Kabanata 1: Ang Tali ng Kasinungalingan

Sa natitirang katinuan sa aking isip, nagawa kong kumalas sa pagkakahalik ni Miriam.

“Benji,” mababanaag ang hinanakit sa mukha niya nang tingalain niya ako. “Ikaw, ayaw mo sa akin.”

Umiling ako. Puno ng pagmamahal na niyakap ko siya. Kahit pa nagpupumiglas siya dahil nasaktan ko siyang muli, hindi ko siya mapagbigyan sa gusto niyang mangyari. Mahal ko siya at lubos kong iginagalang. Pero kailangan ko siyang tanggihan nang paulit-ulit.

“Mahal kita, Riam.”

“Hindi mo ako mahal,” itinulak niya ako palayo. “Hindi mo talaga ako mahal. Ilang beses mo na ba akong tinanggihan nang ganito? Benji, hindi mo ba nakikita? Ipinagkakaloob ko ang sarili ko sa iyo!” aniya, naghihysterical, sumisigaw. Wala siyang pakialam kung marinig siya ng kanyang ina o ng kasambahay.

Umurong tuloy ako sa plano kong sabihin ang totoo. Kung ganito siya ngayon, paano pa kaya kung sasabihin ko sa kanya na ikinasal na ako sa kapatid niya? Kahit pa ginawa ko iyon para sa kanya, alam kong hindi niya iyon tatanggapin.

“Benji, hindi ba ako sapat na maganda para pagnasaan mo? Nagsawa ka na ba sa akin?” Bigla siyang huminahon, tila nagmamakaawa. Muling lumapit sa akin, idinantay niya ang palad sa aking dibdib, dahan-dahang hinahaplos iyon. Tumitig siya sa mga mata ko. May pagmamakaawa sa kanyang mga mata. “Benji, bakit?”

Hinawakan ko ang kamay niyang nasa dibdib ko saka siya giniya papunta sa kanyang kama. Pinaupo ko siya sa gilid niyon. Inabot ko muna ang kumot niya at ibinalabal sa katawan niya bago ako umupo sa tabi niya. Napalunok ako. Hindi ko masabi ang totoo.

“Gusto mong mag-aral sa ibang bansa, hindi ba?”

Kumunot ang noo niya, pero alam kong napukaw ang kuryosidad niya dahil sa pag-iiba ng ningning sa mga mata niya. “Ipadadala kita sa ibang bansa kung gusto mong ituloy ang fashion designing mo.”

Hindi siya makapaniwalang napatitig sa akin. Alam kong gusto niya iyon dahil matagal na niyang pangarap na makapag-aral sa ibang bansa. Alam kong napag-usapan na natin ito dati na aalis ka pagkatapos ng kasal natin. Kinuha ko ang kamay niya. “Riam, sweetheart, mag-focus ka muna sa pangarap mo.” Dinala ko ang kamay niya sa aking labi at hinalik-halikan iyon. “Isakatuparan mo ang pangarap mo. Susuportahan kita. Ito ang pinakamahusay na paraan.” Ang paalisin muna siya sa bansa nang hindi alam ang lahat. Sana’y pumayag siya. Ito ang magpapabawas sa aking pasanin.

Yumakap siya sa akin. Parang nabunutan ako ng tinik dahil mukhang mapapayag ko siya.

“May problema ba sa kumpanya mo?” Ang katanungan na iyon ang tila nagbukas pa ng isa pang kasinungalingan. Pero iyon na lang talaga ang makapagsasalba sa akin para hindi ko siya masaktan at maitago sa kanya ang tungkol sa amin ni Angelina.

“Oo, kailangan kong mag-focus doon. Kaya ipagpaliban muna natin ang kasal. Bigyan mo ako ng tatlong taon. Sa panahong iyon, dapat ay matupad mo ang pangarap mo.”

Tumahimik siya pagkatapos kong sabihin iyon. Hawak ko ang aking hininga habang naghihintay sa sagot niya. Sana’y pumayag siya. Ang hirap na kasing dagdagan pa ang patong-patong kong kasinungalingan.

“Riam, kung iyan ang gusto mo, Benji, sige, papayag ako. Alam kong masyado akong nagmamadali. Sorry.”

Umiling ako habang huminga nang maluwag. Bahagya ko siyang itinulak. Hinuli ko ang mga mata niya. “Gusto kong maging malusog ka. Kapag nandoon ka, hahanap tayo ng ibang doktor. Kailangan nating tiyakin na hindi magre-relapse ang kondisyon mo at malusog ka na para maging si Mrs. Sardente.”

Niyakap niya ako muli. Sa pagkakataong ito, isiniksik niya ang sarili sa akin. Hinayaan ko siya, kahit pa ramdam ko ang pag-iinit ng katawan ko dahil sa pagkakadaiti niya sa akin.

Kabanata 2: Ang Pang-akit ng Dilim

Pagkatapos naming mag-usap ni Miriam, nagpasya kaming mag-date sa labas. Bihis na siya nang lumabas kami sa kanyang kuwarto.

“Ma, aalis lang kami ni Benji para mag-dinner,” si Miriam ang nagpaalam.

“Naku, hindi niyo na kailangan magpaalam! Kahit nga hindi kayo umuwi rito ay okay lang,” ang pahayag ng mama ni Miriam. Pinagtulakan pa kaming umalis. Parang aalis din kasi ito dahil nakabihis.

Pinagsawalang-bahala ko ang pahaging nito. Alam kong isa siya sa nagsusulsol sa anak niya na akitin ako. Nagiging mas vicious siya. Kung hindi lang talaga ito ina ng babaeng mahal ko, baka nagawa ko na siyang ipahiya.

Inalalayan ko si Miriam papasok sa sasakyan. Gaya ng nakagawian, si Clarence ang nagmamaneho—ang assistant ko na tatango lang naman.

Nag-dinner kami sa isa sa sikat na Italian restaurants. Paborito ni Miriam ang pasta, at kung ano ang gusto niya, iyon ang nakukuha niya. Kumain kami, nag-usap, nagtawanan, gaya ng nakagawian namin. Minsan sa isang buwan, kailangan talaga naming magkaroon ng oras sa isa’t isa, lalo na sa aming mga special occasions gaya ng anniversary o birthday niya.

Tinapos namin ang gabi sa pagsasayaw habang yakap ang isa’t isa sa saliw ng mellow music.

“Na-miss ko ito,” bulong niya habang nagsasayaw kami. Nakangiti siyang tumitig sa mga mata ko.

“Alam ko. I’m sorry na na-miss natin ang ilang buwan na ginagawa ito.” Ilang buwan din talaga naming hindi nagawa iyon. Kailangan kong um-attend sa mga business meetings abroad. May ilang problema pa sa headquarters namin sa US at Australia. Tapos nagkasakit siya. Mahirap. Pero heto kami ulit. Magkayakap.

Gabi na nang ihatid ko si Miriam. Ayaw pa sana niyang umuwi pero nakumbinsi ko siya. Hindi na niya dapat ginagawa ang ginagawa niya noon—ang magpuyat at mag-party tapos uuwi nang madaling-araw.

Nakalingkis si Miriam sa akin nang magkasalubong namin si Angelina sa may hagdan. Halatang nagulat siya nang makita kami. Siya na rin ang umiwas at mabilis na bumaba. Hindi ko alam, pero sumunod ang tingin ko sa kanya.

“May problema, Benji?” tanong ni Miriam. Napansin niya ang tingin ko kay Angelina. Agad akong bumaling sa kanya at ngumiti.

“May ginawa ba si Angelina?” tanong niya, nag-aalala kung naging pasaway siya. “Maaari mo siyang i-fire, Benji.”

Medyo nagulat ako dahil hindi ko inaasahan ang sinabi niya. Siya naman ang nakiusap na ipasok ko doon ang kapatid niya.

“Wala naman, sweetheart. Nagtaka lang ako dahil late na ay aalis pa siya.” Napatingin pa ako sa aking relo. Talagang late na—11 ng gabi. “Saan iyon pupunta?”

“Huwag mo na siyang isipin, Benji. Ganyan naman siya palagi. Pupunta siya kung saan niya gusto. Ni hindi nga nagpapaalam kina mama. O baka may boyfriend na siya ngayon. Baka nagkikita sila nang gabi.” Tumawa si Miriam, parang nagbibiro.

Pilit akong ngumiti dahil akala ko talaga hindi niya narinig ang sinabi noon ni Angelina.

Boyfriend. Nagpanting ang mga tenga ko. Bakit tila hindi ko nagustuhan ang narinig ko?

Pagkatapos magpaalam kay Miriam, agad na rin akong umuwi. Habang nasa daan pauwi, nag-ring ang phone ko. Nang makita kong pinsan kong si Diego iyon, agad kong sinagot.

“Benedicto, nasaan ka? Pumunta ka rito sa Nightingale Club!” bungad niya kaagad sa akin.

“Late na,” sagot kong walang kagana-gana. “I’m tired.” Sa nangyari buong araw, pagod na pagod ako.

“Oh, come on, Benedict. Sabado bukas. Walang pasok. Pwede kang mag-party kahit minsan lang,” pamimilit nito.

Hindi ako sumagot. Napatingin sa akin si Clarence pero hindi rin nagsalita.

“Birthday ni Zira. Sa mga ganitong okasyon ka na lang namin makakasama kaya better be here,” dagdag ni Diego na parang pinagbantaan pa ako. Si Zira ay pinsan namin. Kagagaling lang niya sa ibang bansa. Hindi ko pa siya nakikita o nakakausap simula nang makauwi siya.

“I’m too busy.”

“Hihintayin ka namin dito. Okay? Kapag hindi ka dumating, babagabagin ka namin buong linggo,” sabi niya saka ako binabaan ng tawag. Hindi binigyan ng pagkakataon na makatanggi.

Malakas akong napabuntong-hininga. Kaya naman muling napasulyap sa akin si Clarence mula sa harap. Nagtatanong ang mga mata niya.

“Drive to the Nightingale Club, Clarence,” utos ko pagkatapos ng saglit na pag-iisip. Napagdesisyunan ko na lang na magsaya.

Dumating kami ni Clarence doon ay halos maghahating-gabi na. Inabot kami ng halos 30 minuto sa biyahe.

“Umuwi ka na, Clarence. Sila na ang bahala sa akin. O kaya tatawag na lang ako ng cab,” utos ko kay Clarence. Nakakahiya na rin dahil masyado nang gabi para sumama siya sa akin. Maaari ko siyang tanungin kung gusto niyang sumama, pero alam kong tatanggihan niya lang ako.

Pagkapasok sa loob, kaagad akong sinalubong ni Diego. “Buti naman at nandito ka na.”

Binigyan ko siya ng matalim na tingin na hindi naman niya pinansin. Wala siyang pakialam. Giniya niya ako papunta sa private room na okupado nila. Sa paglalakad namin, hindi ko mapigilang igala ang paningin ko. Palagi akong ganoon. Sinusuri ko ang aking paligid kahit saan ako mapunta.

Hindi nakaligtas sa paningin ko ang isang mesa doon. Isang lalaki—may cuff—ang may nilagay sa isang baso. Kunot ang noo ko na napahinto. Nang umangat ang mga mata niya sa akin, bigla siyang ngumisi. Itinuro pa niya ang daliri sa labi niya, sinasabing manahimik ako.

“Huwag mo na ‘yang isipin. Talamak dito ‘yan,” bulong ni Diego na nakatingin na rin pala sa direksiyong tinitignan ko. “May babae na naman na mapagsasamantalahan,” dagdag niya na napapailing.

Dumako ang paningin ko nang ibigay ng lalaki ang baso na nilagyan ng gamot sa isang babae. Napailing na lamang ako nang lagukin ng babaeng iyon ang inumin nang walang pag-aalinlangan.

“Tara,” muling yaya sa akin ni Diego, dahilan upang ihiwalay ko ang tingin sa mesang kinaroroonan ng lalaki. Napailing na lamang ako at muling sumunod.

“Benedict!” masayang bati sa akin ni Zira nang makita ako. Mabilis siyang lumapit sa akin at yumakap.

“Ang laki mo na, Annie,” natatawa siyang ginulo ang buhok ko na parang bata.

“Stop it,” tinabi ko ang kanyang kamay. “Hindi na ako bata,” reklamo ko.

Tinawanan niya lang naman ako sabay muling yakap sa akin. Mas matanda si Zira sa amin nang pitong taon—kaedad lamang niya ang kapatid kong babae na naka-base na sa US. Pero dahil nga mas matanda, parang bata kami kung ituring.

“Well, balita ko nga kay Diego, engage ka na daw. Bakit hindi mo sinama nang makilala ko naman?”

Sumimangot ako. “Kung aarte ka nang ganito, huwag na lang. Baka umurong pang pakasalan ako.”

Sabi ko naman na imbes na ikalungkot niya ay humalaklak pa siya. “Well, bulag siguro ang babaeng iyon kasi pakakasalan ka. Kung ako ang babae, baka tinakbuhan na kita,” pang-aasar niya sa akin.

Napailing na lang ako’t tumalikod para umalis. “Hep! Walang magwa-walkout. Ikaw talaga, kahit kailan pikon.”

Tinitigan ko siya nang matalim. Siya naman ay pumagitna sa amin ni Diego na nanonood lang naman kanina sa pagtawanan ako ni Zira. Well, kung nakisali pa siya, talagang lalayasan ko sila.

“Never mind, ngayon lang tayo nagkita-kita. Tama na ‘yan. Let’s party,” aniya. Inilahad ni Diego ang kamay, nagsasabing umupo na kami.

Umupo ako. Nasa gitna namin ni Diego si Zira. Nagkaroon kami ng tahimik na drinking session at manaka-nakang usapan ng kung anu-ano nang biglang nag-ingay sa kabilang private room.

“Mukhang lasing na ang mga nasa kabila,” sabi ni Diego.

Bumaling ako roon. Manipis lamang na dingding ang nakapagitan kaya naririnig sila. Nagsisigawan kasi ang mga nasa kabilang private room. Ewan ko kung nagkakasayahan ba o nag-aaway na. Wala akong pakialam. Ang gusto ko lang ay masarap na inumin at pagkain.

“Let’s order more food,” sabi naman ni Zira. Nakita niyang wala nang pagkain sa mesa namin. May pinindot siya para tawagin ang sinumang staff doon.

Ilang minuto din ang itinagal bago may kumatok. Naramdaman ko ang pagpasok ng kung sino doon. Hindi ko pinansin. Naka-focus lang ako sa pag-inom.

“Can I take your order, ma’am, sir?”

Mabilis na lumipad ang tingin ko sa nagsalita. Ilang beses ko pa lamang naman iyon naririnig dahil ilang beses ko pa lang kinausap at pinagtuunan ng pansin. Pero parang alam ng sistema ko. Boses pa lamang, kilalang-kilala ko na iyon.

Tama ako.

Medyo nagulat si Angelina nang magtagpo ang mga mata namin. Hindi niya rin inaasahan na nandoon ako. Ganoon din ako. Nagtaas-baba ang tingin ko sa kanya at sa kanyang kasuotan. Nakasuot siya ng uniform na medyo revealing. May maiksing skirt na suot niya. Nakasuot siya ng puting top at may suot na bow. Nakasuot siya ng apron na halos kasing haba lang ng suot niyang palda.

The heck, anong ginagawa niya dito? Pero kaagad din naman na sinagot ng kabilang kong isip iyon. Siyempre, nagtatrabaho siya. Kaya nga nandoon siya, hindi ba? Para kunin ang order nila? O baka sinusundan niya ako? Gago, paano susundan? E nauna pa itong umalis sa kanila sa bahay. At kakakaka-dating ko lang dito, na wala sa plano.

“Oh, you’re beautiful,” biglang bulalas ni Zira sa kanya.

Tumaas muli ang tingin ko sa mukha niya. Nakasuot siya ng make-up na medyo heavy. Pero tama si Zira. Maganda siya. Pero imbes na ma-impres ako, nakaramdam ako ng matinding iritasyon.

“Can I get your orders?” muli niyang tanong sa amin.

“Oh yeah, can we have…” Si Zira ang nag-order. Isinusulat iyon ni Angelina. Manaka-naka siyang napapasulyap sa akin, na para bang may gagawin akong masama. Ikinandal ko ang aking likod sa upuan habang hawak ang baso na may lamang alak. Sumimsim ako doon habang hindi tinatanggal ang mga mata kay Angelina, making her uncomfortable. Kitang-kita iyon sa kilos niya.

“‘Yun lang po ba?” paniniguro niya sa mga order ni Zira.

“Give us more drinks,” sabi ko naman na inihiwalay ang tingin sa kanya nang balingan ako.

“Sure,” sabi niyang tumalikod na papunta sa pinto.

“Kilala mo siya?” tanong ni Diego. Hindi pa man nakakaalis si Angelina. Napatigil pa nga ito. Baka gusto niyang marinig ang isasagot ko.

“Not an important one,” sagot kong nilakasan pa para marinig niya nang malinaw.

Tuluyan na siyang umalis. Nakataas ang kilay ni Zira nang balingan ako. Parang kina-question ang naging sagot ko. “Not important, ha?” Hindi ko pinansin ang sarkasmo sa kanyang tono.