Kabanata 1: Ang Butterfly Cake at ang Estranghero sa Dilim

Isang ordinaryong hapon lamang iyon sa Rosetti’s Bakery sa gitna ng South Boston.

Ang halimuyak ng bagong lutong asukal at vanilla ay humahalimuyak sa hangin, tila isang mainit na yakap.

Naririnig ang mahihinang tawa ng mga bata habang ang mga oven ay patuloy sa kanilang mahinang pag-ugong.

Para sa mga taong naroon, ito ay isang lugar ng tamis at selebrasyon, ngunit para kay Scarlet, ito ay tila isang palasyo ng salamin na hindi niya kailanman mapapasok.

Dahan-dahang bumukas ang pinto, at isang babaeng tila pasan ang buong mundo ang pumasok.

Si Scarlet iyon, may suot na kupas na sapatos at isang lumang jacket na halos hindi na makapanlaban sa ginaw ng Boston.

Sa kanyang kanang kamay, mahigpit niyang hawak ang maliit na kamay ng kanyang pitong taong gulang na anak, si Emma.

Ang buhok ni Emma ay blonde, nakatali ng isang kulay-rosas na laso na himulmol na at manipis dahil sa tagal ng panahon.

Ang mga mata ni Scarlet ay asul, ngunit ito ay asul na tila pagod na pagod—ang uri ng pagod na iniuukit ng buhay sa isang tao matapos ang maraming taon ng pagpupumilit na mabuhay lamang.

Tumigil silang mag-ina sa harap ng malaking glass display na puno ng mga sariwang cake.

Naroon ang mga glossy na icing, mga strawberry na kumikinang na parang maliliit na hiyas, at mga kandilang naghihintay para sa mga party.

Bumulong si Emma, ang boses ay puno ng pagkamangha, “Nay, ang ganda po nung kulay rosas na may mga paruparo. Pwede po ba akong pumili?”

Napalunok nang malalim si Scarlet, pinilit ang isang ngiti na hindi man lamang umabot sa kanyang mga mata.

Yumuko siya nang bahagya at lumapit sa cashier, ibinaba ang kanyang boses upang tatlong tao lamang sa silid ang makarinig.

“Ma’am, mayroon po ba kayong cake na malapit na sa expiration date? Kahit maliit lang po? Kaarawan po kasi ng anak ko ngayon.”

Napakunot ang noo ng cashier, isang babaeng nagngangalang Britney na tila walang pasensya sa kanyang mga mata.

Sa likuran nila, ilang mga kostumer na nakasuot ng mamahaling damit ang nagpakawala ng mapang-uyam na tawa.

“Ang baho naman nila,” bulong ng isa, na sapat na para marinig ni Scarlet, na nagpuyos ng kanyang kalooban sa hiya.

Ngunit may isa pang nakarinig sa lahat ng iyon.

Sa isang madilim na sulok ng bakery, may isang lalaking nakaupo nang mag-isa, hawak ang isang maliit na tasa ng espresso.

Ang kanyang mga daliri ay may markang tattoo ng isang compass, at ang kanyang presensya ay tila nagpapabigat sa hangin sa paligid.

Siya si Marcus Valente, ang pinakamakapangyarihang mafia boss sa Boston, ang taong kinatatakutan kahit ng mga pulis.

Nakita niya kung paano itinago ng maliit na batang babae ang kanyang pagkadismaya.

Nakita niya ang pagpapanggap ni Scarlet na hindi naririnig ang mga pang-iinsulto sa paligid.

Narinig niya ang bawat salita, mas malinaw pa sa putok ng baril.

Nagpakawala ng isang naiinip na buntong-hininga ang cashier.

“Naku, Ma’am. Bakery po ito, hindi tambakan ng basura. Wala kaming binibigay na bulok dito.”

Yumuko si Emma, ang kanyang maliit na balikat ay nanginig nang bahagya.

Mabilis na kumurap si Scarlet, pinipigilan ang mga luhang gustong kumawala sa kanyang mga mata.

Dahan-dahang tumayo si Marcus mula sa kanyang upuan.

Ang tunog ng paa ng upuan na kumiskis sa sahig ay tila isang babala na nagpatahimik sa buong bakery.

Naglakad siya palapit, ang kanyang matangkad na anino ay tumakip sa glass case ng mga cake.

“Excuse me,” sabi niya, ang boses ay mababa ngunit puno ng awtoridad.

Lumingon si Scarlet, punong-puno ng takot, agad niyang nakilala ang mukhang iyon na madalas niyang makita sa balita.

Ang munting peklat na tumatakbo mula sa gilid ng kanyang mata hanggang sa kanyang pisngi ay tila isang mapa ng karahasan.

Ngunit sa halip na lupit, may ibang bagay sa mga kulay-abo na mata ni Marcus sa sandaling iyon.

Lumuhod siya upang kapantay ang paningin ni Emma, tiningnan ang kupas na sapatos ng bata at ang nanginginig nitong ngiti.

“Sabihin mo sa akin, iha, alin sa mga cake na ito ang gusto mo para sa iyong kaarawan?” malambing niyang tanong.

Tumingin si Emma sa kanyang ina, pagkatapos ay bumalik sa lalaking nakaluhod sa harap niya.

“Y-yung po…” itinuro niya ang pink na cake na may mga paruparo. “Yung may mga paruparo po, pero maliit na slice lang po ang gusto ko.”

Iyon ang pinakamalaking cake sa buong display—may tatlong palapag, bawat isa ay napapalibutan ng mga asukal na paruparo na tila lilipad anumang oras.

Ito ay isang cake na para sa mga mararangyang party, para sa mga batang lumaking sapat sa lahat, hindi para sa isang batang nakatira sa lansangan.

Tumayo si Marcus at humarap sa rehistro.

Si Britney, ang cashier na kanina lang ay matapang at suplada, ngayon ay nangangatal na ang buong katawan.

Namutla ang kanyang mukha, at ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakakapit sa counter para hindi siya mabuwal.

Alam ng lahat sa Boston kung sino si Marcus Valente—ang taong hindi mo dapat kinakalaban.

“Gusto ko ang cake na iyan,” sabi ni Marcus, ang boses ay hindi sumisigaw ngunit may bigat ng isang utos na hindi pwedeng baliin.

“Yung pinakamalaki. Yung tatlong palapag.”

“At gusto ko ng pitong kulay-rosas na kandila sa itaas.”

Tumango-tango si Britney nang paulit-ulit, hindi makatingin sa mga mata ni Marcus. “O-opo. Opo, sir. Ngayon din po.”

Ngunit hindi pa tapos si Marcus.

“Magdagdag ka rin ng isang bag ng pagkain. Dalawang grilled chicken sandwiches, pumpkin soup, at lahat ng pinakasariwang pastries sa case na iyan.”

“I-pack mo nang maayos. Siguraduhin mong mainit pa.”

Mabilis na nagkilos si Britney na tila ba ang buhay niya ay nakasalalay sa bilis ng kanyang paggalaw.

Habang nagmamadali ang cashier, kinuha ni Marcus ang kanyang pitaka.

Naglatag siya ng limang 100-dollar bills sa counter, maayos na nakahanay, walang pagmamadali.

“Keep the change,” sabi niya. “Ituring mo iyang tip para sa iyong… napakahusay na serbisyo.”

Ang sarkasmo sa kanyang boses ay nagpababa pa lalo sa tingin ni Britney sa sahig.

Ang buong bakery ay nanatiling tahimik, tila tumigil ang pag-inog ng mundo.

Ang mga kostumer na kanina ay tumatawa ay tila naging mga rebulto na hindi makahinga nang malakas.

Nakatayo lang si Scarlet doon, nalulunod sa magkahalong emosyon.

Gusto niyang tumanggi, gusto niyang sabihing hindi nila kailangan ng limos, na mayroon pa siyang dangal na natitira.

Ngunit nang tiningnan niya ang mukha ni Emma—ang paraan ng pagliwanag ng mga mata ng kanyang anak sa unang pagkakataon sa loob ng maraming buwan—hindi niya magawang ibuka ang kanyang bibig.

Inilabas ni Britney ang malaking kahon ng cake at ang isang malaking paper bag na puno ng pagkain.

Kinuha ni Marcus ang kahon ng cake at tumingin kay Scarlet.

Napansin niya ang pagod sa mga asul na mata ng ina, ang manipis na damit na may mga butas sa balikat, at ang hitsura ng isang taong matagal nang hindi nakakakain nang sapat.

“Saan kayo tumutuloy?” ang tanong ni Marcus ay simple, ngunit tila nagpalamig sa dugo ni Scarlet.

Hindi sumagot si Scarlet, dahil ang katotohanan ay wala silang “tuluyan”—mga sulok lang ng parke o mga shelter na puno ng panganib.

“Sumama kayo sa akin,” sabi ni Marcus. Hindi ito utos, hindi rin pakiusap, kundi isang pangako.

At kahit na ang lahat ng kanyang instinto ay nagsasabing lumayo sa mapanganib na lalaking ito, may bahagi sa puso ni Scarlet na bulong ay: “Ano pa ba ang mawawala sa amin?”

Lumabas sila ng bakery, dala ang cake na tila isang simbolo ng himala sa gitna ng kanilang madilim na buhay.

Sumakay sila sa isang itim na sasakyan na naghihintay sa labas, kung saan isang malaking lalaking nagngangalang Tony ang nagbukas ng pinto para sa kanila.

Habang umaandar ang sasakyan palayo sa South Boston, tinitigan ni Scarlet ang kanyang anak na masayang nakatingin sa kahon ng cake.

Hindi niya alam kung saan sila dadalhin ni Marcus Valente, ngunit alam niyang mula sa sandaling ito, hindi na magiging katulad ng dati ang kanilang buhay.

Sa loob ng sasakyan, binuksan ni Marcus ang paper bag at inabot kay Emma ang isang mainit na pastry.

“Kain ka muna, iha. Malayo pa ang biyahe natin,” sabi ni Marcus habang nakatingin sa labas ng bintana.

Sa mga sandaling iyon, ang mafia boss na kinatatakutan ng lungsod ay mukhang isang taong may bitbit ding sariling sugat sa puso.

Isang sugat na tila muling kumikirot habang pinagmamasdan ang mag-ina.

“Bakit po ninyo ito ginagawa?” lakas-loob na tanong ni Scarlet habang hawak ang mainit na tasa ng sabaw na ibinigay sa kanya.

Tumingin si Marcus sa kanya, ang kanyang mga mata ay tila naglalakbay sa nakaraan.

“Dahil ang kaarawan ay dapat ipinagdiriwang nang may saya, hindi ng may luha,” maikli niyang sagot.

Ngunit sa likod ng mga salitang iyon, alam ni Marcus na may mas malalim na dahilan—isang dahilan na may kinalaman sa isang kapatid at isang pamangkin na hindi niya nailigtas labindalawang taon na ang nakararaan.

Huminto ang sasakyan sa harap ng isang magandang apartment building sa Beacon Hill.

Ito ay isang lugar na para lamang sa mayayaman, kung saan ang mga kalsada ay malinis at ang mga ilaw ay laging maliwanag.

“Dito muna kayo,” sabi ni Marcus habang binubuksan ang pinto para sa kanila.

Pumasok sila sa isang yunit na puno ng kagamitan, malinis, at may amoy ng bagong linis na tela.

Para kay Emma, ito ay tila isang panaginip; para kay Scarlet, ito ay tila isang bitag na napakaganda para maging totoo.

“Magpahinga kayo. Rosa, ang aking housekeeper, ay darating mamaya para tulungan kayo,” dagdag ni Marcus.

Bago siya lumabas, tumigil siya at tumingin muli kay Emma na ngayon ay maingat na hinahawakan ang mga asukal na paruparo sa cake.

“Happy Birthday, Emma,” bulong ni Marcus bago tuluyang isara ang pinto.

Naiwang nakatayo si Scarlet sa gitna ng marangyang sala, hawak ang kanyang anak.

Ramdam niya ang bigat ng katahimikan, at sa unang pagkakataon sa loob ng walong buwan, nakaramdam siya ng kaligtasan.

Ngunit sa labas, sa dilim ng gabi, may mga matang nagmamasid—mga matang hindi matutuwa sa ginawang kabutihan ng kanilang boss.

At ang kuwento nina Scarlet, Emma, at Marcus ay nagsisimula pa lamang sa gitna ng panganib at pag-asa.

Kabanata 2: Ang Sugat sa Likod ng Kapangyarihan

Nabalot ng isang uri ng katahimikang hindi nakakabingi ang loob ng apartment matapos ang munting selebrasyon.

Si Emma ay mahimbing nang natutulog sa kanyang bagong silid, yakap-yakap ang isang kulay-tsokolateng teddy bear na tila ba ito ang pinakamahalagang kayamanan sa mundo.

Sa sala, naiwang magkaharap sina Scarlet at Marcus, ang tanging tunog na naririnig ay ang mahinang pagtik-tak ng orasan sa dingding.

Si Scarlet ay nakaupo sa gilid ng malambot na sofa, habang si Marcus ay nakatayo sa tabi ng bintana, nakatingin sa mga ilaw ng lungsod ng Boston na tila ba may hinahanap sa dilim.

“Bakit, Marcus?” ang tanong ni Scarlet, ang kanyang boses ay puno ng pag-aalinlangan at paghanga.

“Bakit mo kami tinutulungan nang ganito? Tatlong linggo mo na raw kaming minamasid bago ka lumapit sa amin sa bakery.”

Hindi agad sumagot si Marcus; sa halip, kinuha niya ang kanyang baso ng whiskey ngunit hindi niya ito ininuman.

Ang anino ng kanyang mukha sa salamin ng bintana ay nagpapakita ng isang lalaking pagod—hindi sa katawan, kundi sa kaluluwa.

“Labindalawang taon na ang nakararaan,” simula niya, ang boses ay mas malalim at may gasgas ng sakit.

“Mayroon akong kapatid na babae, si Isabella. Siya ang tanging pamilyang mayroon ako noon.”

Tumingin si Marcus kay Scarlet, at sa unang pagkakataon, nakita ni Scarlet ang paglambot ng matitigas na linya sa mukha ng mafia boss.

“Si Isabella ay kabaligtaran ko. Siya ay mabuti, mapagmahal, at naniniwala sa liwanag ng mundo.”

“Nang piliin ko ang landas na ito—ang mundong puno ng dugo at karahasan—hindi niya ito matanggap.”

“Gusto niya ng normal na buhay, malayo sa akin, malayo sa kadilimang dala ng pangalan ko.”

Huminga nang malalim si Marcus, tila ba bawat salita ay isang mabigat na bato na kailangan niyang iangat mula sa kanyang dibdib.

“Nag-asawa si Isabella ng isang lalaking mahal niya, at nagkaroon sila ng anak, si Sophia.”

“Ngunit tulad ng nangyari sa iyo, iniwan sila ng kanyang asawa noong dalawang taong gulang pa lamang si Sophia.”

“Naglaho ang lalaki nang walang pasabi, iniwan ang mag-ina sa gitna ng hirap at pagkaka-utang.”

Ramdam ni Scarlet ang isang malamig na kilabot na gumagapang sa kanyang likuran dahil sa pagkakahawig ng kanilang kuwento.

“Tumanggi si Isabella na tumanggap ng pera mula sa akin,” pagpapatuloy ni Marcus, habang ang kanyang kamao ay dahan-dahang nagngangalit.

“Sabi niya, ayaw niyang madungisan ng ‘dugong pera’ ang buhay ng kanyang anak.”

“Kaya naman, pinasan niya ang lahat nang mag-isa. Tatlong trabaho sa isang araw.”

“Cashier sa umaga, naglilinis ng mga opisina sa hapon, at nagsisilbi sa isang bar sa gabi.”

“Natutulog lang siya ng tatlo o apat na oras para lang matiyak na may pagkain at damit si Sophia.”

“Para lang makapasok si Sophia sa paaralan tulad ng ibang mga bata.”

Ang boses ni Marcus ay nagsimulang manginig, isang bagay na hindi kailanman inakala ni Scarlet na makikita sa isang makapangyarihang tao.

“Isang gabi, habang nagmamaneho siya pauwi galing sa kanyang pangatlong shift… alas-dos na noon ng madaling araw.”

“Sa sobrang pagod, sa sobrang puyat, hindi na niya nagawang idilat ang kanyang mga mata.”

“Bumangga ang kanyang sasakyan sa isang harang sa highway. Namatay siya noon din.”

Napahawak si Scarlet sa kanyang bibig, ang mga luha ay mabilis na dumaloy sa kanyang mga pisngi.

Hindi niya kilala si Isabella, ngunit naiintindihan niya ang bawat hibla ng hirap nito bilang isang solong ina.

Naiintindihan niya ang uri ng pagod na nagpaparamdam sa iyong katawan na tila ito ay guguho na anumang sandali.

“Si Sophia, ang pamangkin ko, ay pitong taong gulang noon. Kasing-edad ni Emma ngayon.”

“Sinubukan kong ampunin si Sophia matapos mamatay si Isabella. Gusto kong bumawi sa lahat ng pagkukulang ko.”

“Ngunit dahil sa aking record, dahil sa kung sino ako, tinanggihan ako ng korte.”

Tumawa si Marcus, isang mapait at hungkag na tawa na puno ng pagsisisi.

“Hindi raw ako karapat-dapat na magpalaki ng bata. Ang pera ko ay hindi sapat para linisin ang aking pagkatao.”

“Dinala si Sophia sa foster care. Sinubukan ko ang lahat—pera, koneksyon, pananakot—lahat.”

“Pero itinago nila siya. Inilipat mula sa isang lugar patungo sa isa pa hanggang sa tuluyan ko siyang nawala.”

“Ang huling beses kong nakita si Sophia ay sa libing ng kanyang ina. Nakatayo siya sa tabi ng kabaong, hindi umiiyak, nakatitig lang sa malayo.”

“Ang mga mata ng isang pitong taong gulang na bata ay hindi dapat magtaglay ng ganoong klaseng kawalan.”

Humarap si Marcus kay Scarlet, at sa kanyang mga kulay-abong mata, nakita ni Scarlet ang isang bangin ng pighati na labindalawang taon na ngunit hindi pa rin napupuno.

“Nang makita ko kayo ni Emma sa bakery na iyon… nakita ko si Isabella at Sophia sa inyo.”

“Nakita ko ang aking kapatid sa pagod ng iyong mga mata. Nakita ko ang aking pamangkin sa ngiti ni Emma.”

“Itinanong mo kung ano ang gusto ko sa inyo. Wala akong gusto. Gusto ko lang na hindi na maulit ang kasaysayan.”

“Hindi ko nailigtas si Isabella. Hindi ko naitabi sa akin si Sophia. Pero marahil… marahil ay maililigtas ko kayo.”

Umiyak si Scarlet, hindi dahil sa awa sa sarili, kundi dahil sa unang pagkakataon ay nakita niya ang tunay na tao sa likod ng malamig na balat ng mafia boss.

Isang kapatid na nawalan, isang tiyuhin na naghahanap, isang lalaking may dalang sugat sa puso na walang sinuman ang nakakakita.

Hindi siya nagsalita; sa halip, inabot niya ang kamay ni Marcus at hinawakan ito nang mahigpit.

Ang kamay na ito ay nakagawa na ng maraming malulupit na bagay, ngunit sa gabing ito, ito ay nanginginig na parang isang nawawalang bata.

---

Nang sumunod na umaga, ang sikat ng araw ay pumasok sa bintana at gumising kay Emma.

Bumalikwas ang bata, malaki ang mga mata, tinitingnan ang paligid na tila sinisigurado kung hindi ba siya nananaginip.

Ang kanyang kama ay may pink na kumot, may mga libro sa tabi, at ang amoy ng mainit na almusal ay nanggagaling sa kusina.

“Nay! Nay!” takbong lumabas si Emma, ang kanyang maliliit na paa ay humahalik sa malinis na sahig.

Nasa kusina si Scarlet, hawak ang isang puting tasa ng kape, at ang makita ang kanyang anak na ligtas at masaya ay nagbigay sa kanya ng kapayapaang hindi niya naramdaman sa loob ng walong buwan.

“Nay, totoo po ba ito? Atin na po ba itong bahay? May sarili na po akong kama!”

Niyakap nang mahigpit ni Scarlet si Emma, ibinubuhos ang lahat ng kanyang pasasalamat sa bawat yakap.

Umiyak siya para sa walong buwan ng gutom, para sa mga gabing giniginaw sila sa kalsada, at para sa bawat sandaling natakot siyang mawala ang kanyang anak.

“Umiiyak ka po ba dahil masaya ka, Nay?” tanong ni Emma habang pinapahiran ang luha ng ina.

“Oo, anak. Sobrang saya ng Nanay.”

---

Ngunit habang nagaganap ang masayang tagpong ito sa loob ng apartment, ang kadiliman ay naghihintay lamang sa labas.

Sa kabilang panig ng kalsada, sa loob ng isang itim na sasakyan na nakaparada sa ilalim ng puno, may isang lalaking nagmamasid.

Siya si Luca Moretti, tatlumpu’t dalawang taong gulang, may matalas na mukha at mga matang tila ahas na naghihintay ng biktima.

Hawak niya ang isang telephoto camera, at bawat galaw sa loob ng apartment ay kanyang kinukunan ng larawan.

Nakita niya ang pagtawa ni Emma, ang pagyakap ni Scarlet, at ang pagdating ni Marcus dala ang mga pagkain.

Ngumisi si Luca, isang ngising puno ng lason, habang tinitingnan ang mga larawan sa screen ng kanyang camera.

Kinuha niya ang kanyang telepono at may tinawagang numero.

“Boss, nahanap ko na ang kahinaan ni Valente,” sabi ni Luca nang sagutin ang tawag.

Ang boses sa kabilang linya ay malamig at puno ng poot. “Sigurado ka ba, Luca?”

“Higit pa sa sigurado, Mr. Castellano. May kasama siyang babae at isang bata. Mukhang pamilya ang turing niya sa kanila.”

“Nakita ko siyang pumasok doon nang walang masyadong bodyguard. Nagiging pabaya na si Marcus dahil sa kanila.”

Si Victor Castellano, ang mortal na kaaway ni Marcus sa loob ng sampung taon, ay tumawa sa kabilang linya.

“Sampung taon ko nang hinahanap ang butas sa baluti ni Marcus Valente. Akala ko ay wala siyang puso.”

“Ngunit tila kahit ang isang halimaw ay marunong ding magmahal ng mga ligaw na aso.”

“Ipagpatuloy mo ang pagmamasid, Luca. Alamin mo ang bawat galaw nila. Kung kailan sila natutulog, kung kailan sila kumakain.”

“Kapag dumating ang tamang panahon, kukunin natin ang pinakamahalagang bagay na mayroon siya.”

“Gusto kong makita si Marcus na lumuluhod sa harap ko, nagmamakaawa para sa buhay ng isang batang hindi naman sa kanya.”

Pinatay ni Victor ang tawag, at ang katahimikan sa kanyang opisina ay napuno ng plano para sa isang madugong paghihiganti.

---

Sa loob ng pitong araw, ang buhay nina Scarlet at Emma ay naging parang isang magandang panaginip.

Tinuruan ni Rosa, ang matandang housekeeper ni Marcus, si Scarlet kung paano magluto ng mga tradisyunal na pagkaing Italyano.

Ang kusina ay laging puno ng tawanan at amoy ng bawang at sariwang kamatis.

Si Emma naman ay tila naging buntot ni Marcus; bawat dating ng lalaki ay tumatakbo ang bata para yumakap sa kanyang “Uncle Marcus.”

May mga hapon na nakaupo lang sila sa sahig, nagbabasa ng mga fairy tale, habang si Marcus ay matiyagang nagpapaliwanag ng mga salitang hindi maintindihan ng bata.

“Uncle Marcus, bakit po malungkot ang mga mata mo?” tanong ni Emma isang hapon habang nagbabasa sila.

Natigilan si Marcus, tiningnan ang batang may hawak na libro. “Dahil may mga bagay na hindi ko nagawa noon, Emma.”

“Sabi po ni Nanay, kapag malungkot daw po ang isang tao, kailangan lang daw po siya ng yakap para gumaling ang puso.”

Tumayo si Emma at niyakap ang leeg ni Marcus nang napakahigpit.

Sa sandaling iyon, naramdaman ni Marcus ang isang bagay na matagal na niyang kinalimutan—ang pakiramdam ng pagiging kailangan.

Hindi siya isang boss dito, hindi siya isang mamamatay-tao, siya lang ay isang tiyuhin na nagbibigay ng proteksyon.

Ngunit ang katahimikang ito ay tila ba ang kalmado bago ang isang malakas na bagyo.

Isang gabi, matapos ang hapunan, nagpaalam si Marcus para umuwi sa kanyang sariling estate.

Habang naglalakad siya patungo sa kanyang sasakyan, naramdaman niya ang isang kakaibang tingin sa kanyang likuran.

Dahil sa maraming taon sa mundo ng krimen, ang kanyang pandama ay kasing-talas ng isang lobo.

Tumingin siya sa paligid, ngunit wala siyang nakita kundi ang mga anino ng mga puno at ang malamig na simoy ng hangin.

Nang makarating siya sa kanyang bahay, isang sobre ang nakapatong sa kanyang lamesa sa study room.

Walang pangalan, walang address, tanging isang itim na sobre na may tatak ng isang bungo.

Nanginginig ang mga kamay ni Marcus habang binubuksan ito.

Sa loob ay may tatlong larawan.

Ang unang larawan ay si Emma na naglalaro sa parke, ang kanyang blonde na buhok ay humahalik sa hangin.

Ang pangalawang larawan ay si Scarlet na nakadungaw sa bintana ng apartment, ang kanyang mukha ay puno ng kapayapaan.

Ang pangatlong larawan ay isang close-up ni Emma na tumatawa, at sa itaas nito ay may nakasulat na mga salitang kulay pula:

“Ang tamis ng ngiting ito, Marcus. Sayang naman kung maglalaho ito tulad ng nangyari kay Sophia.”

Bumagsak ang baso ng whiskey mula sa kamay ni Marcus at nabasag sa sahig.

Ang tunog ng nabasag na kristal ay tila ang tunog ng kanyang mundong muling gumuho.

Nalaman nila. Alam ni Victor Castellano ang tungkol sa kanila.

At mas malala pa rito, alam ni Victor ang tungkol kay Sophia—ang lihim na itinago ni Marcus sa loob ng labindalawang taon.

Ang takot na hindi niya naramdaman para sa kanyang sarili ay biglang lumukob sa kanyang buong pagkatao.

“Hindi…” bulong ni Marcus, ang kanyang boses ay puno ng galit at pangamba.

“Hindi ko hahayaang mangyari uli ito. Hinding-hindi.”

Agad niyang kinuha ang kanyang telepono at tinawagan si Tony.

“Tony, ihanda ang lahat ng mga tao. Code Red sa Beacon Hill apartment.”

“I want round-the-clock protection. Walang lalabas, walang papasok.”

“At Tony… ihanda mo ang sasakyan. Pupunta ako doon ngayon din.”

Habang nagmamaneho si Marcus pabalik sa apartment sa gitna ng gabi, ang tanging nasa isip niya ay ang asul na mga mata ni Emma at ang pagtitiwala ni Scarlet.

Alam niyang ang digmaang matagal na niyang iniiwasan ay narito na sa kanyang pintuan.

At sa pagkakataong ito, ang nakataya ay hindi lang teritoryo o pera, kundi ang huling piraso ng kanyang pagkatao.

Dumating si Marcus sa apartment nang alas-dos ng madaling araw, ang kanyang mukha ay tila isang bagyong nagbabadyang sumabog.

Nang buksan ni Scarlet ang pinto, nakita niya ang takot sa mga mata ni Marcus—ang takot na hindi niya akalaing taglay ng isang mafia boss.

“Anong nangyari?” tanong ni Scarlet, habang mahigpit na nakahawak sa kanyang luma ring robe.

Inabot ni Marcus ang mga larawan sa kanya nang walang salita.

Habang tinitingnan ni Scarlet ang mga larawan ng kanyang anak na lihim na kinunan, naramdaman niya ang pagkawala ng lakas sa kanyang mga binti.

Napaupo siya sa sahig, ang mga larawan ay nagkalat sa paligid niya.

“Alam nila kung nasaan tayo… Marcus, papatayin nila ang anak ko!” sigaw ni Scarlet, ang kanyang boses ay puno ng histerya.

Lumuhod si Marcus sa harap niya, hinawakan ang kanyang mga balikat nang mahigpit.

“Makinig ka sa akin, Scarlet. Walang mangyayaring masama sa kanya. Ipinapangako ko sa iyo.”

“Paano ka makakasiguro? Mafioso ka, Marcus! Ang buhay mo ay puno ng kaaway!”

“Dahil sa iyo, naging target ang anak ko! Sana ay hindi na lang kami sumama sa iyo!”

Ang bawat salita ni Scarlet ay tila isang saksak sa puso ni Marcus dahil alam niyang tama ang babae.

Dinala niya ang liwanag sa loob ng kanyang madilim na mundo, at ngayon ay nanganganib na itong lamunin ng dilim.

“Tama ka,” sabi ni Marcus, ang boses ay mahina ngunit tapat. “Kasalanan ko ito.”

“Pero Scarlet, ako lang ang tanging proteksyon ninyo ngayon. Kung aalis kayo, mas madali kayong mahahanap ni Victor.”

“Dito lang kayo. Gagawin nating kuta ang lugar na ito. Walang makakalapit sa inyo.”

Tumingin si Scarlet kay Marcus, nakita niya ang determinasyon at ang sakit sa mga mata nito.

Alam niyang wala na silang mapupuntahan; ang kalsada ay hindi na ligtas, at ang tanging taong maaaring magligtas sa kanila ay ang taong nagdala sa kanila sa panganib na ito.

“Siguraduhin mo lang, Marcus,” bulong ni Scarlet habang umiiyak. “Dahil kapag may nangyaring masama kay Emma, hinding-hindi kita mapapatawad.”

Tumayo si Marcus at tumingin sa pintuan, kung saan ang kanyang mga tauhan ay nagsisimula nang maglagay ng mga dagdag na seguridad.

Ang labanan ay nagsisimula pa lamang, at sa gabing ito, ang tahimik na apartment sa Beacon Hill ay magiging sentro ng isang madugong sigalot.

Kabanata 3: Ang Kuta ng Takot at ang Unang Putok

Ang Beacon Hill apartment, na dating tila isang paraiso ng katahimikan para kay Scarlet at Emma, ay nagbago sa loob lamang ng isang gabi.

Ang bawat sulok na dati ay puno ng liwanag ay napuno ng mga kagamitang panseguridad. Ang mga bintana ay nilagyan ng mga reinforced glass na hindi tinatablan ng bala. Ang mga pinto ay pinalitan ng mabibigat na asero na may mga deadbolt na kailangan ng special code. Sa labas, ang mga tauhan ni Marcus na nakasuot ng itim na suit ay tila mga aninong hindi natutulog, palaging nagmamasid, palaging nakahanda ang mga kamay sa kanilang mga baril.

Para kay Scarlet, ang kalayaang kakakita pa lamang niya ay tila muling binawi. Pakiramdam niya ay isa siyang bilanggo sa loob ng isang ginto at mamahaling hawla. Ang bawat hakbang niya sa loob ng bahay ay tila binabantayan ng mga mata ng security cameras na nakakabit sa bawat kanto ng kisame.

Ngunit ang pinaka-masakit sa lahat ay ang makita ang pagbabago kay Emma.

Ang batang dati ay tumatakbo sa sala nang walang takot ay ngayon ay laging nakadikit sa laylayan ng damit ni Scarlet. Hindi na siya nagtatanong kung kailan sila pupunta sa parke; tila naramdaman ng kanyang murang isipan na ang labas ng pinto ay isang lugar na puno ng mga halimaw. Ang kanyang mga asul na mata, na dati ay kumikinang sa tuwa, ay ngayon ay puno ng pag-aalinlangan sa tuwing may maririnig siyang kalabog sa labas ng gusali.

Isang hapon, habang ang ulan ay malakas na pumapatak sa labas, pumasok si Marcus sa master bedroom kung saan naroon si Scarlet. May dala siyang isang maliit na kahon na nakabalot sa itim na tela. Inilapag niya ito sa ibabaw ng kama nang walang imik.

“Ano ito?” tanong ni Scarlet, ang kanyang boses ay puno ng kaba.

Dahan-dahang binuksan ni Marcus ang kahon. Sa loob nito ay isang maliit at compact na handgun, kulay itim, at tila napakalamig tingnan sa ilalim ng ilaw ng silid.

“Ito ang magiging huling depensa mo,” sabi ni Marcus, ang kanyang boses ay mababa at seryoso. “Sana ay hindi mo ito kailangang gamitin, Scarlet. Ipinagdarasal ko na hindi dumating ang sandaling iyon. Pero kung sakaling malusutan nila ang aking mga tao, kung sakaling hindi ako makarating sa iyo sa tamang oras… kailangan mong protektahan si Emma.”

Umiling si Scarlet at umatras, tila ba ang baril ay isang makamandag na ahas. “Hindi ko kaya, Marcus. Ako ay isang nurse. Ang buong buhay ko ay inialay ko sa pagliligtas ng mga tao, hindi sa pagkuha ng buhay. Ang mga kamay na ito… ang mga kamay na ito ay para sa paggamot, hindi para sa pagpatay.”

Lumapit si Marcus at hinawakan ang mga kamay ni Scarlet. “Alam ko. At iyan ang dahilan kung bakit napakabuti mong tao. Pero ang mundong kinakaharap natin ngayon ay walang awa. Si Victor Castellano ay hindi titigil hangga’t hindi niya nakukuha ang gusto niya. At ang gusto niya ay saktan ako sa pamamagitan ninyo. Ang pagmamahal mo kay Emma ang magbibigay sa iyo ng lakas na gawin ang hindi mo akalain.”

Sa loob ng sumunod na dalawang oras, sa loob ng nakasaradong silid, tinuruan ni Marcus si Scarlet. Ipinakita niya kung paano hawakan ang baril nang matatag, kung paano ikabit ang magazine, kung paano alisin ang safety, at kung paano asintahin ang target.

Bawat hawak ni Scarlet sa malamig na bakal ay nagdudulot ng panginginig sa kanyang buong katawan. Ang amoy ng langis ng baril ay tila dumidikit sa kanyang balat, isang amoy na kailanman ay hindi niya nagustuhan. Ngunit sa tuwing naiisip niya ang mukha ni Emma, ang kanyang mga kamay ay dahan-dahang tumitibay.

“Tandaan mo, Scarlet,” bulong ni Marcus sa kanyang tainga habang inaasinta nila ang isang kathang-isip na target sa dingding. “Huwag kang mag-atubiling hilahin ang trigger kung ang buhay ng anak mo ang nakataya. Sa mundong ito, ang pag-aalinlangan ay nangangahulugan ng kamatayan.”

Nang matapos ang pagsasanay, itinago ni Scarlet ang baril sa loob ng bedside drawer, sa ilalim ng ilang mga damit, sa lugar na madali niyang maaabot ngunit hindi makikita ni Emma. Lumabas siya ng silid na tila ba may dalang mabigat na pasanin sa kanyang budhi.

---

Samantala, sa isang lumang gusali sa South Boston, sa loob ng isang basement na puno ng usok ng sigarilyo at amoy ng alak, si Victor Castellano ay nagtitipon ng kanyang mga tauhan.

May labinlimang lalaki ang nakapaligid sa isang mahabang lamesa. Sa gitna nito ay ang blueprint ng Beacon Hill apartment. May mga pulang marka sa bawat pasukan at labasan. Si Victor, na nakasuot ng isang mamahaling gray suit, ay dahan-dahang hinahaplos ang kanyang munting balbas habang nakatingin sa mga larawan ni Emma.

“Anim na guards sa labas, dalawa sa bawat palapag,” sabi ni Luca Moretti, ang kanang kamay ni Victor. “May mga thermal sensors at cameras sa bawat kanto. Mahirap itong pasukin, boss.”

Ngumisi si Victor, isang ngising walang bahid ng kabutihan. “Ang bawat kuta, gaano man katibay, ay may butas. At ang butas ni Marcus Valente ay ang kanyang emosyon. Iniisip niyang ligtas sila dahil may mga baril siyang nakapaligid sa kanila. Ngunit ang takot ay mas mabilis na nakakapasok kaysa sa anumang bala.”

Itinuro ni Victor ang generator room sa basement ng apartment building. “Dito tayo magsisimula. Putulin ang kuryente. Patayin ang mga camera. Sa loob ng limang minuto ng kadiliman, kailangang makuha ninyo ang bata. Ang babae ay pwedeng patayin kung papalag, ngunit ang bata… kailangan ko siyang buhay.”

“Bakit hindi na lang natin ubusin si Valente?” tanong ng isang tauhan.

“Dahil ang kamatayan ay masyadong mabilis para sa isang taong tulad ni Marcus,” sagot ni Victor, ang kanyang mga mata ay naging kasing talas ng patalim. “Gusto ko siyang makitang nabubuhay sa impyerno. Gusto ko siyang magmakaawa. Gusto ko siyang mamatay nang unti-unti habang naiisip niya kung paano niya nabigong protektahan ang huling pamilyang mayroon siya.”

Inilabas ni Victor ang isang gintong relo at tiningnan ang oras. “Mamayang alas-tres ng madaling araw. Kapag ang buong mundo ay himbing na sa pagkaka-tulog at ang reflexes ng mga guards ay pinaka-mabagal. Ipakita natin kay Marcus na walang lugar sa Boston ang hindi natin kayang pasukin.”

---

Sa apartment, ang gabi ay tila mas mahaba kaysa sa karaniwan.

Si Marcus ay hindi umuwi sa kanyang estate. Nagpasya siyang manatili sa sala, nakaupo sa isang armchair, hawak ang kanyang baril sa kandungan. Si Tony, ang kanyang pinaka-pinagkakatiwalaang bodyguard, ay nakatayo sa hallway, paminsan-minsang nakikipag-usap sa radyo sa mga tauhan sa labas.

Si Scarlet ay nakahiga sa tabi ni Emma, ngunit ang kanyang mga mata ay nanatiling dilat, nakatitig sa kisame. Bawat kaluskos ng hanging tumatama sa bintana ay nagpapabilis ng tibok ng kanyang puso. Nararamdaman niya ang katawan ni Emma na paminsan-minsang nanginginig sa kanyang panaginip, tila ba maging sa pagtulog ay hinahabol ng bata ang mga anino ng panganib.

“Nay…” bulong ni Emma, habang hindi dumidilat ang mga mata.

“Nandito lang ako, anak. Matulog ka na,” sagot ni Scarlet, hinahaplos ang blonde na buhok ng bata.

“Bakit po kailangang maraming guards si Uncle Marcus? May masama po bang tao?”

Napahinto ang kamay ni Scarlet. Paano mo ipapaliwanag sa isang pitong taong gulang na bata na ang mundong kinabibilangan nila ngayon ay puno ng mga taong gustong pumatay?

“Nandito sila para siguraduhin na wala tayong magiging problema sa pagtulog, Emma. Tulad ng mga knights sa mga kwentong binabasa ni Uncle Marcus sa iyo. Sila ang ating mga tagapagtanggol.”

“Sana po… sana po ay hindi na sila kailangan,” sabi ni Emma bago tuluyang bumalik sa malalim na pagtulog.

Alas-dos singkwenta y singko (2:55) ng madaling araw.

Biglang namatay ang mga ilaw. Ang buong apartment ay binalot ng pusikit na kadiliman. Kahit ang mga emergency lights na dapat ay bumukas ay nanatiling patay.

Naramdaman ni Scarlet ang biglang paglamig ng hangin. Bumalikwas siya ng bangon, ang kanyang puso ay tila gustong kumawala sa kanyang dibdib. Sa labas ng silid, narinig niya ang boses ni Marcus, puno ng awtoridad at babala.

“Tony! Ang generator!” sigaw ni Marcus.

Bago pa makasagot si Tony, isang malakas na pagsabog ang yumanig sa buong gusali. Nabasag ang mga bintana sa sala, at sumunod ang sunod-sunod na putok ng baril—mabilis, malakas, at walang tigil.

“Scarlet! Sa banyo! Ngayon na!” ang sigaw ni Marcus ay tila nanggagaling sa kabilang bahagi ng impyerno.

Binuhat ni Scarlet si Emma mula sa kama. Ang bata ay nagising na nagsisigaw sa takot. Hindi na nag-isip si Scarlet; tumakbo siya patungo sa banyo, ang tanging lugar na may reinforced steel door sa loob ng apartment.

Pumasok sila sa loob at mabilis na ni-lock ni Scarlet ang pinto. Napaupo sila sa malamig na tile floor, yakap-yakap ang isa’t isa habang ang tunog ng digmaan ay nagpapatuloy sa labas ng kanilang pintuan.

Naririnig ni Scarlet ang mga sigaw ng mga lalaki, ang kalabog ng mga bumabagsak na katawan, at ang patuloy na tunog ng mga bala na tumatama sa mga dingding.

“Nay, natatakot po ako! Nay!” iyak ni Emma, ang kanyang mukha ay nakabaon sa dibdib ng kanyang ina.

“Huwag kang bibitiw, Emma. Nandito si Nanay. Hindi kita pababayaan,” bulong ni Scarlet, kahit na ang kanyang sariling katawan ay nanginginig nang hindi kontrolado.

Sa gitna ng kaguluhan, isang bagay ang biglang sumagi sa isip ni Scarlet. Isang bagay na nagpalamig sa kanyang buong pagkatao.

Ang baril.

Naiwan niya ang baril sa bedside drawer ng master bedroom. Sa kanyang pagmamadali na iligtas si Emma, nakalimutan niyang dalhin ang tanging sandata na ibinigay sa kanya ni Marcus.

Ngayon, narito sila sa loob ng banyo, nakakulong, walang laban, at tanging ang aserong pinto ang naghihiwalay sa kanila sa kamatayan.

Narinig ni Scarlet ang isang malakas na kalabog sa pintuan ng banyo. Isang drill. Naririnig niya ang tunog ng bakal na kinakain ng matalas na kagamitan. Sinusubukan nilang sirain ang lock.

“Marcus!” sigaw ni Scarlet, umaasang maririnig siya ng lalaki sa gitna ng putukan.

Ngunit ang tanging sumagot ay ang mas malakas na putok ng baril mula sa hallway, at ang tunog ng isang taong bumagsak nang mabigat sa harap mismo ng pintuan ng banyo.

“Boss! Masyado silang marami!” narinig niyang sigaw ni Tony, na tila nahihirapan nang huminga.

“Hawakan mo ang pinto, Tony! Huwag mong hahayaang makalapit sila!” sagot ni Marcus.

Ngunit ang tunog ng drill ay hindi tumigil. Dahan-dahan, nakita ni Scarlet ang dulo ng drill na lumalabas mula sa kabilang panig ng pinto. Ang aserong akala niya ay hindi masisira ay unti-unti nang bumibigay.

Sa desperasyon, tumingin si Scarlet sa paligid ng banyo. Ang malaking salamin sa dingding—iyon lang ang tanging bagay na maaari niyang gamitin. Kinuha niya ang isang mabigat na bote ng lotion at buong lakas na inihampas sa salamin.

Nabasag ang salamin sa libu-libong piraso. Kinuha ni Scarlet ang pinakamalaking piraso, ang dulo nito ay kasing-talas ng isang scalpel. Ang matalas na gilid ng salamin ay humiwa sa kanyang palad, at ang mainit na dugo ay nagsimulang dumaloy, ngunit hindi niya naramdaman ang sakit.

Ang tanging nararamdaman niya ay ang nag-aapoy na pagnanais na mabuhay ang kanyang anak.

Ang lock ng pinto ay tuluyan nang nasira. Ang pintuan ay bumukas nang malakas, tumatama sa dingding. Isang lalaking nakasuot ng itim na maskara ang pumasok, hawak ang isang submachine gun.

Tumingin ang lalaki sa kanila, ang kanyang mga mata ay walang emosyon. “Nahanap ko na ang premyo,” sabi niya sa kanyang radyo.

Bumitaw ang lalaki sa kanyang baril at inabot ang kamay para hablutin si Emma mula sa mga bisig ni Scarlet. “Halika dito, bata. Huwag kang mag-alala, may pupuntahan tayong party.”

“Huwag mong hahawakan ang anak ko!” sigaw ni Scarlet.

Tumawa ang lalaki, isang mapang-uyam na tawa. “At ano ang gagawin mo, nurse? Gagamutin mo ako hanggang sa mamatay?”

Iyon ang huling pagkakamali ng lalaki.

Sa isang iglap, ang lahat ng pagsasanay ni Marcus at ang lahat ng sakit na naranasan ni Scarlet sa kalsada ay nagsama-sama. Hindi na siya ang mahinang nurse na humihingi ng expired na cake. Siya ay naging isang leon na handang pumatay para sa kanyang kuting.

Sumugod si Scarlet, hindi inaalintana ang panganib. Bago pa makakilos ang lalaki, idiniin ni Scarlet ang matalas na piraso ng salamin sa leeg nito. Ang lalaki ay napaatras, ang kanyang mga mata ay lumaki sa gulat habang ang dugo ay nagsimulang bumukal mula sa kanyang lalamunan.

Nagpambuno sila sa sahig. Ang lalaki ay mas malakas, ngunit si Scarlet ay mas desperado. Sa gitna ng kanilang paglalaban, ang kamay ni Scarlet ay nakahawak sa baril na nakasukbit sa bewang ng lalaki. Naalala niya ang turo ni Marcus.

Alisin ang safety. Asintahin. Pisilin ang trigger.

Boom!

Ang putok ay napakalakas sa loob ng maliit na banyo, sapat para mabingi silang dalawa ni Emma.

Ang lalaki ay natigilan, ang kanyang katawan ay naging matigas bago tuluyang bumagsak sa sahig, walang buhay. Ang puting tile ng banyo ay nabahiran ng matingkad na pulang dugo.

Binitawan ni Scarlet ang baril at gumapang patungo kay Emma. Nanginginig ang kanyang buong katawan, ang kanyang hininga ay putol-putol.

“Emma… Emma, ayos ka lang?”

Ang bata ay nakatitig sa kanya, ang mga mata ay puno ng kilabot sa nakitang karahasan, ngunit tumango ito.

Sa sandaling iyon, bumukas muli ang pinto. Si Marcus iyon, ang kanyang mukha ay puno ng uling at dugo, ang kanyang kaliwang braso ay nakalaylay. Nang makita niya ang eksena sa loob ng banyo—ang patay na tauhan ni Victor at si Scarlet na duguan ngunit buhay—isang malalim na buntong-hininga ng relief ang kumawala sa kanya.

“Nagawa mo,” bulong ni Marcus, lumapit siya at niyakap silang dalawa. “Iniligtas mo siya, Scarlet.”

Umiyak si Scarlet sa balikat ni Marcus, ang lahat ng adrenaline ay biglang naglaho at napalitan ng matinding panghihina. “Pinatay ko siya, Marcus… pinatay ko siya.”

“Hindi,” sagot ni Marcus, habang hinahaplos ang kanyang buhok. “Pinrotektahan mo ang iyong mundo. At iyan ang pinakadakilang bagay na magagawa ng isang tao.”

Sa labas, ang mga sirena ng pulis at ang pagdating ng mas marami pang tauhan ni Marcus ay nagpahiwatig na ang labanan para sa gabing ito ay tapos na. Ngunit para kina Scarlet, Emma, at Marcus, alam nilang ang tunay na digmaan ay nagsisimula pa lamang.

Nagawa nilang lampasan ang unang pagsalakay, ngunit ang sugat na iniwan ng gabing ito—sa kanilang paligid at sa kanilang mga kaluluwa—ay hindi kailanman ganap na maghihilom.

Sa gitna ng wasak na apartment, habang ang unang sinag ng araw ay dahan-dahang sumisilip sa abot-tanaw, ang tatlong magkakaibang tao ay nanatiling magkayakap, naghahanap ng lakas sa isa’t isa upang harapin ang kinabukasang hindi pa rin sigurado.

Kabanata 4: Ang Pag-uusig at ang Paniningil ng Kahapon

Ang sikat ng araw na sumisilip sa mga basag na bintana ng Beacon Hill apartment ay tila isang malupit na paalala ng gabi ng lagim.

Hindi ito ang karaniwang liwanag ng umaga na nagdadala ng pag-asa; ito ay liwanag na naglalantad sa bawat patak ng dugo sa sahig at bawat butas ng bala sa dingding.

Nakatayo si Marcus sa gitna ng sala, ang kanyang mga kamay ay nakabaon sa kanyang bulsa, habang pinagmamasdan ang mga tauhan niyang naglilinis ng mga bangkay.

Ang kanyang mukha ay tila semento—matigas, malamig, at walang bakas ng emosyon, ngunit sa loob ng kanyang dibdib ay may naglalagablab na apoy ng galit.

Sa kabilang silid, narinig niya ang mahinang hikbi ni Scarlet habang nililinis ni Rosa ang sugat sa palad ng babae.

Bawat tunog ng iyak ni Scarlet ay tila isang latay sa budhi ni Marcus, dahil alam niyang ang dugong nasa kamay ni Scarlet ay dahil sa kanyang mundo.

“Boss, handa na ang mga sasakyan,” bulong ni Tony, na may benda na sa balikat ngunit hindi iniinda ang sakit.

Tumingin si Marcus kay Tony, ang kanyang mga mata ay tila dalawang uling na nagbabaga.

“Ipadala mo ang mag-ina sa ligtas na bahay sa labas ng lungsod, yung malapit sa lawa,” utos ni Marcus.

“Dagdagan mo ang guards, Tony; ayaw kong may makalapit sa kanila kahit isang langaw.”

“At ikaw, boss? Anong balak mo?” tanong ni Tony na may halong pag-aalala.

“Panahon na para tapusin ang kanser na ito sa Boston,” sagot ni Marcus habang kinakasa ang kanyang baril.

“Hindi lang ito tungkol sa teritoryo ngayon; ito ay tungkol sa pamilya.”

Lumapit si Marcus sa pintuan ng silid nina Scarlet at Emma bago siya umalis.

Nakita niya si Emma na nakatulog muli dahil sa sobrang pagod at takot, yakap pa rin ang kanyang duguang teddy bear.

Si Scarlet naman ay nakatitig sa kawalan, ang kanyang mga asul na mata ay wala nang luha, tanging isang malalim na trauma ang nakaukit doon.

Hindi lumapit si Marcus; alam niyang sa sandaling ito, ang presensya niya ay paalala lamang ng panganib.

“Patawad, Scarlet,” bulong niya sa hangin bago tuluyang tumalikod at lumabas ng gusali.

Ang sumunod na dalawang oras ay naging isang madilim na martsa patungo sa kuta ni Victor Castellano.

Hindi na nagtago si Marcus; hindi na siya gumamit ng mga taktika ng pag-iwas.

Ginamit niya ang buong pwersa ng Valente Crime Family upang gulantangin ang bawat negosyo ni Victor sa buong lungsod.

Sinunog nila ang mga bodega ng droga, pinasabog ang mga illegal na casino, at kinuha ang bawat tauhan ni Victor na makikita sa kalsada.

Ang mensahe ni Marcus ay malinaw: Ang leon ay hindi na lamang nagbabantay, siya ay nangaingain na.

Sa wakas, narating nila ang lumang restaurant sa South End kung saan nagtatago si Victor.

Pinalibutan ng mga tauhan ni Marcus ang buong block, ang mga sniper ay nakapwesto sa bawat bubong.

Walang takot na naglakad si Marcus papasok sa front door, ang bawat hakbang niya ay tila tunog ng kamatayan para sa mga naroon.

Sumalubong ang mga tauhan ni Victor, ngunit bago pa sila makapindot ng trigger, ay bumagsak na sila dahil sa bilis ng mga tauhan ni Marcus.

Narating ni Marcus ang opisina sa itaas na palapag, kung saan nakaupo si Victor, tila kampanteng naghihintay habang may hawak na baso ng alak.

“Akala ko ay mas matatagalan ka, Marcus,” sabi ni Victor habang nakangisi, ngunit makikita ang panginginig ng kanyang mga kamay.

“Nasaan ang mga larawan, Victor?” tanong ni Marcus, ang boses ay kasing lamig ng yelo sa Antarctica.

Tumawa si Victor, isang tawang puno ng desperation. “Marami pa akong kopya, Marcus. Isang utos ko lang, kakalat ang mukha ng batang iyon sa bawat hitman sa bansa.”

Sa isang iglap, lumapit si Marcus at hinawakan ang leeg ni Victor, itinaas ito hanggang sa mamula ang mukha ng kalaban.

“Sa tingin mo ba ay natatakot pa ako sa mga banta mo?” bulong ni Marcus sa mukha ni Victor.

“Ginalaw mo ang tanging bagay na nagbibigay sa akin ng dahilan para maging tao uli.”

“Pinatulo mo ang luha ng isang inang walang ibang hangad kundi ang kaligtasan ng kanyang anak.”

“At higit sa lahat, ginamit mo ang pangalan ni Sophia para takutin ako.”

Nang marinig ang pangalan ni Sophia, unti-unting nawala ang ngisi sa mukha ni Victor.

“Alam ko kung nasaan siya, Marcus,” hiningal na sabi ni Victor. “Alam ko kung nasaan ang pamangkin mo.”

Binitawan ni Marcus si Victor, na bumagsak sa sahig habang humahabol ng hininga.

“Magsalita ka, bago ko ubusin ang bawat piraso ng laman mo,” utos ni Marcus.

Inilabas ni Victor ang isang lumang dokumento mula sa kanyang drawer, tila ito ang kanyang huling alas.

“Hindi siya nawala sa system, Marcus. Ipinatago siya ng mga kaaway mo noon para gawing pain laban sa iyo.”

“Siya ay nasa California, namumuhay sa ilalim ng ibang pangalan. Sophia Miller.”

“Pinapanood ko siya sa loob ng limang taon, naghihintay ng tamang sandali para wasakin ka.”

Kinuha ni Marcus ang dokumento, at nang makita ang larawan ng isang dalaga na kamukhang-kamukha ni Isabella, ang kanyang puso ay tila tumigil sa pagtibok.

Ang batang iniwan niya sa libing labindalawang taon na ang nakararaan ay isa na ngayong ganap na babae.

Ligtas siya. Malayo sa mundo ng krimen. Namumuhay nang normal gaya ng naging pangarap ni Isabella para sa kanya.

Tumingin uli si Marcus kay Victor, ngunit sa pagkakataong ito, wala nang galit sa kanyang mga mata, tanging isang malamig na desisyon.

“Salamat sa impormasyon, Victor,” sabi ni Marcus.

“Dahil diyan, bibigyan kita ng mabilis na kamatayan.”

Bago pa makapagsalita si Victor, isang putok ng baril ang tumapos sa sigalot na tumagal ng isang dekada.

Lumabas si Marcus sa restaurant habang ang apoy ay nagsisimulang lamunin ang gusali sa likuran niya.

Sumakay siya sa sasakyan at agad na tinawagan ang kanyang pinakamagaling na pribadong imbestigador.

“Hanapin mo si Sophia Miller sa San Francisco. Siguraduhin mong ligtas siya, ngunit huwag kang magpapakita.”

Matapos ang tawag, sumandal si Marcus sa upuan at ipinikit ang kanyang mga mata.

Sa unang pagkakataon sa loob ng labindalawang taon, naramdaman niyang tila gumaan ang pasan niya sa balikat.

Ngunit alam niyang hindi pa tapos ang lahat; mayroon pa siyang kailangang balikan sa ligtas na bahay.

Pagdating niya sa bahay sa tabi ng lawa, sinalubong siya ng katahimikan ng kalikasan.

Malayo ito sa ingay at gulo ng lungsod, isang lugar kung saan ang hangin ay amoy pine trees at sariwang tubig.

Nakita niya si Scarlet na nakaupo sa porch, nakatingin sa lawa habang nilalaro ang kanyang mga daliri.

Dahan-dahan siyang lumapit at tumabi sa babae, hindi nagsasalita, hinahayaan ang katahimikan na maging tulay nila.

“Tapos na ba?” tanong ni Scarlet nang hindi lumingon.

“Tapos na,” sagot ni Marcus. “Hindi na kayo kailangang matakot pa.”

Humarap si Scarlet sa kanya, at nakita ni Marcus ang mga pasa sa ilalim ng mga mata nito.

“Hindi ko alam kung paano tayo babalik sa dati, Marcus. Ang pumatay ng tao… binabago nito ang kaluluwa mo.”

Hinawakan ni Marcus ang kamay ni Scarlet, ang kamay na may benda pa rin.

“Hindi ka pumatay dahil gusto mo, Scarlet. Pumatay ka dahil nagmahal ka. At iyon ang pinakamalaking pagkakaiba.”

“Tutulungan kita. Tutulungan ko kayong dalawa ni Emma na makabangon uli.”

“Ibibigay ko sa inyo ang lahat ng kailangan ninyo para maging normal uli ang buhay ninyo.”

Umiling si Scarlet. “Hindi ko kailangan ng pera mo, Marcus. Alam mo iyan.”

“Hindi ito tungkol sa pera,” sabi ni Marcus habang inilalabas ang larawan ni Sophia.

“Ito ang dahilan kung bakit ko kayo tinulungan. Ito ang aking pamangkin.”

Ikinuwento ni Marcus kay Scarlet ang lahat—ang tungkol kay Isabella, ang aksidente, ang pagkawala ni Sophia, at ang pagkakatuklas niya rito kanina.

Habang nakikinig si Scarlet, unt-unting napalitan ang kanyang takot ng isang malalim na pakikiramay.

Naintindihan niya na si Marcus ay hindi lang isang mafia boss; siya ay isang taong nawalan din ng lahat.

“Nahanap mo na siya,” bulong ni Scarlet, may munting ngiti sa kanyang mga labi.

“Oo. At dahil sa inyo ni Emma, natutunan ko uli kung paano lumaban para sa mga taong mahalaga.”

“Kung hindi dahil sa inyo, marahil ay nanatili na lang akong isang halimaw na naghahanap ng dugo.”

Natahimik silang dalawa habang ang araw ay dahan-dahang lumulubog, nagbibigay ng kulay kahel sa buong lawa.

Sa sandaling iyon, ang distansya sa pagitan ng isang mafia boss at isang homeless na nurse ay tila naglaho.

Sila ay dalawang sugatang kaluluwa na nakatagpo ng gamot sa isa’t isa sa gitna ng isang madugong labanan.

Lumabas si Emma mula sa bahay, dala-dala ang kanyang teddy bear na nilabhan na ni Rosa.

“Uncle Marcus!” sigaw ng bata bago tumakbo at yumakap sa binti ni Marcus.

Binuhat ni Marcus ang bata, at sa pagkakataong ito, naramdaman ni Scarlet na tila ito na ang pamilyang matagal na niyang hinahanap.

“Uncle, titingnan po ba natin ang mga bituin mamaya?” tanong ni Emma nang may pananabik.

“Oo, Emma. Titingnan natin ang lahat ng bituin na gusto mong makita,” sagot ni Marcus habang hinahalikan ang noo ng bata.

Tiningnan ni Marcus si Scarlet, isang tahimik na tanong sa kanyang mga mata.

Tumango si Scarlet, isang pag-amin na kahit puno ng panganib ang mundong ito, handa siyang manatili.

Dahil alam niyang sa likod ng bawat baril at bawat utos ni Marcus, may isang pusong handang mamatay para sa kanila.

Nagsimulang maghanda si Rosa ng hapunan, at ang amoy ng masarap na pagkain ay muling namutawi sa hangin.

Ngunit sa kabila ng kapayapaang ito, alam ni Marcus na may isa pa siyang misyon na kailangang gawin.

Kailangan niyang makita si Sophia. Kailangan niyang humingi ng tawad sa kanyang pamangkin.

At kailangan niyang tiyakin na ang liwanag na kakabalik pa lang sa kanyang buhay ay hindi na muling maglalaho.

Ang sumunod na ilang linggo ay naging panahon ng paghilom para sa kanilang lahat.

Si Scarlet ay nagsimulang magtrabaho sa isang lokal na klinika sa tulong ng mga koneksyon ni Marcus.

Si Emma naman ay pumasok sa isang maliit na eskwelahan kung saan walang nakakaalam ng kanyang nakaraan.

At si Marcus… si Marcus ay unti-unting naglalakad palayo sa madilim na bahagi ng kanyang negosyo.

Sinimulan niyang i-legalize ang kanyang mga kumpanya, unt-unting pinuputol ang mga ugnayan sa mundo ng krimen.

Alam niyang hindi ito magiging madali, at marami pa ring panganib na darating.

Ngunit sa tuwing uuwi siya sa bahay sa tabi ng lawa at makikita ang ngiti ni Emma at ang pagbati ni Scarlet, alam niyang sulit ang lahat.

Isang gabi, habang naglalakad si Marcus sa dalampasigan, tumunog ang kanyang telepono.

Isang hindi kilalang numero mula sa California.

Nanginginig ang kanyang kamay habang sinasagot ito.

“Hello?” sabi ni Marcus, ang kanyang boses ay tila isang bulong.

“Tito Marcus?” ang boses sa kabilang linya ay malambing, puno ng pag-aalinlangan, ngunit pamilyar.

Napaupo si Marcus sa buhanginan, ang mga luha ay malayang dumaloy sa kanyang mga pisngi.

“Sophia… ikaw ba yan?”

“Opo, Tito. Nahanap mo po ako.”

Sa gabing iyon, sa ilalim ng liwanag ng libu-libong bituin, ang huling piraso ng wasak na puso ni Marcus Valente ay muling nabuo.

Nailigtas niya si Emma, nahanap niya si Sophia, at natagpuan niya ang pag-ibig kay Scarlet.

Ang kasaysayan ay hindi na muling mauulit, dahil sa pagkakataong ito, ang pag-ibig ay mas malakas kaysa sa anumang baril o poot.

Ngunit sa bawat bagong simula, may mga pagsubok pa ring darating na susubok sa tatag ng kanilang bagong buong pamilya.

Sapat na ba ang pagbabagong-buhay ni Marcus para burahin ang lahat ng kanyang mga kasalanan?

O ang nakaraan ba ay mananatiling isang aninong laging nakabuntot sa kanila, naghihintay ng tamang pagkakataon para muling umatake?

Anuman ang mangyari, alam ni Marcus na hindi na siya mag-isa sa labang ito.

Dahil sa isang maliit na bakery sa South Boston, nakatagpo siya ng higit pa sa isang batang humihingi ng cake.

Nakatagpo siya ng kanyang kaligtasan.

At ang kaligtasang iyon ang magiging gabay niya sa huling kabanata ng kanilang makulay na buhay.

Kabanata 5: Ang Pagtubos at ang Bagong Bukas

Ang hangin sa San Francisco ay may ibang klaseng lamig kumpara sa Boston.

Ito ay isang lamig na may halong alat ng dagat at amoy ng bagong pag-asa.

Nakatayo si Marcus sa labas ng isang maliit na coffee shop sa tapat ng University of San Francisco.

Ang kanyang suot ay hindi na ang nakakatakot na itim na suit, kundi isang simpleng dark blue na sweater at maong.

Sa tabi niya, mahigpit na nakahawak sa kanyang kamay si Scarlet, na nakasuot ng isang puting dress na tila sumasalamin sa liwanag ng araw.

Si Emma naman ay abala sa pagmamasid sa mga estudyanteng naglalakad, dala ang kanyang paboritong sketchbook.

“Nanginginig ka, Marcus,” bulong ni Scarlet, hinahaplos ang likod ng kamay ng lalaki.

“Ngayon lang ako natakot nang ganito, Scarlet,” pag-amin ni Marcus, ang boses ay bahagyang pumiyok.

“Hinarap ko ang mga mamamatay-tao, ang mga pagsabog, at ang kamatayan nang hindi kumukurap.”

“Pero ang makita siya… ang makita ang anak ni Isabella… pakiramdam ko ay luluhod ang aking mga tuhod.”

“Nandito kami, Marcus. Hindi ka mag-isa,” sabi ni Scarlet, ibinibigay ang lahat ng kanyang suporta sa pamamagitan ng isang tingin.

Pagkalipas ng ilang minuto, isang dalaga ang lumabas mula sa gate ng unibersidad.

Mayroon siyang mahabang maitim na buhok, mga asul na mata na kasing-talas ng kay Marcus, at isang ngiting tila nagmula sa isang nakaraang buhay.

Si Sophia Miller—o si Sophia Valente sa dugo at puso.

Huminto ang dalaga nang makita ang tatlong taong naghihintay sa kanya.

Dahan-dahan siyang naglakad palapit, ang bawat hakbang ay tila nagpapabagal sa pag-inog ng mundo ni Marcus.

Nang magkatapat na sila, walang sinuman ang nakapagsalita; tanging ang ihip ng hangin ang bumabasag sa katahimikan.

Tinitigan ni Marcus ang bawat anggulo ng mukha ni Sophia, hinahanap ang bawat bakas ng kanyang kapatid na si Isabella.

“Kamukhang-kamukha mo siya,” bulong ni Marcus, ang mga luha ay nagsimulang bumukal sa kanyang mga mata.

“Sabi po ni Mama sa mga huling sulat niya bago siya mawala… mayroon daw akong tito na may pusong bato pero may kaluluwang ginto.”

Isang mapait na ngiti ang kumawala sa mga labi ni Sophia. “Akala ko po ay hindi niyo na ako mahahanap.”

“Hinanap kita araw-araw sa loob ng labindalawang taon, Sophia. Araw-araw,” sagot ni Marcus.

Niyakap ni Marcus ang kanyang pamangkin nang napakahigpit, tila ba natatakot siyang maglaho ito uli kapag binitawan niya.

Iyon ang sandali ng pagtubos na matagal nang hinahanap ni Marcus—ang sandaling nagpatawad sa lahat ng kanyang mga pagkakamali.

Ipinakilala ni Marcus sina Scarlet at Emma kay Sophia.

Ang munting si Emma, sa kanyang pagiging inosente, ay agad na lumapit at nag-abot ng isang drawing kay Sophia.

“Para sa iyo po, Ate Sophia. Drawing po iyan ng butterfly cake,” sabi ni Emma.

Napangiti si Sophia, at sa sandaling iyon, ang huling pader ng galit at takot sa kanyang puso ay tuluyang gumuho.

Nagpalipas sila ng buong araw sa paglalakad sa Golden Gate Park, nagkukuwentuhan tungkol sa mga taon na nawala.

Nalaman ni Marcus na naging mabuti ang buhay ni Sophia sa kanyang foster family, ngunit laging may kulang—ang kanyang tunay na pagkakakilanlan.

“Hindi ko po hinihiling na maging bahagi kayo ng mundo ko, Tito,” sabi ni Sophia habang nakatanaw sa dagat.

“Pero gusto ko pong malaman na may pamilya pa akong natitira.”

“Sophia, hinding-hindi na kita pababayaan. At ang mundong kinabibilangan ko noon… tapos na iyon.”

“Mula ngayon, ang tanging mundong mayroon ako ay ang mundong kasama kayong tatlo.”

---

Pagbalik nila sa Boston, hinarap ni Marcus ang pinakamahirap na desisyon sa kanyang buhay.

Sinimulan niyang buwagin ang Valente Crime Family sa paraang walang madadamay na inosente.

Ibinenta niya ang kanyang mga illegal na negosyo at inilipat ang pondo sa mga foundations para sa mga batang lansangan at mga solong ina.

Nagkaroon ng mga banta mula sa ibang mga pamilya, ngunit dahil sa talino ni Tony at sa bagong determinasyon ni Marcus, naging maayos ang transisyon.

Hindi na siya si “The Boss”; siya na ngayon ay si G. Marcus Valente, isang investor at philanthropist.

Ang dating madilim na opisina niya ay napalitan ng isang opisina na may malalaking bintana, kung saan tanaw ang mga batang naglalaro sa parke.

Si Scarlet naman ay naging head nurse sa isang community clinic na itinayo ni Marcus sa South Boston.

Doon, tinutulungan niya ang mga taong tulad niya noon—mga taong nawalan ng pag-asa at walang mapuntahan.

Hindi na siya natatakot sa mga anino sa gabi, dahil alam niyang may isang taong laging magbabantay sa kanila.

Isang gabi, habang naglalakad sina Marcus at Scarlet sa dalampasigan ng kanilang bahay sa lawa, tumigil si Marcus.

Ang liwanag ng buwan ay sumasalamin sa tubig, at ang mga bituin ay tila mga hiyas na nakakalat sa langit.

“Scarlet,” tawag ni Marcus, ang boses ay puno ng kaba.

Lumingon si Scarlet, ang kanyang buhok ay hinahalikan ng hangin. “Ano iyon, Marcus?”

Lumuhod si Marcus sa buhanginan, inilabas ang isang maliit na kahon na may lamang singsing na may asul na sapphire—kasing-kulay ng mga mata ni Scarlet.

“Iniligtas mo ako mula sa isang buhay na puno ng kadiliman,” simula ni Marcus.

“Binigyan mo ako ng pagkakataong maging ama, maging tiyuhin, at maging isang mabuting tao.”

“Hindi ko maipapangako na magiging madali ang lahat, o malilimutan ng mundo ang nakaraan ko.”

“Pero maipapangako ko na bawat araw ng natitirang buhay ko, ikaw at si Emma ang magiging sentro ng mundo ko.”

“Scarlet Morgan, tatanggapin mo ba ang isang taong tulad ko para maging kabiyak mo sa habambuhay?”

Umiyak si Scarlet, hindi dahil sa lungkot, kundi dahil sa labis na kaligayahan.

Sa loob ng walong buwan sa kalsada, ang tanging hiling niya ay isang piraso ng tinapay para sa kanyang anak.

Hindi niya kailanman inakala na ang tadhana ay magbibigay sa kanya ng isang lalaking handang itaya ang lahat para sa kanya.

“Oo, Marcus. Higit pa sa oo,” sagot ni Scarlet habang tinutulungan si Marcus na tumayo.

Nagtagpo ang kanilang mga labi sa isang matamis at matagal na halik, isang selyo ng kanilang bagong simula.

---

Eksaktong isang taon matapos ang kanilang unang pagkikita, bumalik ang pamilya sa Rosetti’s Bakery.

Ang munting bakery sa South Boston ay tila naging isang dambana ng kanilang kasaysayan.

Suot ang kanyang pinakamagandang damit, pumasok si Emma sa loob, ang kanyang mga mata ay nagniningning.

“Happy Birthday, Emma!” sabay-sabay na sigaw ng mga naroon.

Naroon si Rosa, na lalong tumaba dahil sa saya, dala ang mga paboritong pagkain ni Emma.

Naroon si Tony, na ngayon ay head of security na ng legal na kumpanya ni Marcus, nakasuot ng barong at may malaking ngiti.

At ang pinaka-espesyal sa lahat, naroon si Sophia, na lumipad pa galing California para sa kaarawan ng kanyang “nakababatang kapatid.”

Inilapag ng bagong cashier ang cake sa gitna ng lamesa.

Ito ay ang pamilyar na three-tiered pink butterfly cake—ang cake na naging dahilan ng lahat.

Ngunit sa pagkakataong ito, mayroong walong kandila na nagniningning sa itaas nito.

Tumingin si Emma sa kanyang ina, pagkatapos ay kay Marcus, at huli ay kay Sophia.

“Nay, Uncle Marcus… pwede po ba akong mag-wish uli?” tanong ni Emma.

“Siyempre, anak. Kahit ano,” sagot ni Scarlet.

Pumikit si Emma, pinagsama ang kanyang maliliit na kamay, at huminga nang malalim.

“Sana po… sana po ay lahat ng mga batang nasa kalsada ngayon ay makatagpo din ng kanilang sariling Uncle Marcus.”

“At sana po ay lagi tayong magkakasama, kahit anong mangyari.”

Pagkatapos ay hinipan ni Emma ang mga kandila, at ang buong bakery ay napuno ng palakpakan at tawanan.

Habang kumakain sila ng cake, napansin ni Marcus ang isang batang lalaki sa labas ng bintana.

Ang bata ay mukhang gutom, nakasuot ng punit-punit na damit, at nakatingin sa loob ng bakery nang may pangungulila.

Tumayo si Marcus, kinuha ang isang malaking box ng pastries, at lumabas.

Lumapit siya sa bata, lumuhod para kapantay ito, at iniabot ang pagkain nang may kasamang pera.

“Huwag kang mawawalan ng pag-asa, iha. Ang mundo ay puno ng himala,” bulong ni Marcus sa bata.

Bumalik si Marcus sa loob, at sinalubong siya ng isang yakap mula kay Scarlet.

“Iyan ang Marcus Valente na mahal ko,” sabi ni Scarlet.

Ang kuwento nina Marcus, Scarlet, at Emma ay hindi nagtapos sa isang simpleng “happily ever after.”

Hinarap pa rin nila ang mga pagsubok—ang mga mapanghusgang tingin ng lipunan, ang mga alaala ng gabi ng putukan, at ang hirap ng pagbabagong-buhay.

Ngunit dahil mayroon silang isa’t isa, ang bawat pagsubok ay naging madali.

Si Emma ay lumaking isang matalino at mapagmahal na dalaga, na kalaunan ay naging isang social worker.

Si Scarlet ay nagpatuloy sa kanyang serbisyo, nagbibigay ng lunas hindi lang sa katawan kundi pati sa puso ng kanyang mga pasyente.

At si Marcus? Si Marcus Valente ay namatay pagkalipas ng maraming taon bilang isang respetadong lolo at mapagmahal na asawa.

Sa kanyang huling sandali, ang tanging alaala na dala niya ay hindi ang mga barilan o ang kapangyarihan.

Kundi ang imahe ng isang batang blonde na may kulay-rosas na laso, humihingi ng isang butterfly cake sa isang ordinaryong hapon sa Boston.

Ang pag-ibig, sa kanyang pinakapayak na anyo, ang naging pinakamalakas na baril na nagpabagsak sa lahat ng kanyang mga kaaway.

At ang pamilyang nabuo mula sa hirap ay naging kuta na hindi kailanman kayang gibain ng anumang bagyo.

Dito nagtatapos ang kuwento ng isang mafia boss, isang nurse, at isang batang may pangarap.

Isang kuwento na nagpapatunay na kahit sa pinakamadilim na sulok ng ating buhay, laging may sikat ng araw na naghihintay na sumilip.

Kailangan mo lang maging matapang na buksan ang pinto at hayaan ang pag-ibig na pumasok.

Salamat sa pagsama sa amin sa mahabang biyaheng ito ng emosyon at pag-asa.

Huwag kalimutang yakapin ang iyong mga mahal sa buhay ngayon, dahil bawat sandali ay isang regalo.

At tulad ng butterfly cake ni Emma, ang buhay ay mas masarap kapag ibinabahagi sa mga taong tunay na nagmamahal sa atin.

Paalam, at hanggang sa muling pagkukuwento sa ilalim ng mga bituin ng pag-asa.