Kabanata 1: Ang Gintong Kulungan

Narinig ko na naman ang pag-click ng seradura sa likod ko sa ika-730 na pagkakataon. Alam ko, dahil binibilang ko ang bawat araw, bawat oras sa loob ng basement na ito. Dalawang taon. 730 araw ng pader na semento, madilim na ilaw, at ang tunog ng tawanan mula sa itaas. Ang tawa niya, ang tawa ng kabit niya, ang tawa ng pamilya niya. Akala nila, durog na ako. Akala nila, isa lang akong tangang babae na nahulog sa isang gwapong ngiti at mamahaling mga suit.

Pero may isang bagay na hindi alam ni Mateo Montemayor at ng kanyang demonyong pamilya. Yung imperyong tinatamasa nila ngayon, yung milyun-milyong ginagastos nila na parang barya lang—sa akin ‘yon. Bawat sentimo. At ngayon, ang buong mundo nila ay guguho. Bago ko kayo dalhin sa bangungot na ito at ipakita kung paano ko sinunog ang kaharian nila, tatanungin muna kita: Naranasan mo na bang maliitin, makulong, at iparamdam na wala kang halaga? Kung oo, para sa’yo ang kwentong ito.

Ako si Sofia. At ipapakita ko sa inyo na ang pasensya ay hindi kahinaan. Ito ang pinakamatalim na sandata na pwede mong bitbitin.

Ibalik natin sa nakalipas na tatlong taon. Ako ay 28 anyos, nasa tuktok ng tagumpay. Itinayo ko ang NextGen Analytics mula sa wala. Kaming dalawa lang ng laptop ko, at isang idea na nagbago sa data security sa Pilipinas. $50 Million ang halaga ng kumpanya ko. Pinaghirapan ko ang bawat piso niyan sa pamamagitan ng walang tulog na mga gabi. Ang mga magulang ko, sina Tatay Kiko at Nanay Linda, ay naiyak sa tuwa. Habambuhay silang naging manggagawa para mapag-aral ako, at ang makita ang anak nila na nagtagumpay ng ganito, ito ang lahat sa kanila.

Doon ko nakilala si Mateo sa isang tech conference sa BGC. Matangkad, puno ng kumpiyansa, at may ngiting magpaparamdam sa’yo na ikaw lang ang tao sa kwarto. Iba siya sa mga tech guys na nakasanayan ko. Siya yung tipong “Old Rich”—lumaki sa Forbes Park, nag-aral sa ibang bansa, mahilig sa art at travel. Sa unang pagkakataon, naramdaman kong hindi lang ako isang CEO. Naramdaman kong babae ako na karapat-dapat mahalin.

Diyos ko, napakatanga ko.

Nung pinakilala ko siya kay Tatay, hinila ako ni Tatay sa gilid. “Anak,” sabi niya, “May reputasyon ang pamilyang ‘yan. Ang mga Montemayor, hindi sila nagtatayo ng negosyo, nang-aagaw sila.” Tinawanan ko lang si Tatay. Akala ko nagiging overprotective lang siya. Maling-mali ako.

Ang pagpasok sa pamilya Montemayor ay parang pagpasok sa lungga ng mga ahas. Si Doña Margarita, ang ina niya, ay tumitingin sa akin na parang dumi sa mamahalin niyang carpet. Si Don Arturo, ang ama, ay interesado lang kapag pinag-uusapan ang valuation ng kumpanya ko. At ang kapatid ni Mateo na si Cassandra? Binulong niya sa akin mismo sa kasal ko: “Hindi ka magiging tunay na Montemayor, hija. Wala kang dugong bughaw.”

Dapat tumakbo na ako noon. Pero bulag ako sa pag-ibig.

Kabanata 2: Ang Maskara ay Nahulog

Ang unang anim na buwan ng kasal namin ay isang dahan-dahang bangungot. Nagbago si Mateo. Ang lambing ay naglaho parang usok, at lumabas ang tunay na anyo niyang malamig at mapagkalkula. Sinimulan niyang kwestyunin ang desisyon ko sa kumpanya. Ipinakilala niya ako kay Jessica, ang kanyang “business partner.” Hindi ako tanga. Nakita ko ang tinginan nila. Ang mga hawak na tumatagal ng ilang segundo, ang mga inside jokes na hindi ako kasali.

Nung komprontahin ko siya, tinawanan niya lang ako sa mukha. “Paranoid ka lang, Sofia,” sabi niya. Pero tama ako. Nakita ko ang mga emails, ang resibo ng mga hotel sa Amanpulo at Hong Kong. Si Jessica ay hindi lang kabit. Matagal na silang magkarelasyon bago pa ako dumating. Ako lang ang interruption sa love story nila—o mas tamang sabihin, ang pera ko ang kailangan nila para sa love story nila.

Ang gabing sinabi ko kay Mateo na gusto ko ng divorce, ‘yon ang gabing natapos ang buhay ko. Nasa sala kami ng mansyon nila sa Forbes Park. Sinabi kong aalis na ako at dadalhin ko ang kumpanya ko. Ngumiti lang siya.

“Wala kang pupuntahan, Sofia,” bulong niya. Inabutan niya ako ng wine. Ininom ko. Bakit hindi? Asawa ko siya. Pinagkatiwalaan ko siya ng buhay ko.

Nagising na lang ako sa basement. Nakatayo si Doña Margarita sa harap ko, perpekto ang buhok, suot ang designer dress, at walang bahid ng awa sa mukha. “Dito ka lang, iha,” sabi niya na parang nag-uusap lang kami tungkol sa panahon.

Nakakadenas ang mga kamay ko sa tubo. Sumigaw ako hanggang sa dumugo ang lalamunan ko, pero soundproof ang pader. Planado nila ang lahat.

Kabanata 3: Ang Impyerno sa Ilalim

Ang sumunod na dalawang taon ay isang masterclass sa torture. Binibigyan nila ako ng kakarampot na pagkain, isang manipis na kumot, at isang balde. Bumibisita si Doña Margarita linggo-linggo para sabihin ang parehong bagay: “Pirmahan mo ang turnover ng kumpanya, at matatapos na ito.”

Bumaba si Don Arturo na parang nakikipag-negotiate lang ng deal. “Maging matalino ka, Sofia. Pirmahan mo na. Palalayain ka namin.” Dinadala naman ni Cassandra si Jessica minsan para pagtawanan ako. Suot ni Jessica ang mga damit ko, ang mga alahas ko, pati ang kwintas ng lola ko.

“Hindi ka minahal ni Mateo,” sabi ni Jessica habang hinihimas ang tiyan niya—buntis siya sa anak ng asawa ko. “Isa ka lang bank account na may magandang mukha.”

Pero hindi ako pumirma. Kahit isang beses. Dahil hindi nila alam ang tungkol sa biometric verification na nilagay ko sa ownership structure ng NextGen. Kailangan ang fingerprint at retinal scan ko. Kahit anong pirma, walang bisa kung wala ‘yon.

Samantala, sa itaas ng ulo ko, naririnig ko ang buhay nila gamit ang pera ko. Party, tawanan, selebrasyon. Inanunsyo ni Mateo na siya na ang nagpapatakbo ng NextGen. Nakabili si Cassandra ng tatlong luxury cars. Ginastos nila ang 750 Milyong Piso ng pera ko sa loob ng 18 buwan. Akala nila hindi sila mahahawakan.

Hindi tumigil ang mga magulang ko sa paghahanap sa akin. Pumunta sila sa mansyon ng mga Montemayor dalawang linggo matapos akong mawala. Narinig ko ang boses ni Nanay sa taas. Kumalampag ako, sumigaw, pero walang nakarinig. Masyadong makapal ang pader.

Pinalabas nila na nasa Singapore ako, nagpapalaki ng negosyo. Peke lahat ng emails. Peke ang updates. Pero alam ng Nanay ko sa buto niya na may mali. Nag-hire sila ng private investigator, pero malakas ang kapit ng mga Montemayor. Pulis? Binabayaran lang nila. “Matanda na ang anak niyo, hayaan niyo siyang magtrabaho,” sabi ng mga pulis.

Wala silang magawa, at ‘yon ang dumurog sa puso ko higit sa lahat.

Kabanata 4: Plan Phoenix

Pero hindi lang ang mga magulang ko ang pag-asa ko. Si Grace, ang best friend ko at co-founder, ay nakahalata. Napansin niya na ang mga desisyon sa kumpanya ay hindi galing sa akin. Kilala niya kung paano ako mag-isip.

Sa ika-14 na buwan, nagkamali si Cassandra. Lasing siya galing sa isang party at naiwan niya ang phone niya sa basement habang inaasar ako. Mayroon lang akong tatlong minuto bago mamatay ang battery. Nanginginig ang kamay ko, nag-send ako ng encrypted email kay Grace. Limang salita lang:

Prisoner Montemayor Basement. Start Phoenix.

Ang “Plan Phoenix” ay isang protocol na ginawa namin ni Grace noon pa man kung sakaling may mangyari sa isa sa amin. Naintindihan agad ni Grace. Hindi siya pumunta sa pulis dahil alam niyang hawak ng mga Montemayor ang batas. Sa halip, nag-ipon siya ng ebidensya.

Sa loob ng walong buwan, nakipagtulungan si Grace kina Tatay at Nanay nang palihim. Dinokumento nila ang bawat nakaw na pera. Ang mga pekeng kontrata ni Mateo. Ang luho ni Doña Margarita. Ang mga designer bags ni Cassandra. Unti-unti nilang binuo ang kaso.

Sa ika-22 na buwan, nagdesisyon ang mga Montemayor na magdaos ng malaking Charity Gala. Ia-announce daw ang 250 Milyong Pisong donasyon ng NextGen sa charity ni Doña Margarita (na dummy foundation lang pala). Inimbitahan ang lahat—mga pulitiko, business tycoons, media. Ito na raw ang koronasyon nila.

At nagdesisyon silang isama ako.

Ang plano: Turukan ako ng drogang pampakalma, isakay sa wheelchair, at sabihing may malubha akong sakit kaya hindi ako makapagsalita, pero gusto kong suportahan ang pamilya. Gusto nila akong iparada bilang tropeo.

Ang hindi nila alam, na-hack na ni Grace ang CCTV ng mansyon. May footage siya ng lahat. Ako na nakakadenas. Ang pananakit nila. Ang plano nila. Nakipag-ugnayan na rin siya sa NBI Cybercrime Division at Anti-Kidnapping Group.

Kabanata 5: Ang Pagbabalik ng Reyna

Noong gabi ng Gala, dinala nila ako sa taas. Masakit sa mata ang ilaw. Ang payat-payat ko, nakalawlaw ang gown na pinili ni Doña Margarita. Tinurukan nila ako ng sedatives, pero sa loob ng dalawang taon, naging immune na ako. Gising ang diwa ko. Nagpanggap lang akong tulog at mahina.

Ang ballroom ng Shangri-La ay napakaganda. Crystal chandeliers, champagne towers. Nasa wheelchair ako sa gilid ng stage. Si Mateo, naka-akbay kay Jessica na suot ang kwintas ng lola ko.

Biglang dumating ang mga magulang ko. Hindi sila imbitado, pero sumugod sila. Nakita ako ni Nanay at sumigaw. “Anak! Anong ginawa nila sa’yo?!”

Hinarang siya ni Doña Margarita. “Huwag kang gumawa ng eksena, Linda. May sakit ang anak mo.”

“Sinungaling!” sigaw ni Tatay.

Doon na ako kumilos. Gamit ang natitirang lakas na hindi nila alam na mayroon pa ako, inagaw ko ang microphone sa podium. Ang boses ko ay paos, basag, pero umalingawngaw sa buong ballroom.

“BIHAG AKO.”

Tumahimik ang buong mundo.

“Dalawang taon nila akong kinulong sa basement. Ninakaw nila ang kumpanya ko. Dinroga nila ako.”

Sumugod si Doña Margarita para agawin ang mic. “Baliw siya! Epekto ‘yan ng gamot!”

Pero tumayo ako mula sa wheelchair. Itinulak ko ito. “Nasa labas ang mga ebidensya.”

Sa sandaling iyon, kinonekta ni Grace ang laptop niya sa malaking screen ng stage. Biglang nag-play ang mga video. Ako na nakakadenas. Si Mateo na tumatawa habang binibilang ang pera ko. Si Doña Margarita na nag-uutos na huwag akong pakainin. Ang audio recording ng plano nilang patayin ako kapag nakuha na nila ang lahat.

Bumukas ang mga pinto at pumasok ang NBI team, kasama ang SWAT.

Sinubukan tumakbo ni Mateo pero dinamba siya ng tatlong ahente. Si Doña Margarita ay nagtitili, “Hindi niyo ba ako kilala?! Montemayor ako!” Si Don Arturo, parang estatwang namutla. Si Jessica, nahuli sa exit.

Niyakap ako ni Nanay at Tatay. Doon lang ako bumigay. Umiyak ako nang umiyak sa balikat ng tatay ko habang pinoposasan silang lahat.

Kabanata 6: Ang Bagong Simula

Ang sentensya ay ibinaba makalipas ang tatlong buwan. Habambuhay na pagkakakulong para kay Mateo, Doña Margarita, at Don Arturo. 20 taon kay Cassandra at Jessica. Kinuha ng gobyerno ang lahat ng ari-arian nila para bayaran ang danyos sa akin.

Ang mansyon sa Forbes Park kung saan ako kinulong? Akin na ngayon. Pero hindi ko tinirhan. Ginawa ko itong “Bahay ni Sofia”—isang shelter para sa mga kababaihang biktima ng pang-aabuso at human trafficking. Ang basement kung saan ako nagdusa, ginawa kong memorial.

Ngayon, nakatayo ako sa opisina ko sa NextGen. Mas malakas ang kumpanya kaysa dati. Pero hindi ‘yon ang mahalaga. Ang mahalaga, tuwing Linggo, kasama ko sina Nanay at Tatay na kumakain ng sinigang. Ligtas. Malaya.

Akala ng mga Montemayor, ang pagdurog sa akin ang magpapalakas sa kanila. Hindi nila alam, sa bawat araw na nag-survive ako, nagiging mas matibay ako. Nakita nila akong biktima. Ang hindi nila alam, hinahasa nila ako para maging sandata.

Kaya kung nasa madilim na sitwasyon ka ngayon, kung pakiramdam mo wala nang pag-asa, tandaan mo ito: Ang mga kaaway mo, madalas nahuhulog sa sarili nilang patibong. Kailangan mo lang maging matyaga. Mag-ipon ng lakas. At kapag dumating ang tamang oras, lumaban ka nang buong puso.

Ako si Sofia. At ito ang patunay na kahit sunugin ka nila, babangon at babangon ka mula sa abo.