Kabanata 1: Ang Sandali ng Poot sa Harap ng Hukom

Angelina POV

Ang mga salitang, “You may kiss the bride,” ay tumagos sa akin tulad ng isang aria—ang matamis na climax ng isang drama na matagal ko nang pinangarap. Pinirmahan na namin ni Benedicto Argente ang huling pahina ng aming kasunduan. Ang honeymoon ko, na pinaniwalaan kong magsisimula sa sandaling iyon, ay biglang naglaho.

Nanginginig ang aking mga labi mula sa pilit na ngiti na nagtago sa luha ng tagumpay. Matagal na panahon. Matagal ko nang pinangarap na makasal sa lalaking ito, at ngayon, ito na. Tumingala ako, ang mga mata ay nagningning, handa para sa pagtatapos ng aming wedding day—ang isang halik.

Ngunit nang magtagpo ang aming paningin, ang mundong pinangarap ko ay gumuho.

Walang pag-ibig. Walang kagalakan. Tanging ang galit—malalim, matalim, at napakalamig na poot—ang sumalubong sa akin mula sa mga mata ni Benedicto. Ang kanyang aura ay madilim, nakapaloob sa isang banta na mas mabigat pa sa mga pader ng silid na iyon. Alam ko ang pinagmulan ng kanyang galit: ang aking desire na pilitin siyang sumunod sa ultimatum ko.

“Are you happy now?”

Ang tanong niya ay hindi isang pagbati kundi isang uyam na tumusok sa aking kaluluwa. Lumapit siya, ang kanyang ngiti ay nakakatakot, tila nagtatago ng isang masamang balak.

“Maging masaya ka ngayon, Angelina. But remember, dinala mo lang ang sarili mo sa impiyerno. Huwag na huwag ka sanang magsisisi sa pinili mo. You can’t blame me either if you live in sorrow.”

Napalunok ako. Ang pag-asa ay naging takot nang bigla niyang hawakan ang aking braso nang mahigpit. Ang Argente’s Anger ay naroroon. Kung hindi dahil sa presensiya ni Judge Garcia, siguro ay baka natapos na niya ang buhay ko sa pamamagitan ng kanyang mga mata. Sa kanyang isipan, alam kong pinapatay niya na ako.

“You want my kiss?” Bulong niya, ang kanyang tinig ay malamig at nakakakilabot, kasabay ng isang nakakahiyang ngiti habang nakatingin sa naguguluhang hukom. “You kiss my ass, Annie.”

Bigla niya akong binitawan, halos hindi ako makatayo. Nanginginig ang aking mga tuhod. Nakakapit ako sa gilid ng mesa, ang bibig ko’y nakanganga habang pinapanood siyang umalis. Kinagat ko ang pang-ibabang labi ko hanggang sa magdugo, pilit pinipigilan ang pag-iyak, pero ang mga luha ko ay nag-unahan na sa pagbuhos.

“Are you okay?” nag-aalalang tanong ng Hukom.

Pinunasan ko ang aking mga luha at pilit na nagbalik ng ngiti, kahit pa ang aking puso ay durog na. Kinuha ko ang sertipiko ng kasal. “May pinagdadaanan lang po kami ng asawa ko, Mr. Garcia. Thank you for accommodating us.”

Pagsisinungaling. Pagpapanggap. Ginagawa ko ang lahat para iligtas ang sarili ko sa lantarang kahihiyan. Hindi lang ako napahiya; nasaktan ako dahil lantarang ipinakita ni Benedicto na kinamumuhian niya ako.

Hindi ko siya masisisi. Ako ang naglagay sa sarili ko sa sitwasyong ito. Pinilit ko siya.

“All I need to do is to make him fall in love with me.” Paulit-ulit ko itong sinasabi sa aking isip, isang mantra na dapat ay magpalakas sa akin. He will fall in love with me. Matututunan niya akong mahalin, at pahalagahan, just like how he treats Miriam.

Kabanata 2: Ang Pagbalewala at ang Unang Utos ng Asawa

Matapos akong magpaalam kay Mr. Garcia, lumabas ako ng gusali. Huminga ako nang malalim, pilit pinapalakas ang sarili para harapin si Benedicto. Ngunit laking sakit ang naramdaman ko nang paglabas ko, wala na siya. Ni anino niya, ni ang sasakyan niya, ay hindi ko na nakita. Ni hindi niya man lang ako hinintay.

Mapait akong napangiti. Siyempre. Of course. Pinaramdam niya na sa akin na wala akong halaga. Mabigat sa puso ang katotohanan na asawa niya lang ako sa papel.

Naglakad ako. Wala akong direksiyon, gusto ko lang takasan ang sakit. Nagtungo ako sa pinakamalapit na mall. Ayaw kong umuwi sa bahay namin. Pakiramdam ko, nasasakal ako doon, wala akong puwang. “They don’t need me there. They have their own life to live, problems to solve. Binalewala na lamang ako. Hangin akong hindi nila nakikita.”

Habang papasok ako sa mall, tumunog ang aking telepono. Isang bagong numero.

Nanginginig ang aking kamay nang basahin ko ang text. Ang sakit sa puso ko ay lalong lumala.

“You get what you want. Now come to the hospital. Give the bone marrow we need for Miriam.”

Ang mga luha na pilit kong pinigilan ay umagos na parang gripo.

Kailangan niya ako, oo. Pero para kay Miriam. Bakit niya pa ako iniwan kanina? Ganoon na ba niya kaayaw na makita kami ng iba na magkasama?

Niyaya ako ni Manong Security Guard na umupo. Namumutla daw ako. Totoo, kanina pa ako nahihilo, pero binalewala ko. Hindi ako nakatulog. Halo-halong emosyon, pangamba, at excitement ang nararamdaman ko. Pero may mas malalim na dahilan ako kaya ko ginawa ang lahat ng ito.

Narinig ko ulit ang notification ng text. Si Benedicto ulit. “Get here as soon as possible.”

Sa kabila ng pananakit ng ulo at pagkahilo, nagpatawag ako ng taxi. Hindi ako puwedeng maging mahina sa harap niya. I need to stand tall. Courage is what I have. I am courageous enough to make him marry me. I need to be more courageous to live with him.

Kabanata 3: Ang Ultimatum ng Diborsyo

Benedicto POV

“Clarence, prepare the papers and tell Miss Montenegro to come in my office.”

Nagpalipas siya ng isang linggo. Isang buong linggo para magpagaling pagkatapos ng bone marrow donation. Kung masama akong tao, hinayaan ko na lang siya. Pero hindi. Isa pa, kailangan pa siya ni Miriam. Magkatugma sila.

Inayos ko ang lahat. Ang procedure ay sikreto, tanging ako at ang doktor lang ang nakakaalam. Binayaran ko ang doktor nang higit sa sapat. Miriam will not know. Kilala ko si Miriam, napaka-prideful. Mas gugustuhin pa niyang mamatay kaysa tumanggap ng tulong mula kay Angelina, na alam niyang matagal nang umibig sa akin.

Habang naghihintay, binasa ko ang dokumento. Ang divorce papers. Kung akala ni Angelina ay nanalo na siya sa akin, nagkakamali siya. Pinagbigyan ko lang siya dahil sa buhay ni Miriam.

Isang mahinang katok. “Sir, nandito na si Miss Montenegro.”

Pumasok si Angelina, nakangiti nang maluwang, sumusulpot sa likod ni Clarence. Ang ngiti niya ay kumukulong parang apoy sa aking mga mata.

“She can smile all she wants. Tingnan ko lang kung kaya pa niyang ngumiti after I give her the documents.”

“Pinatawag mo daw ako, Benji,” masiglang bati niya.

“Stop calling me by that name!” bulyaw ko. “Hindi ko gugustuhin na magmula sa bibig mong ‘yan ang pangalan na ‘yan! Miriam gave me that nickname. No one can ever use it except her!”

Agad na nawala ang kanyang ngiti. Tama. Dapat siyang mamuhay sa kalungkutan.

Nang makalabas si Clarence, itinuro niya sa akin ang silya. Umupo siya. Tiningnan ko siya, at nakita ko na naman ang pilit na ngiti niya. Jamet!

“Don’t smile. It irritates me.”

Pero hindi na naman siya nakinig! Pinanatili niya ang ngiti, nagpapa-cute pa! Sandali akong natigilan. Ngayon ko lang siya talaga nakaharap nang masinsinan. I must admit, she’s cute. Pero agad kong sinaway ang aking sarili. Miriam is the most beautiful woman for me.

“Uy, huwag kang magalit palagi. Sige ka, tatanda ka kaagad. Smile always para laging bata tignan,” sabi niya, parang nanay.

Napuno ako ng iritasyon. Nilatag ko ang dokumento. “I don’t have much time to waste. Pupuntahan ko pa si Miriam. Read.”

Kinuha niya ang papel. Pinagmasdan ko ang kanyang reaksiyon. At nang i-flip niya ang pangalawang pahina—ang mukha niya ay namuti, ang ngiti ay naglaho.

“A-anong ibig sabihin nito?” tanong niya.

Ngumisi ako. “Surprise! I want you to sign that contract. I can divorce you right away if I want to, Angelina. Pinaburan pa rin kita dahil may isa akong salita.”

Naglakad ako papunta sa bintana. Ang tagumpay niya ay panandalian lamang.

“Sign it or leave it. But you don’t have a choice.”

Kabanata 4: Ang Isang Kondisyon

Angelina POV

Sign it or leave it. Hindi ako papayag na maging talunan. Ang kontratang iyon ay magpapawalang-saysay sa lahat ng pinaghirapan ko. Hindi ako papayag na basta-basta na lang akong i-divorce ni Benedicto.

“I have one condition.”

Kinuha ko ang ballpen na inabot niya. Sa halip na pumirma, nagsulat ako sa ibaba ng mga kondisyon niya. Ito ang tanging baraha ko. I will not give up so easily. I will give it a shot.

Inabot ko sa kanya ang dokumento. Kunot na kunot ang noo niya nang basahin iyon. At nang magbalik ang kanyang tingin sa akin, ang galit niya ay umabot na sa rurok.

“This is ridiculous!” sigaw niya.

Nangangatog ang aking mga tuhod. Ngunit pinalakas ko ang loob ko. Tumayo ako.

“You want our marriage to be a secret? Okay, walang problema ‘yan. We can do whatever we want to, hindi pinapakialaman ang isa’t isa. Gusto mong kasal lang tayo nang tatlong taon? Sige, papayag ako. Marami ang kondisyon mo, Benedicto. Iisa lang ang kondisyong nilagay ko diyan. Take or leave it.“

Tinalikuran ko siya. Naglakad ako, ngunit bago ako tuluyang makalabas, nagsalita ako nang hindi lumilingon. “Huwag mo rin akong gawing tanga, Benedicto. Hindi mo ako basta-basta maide-divorce nang wala akong pirma.”

At tuluyan na akong umalis.

Kabanata 5: Ang Pagbabalik ni Miriam

Pagod at nanghihina ako nang makarating sa bahay. Walang gana sa lahat.

“Oh, Angeline, nandito ka na pala. Tamang-tama. Paki-ayos mo nga ‘yung kuwarto ni Miriam. Mamaya, uuwi na siya.”

Bumaba si Mama, nakapustura. Hindi para sa kasal ko, kundi para sunduin si Miriam.

“Ma, pagod ako. Hindi ba kayo ni Nanay Saling?”

Hinawakan niya nang mahigpit ang aking braso. “Mag-isa na lang si Saling dito. Magluluto pa siya ng handa sa pagbabalik ni Miriam. Iisa na nga lang ang pinapagawa ko sa ‘yo, nagrereklamo ka pa? Aba, Angeline, wala kang naitutulong dito sa bahay, ha! Darating din kasi si Benedicto, ang fiancé ng kapatid mo.”

Masakit. Ang lalaking pinakasalan ko, ay pupunta sa bahay namin bilang fiancé ng kapatid ko.

Pumunta ako sa kuwarto ko, napahiga, at humikbi. I am an outcast. Simula bata, ganito na ang trato nila. Ang nag-iisang tao na tapat sa akin ay si Nanay Saling.

“Angie, nandiyan ka ba sa loob?” katok ni Nanay Saling.

Mabilis kong pinahid ang luha ko. Kailangan kong maging malakas.

“Mukhang pagod ka. Magpahinga ka na lang. Ako na ang bahalang maglinis sa kuwarto ni Miriam,” sabi niya nang pagbuksan ko siya.

“Tutulong ako, Nay. Saka na tayo magpahinga.” Ngumiti ako. Alam kong nag-aalala siya.

Pagkatapos kong magbihis, sinabi ko sa sarili ko: Wala akong kasalanang nagawa. I did what I did for love. Maiintindihan din ako ni Benedicto sa tamang panahon.

Hindi lang dahil mahal ko siya. There’s something more.

Ano kaya ang isinulat ni Angelina sa kontrata na labis na ikinagalit ni Benedicto? Anong buhay kaya ang mararanasan ni Angelina sa piling ng lalaking punong-puno ng galit at pagmamahal sa kanyang kapatid? Yan ang ating aalamin sa susunod nating kabanata.