahigpit.

KABANATA 4: Ang Pagluhod

30 minutes bago ang seremonya, pumasok si Donya Esmeralda sa bridal room. Kasama niya ang assistant niya at nilock ang pinto.

“May kailangan tayong pag-usapan,” sabi niya sabay labas ng folder. “Isang tradisyon ng pamilya.”

Ipinaliwanag niya na sa pamilya nila, ang mga bride na galing sa “mababang antas” ay kailangang magpakita ng matinding pagpapakumbaba bago tanggapin. Kumabog ang dibdib ko.

At doon niya sinabi: “Gusto kong gumapang ka sa aisle palapit sa altar.”

Tumawa ako. Akala ko nagbibiro siya. Sobrang absurd. Pero seryoso ang mukha niya.

“Hindi ko gagawin ‘yan,” matigas kong sabi. “Nababaliw na po kayo.”

Ngumiti siya nang nakakatakot. “Kung ganoon, walang kasal na magaganap. Sasabihin ko sa 300 bisita na naglayas ka. Isipin mo ang kahihiyan ng mga magulang mo. Ang layo ng byahe nila, nagrenta pa ng damit, tapos uuwi lang luhaan?”

Tinawagan ko si Marco. Tumakbo siya papunta sa amin. Inasahan kong ipagtatanggol niya ako. Inasahan kong sasabihin niya sa nanay niya na sumosobra na ito.

Pero nakita ko siyang bumigay.

Hinarap siya ni Donya Esmeralda. “Mamili ka ngayon, Marco. Ang negosyo, ang mana, ang kinabukasan mo, o ang babaeng ito? Suwayin mo ako at palalayasin kita nang walang dala. Magiging pulubi ka mamayang gabi.”

Namutla si Marco. Tumingin siya sa akin nang may guilty eyes, at doon ko nakita ang sandaling pinili niya ang pera kaysa sa akin.

Humarap sa akin ang Donya. “Naghihintay ang mga bisita. Magdesisyon ka na.”

Inisip ko ang mga magulang ko sa labas. Sobrang proud sila. Kung aatras ako ngayon, mapapahiya sila. Kung gagawin ko ang gusto ng matanda, matatapos din ito at magiging asawa ko na si Marco. ‘Yun ang akala ko.

“Sige,” bulong ko habang tumutulo ang luha. “Gagawin ko.”

Nagsimula ang musika. Bumukas ang pinto. 300 ulo ang lumingon. At sa halip na maglakad, lumuhod ako sa aking puting wedding dress at nagsimulang gumapang.

Gasgas ang tuhod ko sa magaspang na carpet. Narinig ko ang singhap ng mga tao. May naglabas ng phone. May nag-video. Ang haba ng aisle. Habang gumagapang ako, naririnig ko ang tawanan ng mga kaibigan ni Donya Esmeralda. “Ang cheap,” * “Walang dignidad,”* “Desperada.”

Pero patuloy akong gumapang dahil akala ko may naghihintay na asawa sa dulo.

Nang nasa kalagitnaan na ako, nagsalita si Donya Esmeralda sa mic. “Saksi ang lahat sa pagpapakumbaba ng babaeng ito. Alam niya ang lugar niya, gumagapang para makapasok sa pamilya namin.”

Mas lalong lumakas ang tawanan. Hiyang-hiya ako. Umiiyak na ako habang gumagapang.

Pagkatapos, dinagdag niya ang mga salitang dumurog sa akin nang tuluyan: “At kilalanin natin ang kanyang mga magulang. Isang driver at isang mananahi. Nakakatuwa. Para silang mga daga na galing sa kanal na sinusubukang pasukin ang palasyo.”

Narinig ko ang hagulgol ng Nanay ko. Nakita ko si Tatay na inaalalayan si Nanay na himatayin na sa upuan.

Nakarating ako sa altar, dumudugo na ang tuhod ko. Sinubukan akong tulungan ni Marco, pero pinalo ng nanay niya ang kamay nito. “Wag mo siyang hawakan!”

Tumingin sa akin si Donya Esmeralda at ngumiti nang demonyo. “Actually, nagbago ang isip ko. Hindi karapat-dapat ang babaeng ito para sa anak ko. Security! Ilabas ang mga basurang ito sa event ko.”

Hindi ako makapaniwala. Walang kasal. Ang lahat ng ito ay palabas lang para hiyain ako.

“Marco!” sigaw ko. “Gumawa ka ng paraan! Magsalita ka!”

Pero nakayuko lang siya habang hinihila ako ng mga security guard. Kinaladkad nila ang mga magulang ko. Tinapon kami sa labas ng hotel. Ako, sa sirang wedding dress, duguan ang tuhod. Ang tatay ko, umiiyak sa galit.

Pinagtinginan kami ng mga tao sa labas. May mga nakakita na sa live video sa social media. Tinuturo nila ako. “Siya yung Crawling Bride!”

Habang sakay kami ng taxi pauwi, paulit-ulit na nagsosorry si Nanay. “Patawad anak, kasalanan namin. Hindi tayo sapat.”

At wala akong masabi, dahil pinaniwalaan ko na rin na hindi kami sapat.

KABANATA 5: Ang Pagbangon mula sa Abo

Ang sumunod na anim na buwan ang pinakamadilim sa buhay ko. Nag-viral ang video. Naging meme ako. “The Crawling Bride.” Nawalan ako ng trabaho dahil pumupunta ang mga tao sa coffee shop para lang asarin ako.

Dahil sa stress, inatake sa puso si Tatay. Dinala namin siya sa PGH. Muntik na siyang mawala. Lubog kami sa utang. Habang nakatayo ako sa labas ng ospital, sa ilalim ng ulan, may napigtas sa loob ko.

Tama na ang pagiging biktima. Kinuha ni Donya Esmeralda ang lahat—dignidad ko, pangalan ko. Pero hindi niya kinuha ang buhay ko. Nangako ako sa sarili ko: Babangon ako. At pagbabayarin ko siya.

Nagtrabaho ako ng tatlong raket. Kumuha ako ng online courses sa gabi. Halos wala akong tulog. Sinimulan ko ang isang maliit na online business. Nabigo ako. Sumubok ulit. Nabigo ulit. Pero bawat kabiguan, naaalala ko ang tawa ng mga tao sa kasal. At lumalaban ako ulit.

Makalipas ang isang taon, napansin ng isang investor ang business model ko. Si Gabriel, isang 35-year-old tech billionaire na galing din sa hirap. Nakita niya ang apoy sa mga mata ko.

Tinulungan niya ako, hindi dahil naaawa siya, kundi dahil naniniwala siya sa akin. Hindi niya ako hinusgahan sa viral video ko. Sa loob ng isang taon, sumabog ang kumpanya namin. Mula libo, naging milyon ang kita.

Habang nagtatrabaho kami ni Gabriel, nahulog kami sa isa’t isa. Ibang klase ito kaysa kay Marco. Ito ay pag-ibig na may respeto. Nang mag-propose siya, nagpakasal kami nang simple, pribado, at totoo.

Naging Mrs. Sofia Valdez-Tan ako. Asawa ng isa sa pinakamayamang lalaki sa bansa.

Pero hindi ko nakalimutan ang Donya.

Nag-hire ako ng private investigators. At ang nalaman nila ay ginto. Ang imperyo ni Donya Esmeralda ay pabagsak na. Matagal na pala siyang nagnanakaw sa sarili niyang charity foundation para pondohan ang luho niya. Gumagawa siya ng fraud.

At ang taunang Charity Gala niya ay paparating na. Doon siya nagpapanggap na reyna. Doon ko siya tatapusin.

KABANATA 6: Ang Pinakamatamis na Paghihiganti

Nakakuha kami ni Gabriel ng VIP invitation. Hindi alam ni Donya kung sino si Mrs. Tan.

Bumili ako ng ebidensya mula sa investigators. Kinausap ko ang media. Naka-set up na ang lahat.

Dumating ang gabi ng Gala. Nakasuot ako ng gold gown na kumikinang, puno ng tunay na diyamante. Pagpasok namin sa ballroom, naramdaman ko ang kapangyarihan.

“Mr. and Mrs. Gabriel Tan,” anunsyo ng host.

Pagpasok namin, nabitawan ni Donya Esmeralda ang baso ng wine niya. Nabasag ito sa sahig. Namutla siya. Si Marco, na nasa tabi niya, ay mukhang losyang at miserable, napanganga nang makita ako.

Nagbulungan ang mga tao. Nakilala nila ako. Ang babaeng gumapang noon, ngayon ay reyna na.

Lumapit ako kay Donya Esmeralda nang nakangiti. “Hello, Donya. Long time no see.”

Nauutal siya. “Anong… anong ginagawa mo dito?”

“Isa akong VIP guest,” sagot ko nang mahinahon.

Lumapit ang security dahil utos ni Donya, pero hinarang sila ni Gabriel. “Hawakan niyo ang asawa ko at sisiguraduhin kong sa kulungan ang bagsak niyo,” banta ni Gabriel. umatras ang mga guards.

Umakyat ako sa stage at kinuha ang mic.

“Magandang gabi sa inyong lahat. Marahil kilala niyo ako.”

Sa likod ko, bumukas ang projector. Ipinakita ang video noong kasal ko. Ang paggapang ko. Ang pagtawa nila. Ang pang-aalipusta sa mga magulang ko.

Napasinghap ang lahat. Sumigaw si Donya, “Patayin niyo yan!” Pero walang gumalaw.

“Dalawang taon na ang nakakaraan, pinaluhod ako ng babaeng ito,” sabi ko habang nakaturo kay Donya. “Pero hindi yan ang dahilan kung bakit ako nandito.”

Nagbago ang nasa screen. Mga bank statements. Fake receipts. Offshore accounts.

“Ang charity na dinodonatan niyo ng milyon-milyon? Ninanakaw lang ni Donya Esmeralda ang pera. Ang pondo para sa mga may sakit na bata? Nasa bulsa niya.”

Pumasok ang mga NBI agents sa venue. Lumapit si Marco sa akin, umiiyak. “Sofia, sorry. Takot lang ako noon. Mahal pa rin kita.”

Tiningnan ko siya nang malamig. “Wala ka nang babalikan. Pinili mo ang pera kaysa sa akin. Ngayon, pareho kayong walang wala.”

Inilabas si Donya Esmeralda na naka-posas, hinihila ang kanyang gown, habang kinukunan ng media. Ang mga “kaibigan” niya ay pandidiri na ang tingin sa kanya.

Humarap ako sa mga tao. “Sa lahat ng tumawa sa akin noon, tignan niyo ako ngayon. Bumangon ako. At ang babaeng sumira sa akin? Siya naman ang mabubulok.”

Nagpalakpakan ang kalahati ng ballroom.

Makalipas ang tatlong buwan, nahatulan si Donya ng 8 taong pagkakakulong. Nawala ang lahat ng yaman nila. Si Marco, nagtatrabaho na lang bilang clerk, mag-isa at puno ng sisi.

Ako? Masaya kami ni Gabriel at ng mga magulang ko. Bumili ako ng karapatan sa video ng paggapang ko at ginagamit ko ito sa mga talk ko tungkol sa resilience.

Pinatay ko na ang babaeng gumapang noon. At mula sa kanyang abo, isinilang ang babaeng hindi na muling yuyuko kanino man.