Hatinggabi na nang lumapag ang eroplano ni Alexandre Mendez sa NAIA. Galing siya sa isang matagumpay na business trip sa Dubai. Ang biyahe na dapat ay tatagal pa ng ilang araw ay natapos nang mas maaga, at sa kauna-unahang pagkakataon, nakaramdam siya ng pananabik na umuwi.

Si Alexandre ay kilala sa mundo ng negosyo bilang isang “shark”—walang awa, matalas, at gagawin ang lahat para sa kita. Pero sa gabing ito, gusto lang niyang maramdaman ang init ng kanyang kama. Habang binabagtas ng kanyang sasakyan ang tahimik na kalsada papasok sa eksklusibong subdivision kung saan siya nakatira, napangiti siya. Iniisip niya ang magiging reaksyon ng kanyang mga kasambahay, lalo na si Nanay Rosa, ang kanyang matagal nang mayordoma na parang pangalawang ina na sa kanya. Siguradong magugulat ang mga ito.

Pero pagdating niya sa tapat ng kanyang gate, nawala ang ngiti sa kanyang mga labi.

Bukas ang gate.

Hindi lang basta bukas—nakabuyangyang ito. Kilala niya si Nanay Rosa; metikuloso ito sa seguridad. Hindi nito hahayaang nakabukas ang gate lalo na sa ganitong oras ng gabi. Isang kakaibang lamig ang gumapang sa batok ni Alexandre. Pinatay niya ang makina ng sasakyan at bumaba nang dahan-dahan.

Ang katahimikan sa paligid ay hindi payapa; ito ay nakakabingi. Yung klase ng katahimikan na parang may nagmamasid sa dilim.

Pumasok siya sa main door. Bukas din ito. Dito na nagsimulang kumabog ng mabilis ang dibdib ni Alexandre. “Nanay Rosa? Marina?” tawag niya, pero ang boses niya ay naging bulong lang na nilamon ng dilim ng malaking bahay.

Walang sumagot.

Umakyat siya sa second floor, ang bawat hakbang ay mabigat. Sinilip niya ang kwarto ng mga staff. Walang tao. Malinis, maayos, pero walang bakas ng buhay. Tila ba biglang naglaho ang lahat ng tao sa bahay.

Pagliko niya sa pasilyo papunta sa guest room, may naapakan siyang matigas na bagay. Isang laruang kotse. Ito yung paboritong laruan ng kambal na anak ni Marina, ang kanyang kasambahay. Sina Peter at Paul. Hindi kailanman nag-iiwan ng kalat ang mga bata sa pasilyo dahil takot silang mapagalitan.

Bakit nasa labas ito?

Ang pinto ng guest room ay nakasarado. Sinubukan niyang pihitin ang doorknob. Naka-lock. Kumatok siya nang malakas. “Marina? Kayo ba yan?”

Walang sagot, pero nakarinig siya ng impit na ungol. Tunog ng taong sinusubukan sumigaw pero hindi makasigaw.

Sa sobrang adrenaline, sinipa ni Alexandre ang pinto. Bumigay ang lock sa ikalawang sipa. At ang tumambad sa kanya ay isang eksenang hindi niya malilimutan habambuhay.

Sa liwanag ng buwan na tumatagos sa bintana, nakita niya si Marina. Nakatali ang mga kamay at paa nito sa headboard ng kama. Ang bibig ay may busal na tela. Sa tabi niya, ang kambal na sina Peter at Paul, na nanginginig sa takot, nakatali rin at puno ng luha ang mga mata.

“Diyos ko!” sigaw ni Alexandre. Agad siyang tumakbo palapit.

Nang makita siya ni Marina, lalong lumakas ang pag-iyak nito, halong takot at ginhawa. Mabilis na kinalagan ni Alexandre ang mga tali. Nanginginig ang kanyang mga kamay habang tinatanggal ang busal sa bibig ni Marina.

“Sir Alex… Sir Alex…” hagulgol ni Marina habang niyayakap ang kanyang mga anak. “Akala namin papatayin na kami…”

“Sino ang gumawa nito? Nasaan sila?” tanong ni Alexandre, ang galit ay nagsisimulang sumapaw sa kanyang takot. Akala niya ay simpleng akyat-bahay lang.

Ngunit umiling si Marina, puno ng takot ang mga mata. “Hindi sila magnanakaw, Sir. May… may tumawag sa telepono kanina. Isang boses na hindi ko kilala. Sabi niya, wag kaming aalis. Wag kaming tatawag ng pulis kung ayaw naming mamatay.”

“Tapos?”

“Dumating sila… tatlong lalaki. Naka-maskara. Tinali nila kami dito. Sir, wala silang kinuha kahit ano.” Tumingin si Marina nang diretso sa mga mata ni Alexandre. “Ang sabi nila… mensahe daw ito. Mensahe para sa’yo.”

Kumunot ang noo ni Alexandre. “Mensahe?”

“Sabi nung leader nila…” nanginginig pa rin ang boses ni Marina. “Sabihin daw sa’yo na hindi mo matatakasan ang nakaraan mo. Kailangan mong magbayad sa ginawa mo sa pamilya Tabarez.”

Parang binuhusan ng malamig na tubig si Alexandre.

Tabarez.

Isang apelyido na matagal na niyang ibinaon sa limot. Ricardo Tabarez. Ang may-ari ng isang kumpanyang pilit niyang binili—hostile takeover—limang taon na ang nakakaraan. Ginamit ni Alexandre ang lahat ng butas sa batas, lahat ng koneksyon, paraipitin si Ricardo hanggang sa wala itong magawa kundi ibenta ang kumpanya sa barya-baryang halaga. Nabalitaan niya na lang na inatake sa puso si Ricardo at namatay dahil sa depresyon, at ang pamilya nito ay nalugmok sa hirap.

“Ang sabi nila…” patuloy ni Marina, “Si Gabriel daw. Ang anak ni Ricardo.”

Biglang bumigat ang hangin sa kwarto. Alam ni Alexandre na hindi pa tapos ang gabi.

“Nandito pa sila?” tanong ni Alexandre.

Bago pa makasagot si Marina, isang boses mula sa dilim ng pasilyo ang sumagot.

“Nandito pa kami.”

Napalingon si Alexandre. Sa pintuan, nakatayo ang isang lalaki. Bata pa ito, siguro nasa early 20s. Payat, pero makikita sa tindig ang bigat ng dinadala. Wala na itong maskara. Hawak nito ang isang patalim, pero nanginginig ang kamay.

Ito si Gabriel.

Sa likod ni Gabriel ay dalawang lalaking nakamaskara pa rin, pero parang nag-aalangan na.

“Gabriel…” bulong ni Alexandre. Dahan-dahan siyang tumayo, iniharang ang sarili kina Marina at sa mga bata.

“Natatandaan mo pa pala ako,” mapait na ngiti ni Gabriel. “Akala ko sa sobrang yaman mo, nakalimutan mo na ang mga taong tinapakan mo para makarating ka diyan.”

“Gabriel, bitawan mo yan. Wala silang kasalanan,” mahinahong sabi ni Alexandre, kahit sa loob-loob niya ay gusto na niyang sumigaw. “Ako ang kailangan mo. Huwag mong idamay ang mga inosente.”

“Inosente?” sigaw ni Gabriel, at sa pagkakataong ito, tumulo ang luha sa mga mata ng binata. “Inosente rin ang tatay ko! Inosente ang pamilya ko nang sirain mo kami! Namatay ang tatay ko dahil sa’yo! Nawala ang bahay namin, ang pag-aaral ko, ang kinabukasan ko—dahil sa kasakiman mo!”

Sa bawat salitang binibitawan ni Gabriel, parang sinasaksak si Alexandre. Sa loob ng maraming taon, tinignan niya ang negosyo bilang laro lang. Panalo o talo. Pero ngayon, nakikita niya ang mukha ng “talo.” Nakikita niya ang sakit, ang galit, at ang desperasyon na dulot ng kanyang ambisyon.

Humarang si Alexandre, nakataas ang dalawang kamay. Wala siyang dalang armas. Ang tanging dala niya ay ang kanyang pagsisisi.

“Tama ka,” sabi ni Alexandre. Basag ang boses niya. “Tama ka, Gabriel. Kasalanan ko. Ako ang sumira sa buhay niyo. At kung papatayin mo ako ngayon… tatanggapin ko. Pero parang awa mo na… paalisin mo sila Marina. Wala silang kinalaman sa kasalanan ko.”

Tumingin si Gabriel kay Marina, na yakap-yakap ang kambal na umiiyak nang tahimik. Nakita ni Gabriel ang takot sa mga mata ng mga bata. Isang takot na pamilyar sa kanya—ang takot na mawalan ng magulang.

Natahimik ang buong kwarto. Ang tanging naririnig lang ay ang hikbi ng mga bata at ang mabigat na paghinga ni Gabriel.

Dahan-dahan, ibinaba ni Gabriel ang patalim. Nanginginig ang buo niyang katawan habang nakikipagbuno sa sarili niyang konsensya.

“Hindi…” bulong ni Gabriel. “Hindi ako katulad mo.”

Binitawan niya ang patalim. Ang tunog ng bakal na tumama sa sahig ay parang kampana na gumising sa kanilang lahat.

Napaluhod si Gabriel, humagulgol sa iyak. Ang galit na nagtulak sa kanya para gawin ito ay napalitan ng matinding pagod at lungkot.

Agad na lumapit ang mga kasamahan ni Gabriel, hinawakan siya sa balikat, at nagtinginan. Alam nilang tapos na ang misyon. Hindi ito misyon ng pagpatay. Ito ay misyon ng pagpapaalala.

Tumayo si Gabriel, pinunasan ang luha, at tumingin kay Alexandre sa huling pagkakataon. Walang salita, pero ang tingin na iyon ay mas mabigat pa sa anumang parusa. Tinalikuran niya si Alexandre at naglakad paalis, kasama ang kanyang mga kasapakat, nawala sa dilim ng gabi kung saan sila nanggaling.

Naiwan si Alexandre na nakatayo, tulala. Ligtas na sila. Pero alam niyang may namatay sa kanya ngayong gabi—ang dating Alexandre na walang pakialam sa iba.

Dumating ang mga pulis matapos ang ilang minuto, tinawagan ni Alexandre pagkaalis na pagkaalis nila Gabriel. Pero hindi na sila naghabol.

Kinabukasan, habang nakaupo si Alexandre sa kanyang opisina, tinitigan niya ang view ng Makati skyline. Dati, ang tingin niya dito ay teritoryo na dapat sakupin. Ngayon, nakikita niya ito bilang responsibilidad.

Ipinatawag niya ang kanyang mga abogado.

“Hanapin niyo ang pamilya Tabarez,” utos niya. “Ibalik niyo sa kanila ang mga assets na kinuha natin. Kung naibenta na, bayaran niyo ng triple. At siguraduhin niyong makakatapos ng pag-aaral si Gabriel at ang mga kapatid niya. Sagot ko ang lahat.”

“Pero Sir,” sabi ng abogado, “Malulugi tayo ng malaki.”

Tumingin si Alexandre sa abogado, ang mga mata ay may bagong lalim. “May mga utang na hindi nababayaran ng pera, Attorney. Pero susubukan ko.”

Binigyan din niya sina Marina ng bagong bahay at malaking halaga para hindi na nila kailangang magtrabaho habambuhay, bilang kabayaran sa trauma na dinanas nila.

Hindi na muling nagkita sina Alexandre at Gabriel. Pero ang gabing iyon ang naging turning point. Natutunan ni Alexandre na ang tunay na tagumpay ay hindi nasusukat sa dami ng pera sa bangko, kundi sa dami ng buhay na natulungan mo, at hindi sinira.

Mula noon, nabuhay si Alexandre nang may bigat ng katotohanan: Hindi lahat ng pagkakamali ay nahahatulan sa korte. May mga kasalanan na ang tanging hukom ay ang sarili mong konsensya, at ang tanging paraan para makalaya ay ang tunay na pagbabago.