Kabanata 1: Ang Pagbasura sa Labindalawang Taon

“Get out. Ayoko na makita ang pagmumukha mo. Brandon, parang awa mo na, huwag mong gawin ‘to. Get out! Lumayas ka sa pamamahay ko ngayon din!”

Ang boses ni Brandon ay dumagundong sa marble hallway ng aming bahay. Ramdam ko ang panginginig ng buong katawan ko habang hinahablot niya ang aking maleta at walang awang inihagis ito pababa sa hagdanan ng front porch. Nakatayo lang ako sa may pintuan, nanginginig, basang-basa ng luha, habang pinapanood ang aking mga damit na nagkalat sa driveway sa gitna ng malakas na buhos ng ulan.

Nakatayo sa likuran niya ang kanyang ina na si Diane, naka-krus ang mga braso at nakangisi ng nakakaloko. Ang kapatid naman niyang si Christine ay nakatutok ang cellphone, vinideo ako habang tumatawa.

Tatlong araw. Tatlong araw pa lang ang nakalilipas mula noong pinirmahan niya ang deal na nagkakahalaga ng $33 million (mahigit 1.8 Billion Pesos). Ang deal na ako ang naghanap. Ang deal na ako ang nagmakaawa para makuha niya. Ang deal na akala ko ay sasagip sa amin.

Pero heto ako ngayon, itinatapon na parang basura habang ang bago niyang girlfriend ay nakadungaw mula sa bintana ng living room, pinapanood ang pagguho ng mundo ko.

Ang hindi alam ni Brandon, at ang hindi alam ng sinuman sa kanila, ay sa loob ng 72 oras, tititigan niya ang isang pirma sa kontratang iyon at ang buong mundo niya ay guguho. Ito ay kwento ng pagtataksil, kalupitan ng pamilya, at ang pinakamatamis na paghihiganti na maririnig niyo. Maniwala kayo sa akin, kailangan niyong basahin ang bawat detalye nito dahil ang twist sa dulo? Chef’s kiss.

Ako si Maya. Kung tinanong mo ako 12 years ago kung hahayaan kong tratuhin ako ng ganito ni Brandon at ng pamilya niya, tatawanan lang kita. Isa akong marketing executive sa isang top firm sa Makati. May sarili akong condo, sariling sasakyan, sariling buhay. Ako yung babaeng planado na ang lahat.

Tapos nakilala ko si Brandon sa isang coffee shop. Meron siyang ngiti na nagparamdam sa akin na ako lang ang tao sa mundo. Sinabi niya sa akin ang mga pangarap niya, ang kanyang startup ideas, kung paano niya babaguhin ang tech industry. Nahulog ako nang sobra. Lahat naman tayo nagiging tanga kapag nagmamahal, ‘di ba?

Anim na buwan ang lumipas, nagpakasal kami. Doon ko nakilala ang pamilya niya.

Ang nanay niyang si Diane ay isang matangkad na babae na may matatalim na mata at mas matalim na dila. Mula sa sandaling tumapak ako sa bahay nila para sa unang family dinner, tinignan niya ako na parang dumi sa ilalim ng sapatos niya. Ang kapatid naman ni Brandon na si Christine ay mas malala. 25 years old na siya, nakatira pa rin sa magulang, at tinatrato ang kuya niya na parang diyos.

Pinaramdam nila sa akin na hindi ako sapat para sa precious Brandon nila. Pero mahal ko siya. Kaya ngumiti ako kahit ang sakit ng mga parinig nila. Tumango ako noong sinabi ni Diane na ang luto ko ay ‘di hamak na mas masarap ang kanya. Tumawa ako noong nag-joke si Christine na ang mga damit ko daw ay mukhang nabili sa tiangge.

Sa ilalim ng mesa, hahawakan ni Brandon ang kamay ko at ibubulong, “Huwag mo silang intindihin. Matatanggap ka rin nila.”

Spoiler alert: Hindi nila ako natanggap kailanman.

Kabanata 2: Ang Martir na Asawa

Ang unang startup ni Brandon ay bumagsak sa loob ng walong buwan. Umuwi siyang wasak na wasak at niyakap ko siya habang umiiyak. “Ayos lang ‘yan,” sabi ko. “Gagawa tayo ng paraan.”

At gumawa nga kami ng paraan. Kumuha ako ng extra freelance work. Ginastos ko ang savings ko. Noong naubos na ‘yun, nag-second job ako bilang waitress tuwing weekend. Ang mga magulang ko, pinahiram kami ng $20,000 (Halos 1 Million Pesos) mula sa retirement fund nila. Nangako si Brandon na babayaran namin sila agad kapag lumipad na ang next venture.

Pero bumagsak din ang sunod na negosyo. At ang sunod. Limang negosyo sa loob ng walong taon, at bawat isa ay nag-crash and burn. Bawat pagkakataon, nandoon ako para saluhin siya. Bawat pagkakataon, nagsakripisyo ako ng kaunti pa.

Sinuko ko ang marketing career ko kasi sabi ni Brandon kailangan niya akong mag-focus sa pagsuporta sa kanya full-time. Na-max out ko ang tatlong credit card sa pangalan ko dahil sira na ang credit score niya. Nangutang ako sa lahat ng kakilala ko, kasama na ang Tita Catherine ko na ilang taon ko nang hindi nakakausap dahil sa away pamilya.

At sa kabila ng lahat ng ito, tinatrato ako ng pamilya ni Brandon na parang personal na katulong.

Lumipat kami sa bahay ng magulang niya noong bumagsak ang ikatlong negosyo dahil hindi na namin afford ang renta. Sinigurado ni Diane na alam kong pabigat ako. Gigising ako ng 5:00 AM para magluto ng almusal para sa lahat.

Laging may puna si Diane sa itlog. Masyadong malasado, masyadong matigas, kulang sa asin, sobra sa asin. Si Christine naman, ihahagis sa akin ang marurumi niyang damit at sasabihing, “Kailangan plantsado na ‘yan mamayang gabi. Huwag mong susunugin gaya last time.”

Si Brandon? Uupo lang doon, kakain ng almusal na niluto ko, nag-i-scroll sa phone, at walang sasabihin.

Nagtrabaho ako ng night shift sa isang warehouse, umuuwi ng 3:00 AM, matutulog ng dalawang oras, at uulitin na naman ang cycle. Pagod na pagod ako. Nalalagas na ang buhok ko. Pumayat ako nang sobra na ang mga damit ko ay lumuluwang na sa akin. Pero lagi kong sinasabi sa sarili ko na magiging worth it din ang lahat kapag nagtagumpay na si Brandon.

Tapos dumating ang pregnancy test. Two pink lines.

Nakatitig ako sa bathroom mirror, nanginginig ang mga kamay, at sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, nakaramdam ako ng purong saya. Isang baby. Anak namin. Baka ito na ang fresh start na kailangan namin.

Sinabi ko kay Brandon noong gabing iyon. Inasahan kong magiging masaya siya. Sa halip, mukha siyang nainis. “Maya, hindi natin afford ang baby ngayon,” sabi niya habang hinihilot ang sentido. “Kailangan munang mag-succeed ng business ko. Pwede bang maghintay ka muna?”

Maghintay? Paano ka maghihintay sa pagbubuntis? Pero hindi ako nakipagtalo. Hindi ako kailanman nakipagtalo kay Brandon.

Tatlong linggo ang lumipas, nakunan ako. Nasa trabaho ako nang magsimula ang sakit. Dinala ko ang sarili ko sa ospital, tinawagan ko si Brandon mula sa ER. Hindi siya sumagot. Nag-iwan ako ng voicemail, basag ang boses ko, “Nawala ang baby.”

Nag-text siya pabalik makalipas ang dalawang oras: “Sorry. Nasa meeting. Late ako uuwi.”

Nang umuwi siya ng hatinggabi, binigyan niya ako ng awkward na yakap at sinabing, “Siguro ito ang pinakamabuti. Hindi pa naman tayo handa.”

Narinig ito ni Diane kinabukasan at sinabing, “Mabuti na rin ‘yan, at least hindi masisira ang figure mo.” Tumawa si Christine.

Dalawang taon na ang nakalipas mula noon. Dapat umalis na ako noon pa. Alam ko na ‘yun ngayon. Pero hindi ko ginawa dahil naniniwala pa rin ako kay Brandon. Naniniwala pa rin ako sa “amin.”

Kabanata 3: Ang Huling Pag-asa at ang $33 Million

Walong buwan na ang nakakaraan, lumapit sa akin si Brandon na may bagong pitch. Isang tech startup ulit, pero iba daw ito. Nangako siya na gagana ito. Kailangan lang niya ng major investor, isang tao na may totoong pera. Naubos na niya ang lahat ng contacts niya. Desperado na siya.

Doon ko naisip si Tita Catherine.

Kapatid siya ng nanay ko, isang brilliant na babae na yumaman sa venture capital. Hindi kami nag-uusap ng higit isang dekada, pero desperada na ako. Kaya tinawagan ko siya.

“Maya,” ang boses niya ay maingat pero hindi masungit. Nagkita kami sa isang maliit na cafe. Hindi ko siya nakita ng ilang taon pero mukha pa rin siyang elegante, at ang mga mata niya ay parang nakikita ang kaluluwa mo.

“Sabihin mo sa akin ang lahat, Maya,” sabi niya.

At sinabi ko. Sinabi ko ang tungkol sa mga negosyong bumagsak, ang dalawang trabaho ko, ang pagtira kasama ang pamilya ni Brandon. Sinubukan kong maging matatag, pero noong tinanong niya, “Masaya ka ba?” bumigay ako. Umiyak ako sa cafe na parang bata.

Hinawakan ni Catherine ang kamay ko at napansin niya ang mga pasa sa pulso ko—mga pasa mula sa pagbubuhat ng mabibigat na kahon sa warehouse. “Maya,” bulong niya. “Kailan ka huling inalagaan ng kahit sino?”

Hindi ako makasagot. Pumayag siyang tignan ang pitch ni Brandon.

Dalawang linggo ang lumipas, inimbita niya si Brandon at ang pamilya nito sa opisina niya. Hindi ako kasama. Sabi ni Diane, mas professional daw kung wala ako. Kaya naghintay ako sa bahay, naglilinis ng kusina, nagdarasal.

Pagbalik nila, nagniningning si Brandon. “Pumayag siya!” sigaw niya. “$33 Million, Maya! Mayaman na tayo! We made it!”

Nagdiwang ang pamilya. Champagne, mahal na pagkain. Sinubukan kong sumali sa sala pero tinaboy ako ni Christine. “Nagne-celebrate kami. Maglinis ka na lang sa kusina.”

Ginawa ko. Hinugasan ko ang mga pinggan habang pinapakinggan ang tawa nila, ang toast nila para sa tagumpay ni Brandon, tagumpay namin. Maliban sa hindi ako kasali.

Kabanata 4: Ang Babae sa Sofa

Kinabukasan, ibang-iba si Brandon. Malamig. Distant. Nang tanungin ko kung gusto niyang tumingin ng apartment—sarili naming bahay sa wakas—nagkibit-balikat lang siya. “Busy ako.” Umalis siya suot ang bagong suit na hindi ko alam na binili niya.

Hapon na nang may dumating na babae sa bahay. Bata, maganda, at nakasuot ng mamahaling damit. Pinapasok siya ni Diane na parang inaasahan siya.

“Maya,” tawag ni Diane. “Come meet Natalie. Business partner siya ni Brandon.”

Bumaba ako galing taas, pinupunasan ang kamay sa apron, at nanigas ako. Nakaupo si Natalie sa spot ko sa sofa, humihigop ng tsaa na tinimpla ni Diane para sa kanya. Hindi nagtitimpla ng tsaa si Diane para sa kahit sino.

“Hi,” sabi ni Natalie, nakangiti. “Ikaw siguro si Maya. Ang dami ko nang narinig tungkol sa’yo.” Ang tono niya ay parang nandidiri.

Nandoon din si Christine, nakatabi kay Natalie, nagtatawanan. Mukha silang komportable sa isa’t isa.

“Gaano mo na kakilala si Brandon?” tanong ko, pinipilit na huwag manginig ang boses.

Tumingin si Natalie kay Christine, tapos balik sa akin. “About two years now. Nag-meet kami sa party ni Christine.”

Dalawang taon. Magkasama kami ni Brandon ng 12 years, kasal ng 10, at ang babaeng ito ay nasa buhay niya ng dalawang taon. At alam ng pamilya niya. Alam nilang lahat.

Nang gabing iyon, kinompronta ko si Brandon. “Sino si Natalie?”

Hindi man lang siya mukhang na-guilty. “Girlfriend ko siya,” diretsahan niyang sagot. “Matagal na kami.”

Parang gumuho ang sahig sa ilalim ko. “Girlfriend, Brandon? Kasal tayo!”

“Not for much longer,” sagot niya.

Kinabukasan, tinawag niya ako sa sala. Nandoon ang buong pamilya. Si Diane, Christine, Natalie, at Brandon. May mga papeles sa coffee table. Divorce papers.

“I’m upgrading my life, Maya,” sabi ni Brandon, parang nagbabalita lang ng panahon. “Hindi ka na bagay sa buhay ko. You never really did.”

Tumango si Diane. “You were always just a placeholder, hija. Alam mo naman siguro ‘yun.”

“Akala mo ba talaga sapat ka para sa kuya ko? Look at you. You’re pathetic,” dagdag ni Christine.

Hindi ako makahinga. 12 years ng sakripisyo. At ganito lang matatapos.

“May 24 hours ka,” tuloy ni Brandon. “I-pack mo ang gamit mo. Dalhin mo lang ang kung anong dinala mo sa kasal na ‘to. Lahat ng iba pa, dito lang.”

“Pero ako ang nagbayad ng lahat,” bulong ko.

Tumawa si Brandon. “Patunayan mo. Lahat nakapangalan sa akin. Ang bahay, kotse, accounts. Wala kang pag-aari, Maya. Wala kang kwenta.”

Tumayo si Natalie at hinalikan si Brandon sa harap ko. Pumalakpak sila Diane at Christine.

Umakyat ako at nag-impake. Isang maleta. Nahanap ko ang mga litrato na tinago ni Brandon—pictures nila ni Natalie sa mga family gatherings na hindi ako inimbita. Habang nagpapakamatay ako sa trabaho, nagasaya sila.

Hatinggabi, kinaladkad ni Brandon ang maleta ko palabas. “Get out.”

At doon na nga nangyari ang eksena sa ulan. Pinalayas ako sa sarili kong tahanan habang tinatawanan ng pamilyang pinagsilbihan ko.

Kabanata 5: Ang Lihim ni Tita Catherine

Tatlong linggo akong wasak. Nakitira ako sa kaibigan kong si Jessica. Tinatawagan ako ng debt collectors. Gusto ko nang sumuko. Tumayo ako sa balcony ni Jessica isang gabi, iniisip kung gaano kadali tumalon para matapos na ang sakit. Pero hindi ko ginawa.

Tapos tumunog ang phone ko. Unknown number.

“Hello? Si Maya ba ito?” Isang boses ng babae. Professional. “Ako si Jennifer Park, attorney ng Westfield Capital Group. Kailangan mong pumunta sa opisina namin tungkol sa investment contract ni Brandon.”

Kinabahan ako. Baka idedemanda pa nila ako sa mga utang ni Brandon. Pero pumunta ako.

Pagpasok ko sa conference room, nakita ko siya. Si Tita Catherine. Nakaupo sa kabisera.

“Maya,” sabi niya at niyakap ako. Umiyak ako agad. “Sorry Tita, sinayang niya ang pera mo, hindi ko alam paano kita mababayaran.”

“Maupo ka, hija,” sabi ni Catherine.

Binuksan ni Atty. Jennifer ang isang makapal na folder. “Maya, may kailangan kaming ipaliwanag sa investment contract na pinirmahan ng asawa mo.”

Inilapag niya ang signature page. Nakita ko ang pirma ni Brandon, at sa itaas nito, ang pangalan ng investor: Catherine Morrison-Chen.

“Hindi ko maintindihan,” sabi ko.

“Maya,” sabi ni Tita Catherine. “Pinirmahan ko ang deal ni Brandon. Binigyan ko siya ng $33 Million. Pero naglagay ako ng special terms sa kontrata—mga terms na hindi binasa ni Brandon dahil sa sobrang kasakiman at katangahan niya.”

Binuklat ni Jennifer ang mga pahina. “Ayon sa contract, 40% ng kumpanya ni Brandon ay automatic na pag-aari ng ‘Founding Spouse Contributor.’ Ikaw ‘yun, Maya. Dinokumento namin lahat ng contributions mo.”

Pero hindi pa doon nagtatapos.

“May clause din dito,” tuloy ni Catherine, “na nagsasabing kapag nakipag-divorce si Brandon sa’yo sa loob ng 10 years mula sa pagpirma, ang ownership share mo ay magiging 70%.”

Inilabas ni Jennifer ang isa pang dokumento. “At ang clause na ito ay nagsasabing kung mapapatunayan na si Brandon ay nag-commit ng adultery, ang share mo ay magiging 85%.”

Inilapag niya ang mga litrato. Pictures nina Brandon at Natalie. May petsa. May oras. Alam ni Tita Catherine ang lahat.

“Ikaw ang may-ari sa kanya, Maya,” sabi ni Catherine. “Pinirmahan ni Brandon ang pagsuko ng buong buhay niya sa’yo, at wala siyang kaalam-alam.”

Ang bahay na pinalayas ako? Sa akin nakapangalan dahil sa bad credit ni Brandon noon. Ang kotse? Sa akin din.

“Anong gagawin ko ngayon?” tanong ko.

Ngumiti si Catherine. “Ngayon? Ngayon, bibisita tayo kay Brandon.”

Kabanata 6: Ang Resbak

Dalawang araw ang lumipas, pumasok ako sa bagong opisina ni Brandon. Nasa meeting siya kasama sina Natalie, Diane, at Christine. Nagtatawanan sila habang umiinom ng mamahaling kape.

Nang makita nila ako, namatay ang tawanan.

“Anong ginagawa mo dito?” sigaw ni Brandon. “Guard! Palabasin niyo ‘to!”

Pero pumasok si Tita Catherine sa likod ko, kasama ang mga abogado. Namutla si Brandon. Nakilala niya ang investor.

“Mr. Brandon, binasa mo ba ang investment agreement na pinirmahan mo?” tanong ni Atty. Jennifer.

“Syempre binasa ko! Standard ‘yan!”

“Kung ganun, alam mong kakabigay mo lang ng 85% ng kumpanya mo sa asawa mo.”

Katahimikan.

“Ano?” sigaw ni Christine. “Imposible ‘yan!”

Binasa ni Jennifer ang mga clause nang malakas. Bawat pangungusap, mas namumutla si Brandon. Inagaw ni Diane ang kontrata, nanginginig ang mga kamay.

“Tanga ka!” sigaw ni Diane kay Brandon. “Pinirmahan mo ‘to?! Hindi mo binasa?!”

Tumingin si Natalie sa akin, tapos kay Brandon. “So… wait. Wala talaga siyang pera?”

Humakbang si Catherine. “Ang bahay na pinalayas mo si Maya? Bahay ni Maya ‘yun. Ang kotseng gamit mo? Kotse ni Maya. Ang bank account na ginagastos mo? Kay Maya ‘yun. Lahat ng akala mong sa’yo, Brandon, ay pag-aari niya.”

Nagkagulo sila. Sinisigawan ni Diane si Brandon. Si Christine, umiiyak. Si Natalie, tahimik na kinuha ang bag niya at lumabas.

Tinignan ko si Brandon sa huling pagkakataon.

“May 24 hours ka para lumayas sa opisina ko at sa bahay ko,” sabi ko nang kalmado. “Dalhin mo lang ang kung anong dinala mo sa kasal na ‘to. Kung tama ang alaala ko… wala.”

Tumalikod ako at naglakad palabas.

Anim na buwan na ang nakalipas. Ibinenta ko ang kumpanya sa halagang $50 Million. Binayaran ko ang mga magulang ko nang may interes. Bumili ako ng bahay, nag-ampon ng batang babae, at may name-meet na akong bago—isang lalakeng mabait at nirerespeto ako.

Si Brandon? Nagtatrabaho sa electronics store, nakatira sa studio apartment. Si Diane ay naglilinis na ng bahay ng iba. Si Christine, call center agent na puro rant sa Facebook. Nagsisisihan silang lahat.

Nakita ko si Brandon minsan sa grocery. Payat. Mukhang pagod. Nagkatitigan kami. Akala ko magsosorry siya. Pero tumalikod lang siya at lumayo.

Tama lang.

Akala ni Brandon nagtatapon siya ng basura. Pero ang totoo, pinalaya niya ako. At sa kasakiman niya, ibinigay niya sa akin ang lahat.

Minsan, ang mga taong nagtatraydor sa atin ang nagbibigay ng pinakamagandang regalo: Ang Kalayaan.