Kabanata 1: Ang Bulong sa Gitna ng Hagupit ng Bagyo

Ang bagyo ay hindi kumatok nang may paggalang nang gabing iyon.

Dumating ito nang may poot, humahagupit nang pahalang mula sa madilim na langit.

Binabayo nito ang mga bakod na bakal at mga kalsadang bato ng Harbor Glenn.

Ang bawat patak ng ulan ay tila mga karayom na tumatama sa mga mamahaling bintana.

Ito ay isang mundong gumastos ng milyun-milyon para lamang ilayo ang kaguluhan.

Ngunit ang langit ay tila may ibang plano para sa mga naninirahan sa loob ng mga kuta.

Ang hangin ay umiingit sa pagitan ng mga halamanang sadyang pinaganda at inalagaan.

Ang mga puno ay yumuyukod, tila sumusuko sa bangis ng kalikasan na ayaw magpaawat.

Sa gitna ng kadilimang ito, isang itim na sedan ang dahan-dahang gumulong sa kalsada.

Ang sasakyan ay tila isang aninong gumagalaw sa ilalim ng mga streetlight na kumukurap.

Sa loob ng sasakyan, nakaupo ang apatnapu’t dalawang taong gulang na si Miles Harrington.

Si Miles ay isang lalaking natutong mabuhay sa loob ng mga pader ng seguridad at iskedyul.

Ang kanyang buhay ay binubuo ng mga pulong, malalaking numero, at matitigas na desisyon.

Ngunit sa likod ng kanyang mamahaling coat, may isang pusong matagal nang nanlalamig.

Ang katahimikan sa loob ng kanyang sasakyan ay naging isang pamilyar at masakit na kasama.

Hawak niya ang kanyang telepono, ngunit wala siyang hinihintay na tawag mula sa kahit kanino.

Ang radio sa harapan ng sasakyan ay biglang naglabas ng statik at isang boses.

“Sir,” wika ng security guard mula sa main gate, bakas ang pag-aalinlangan sa tono.

“Mayroon pong isang maliit na bata rito sa tapat ng inyong gate, hinihintay kayo.”

Kumunot ang noo ni Miles at tumingin sa labas kung saan wala siyang makita kundi tubig.

“Hinihintay ako? Sigurado ka ba sa sinasabi mo?” tanong niya nang may pagtataka.

“Opo, sir. Ayaw niyang umalis kahit basang-basa na siya sa tindi ng ulan.”

“Sinasabi niya pong kailangang-kailangan niya kayong makausap bago matapos ang gabi.”

Inisip ni Miles na baka ito ay isang masamang biro o baka nagkakamali lang ang bata.

Ang Harbor Glenn ay hindi isang lugar kung saan may mga batang naglalakad nang mag-isa.

Lalong hindi ito isang lugar para sa mga sorpresa, lalo na sa ganitong uri ng panahon.

Huminga siya nang malalim, akmang tatawagan na ang mga awtoridad para ayusin ito.

“Tawagan niyo ang child services, sila ang dapat na humawak sa mga ganyang sitwasyon.”

Ngunit habang papalapit ang sasakyan sa gate, nahagip ng headlight ang isang anino.

Isang maliit na pigura ang nakakapit sa malamig at matitigas na bakal ng pasukan.

Napatigil ang driver, at tila tumigil din ang pagtibok ng puso ni Miles sa nakita.

Doon, sa gitna ng hagupit ng ulan, ay isang batang babaeng tila pinitas mula sa dilim.

Hindi siya lalampas sa pitong taong gulang, maliit at tila napakarupok sa paningin.

Ang kanyang blondeng buhok ay nakadikit sa kanyang maputlang pisngi at noo.

Ang kanyang puting damit ay basang-basa na at halos dumidikit na sa kanyang balat.

Wala siyang suot na sapatos; ang kanyang mga paa ay nakalubog sa malamig na tubig.

Tila siya isang piraso ng papel na naliligaw at pilit na nilalamon ng malakas na bagyo.

Nanigas ang kamay ni Miles sa hawakan ng pinto, hindi malaman kung lalabas o hindi.

Muling nagsalita ang guwardiya sa radyo, ang boses ay mas mahina na kaysa kanina.

“Sir, sinasabi niya pong kilala niya kayo… sinasabi niyang hindi siya aalis hanggang ‘di kayo makita.”

Sa hindi maipaliwanag na dahilan, binuksan ni Miles ang pinto at lumabas sa sasakyan.

Agad siyang sinalubong ng malamig na hangin na tila nanunuot hanggang sa kanyang buto.

Binuksan niya ang kanyang payong, ngunit ang ulan ay tila nanggagaling sa lahat ng direksyon.

Naglakad siya patungo sa gate, ang bawat hakbang ay may kasamang kakaibang kaba.

Habang papalapit siya, iniangat ng bata ang kanyang ulo at tumingin nang diretso sa kanya.

Ang mga mata ng bata ay asul—isang pamilyar na kulay na tila nanggaling sa kanyang panaginip.

Ang mga matang iyon ay hindi puno ng takot, kundi puno ng isang malalim na paghihintay.

Nangangatog ang mga labi ng bata, at ang kanyang buong katawan ay tila bibigay na sa ginaw.

Pagkatapos, sa isang boses na halos mabulunok ng ingay ng bagyo, nagsalita ang bata.

“Naaalala mo ba ako?” ang kanyang bulong na tila isang sigaw sa pandinig ni Miles.

Sa sandaling iyon, ang mundo ni Miles Harrington ay tila biglang tumigil sa pag-ikot.

Ang ingay ng ulan ay naglaho, at napalitan ng isang alaala mula sa pitong taon na nakaraan.

Naalala niya ang isang puting pasilyo sa ospital, ang amoy ng antiseptic, at ang dilim.

Naalala niya ang boses ng doktor na nagsasabing hindi nakaligtas ang kanyang asawa.

“Sir Miles, wala na po si Savannah… at ang inyong anak ay hindi rin po pinalad.”

Iyon ang mga salitang naging mitsa ng kanyang unti-unting pagkamatay bilang isang tao.

Naalala niya ang kanyang kaibigang si Leonard Greer na kumuha sa kanya sa ospital.

“Ako na ang bahala sa lahat, Miles. Huwag mo nang pahirapan ang sarili mo sa mga papeles.”

Muling bumalik ang paningin ni Miles sa batang nasa harap niya, basang-basa at nanginginig.

“Imposible,” mahina niyang sambit, tila natatakot na baka guniguni lamang ang lahat.

“Nagkakamali ka lang siguro, bata. Hindi kita kilala at wala akong anak na tulad mo.”

Ngunit hindi natinag ang bata; mas humigpit ang kapit niya sa mga bakal na rehas.

“Sabi ni Tita Mara, sasabihin mo raw iyan… sabi niya, kinalimutan mo na kami.”

Naramdaman ni Miles ang tila isang malakas na suntok sa kanyang sikmura sa narinig na pangalan.

Si Mara ay ang kapatid ni Savannah—ang kapatid na matagal na niyang hindi nakakausap.

“Sir, kailangan na po nating tawagan ang pulis, hindi po ito ligtas para sa bata,” hirit ng guard.

Nang marinig ang salitang “pulis,” biglang lumaki ang mga mata ng bata sa tindi ng takot.

“Huwag po! Pakiusap, huwag niyo po akong isusumbong! Gusto ko lang pong magtanong!”

Nakita ni Miles ang tunay na desperasyon sa mga mata ng bata, isang tingin na ‘di matatanggihan.

May kung anong bahagi ng kanyang puso na matagal nang bato ang biglang nagkaroon ng lamat.

“Buksan mo ang gate,” utos ni Miles sa guwardiya, ang boses ay puno ng determinasyon.

“Pero sir, baka mapanganib ito… hindi natin alam kung saan siya nanggaling.”

“Sabi ko buksan mo ang gate!” sigaw ni Miles na nagpatigil sa lahat ng ingay sa paligid.

Ang bakal na pinto ay dahan-dahang umingit, bumubukas sa gitna ng nagngangalit na ulan.

Dahan-dahang humakbang ang bata papasok, tila isang maliit na aninong nakahanap ng silong.

Binitawan ni Miles ang kanyang payong at hinayaan ang ulan na basain din ang kanyang mukha.

Lumuhod siya sa harap ng bata para maging kapantay ang kanilang mga mata.

“Ano ang pangalan mo?” tanong niya sa isang boses na hindi niya akalaing mailalabas niya pa.

“Chloe po… ang pangalan ko ay Chloe,” sagot ng bata habang humihikbi nang mahina.

“At bakit mo ako hinahanap sa gitna ng ganitong uri ng panahon, Chloe?”

Tumingin sa kanya ang bata, at ang sumunod na sinabi nito ay babago sa buong buhay ni Miles.

“Hinahanap ko po ang tatay ko… sabi po nila, ikaw ang tatay ko na matagal nang nawala.”

Tila may bilyon-bilyong boltahe ng kuryente ang dumaloy sa buong katawan ni Miles Harrington.

Ang kanyang anak ay inilibing pitong taon na ang nakalilipas—isang kabaong na ‘di niya binuksan.

Naniwala siya sa lahat ng sinabi sa kanya dahil sa sobrang sakit na kanyang nararamdaman noon.

Ngunit ang batang ito… ang mukhang ito… ay tila isang buhay na kopya ni Savannah.

“Sino ang nagsabi sa iyo niyan? Nasaan ang tita mo?” tanong ni Miles, puno ng pagkalito.

“Umalis po siya… sabi niya ayaw mo na sa akin kaya iiwan niya na rin po ako.”

Yumuko si Chloe at nagsimulang umiyak nang mas malakas, ang kanyang mga balikat ay nayayanig.

Naramdaman ni Miles ang isang matinding galit na humahalo sa kanyang matinding awa.

Binuhat niya ang bata, kahit basang-basa ito at puno ng putik ang maliliit na paa.

Nararamdaman niya ang init ng katawan ng bata sa kabila ng lamig ng ulan sa paligid.

“Pumasok tayo sa loob. Walang kukuha sa iyo rito, Chloe. Pangako iyan,” sabi ni Miles.

Naglakad siya patungo sa kanyang mansyon, pasan ang isang batang tila isang nawawalang kayamanan.

Ang bawat hakbang niya sa loob ng kanyang marangyang bahay ay tila isang pagbabalik-loob.

Ang mga katulong sa bahay ay nagtatakbong kumuha ng mga tuwalya at mainit na kumot.

Inilapag ni Miles si Chloe sa isa sa mga malalambot na sofa sa kanilang malawak na sala.

Doon, sa ilalim ng maliwanag na ilaw, mas nakita ni Miles ang mga detalye ng mukha ng bata.

May isang maliit na nunal siya sa bandang leeg—eksaktong gaya ng nunal ni Savannah.

Ang kanyang mga daliri ay mahahaba, katulad ng mga daliri ni Miles noong siya ay bata pa.

“Dalhan niyo siya ng mainit na tsokolate at tawagan niyo ang doktor ng pamilya,” utos niya.

Nanatiling nakatitig si Chloe sa paligid, manghang-mangha sa laki at ganda ng bahay.

Ngunit sa likod ng pagkamangha, nandoon pa rin ang takot na baka palayasin siya anumang oras.

“Hindi ka aalis dito, Chloe. Dito ka lang sa tabi ko hangga’t ‘di natin nalalaman ang totoo.”

Kinuha ni Miles ang kanyang telepono at tinawagan ang numero ni Leonard Greer.

Ngunit bago pa man niya pindutin ang tawag, napansin niya ang backpack na dala ng bata.

Dahan-dahan itong binuksan ni Chloe at inilabas ang isang lumang piraso ng papel.

Ito ay isang birth certificate—isang dokumentong nagsasabing buhay ang bata noong isilang siya.

At sa ilalim ng pangalan ng ama, nakasulat nang malinaw ang pangalang: Miles Harrington.

Napaupo si Miles sa sahig, ang kanyang mga mata ay nanlalabo dahil sa mga luhang ‘di niya napigilan.

Pitong taon siyang nabuhay sa isang kasinungalingang binuo ng mga taong pinagkatiwalaan niya.

Pitong taon na ang kanyang anak ay nagdusa habang siya ay nagtatago sa kanyang sariling pighati.

Ang bagyo sa labas ay patuloy pa rin sa paghagupit, ngunit ang bagyo sa loob ng mansyon ay mas matindi.

“Papa?” mahinang tawag ni Chloe, tila sinusubukan kung tatanggapin siya ng lalaki.

Tumingin si Miles sa kanya, at sa unang pagkakataon sa loob ng pitong taon, nakaramdam siya ng buhay.

“Nandito na ako, Chloe. Nandito na si Papa. Hinding-hindi na kita bibitawan muli.”

Niyakap ni Miles ang bata nang napakahigpit, tila sinusubukang bawiin ang lahat ng nawalang oras.

Ang ulan ay patuloy na bumabagsak, ngunit sa loob ng mansyong iyon, isang bagong simula ang umuusbong.

Isang simula na puno ng mga tanong, ngunit puno rin ng isang pag-asang matagal nang nawala.

Alam ni Miles na ang gabing ito ay simula pa lamang ng isang mahabang laban para sa hustisya.

Hahanapin niya ang lahat ng may sala, at sisiguraduhin niyang pagbabayaran nila ang bawat luhang pumatak.

Dahil ang batang ito ay hindi lamang isang sorpresa mula sa ulan; siya ang kanyang kaligtasan.

At sa gitna ng dilim, natagpuan nila ang isa’t isa—isang amang nawalan at isang anak na naghanap.

Ang katahimikan sa Harbor Glenn ay tuluyan nang nabasag, at wala nang makakapigil sa katotohanan.

Ito ang unang kabanata ng kanilang paglalakbay, isang paglalakbay mula sa dilim patungo sa liwanag.

At sa bawat patak ng ulan, may isang pangakong nabuo: hindi na sila muling maghihiwalay pa.

Kabanata 2: Ang Mga Bakas sa Dilim at ang Nanlilimahid na Katotohanan

Ang singaw ng mainit na kape ay humahalo sa malamig na hangin sa loob ng silid-aralan ni Miles Harrington.

Sa labas, ang ulan ay tila wala nang balak tumigil, isang malungkot na musika sa gitna ng hatinggabi.

Nakahiga na si Chloe sa silid na inihanda para sa kanya, mahimbing ang tulog ngunit bakas pa rin ang pagod.

Habang ang mansyon ay nababalot ng katahimikan, si Miles ay nananatiling gising, nakatitig sa mesa.

Sa ibabaw ng makintab na kahoy, nakalatag ang dalawang bagay na bumago sa kanyang mundo sa loob ng isang oras.

Isang lumang hospital bracelet na yari sa plastik, naninilaw na sa kalumaan at may lamat na sa gilid.

At isang medalyon o locket, kupas na ang kulay ng ginto ngunit buhay na buhay ang alaala sa loob.

Dahan-dahang hinawakan ni Miles ang bracelet; nanginginig ang kanyang mga daliri sa bawat pagdampi rito.

“Baby Harrington, Lake View Women’s Center,” ang nakasulat sa malabong tinta na tila sumisigaw sa kanya.

Pitong taon na ang nakalilipas, ang pangalang iyon ay dapat sana’y simbolo ng isang bagong simula.

Ngunit para kay Miles, ito ay naging simbolo ng isang libing na hindi niya kailanman nagawang kalimutan.

Naalala niya ang bawat segundo ng araw na iyon sa Lake View—ang puting pasilyo na tila walang katapusan.

Ang amoy ng gamot na nakakahilo, at ang mukha ni Savannah na puno ng pag-asa bago ang operasyon.

“Hihintayin kita, Miles,” ang huling bulong ng kanyang asawa bago ito tuluyang ipasok sa delivery room.

Iyon na pala ang huling pagkakataon na maririnig niya ang boses na nagbibigay ng kulay sa kanyang mundo.

Pagkatapos noon, ang lahat ay naging isang malabong panaginip—isang bangungot na ayaw siyang pakawalan.

Sinabihan siya ng mga doktor na may komplikasyon, na hindi kinaya ng puso ni Savannah ang hirap.

At ang sanggol? Sinabi nila sa kanya na mahina ito, na pumanaw rin ito ilang sandali matapos isilang.

Sa gitna ng kanyang matinding pagdadalamhati, dumating si Leonard Greer, ang kanyang matalik na kaibigan at abogado.

“Miles, kailangan mong magpahinga. Ako na ang bahala sa lahat ng papeles at sa burol,” sabi ni Leonard noon.

Dahil sa sobrang sakit at pagkalito, ipinagkatiwala ni Miles ang lahat sa lalaking itinuring niyang kapatid.

Pumirma siya sa mga dokumentong hindi niya binasa, naniwala sa mga salitang hindi niya kinwestyon.

Ngunit habang tinitingnan niya ang bracelet ni Chloe, ang lahat ng tiwalang iyon ay nagmistulang abo.

Kung namatay ang sanggol, bakit suot ni Chloe ang bracelet na ito? Bakit ito itinago ni Mara Jennings?

Kinuha ni Miles ang kanyang telepono at tinawagan ang isang numero na matagal na niyang hindi ginagamit.

“Harper, gising ka pa ba?” tanong niya nang sagutin ang tawag sa kabilang linya.

Si Harper Lane ang kanyang pinagkakatiwalaang imbestigador at kanang-kamay sa Harrington Group.

“Sir Miles? Anong problema? Madaling araw na po,” sagot ni Harper, bakas ang pagkagulat sa boses.

“Kailangan kong buksan muli ang file ni Savannah at ng anak ko. Lahat ng records sa Lake View Center.”

Natahimik ang kabilang linya; alam ni Harper kung gaano kasakit ang paksang ito para sa kanyang amo.

“Sir, akala ko ba tapos na tayo roon? Pitong taon na ang nakalipas,” mahinahong paalala ni Harper.

“May batang dumating sa bahay ko ngayong gabi, Harper. Isang batang may mga mata ni Savannah.”

May narinig si Miles na pagkasa ng baril o baka guniguni lang niya, ngunit alam niyang nakuha niya ang atensyon nito.

“Ano po ang ibig ninyong sabihin?” tanong ni Harper, ang boses ay naging seryoso at alerto.

“Sinabi niya sa akin na hindi siya namatay. Sinabi niya na itinago siya ng kapatid ni Savannah.”

Ikinuwento ni Miles ang lahat—ang pagdating ng bata sa gitna ng bagyo, ang bracelet, at ang locket.

“Kung buhay siya, Harper, ibig sabihin ay may nagplano ng lahat ng ito para ilayo siya sa akin.”

“Sige po, Sir Miles. Sisimulan ko na ang paghahanap sa mga lumang record. Tatawagan ko ang mga contact ko sa ospital.”

Pagkababa ng telepono, tumayo si Miles at lumapit sa bintana, nakatingin sa kadiliman ng gabi.

Ang poot ay nagsimulang mamuo sa kanyang dibdib, isang damdamin na matagal na niyang kinalimutan.

Sino ang may pakana nito? Si Mara Jennings lang ba, o may mas malalim pang sabwatan sa likod nito?

Bigla niyang naalala ang mga papeles na pinirmahan niya sa harap ni Leonard Greer pitong taon na ang nakalilipas.

Ang “Power of Attorney” na nagbigay kay Leonard ng karapatang magdesisyon sa lahat ng aspeto ng kanyang buhay noon.

Kung buhay ang anak niya, bakit hindi ito sinabi ni Leonard? Bakit hinayaan niyang lumaki ang bata sa hirap?

Lumakad si Miles patungo sa kanyang malaking bookshelf at kinuha ang isang itim na folder.

Dito nakatago ang mga kopya ng estate settlement ni Savannah at ang mga medical report na ibinigay sa kanya.

Binuksan niya ito at binasa ang bawat linya, bawat pirma, at bawat petsa nang may bagong pananaw.

Napansin niya ang isang ulat tungkol sa isang sunog sa isang apartment complex dalawang buwan matapos ang panganganak.

Sa ulat na iyon, nakasaad na may isang sanggol na nasawi—isang sanggol na pinaniniwalaang anak niya.

Ngunit habang binabasa niya ito ngayon, napansin niya ang isang butas sa kuwento: walang DNA test na ginawa.

Ang pagkakakilanlan ng sanggol ay kinumpirma lamang sa pamamagitan ng testimonya ng isang kamag-anak.

At ang kamag-anak na iyon ay walang iba kundi si Mara Jennings, ang kapatid ni Savannah na laging nanghihingi ng pera.

Nanigas ang panga ni Miles; ang mga piraso ng puzzle ay nagsisimula nang mabuo sa kanyang isipan.

Si Mara ay laging nagrereklamo na hindi siya kasama sa testamento ni Savannah, na wala siyang nakuha.

Kung nakuha niya ang bata, maaari niyang gamitin ito bilang panakip-butas o bilang paraan para makakuha ng pera.

Ngunit ang hindi maintindihan ni Miles ay kung paano ito nagawa ni Mara nang mag-isa nang walang tulong ng mga eksperto.

Kailangan niya ng tulong mula sa loob ng ospital… at kailangan niya ng tulong sa legal na aspeto.

Ang pangalan ni Leonard Greer ay muling pumasok sa kanyang isipan, tila isang lason na kumakalat sa kanyang dugo.

Si Leonard ang nag-asikaso sa lahat; siya ang nagsabi kay Miles na huwag nang tingnan ang mga dokumento.

Siya rin ang nagmungkahi na magbakasyon si Miles sa malayo para makalimot, habang inaayos ang lahat sa Pilipinas.

“Traydor,” bulong ni Miles sa hangin, ang kanyang mga kamao ay nakakuyom nang mahigpit.

Hindi niya akalain na ang taong pinagkatiwalaan niya ng kanyang buhay ay siyang sisira rin pala nito.

Ang sakit ng pagkawala ng asawa ay sapat na, ngunit ang malaman na nanakawan ka ng pagkakataong maging ama ay kalupitan.

Pitong taon na ninakaw sa kanya—pitong taon ng mga kaarawan, unang hakbang, at mga unang salita na hindi niya nasaksihan.

Pitong taon na ang kanyang anak ay namuhay sa takot at hirap habang siya ay nagpapakasasa sa karangyaan.

Muli siyang bumalik sa silid ni Chloe, dahan-dahang binuksan ang pinto para hindi ito magising.

Nakita niya ang bata na nakabaluktot, yakap-yakap ang kanyang lumang backpack na tila ito ang kanyang tanging kaligtasan.

Ang bawat paghinga ni Chloe ay tila isang paalala kay Miles ng kanyang mga pagkukulang bilang isang magulang.

“Patawarin mo ako,” mahina niyang sambit habang nakatingin sa payapang mukha ng bata.

“Patawarin mo ako dahil naniwala ako sa mga kasinungalingan. Pero sumusumpa ako, hinding-hindi ka na muling masasaktan.”

Lumuhod si Miles sa tabi ng kama at hinawakan ang dulo ng kumot ni Chloe, inaayos ito para hindi siya lamigin.

Sa sandaling iyon, ang kanyang pagkatao ay nagbago; mula sa pagiging isang matigas na negosyante, siya ay naging isang ama.

Isang ama na handang sunugin ang buong mundo para lamang makuha ang hustisya para sa kanyang anak.

Paglabas niya ng silid, sinalubong siya ng bukang-liwayway, ang ulan ay naging mahinang ambon na lamang.

Ang langit ay nagsisimulang magkaroon ng kulay rosas at asul, isang senyales ng bagong umaga.

Tumunog ang kanyang telepono—isang mensahe mula kay Harper na naglalaman ng isang address at isang pangalan.

“Dr. Evan Larkin. Siya ang attending pediatrician sa Lake View noong gabing iyon. Nagretiro na siya sa probinsya.”

Alam ni Miles na ito na ang unang hakbang; kailangan niyang makausap ang doktor na iyon nang harapan.

Hindi siya titigil hanggang hindi niya naririnig ang katotohanan mula sa bibig ng mga taong nandoon.

Bumaba siya sa kusina at nakita ang kanyang head cook na si Nanay Rosa na naghahanda na ng almusal.

“Sir, gising na po pala kayo. Mukhang hindi kayo nakatulog nang maayos,” puna ng matanda nang may pag-aalala.

“Marami lang iniisip, Nanay Rosa. Pakihandaan ng masarap na almusal ang bata paggising niya.”

“Opo, sir. Kanina ko pa po iniisip kung sino ang batang iyon. Napakaganda niya, parang ang namayapang si Ma’am Savannah.”

Ngumiti nang bahagya si Miles, ang unang tunay na ngiti na sumilay sa kanyang mga labi sa loob ng maraming taon.

“Siya ang anak ko, Nanay Rosa. Siya ang anak namin ni Savannah na akala ko ay nawala na.”

Nagulat ang matanda, napahawak sa kanyang dibdib sa tindi ng kaba at tuwa na naramdaman.

“Diyos ko, Miles! Salamat sa Panginoon! Isang himala ito sa gitna ng bagyo!” bulalas ni Nanay Rosa.

Tumango si Miles, ngunit ang kanyang mga mata ay nananatiling matalim at puno ng determinasyon.

“Isang himala, oo. Pero ang mga taong gumawa nito sa kanya… sisiguraduhin kong pagbabayaran nila ito.”

Umakyat muli si Miles para maligo at maghanda; kailangan niyang maging malakas para sa haharapin nilang laban.

Alam niyang hindi magiging madali ang lahat; si Leonard Greer ay isang maimpluwensyang tao na may maraming koneksyon.

Malamang ay malalaman din nito agad na may batang dumating sa mansyon ng mga Harrington.

Kailangan ni Miles na kumilos nang mabilis bago pa makagawa ng hakbang ang kanyang mga kaaway.

Pagbaba niya, gising na si Chloe at nakaupo sa hapag-kainan, tila nahihiya sa harap ng masaganang pagkain.

“Kain ka lang, Chloe. Lahat ng iyan ay para sa iyo,” sabi ni Miles habang lumalapit sa kanya.

“Salamat po… Papa?” alanganing tawag ng bata, tila tinitignan kung papayagan siya nito.

Ang salitang “Papa” ay tila isang kuryenteng dumaloy sa buong katawan ni Miles, nagbibigay ng kakaibang sigla.

“Oo, Chloe. Ako ang Papa mo. At hinding-hindi na kita iiwan muli.”

Kumain silang dalawa nang tahimik, ngunit ang katahimikan ay hindi na mapait; ito ay puno ng pag-unawa.

Pagkatapos ng almusal, tinawag ni Miles ang kanyang security team at binigyan sila ng mahigpit na utos.

“Walang sinuman ang pwedeng pumasok o lumabas sa mansyong ito nang wala ang pahintulot ko. Lalo na si Leonard Greer.”

Nagulat ang mga guwardiya dahil alam nilang si Leonard ang pinakamalapit na kaibigan ni Miles.

Ngunit dahil sa awtoridad sa boses ni Miles, walang sinuman ang nangahas na magtanong o sumuway.

“Chloe, kailangan nating umalis sandali. May pupuntahan tayong mahalagang tao,” paalam niya sa bata.

“Sasama po ba ako? Baka magalit si Tita Mara kapag nalaman niyang umalis ako,” bakas ang takot sa boses ni Chloe.

“Huwag kang mag-alala kay Mara. Hindi ka na niya masasaktan pa. Hawak ko na ang lahat.”

Isinakay ni Miles si Chloe sa kanyang sasakyan, kasama ang dalawa pang backup na sasakyan para sa seguridad.

Habang bumibiyahe sila palabas ng lungsod, nakatingin si Miles sa locket na hawak pa rin ni Chloe.

Ang katotohanan ay tila isang malaking pader na kailangan niyang gibain, bato sa bawat bato.

Ngunit sa bawat sulyap niya sa kanyang anak, lalong tumitindi ang kanyang pagnanais na manalo.

Nararamdaman niya ang bigat ng pitong taon na nawala, ngunit nararamdaman din niya ang bagong lakas.

Ang paglalakbay na ito ay hindi lamang tungkol sa paghahanap ng katarungan, kundi tungkol sa pagbawi sa kanyang pagkatao.

Sapagkat sa pagdating ni Chloe, hindi lamang ang bata ang naligtas mula sa ulan.

Naligtas din si Miles mula sa sarili niyang kadiliman, mula sa isang buhay na walang kahulugan.

Ngayon, ang bawat hakbang niya ay may layunin; ang bawat salita ay may paninindigan.

Malapit na sila sa dulo ng kalsada kung saan matatagpuan ang maliit na klinika ni Dr. Evan Larkin.

Dito magsisimula ang paglalantad sa mga lihim na pilit na ibinaon sa limot ng nakaraan.

At kapag nabuksan na ang kahon ni Pandora, walang sinuman ang makakatakas sa hagupit ng hustisya.

Si Miles Harrington ay hindi na ang lalaking madaling maloko; siya na ngayon ang bagyong paparating.

Isang bagyo na magdadala ng linaw sa lahat ng dumi at kasinungalingang bumalot sa kanilang pamilya.

Habang humihinto ang sasakyan, humawak si Chloe sa kamay ni Miles, isang maliit na tiwalang hinding-hindi niya sisirain.

“Nandito na tayo, Chloe. Dito natin sisimulan ang pagbawi sa ating buhay.”

Tumingin ang bata sa kanya, ang mga asul na mata ay nagliliyab sa pag-asa sa gitna ng umaga.

At sa sandaling iyon, alam ni Miles na anuman ang mangyari, handa siyang lumaban hanggang sa huli.

Ang katotohanan ay malapit na, at kasabay nito ang paniningil sa bawat segundong ninakaw sa kanila.

Kabanata 3: Ang Sigaw ng Katotohanan sa Gitna ng Katahimikan

Ang Riverview Children’s Clinic ay tila isang nakatagong kuta ng mga lihim sa gitna ng payapang bayan ng Northbridge.

Ang mga pader nito na gawa sa lumang ladrilyo ay bahagyang nababalot ng mga gumagapang na baging, at ang mga puno ng maple sa paligid ay naglalaglagan na ng mga dahon sa bawat ihip ng malamig na hangin.

Para kay Miles, ang bawat pag-ikot ng gulong ng kanyang sasakyan papasok sa parking lot ay tila isang hakbang patungo sa isang hukay na puno ng mga sagot na matagal na niyang dapat nalaman.

Sa loob ng sasakyan, nananatiling tahimik si Chloe, nakatingin sa labas ng bintana habang mahigpit na hawak ang kanyang maliit na backpack na tila ito ang kanyang tanging kalasag sa mundong puno ng kawalan ng katiyakan.

“Nandito na tayo, Chloe,” mahinahong sabi ni Miles, pilit na itinatago ang kaba sa kanyang boses habang pinapatay ang makina ng sasakyan.

Tumingin sa kanya ang bata, ang kanyang mga asul na mata ay nagtatanong, naghahanap ng kasiguruhan na ang pagpunta rito ay hindi magdadala ng panibagong sakit.

“Dito po ba nila ako dinala noong maliit pa ako?” tanong ni Chloe, isang tanong na tumusok sa puso ni Miles dahil hindi niya alam ang sagot.

“Iyon ang aalamin natin ngayon, anak,” sagot ni Miles, ang salitang “anak” ay kusang lumalabas sa kanyang mga labi na may kasamang panunumpa na hinding-hindi na niya ito pababayaan.

Pagbaba nila, sinalubong sila ng amoy ng antiseptic at lumang papel sa loob ng klinika, isang amoy na agad na nagpabalik kay Miles sa madidilim na pasilyo ng Lake View pitong taon na ang nakalilipas.

Sa likod ng reception desk, isang matandang babae ang tumingin sa kanila sa pamamagitan ng kanyang salamin, ngunit ang atensyon ni Miles ay nakatuon sa pintuang may nakasulat na Dr. Evan Larkin.

Hindi na nag-aksaya ng panahon si Miles; nilapitan niya ang sekretarya at ibinigay ang kanyang card, isang pirasong papel na nagdadala ng bigat ng Harrington Group.

“Kailangan kong makausap si Dr. Larkin. Ngayon din. Sabihin mo sa kanya na si Miles Harrington ito,” ang kanyang boses ay puno ng awtoridad na hindi matatanggihan.

Ilang sandali pa, bumukas ang pinto at lumabas ang isang lalaking may mapuputing buhok, nakasuot ng puting gown na tila mas mabigat pa sa kanyang mga balikat.

Nang makita ni Dr. Evan Larkin si Miles, tila tumigil ang kanyang paghinga; ang kanyang mga mata ay nanlaki at bahagyang nanginginig ang kanyang mga kamay na may hawak na folder.

“Miles… Miles Harrington?” bulong ng doktor, ang kanyang boses ay tila isang anino mula sa nakaraan na ayaw nang magpakita.

“Kailangan nating mag-usap, Evan. Sa loob. Ngayon din,” madiing sabi ni Miles habang itinuturo ang opisina ng doktor.

Pumasok sila sa loob, at pinaupo ni Miles si Chloe sa isang silya sa labas ng opisina kung saan makikita niya pa rin ito sa pamamagitan ng salaming pinto.

Ang opisina ni Dr. Larkin ay puno ng mga medikal na libro, mga ulat, at mga larawan ng mga batang gumaling sa ilalim ng kanyang pangangalaga, ngunit para kay Miles, ang bawat sulok ay tila saksi sa isang krimen.

“Bakit ka narito, Miles? Pagkatapos ng pitong taon?” tanong ni Dr. Larkin habang dahan-dahang nauupo sa kanyang silya, hindi makatingin nang diretso sa mga mata ni Miles.

Hindi sumagot si Miles; sa halip, dahan-dahan niyang inilabas ang hospital bracelet mula sa kanyang bulsa at inilapag ito sa ibabaw ng mesa ng doktor.

Ang tunog ng plastik na tumama sa kahoy ay tila isang malakas na putok sa loob ng tahimik na silid.

Napatingin si Dr. Larkin sa bracelet, at ang kanyang mukha ay agad na nawalan ng kulay, naging kasingputi ng kanyang suot na gown.

“Ang batang nasa labas… siya ang may suot nito. Ang batang sinabi sa akin na namatay pitong taon na ang nakalilipas,” simula ni Miles, ang boses ay mababa ngunit puno ng nagngangalit na poot.

“Miles, makinig ka… hindi ganoon kasimple ang nangyari noon,” pautal-utal na sagot ni Dr. Larkin, pilit na naghahanap ng mga salitang magpapaliwanag sa isang kasinungalingang walang kapatawaran.

“Hindi simple? Evan, pinagkatiwalaan kita! Pinagkatiwalaan ka ni Savannah! Sinabi mo sa akin na wala na siya, at sinabi mo sa akin na sumunod ang anak ko!”

Tumayo si Miles at sumigaw, ang kanyang galit ay hindi na mapigilan; ang mga alaala ng kanyang paghagulhol sa parking lot ng ospital ay bumalik nang may tindi.

“Ang totoo, Evan. Ngayon din. Bago ko ipasara ang klinikang ito at siguraduhing sa bilangguan ka na magreretiro,” pagbabanta ni Miles, ang kanyang mga mata ay nakatitig nang matalim sa doktor.

Napayuko si Dr. Larkin, ang kanyang mga balikat ay bumagsak sa tindi ng bigat ng kanyang konsensya na pitong taon niyang dinala.

“Buhay ang bata, Miles. Buhay siya nang ilabas siya sa delivery room. Mahina siya, kailangan ng espesyal na pangangalaga, pero buhay siya,” sa wakas ay pag-amin ng doktor.

Naramdaman ni Miles ang tila isang malakas na suntok sa kanyang sikmura; ang bawat hibla ng kanyang pagkatao ay nanginginig sa narinig.

“Kung buhay siya, bakit niyo sinabi sa akin na patay na siya? Bakit niyo ako hinayaang ilibing ang isang bakanteng kabaong?”

“Hindi ako ang nag-utos niyon, Miles. Dumating si Leonard Greer. Siya ang may hawak ng iyong Power of Attorney. Siya ang may kontrol sa lahat ng desisyon habang ikaw ay nasa ilalim ng gamot at shock.”

Ang pangalan ni Leonard Greer ay muling lumutang, tila isang halimaw na nagkukubli sa bawat kanto ng kasinungalingang ito.

Ikinuwento ni Dr. Larkin ang lahat—kung paano siya tinakot ni Leonard, kung paano binayaran ang ospital para palabasin na namatay ang sanggol dahil sa komplikasyon.

“Sabi ni Leonard, hindi mo raw kayang alagaan ang bata. Sabi niya, ang bata ay magpapaalala lamang sa iyo ng sakit ng pagkawala ni Savannah at baka mas lalo ka lang masira,” patuloy ng doktor.

“At naniwala ka naman? O sadyang mas matamis ang pera na ibinayad niya sa iyo?” madiing tanong ni Miles.

Hindi nakasagot ang doktor, isang kumpirmasyon na ang kasakiman ay naging bahagi rin ng panlolokong ito.

Sinabi ni Dr. Larkin na matapos ang ilang linggo sa neonatal care, dinala ang bata kay Mara Jennings sa utos ni Leonard Greer.

Ang ulat ng sunog sa apartment? Isang dokumentong ginawa para tuluyang burahin ang bakas ng bata sa buhay ni Miles Harrington.

“Ginawa nilang ghost ang anak ko… para lang sa pera? Para lang sa kontrol?” bulong ni Miles, ang kanyang boses ay puno ng pait.

Tumayo si Miles at lumapit sa salaming pinto, nakatingin kay Chloe na ngayon ay mahimbing na ang tulog sa silya sa labas, yakap ang kanyang backpack.

Ang bata ay walang kamalay-malay na ang mga taong dapat ay nagpoprotekta sa kanya ay ang mga taong nagnakaw ng kanyang pagkatao.

“Kailangan ko ang lahat ng records, Evan. Ang tunay na records. Lahat ng pirmado ni Leonard at Mara,” utos ni Miles nang hindi tumitingin sa doktor.

“Nasa electronic system pa rin ang mga orihinal na logs, Miles. Hindi nila kayang burahin ang lahat ng digital na bakas,” sabi ni Dr. Larkin habang humaharap sa kanyang computer.

Ang bawat “click” ng keyboard ay parang pintig ng puso ni Miles—mabilis, masakit, at puno ng kaba.

Maya-maya pa, lumitaw sa screen ang mga dokumentong matagal nang nakatago sa ilalim ng mga pekeng ulat.

Nakita ni Miles ang pirma ni Leonard Greer sa mga “transfer orders”—isang legal na paglilipat ng bata sa ilalim ng pangangalaga ni Mara Jennings.

Nakita rin niya ang mga resibo ng bayad mula sa Harrington Group na ipinadala sa isang dummy account na pag-aari ni Leonard, na kalaunan ay napunta kay Mara.

Ninakawan siya ni Leonard gamit ang sarili niyang pera para pondohan ang pagtatago sa sarili niyang anak.

Ang galit ni Miles ay tila naging isang malamig na determinasyon; wala nang luha, wala nang pag-aalinlangan, hustisya na lamang.

“I-print mo ang lahat ng iyan. Lahat. Huwag kang magtitira ng kahit isang piraso,” sabi ni Miles.

Habang naghihintay sa pag-print ng mga dokumento, muling nagsalita si Dr. Larkin nang may pagsisisi sa kanyang boses.

“Miles, araw-araw kong pinagsisihan ang ginawa ko. Maraming beses kong binalak na tawagan ka, pero natatakot ako sa pwedeng gawin ni Leonard.”

“Ang takot mo ay nagkakahalaga ng pitong taon ng buhay ng anak ko, Evan. Huwag mong asahan ang kapatawaran ko,” sagot ni Miles habang kinukuha ang mga papel.

Lumabas si Miles ng opisina, binuhat si Chloe nang napakalamig ngunit puno ng pag-iingat, at lumakad palabas ng klinika.

Ang bawat hakbang niya sa pasilyo ay tila isang deklarasyon ng digmaan laban sa mga taong sumira sa kanyang pamilya.

Pagdating sa sasakyan, agad niyang tinawagan si Harper Lane, ang kanyang imbestigador.

“Harper, hawak ko na ang mga ebidensya. Totoo ang lahat. Sabwatan ito nina Leonard at Mara,” mabilis na ulat ni Miles.

“Nakahanda na ang lahat dito, Sir Miles. Nakita na namin ang mga bank transfer na sinasabi niyo. Malaking pera ang dumadaloy kay Mara buwan-buwan mula sa account ni Greer.”

“Ihanda mo na ang mga abogado. Gusto ko, bago lumubog ang araw, ay malaman ni Leonard na tapos na ang laro niya,” utos ni Miles.

Ngunit bago pa man makakilos si Miles, isang pamilyar na sasakyan ang huminto sa harap ng kanyang kotse sa parking lot.

Bumukas ang pinto at lumabas si Leonard Greer, suot ang kanyang mamahaling suit at ang kanyang pekeng ngiti na tila walang anumang kasalanang nagawa.

“Miles! Kanina pa kita hinahanap. Bakit ka narito sa Northbridge? At sino ang batang iyan?” tanong ni Leonard, pilit na pinapanatili ang kanyang kalmado.

Dahan-dahang ibinaba ni Miles ang bintana ng kanyang sasakyan, ang kanyang mukha ay tila yelo sa tindi ng lamig.

“Ang batang ito, Leonard? Siya ang batang sinabi mong namatay pitong taon na ang nakalilipas. Siya ang anak ko,” diretsong sagot ni Miles.

Bahagyang nanginig ang labi ni Leonard, ngunit mabilis siyang nakabawi; isa siyang magaling na abogado, sanay sa pagmamanipula ng katotohanan.

“Miles, mukhang napapraning ka na naman dahil sa pagdadalamhati. Halika na, pag-usapan natin ito nang maayos. Baka kung sino lang ang batang iyan.”

“Huwag mo akong gamitan ng mga salita mo, Leonard. Hawak ko na ang mga records mula kay Dr. Larkin. Alam ko na ang lahat.”

Sa sandaling marinig ang pangalan ni Dr. Larkin, nagbago ang anyo ni Leonard; ang pekeng ngiti ay napalitan ng isang madilim na tingin.

“Akala mo ba ay ganoon lang kadali iyon, Miles? Isang papel lang ang hawak mo. Ako, hawak ko ang batas sa loob ng pitong taon.”

“Hindi mo hawak ang batas, Leonard. Hawak mo lang ang mga taong natatakot sa iyo. Pero ako? Wala na akong kinatatakutan.”

Mabilis na pinaharurot ni Miles ang kanyang sasakyan, iniwan si Leonard na nakatayo sa gitna ng parking lot, tila isang aninong unti-unting nilalamon ng dilim.

Alam ni Miles na ito na ang simula ng isang madugong labanan sa korte at sa buhay; hindi susuko si Leonard nang walang laban.

Dinala ni Miles si Chloe sa isang ligtas na bahay na pag-aari ng Harrington Group, malayo sa mansyon kung saan madali silang matutunton.

Habang naghahanda sila sa loob, lumapit si Chloe sa kanya at hinawakan ang kanyang kamay.

“Papa, galit po ba ang lalaking iyon? Siya po ba ang dahilan kung bakit kami laging lumilipat ni Tita Mara?”

Tumingin si Miles sa kanyang anak, at sa unang pagkakataon, nakita niya ang talino at tapang sa likod ng mga asul na matang iyon.

“Siya ang taong kumuha sa iyo sa akin, Chloe. Pero pangako, hinding-hindi na niya iyon magagawa muli.”

Gugulin ni Miles ang buong gabi sa pakikipag-usap sa kanyang legal team, binubuo ang kaso na babasag sa reputasyon ni Leonard Greer.

Hindi lamang ito tungkol sa kidnapping o fraud; ito ay tungkol sa pagnanakaw ng buhay, ng pag-ibig, at ng kinabukasan.

Sa bawat dokumentong kanyang binabasa, lalong tumitindi ang kanyang galit, ngunit lalo ring tumitibay ang kanyang pagmamahal sa anak.

Naalala niya ang bawat gabi na nag-iisa siya, umiinom ng alak para lang makatulog, habang ang kanyang anak ay nagugutom o natatakot sa piling ni Mara.

Ang bawat sentimong ibinayad niya kay Leonard ay tila isang sampal sa kanyang mukha, isang paalala ng kanyang sariling pagkabulag.

“Sir Miles, may balita po,” tawag ni Harper sa gitna ng gabi. “Sinubukan ni Mara Jennings na tumakas patungong abroad, pero naharang siya ng mga tauhan ko sa airport.”

“Dalhin niyo siya sa isang ligtas na lugar. Huwag niyo siyang hahayaang makausap si Leonard,” utos ni Miles.

Ang mga piraso ay unti-unti nang nahuhulog sa tamang lugar; ang sabwatan ay nagsisimula nang mabulgar.

Si Mara ang susi; siya ang magsasabi kung paano siya kinumbinsi ni Leonard na itago ang bata kapalit ng buwanang sustento.

Ngunit alam ni Miles na si Leonard ay hindi basta-basta susuko; mayroon itong mga alas na hindi pa inilalabas.

Habang nakatingin si Miles sa bituin sa labas ng bintana, naisip niya si Savannah.

“Savannah, kung nasaan ka man, sana ay gabayan mo kami. Ibabalik ko ang katarungan para sa anak natin,” bulong niya sa hangin.

Ang laban na ito ay hindi lamang para sa kanya; ito ay para sa lahat ng mga taong naging biktima ng kasakiman at kapangyarihan.

Ang gabi ay tila mas mahaba kaysa sa dati, ngunit sa puso ni Miles, nararamdaman niya ang init ng isang bagong pag-asa.

Hindi na siya ang lalaking nawalan ng lahat; siya na ngayon ang lalaking may lahat ng dahilan para lumaban.

At sa pagdating ng bukang-liwayway, ang mundo ay makakasaksi sa pagbangon ng isang ama na pitong taong pinatulog ng kasinungalingan.

Ang bawat pahina ng katotohanan ay nakahanda na; ang bawat saksi ay nakaposisyon na.

Walang bagyo, walang abogado, at walang takot ang makakapigil sa hustisyang paparating.

Si Chloe ay mahimbing pa ring natutulog, ngunit sa kanyang panaginip, marahil ay nararamdaman na niya ang kalayaang matagal nang ipinagkait sa kanya.

Isang kalayaang hindi na kailangang magtago, hindi na kailangang matakot, at hindi na kailangang magtanong, “Naaalala mo ba ako?”

Dahil simula sa araw na ito, ang kanyang pangalan ay hindi na magiging isang lihim; ito ay magiging isang simbolo ng tagumpay.

At si Miles Harrington ay sisiguraduhin na ang bawat luhang pumatak mula sa mga mata ng kanyang anak ay mapapalitan ng ngiting hinding-hindi na muling mabubura.

Ang katotohanan ay masakit, oo, ngunit ito rin ang tanging bagay na magpapalaya sa kanila mula sa gapos ng nakaraan.

At sa dulo ng lahat ng ito, ang pag-ibig ng isang ama ang mananatiling pinakamalakas na sandata laban sa anumang kadiliman.

Kabanata 4: Ang Paghaharap sa Harap ng Timbangan ng Hustisya

Ang gusali ng Northbridge Family Services ay tila isang malaking pader ng yelo sa gitna ng umaga.

Ang bawat sulok nito ay amoy lumang papel, kape, at ang bigat ng mga pamilyang nagkakawatak-watak.

Para kay Miles Harrington, ang paglakad sa pasilyong ito ay mas mahirap kaysa sa anumang board meeting na dinaluhan niya.

Nararamdaman niya ang maliit na kamay ni Chloe na nakakapit sa kanyang palad, nanginginig at malamig.

Ang bawat hakbang nila ay umaalingawngaw sa makintab ngunit gasgas na sahig ng gusali.

Ang mga dingding ay puno ng mga poster tungkol sa “Ligtas na Tahanan,” ngunit para kay Chloe, tila banta ito.

“Papa, kukunin ba nila ako ulit?” bulong ng bata, ang boses ay tila isang maliit na hininga sa hangin.

Huminto si Miles, lumuhod para maging kapantay ang mga asul na mata ng kanyang anak.

Inayos niya ang kwelyo ng sweater ni Chloe, isang malambot na tela na binili niya kahapon lang.

“Hinding-hindi, Chloe. Narito ako, at hindi ako aalis sa tabi mo kahit anong mangyari,” pangako niya.

Sa loob ng waiting area, ang hangin ay tila napakabigat at mahirap langhapin dahil sa tensyon.

Nakaupo si Jenna Cole, ang social worker, bitbit ang kanyang clipboard na puno ng mga ulat at lihim.

Tumango siya kay Miles, isang senyales ng suporta, ngunit ang kanyang mukha ay nananatiling seryoso.

Biglang bumukas ang pinto ng entrance at pumasok ang isang ingay na tila isang paparating na bagyo.

Si Mara Jennings iyon, ang kapatid ni Savannah, na tila nawalan na ng katinuan sa gitna ng galit at takot.

Ang kanyang buhok ay magulo, ang kanyang mga mata ay namumula, at ang kanyang boses ay nanginginig.

“Nasaan ang anak ko! Nasaan si Chloe!” sigaw ni Mara habang itinuturo ang daliri kay Miles.

Agad na lumapit ang mga security guard, ngunit hindi tumigil si Mara sa kanyang pag-atake ng mga salita.

“Magnanakaw ka, Miles! Pitong taon kang wala, tapos ngayon ay bigla kang susulpot para kunin siya!”

Naramdaman ni Miles ang galit na kumukulo sa kanyang dibdib, ngunit nanatili siyang kalmado para kay Chloe.

Nagtago ang bata sa likod ni Miles, mahigpit na nakahawak sa laylayan ng kanyang suot na jacket.

“Mara, hindi ito ang tamang lugar para sa ganitong eksena,” mahinahon ngunit matigas na sabi ni Miles.

“Wala kang karapatan! Ako ang nagpalaki sa kanya! Ako ang nandoon nung may lagnat siya!” hiyaw ni Mara.

Dumating si Harper Lane, ang imbestigador ni Miles, dala ang isang makapal na folder ng mga ebidensya.

“Ms. Jennings, mas mabuting pumasok na tayo sa loob. Ang huwes ay naghihintay na,” sabi ni Harper.

Ang silid ng pagpupulong ay maliit, may isang mahabang mesa at mga silya na tila hindi komportable.

Sa dulo ng mesa nakaupo ang isang hukom, si Judge Elena Santos, isang babaeng may pilak na buhok at matalas na mata.

Tiningnan ni Judge Santos ang bawat isa sa kanila, tila binabasa ang bawat kaluluwang nasa loob ng silid.

“Nandito tayo para sa isang Emergency Placement Hearing para sa menor de edad na si Chloe Jennings,” simula niya.

Binuksan ni Jenna Cole ang kanyang ulat, binabasa ang bawat detalyeng natuklasan nila sa nakaraang dalawang araw.

“Ang bata ay dumating sa tahanan ni G. Harrington sa gitna ng bagyo, basang-basa at may dalang ebidensya.”

Inilabas ni Jenna ang hospital bracelet at ang locket na nakita ni Chloe sa drawer ni Mara.

Napansin ni Miles ang pagpikit ni Mara nang makita ang mga bagay na iyon—ang mga bakas ng kanyang panloloko.

“Gng. Jennings, paano mo maipapaliwanag ang mga gamit na ito sa loob ng iyong tahanan?” tanong ng hukom.

Hindi nakasagot si Mara; sa halip, nagsimula siyang umiyak nang malakas, isang iyak na puno ng pagsisisi at takot.

“Kailangan ko ng pera… si Leonard… si Leonard ang nagsabi sa akin na gawin ito,” hikbi niya.

Ang pangalan ni Leonard Greer ay tila isang lason na muling kumalat sa loob ng apat na sulok ng silid.

Inilahad ni Harper Lane ang mga bank statement na nagpapakita ng buwanang deposito mula sa account ni Leonard.

“Pinondohan ni Leonard Greer ang pagtatago sa bata gamit ang sariling pera ni G. Harrington,” paliwanag ni Harper.

“Ito ay hindi lamang kidnapping, kundi isang sistematikong pandaraya at pagnanakaw ng pagkatao.”

Tumingin ang hukom kay Chloe, na hanggang ngayon ay nananatiling tahimik at nakayuko sa kanyang silya.

“Chloe, maaari mo bang sabihin sa akin kung ano ang nararamdaman mo?” malambing na tanong ni Judge Santos.

Dahan-dahang iniangat ni Chloe ang kanyang ulo, ang kanyang maliliit na kamay ay nanginginig sa ibabaw ng mesa.

“Gusto ko lang po ng bahay na hindi kami kailangang tumakas sa gabi,” simula ng bata, ang boses ay paos.

“Gusto ko po ng tatay na hindi ako kinalimutan… at sabi po ni Papa, hindi niya po ako iniwan.”

Ang bawat salita ni Chloe ay tila isang kutsilyong humihiwa sa puso ni Miles; ang sakit ng pitong taon ay bumuhos.

“Tita Mara… mahal ko po kayo, pero ayaw ko na pong matakot sa bawat katok sa pinto,” patuloy ni Chloe.

Napayuko si Mara, hindi makayanan ang bigat ng katotohanang lumalabas sa bibig ng batang minahal at sinaktan niya.

Nagkaroon ng mahabang katahimikan sa loob ng silid, tanging ang tunog ng aircon at mahinang hikbi ang naririnig.

Tumingin si Judge Santos kay Miles, tila tinitimbang ang kanyang kakayahan na maging isang ama pagkatapos ng lahat.

“G. Harrington, alam mo bang ang pag-aalaga sa isang batang may trauma ay hindi madaling gawain?” tanong ng hukom.

“Opo, Judge. Alam kong marami akong kailangang punan. Pitong taon akong nabulag, ngunit ngayon ay gising na ako.”

“Hindi ko siya ituturing na isang obligasyon, kundi bilang buhay ko. Siya ang tanging natitira sa amin ni Savannah.”

Ang katapatan sa boses ni Miles ay hindi mapag-aalinlanganan; ito ay boses ng isang amang handang pumatay at mamatay.

Sumandal ang hukom sa kanyang silya, muling tiningnan ang mga dokumento, at pagkatapos ay tumingin kay Mara.

“Ms. Jennings, dahil sa seryosong akusasyon ng fraud at child neglect, ang inyong guardianship ay suspendido.”

Isang malakas na iyak ang kumawala kay Mara, ngunit walang sinuman ang lumapit para aluwin siya.

“G. Harrington, ibinibigay ko sa inyo ang temporary legal and physical custody ni Chloe, epektibo ngayong araw.”

“Ngunit may mga kondisyon: kailangang sumailalim ang bata sa therapy, at regular na bibisita ang social worker.”

Sa wakas, pagkatapos ng pitong taon ng kadiliman, narinig ni Miles ang mga salitang nagpalaya sa kanyang kaluluwa.

Tumingin siya kay Chloe, at sa unang pagkakataon, nakita niya ang isang maliit na ngiti sa labi ng bata.

“Papa, uuwi na po ba tayo?” tanong ni Chloe, ang pag-asa ay muling nagliliyab sa kanyang mga mata.

“Oo, Chloe. Uuwi na tayo sa ating tunay na tahanan,” sagot ni Miles habang hinahalikan ang noo ng bata.

Habang lumalabas sila ng silid, hinarang sila ni Leonard Greer na kanina pa pala naghihintay sa pasilyo.

Ang kanyang mukha ay tila isang maskara ng galit, ang kanyang suit ay gusot, at wala na ang kanyang dating kompyansa.

“Akala mo ba ay tapos na ito, Miles? Gagamitin ko ang lahat ng koneksyon ko para bawiin ang batang iyan!”

Hindi huminto sa paglalakad si Miles; sa halip, hinarap niya si Leonard nang may malamig na tingin.

“Wala ka nang koneksyon, Leonard. Kaninang umaga lang, sinampahan ka na ng kumpanya ng disbarment case.”

“At ang mga pulis? Papunta na sila rito para arestuhin ka sa kasong kidnapping at falsification of documents.”

Nanlaki ang mga mata ni Leonard, at sa unang pagkakataon, nakita ni Miles ang takot sa mukha ng kanyang kaaway.

Hindi na naghintay si Miles; ipinagpatuloy niya ang paglalakad palabas ng gusali, dala ang kanyang pinakamahalagang yaman.

Sa labas, ang araw ay sumisilip na sa likod ng mga ulap, nagbibigay ng init sa malamig na kalsada ng Northbridge.

Isinakay ni Miles si Chloe sa kanyang sasakyan, ngunit sa pagkakataong ito, wala nang backup, wala nang kaba.

“Gusto mo bang kumain ng ice cream bago tayo umuwi?” tanong ni Miles habang inaayos ang seatbelt ng bata.

“Yung maraming sprinkles po?” masayang tanong ni Chloe, ang kanyang pagiging bata ay unti-unti nang bumabalik.

“Kahit gaano karaming sprinkles ang gusto mo, ibibigay ko sa iyo,” pangako ni Miles.

Habang nagmamaneho siya, nakatingin si Miles sa rearview mirror, pinagmamasdan ang kanyang anak.

Naalala niya ang gabing dumating ito sa ulan—ang batang barefoot, nanginginig, at nagtatanong kung naaalala ba siya.

Ngayon, ang batang iyon ay hindi na isang alaala o isang multo; siya ay isang buhay na katotohanan.

Ang laban para sa permanenteng custody ay hindi pa tapos, at alam ni Miles na marami pang pagsubok ang darating.

Kailangan nilang harapin ang mga trauma ni Chloe, ang mga bangungot ng gabi, at ang mga nawalang taon.

Ngunit sa unang pagkakataon sa loob ng pitong taon, hindi na natatakot si Miles Harrington sa kinabukasan.

Dahil sa bawat segundong kasama niya si Chloe, nararamdaman niya ang presensya ni Savannah na gumagabay sa kanila.

Ang kanilang tahanan sa Harbor Glenn ay hindi na magiging isang malamig na museo ng nakaraan.

Ito ay magiging isang lugar ng tawanan, ng mga bagong alaala, at ng isang pag-ibig na hindi kayang wasakin ng sinuman.

Pagdating sa bahay, sinalubong sila ni Nanay Rosa na may dalang mga bagong luto na cookies at gatas.

“Welcome home, Chloe!” sigaw ng matanda, habang niyayakap ang bata nang buong pagmamahal.

Tumakbo si Chloe patungo sa kanyang silid, ang kanyang mga yabag ay tila musika sa pandinig ng lahat sa loob ng bahay.

Naupo si Miles sa kanyang study room, tiningnan ang litrato ni Savannah na nasa ibabaw ng kanyang mesa.

“Nagawa natin, Savannah. Nahanap ko siya… nahanap niya ako,” bulong niya sa hangin.

Ngunit sa gitna ng katahimikan, isang tawag ang pumasok sa kanyang telepono mula sa isang hindi kilalang numero.

“Miles… akala mo ba ay ligtas na kayo? Hindi mo alam kung ano ang kaya kong gawin,” ang boses ni Leonard.

Napunit ang katahimikan; ang panganib ay tila hindi pa rin lubos na lumalayo sa kanila.

Alam ni Miles na ang huling kabanata ng labanang ito ay magiging mas madilim at mas mapanganib.

Ngunit tiningnan niya ang pintuan kung saan naririnig ang tawanan ni Chloe at Nanay Rosa sa kusina.

“Subukan mo, Leonard. At sisiguraduhin kong iyon na ang huling bagay na gagawin mo sa labas ng kulungan.”

Ibinaba ni Miles ang telepono, ang kanyang puso ay puno ng bakal at ang kanyang isipan ay mas matalas kaysa dati.

Ang gabi ay paparating na naman, ngunit sa pagkakataong ito, sila ay handa na para sa anumang bagyo.

Ang katotohanan ay kanila nang sandata, at ang pag-ibig ang kanilang magiging kalasag hanggang sa dulo.

Dahil ang isang amang nahanap ang kanyang nawawalang anak ay ang pinakamapanganib na kalaban sa mundo.

At si Miles Harrington ay hinding-hindi na muling magpapakabulag sa mga anino ng kasinungalingan.

Ito ang simula ng kanilang paniningil, ang huling hakbang patungo sa tunay na kalayaan at katarungan.

Kabanata 5: Ang Bukang-liwayway ng Bagong Pag-asa

Ang katahimikan sa loob ng study room ni Miles Harrington ay tila isang buhay na nilalang.

Ito ay mabigat, puno ng mga alaalang pilit na bumabalik sa bawat sulok ng silid.

Ngunit sa pagkakataong ito, ang katahimikan ay hindi na mapait; ito ay puno ng pagbabantay.

Matapos ang tawag ni Leonard Greer, tila naging isang kuta ang buong mansyon.

Nagdagdag si Miles ng mas maraming guwardiya, mga taong subok na ang katapatan.

Hindi niya hahayaan na ang munting liwanag na nahanap niya ay muling agawin ng dilim.

Sa labas ng bintana, ang mga bituin ay nagtatago sa likod ng maninipis na ulap.

Tumingin si Miles sa kanyang mga kamay, ang mga kamay na dati ay puro pera lang ang hawak.

Ngayon, ang mga kamay na ito ay natutunan nang humawak ng isang maliit na palad.

“Hindi ka na makakapanakit muli, Leonard,” bulong ni Miles sa malamig na hangin.

Kinabukasan, ang sikat ng araw ay pumasok sa bintana ng silid ni Chloe.

Gising na ang bata, nakaupo sa gilid ng kama at nakatitig sa kanyang bagong sapatos.

Ito ay kulay rosas, makintab, at may maliliit na laso sa gilid—isang bagay na pangarap lang niya noon.

“Papa, totoo po ba ito? Hindi po ba ako magigising at nasa lumang apartment na ulit?”

Lumapit si Miles at naupo sa tabi ng kanyang anak, hinawakan ang kanyang balikat.

“Totoo ito, Chloe. At kahit anong mangyari, hinding-hindi na tayo babalik sa dati.”

“Ngayon ang huling araw ng laban natin sa korte. Pagkatapos nito, malaya na tayo.”

Isang malalim na hininga ang pinakawalan ni Chloe, tila inilalabas ang lahat ng takot na natitira.

Ang biyahe patungo sa korte sa huling pagkakataon ay tila isang prusisyon ng katotohanan.

Sa loob ng silid-hukuman, mas marami nang tao; naroon ang media, ang mga abogado, at ang katarungan.

Si Leonard Greer ay nandoon na, nakaupo sa tabi ng kanyang bagong legal team.

Ngunit wala na ang kanyang dating ningning; ang kanyang mukha ay maputla at ang mga mata ay malalim.

Nang pumasok si Miles kasama si Chloe, tila tumigil ang lahat ng bulungan sa paligid.

Tumayo si Judge Elena Santos, ang kanyang mukha ay tila isang pader na hindi matitibag.

“Nandito tayo para sa pinal na desisyon tungkol sa kustodiya ni Chloe Harrington.”

“At para sa pinal na pagdinig sa mga kasong kriminal laban kay Leonard Greer at Mara Jennings.”

Inilahad ng prosekusyon ang huling piraso ng ebidensya—isang recorded na pag-uusap.

Ito ay nakuha mula sa lumang telepono ni Mara na narekober ng mga tauhan ni Harper.

Doon, malinaw na naririnig ang boses ni Leonard na nag-uutos kay Mara na itago ang bata.

“Siguraduhin mong hindi siya makikita ni Miles. Patayin mo ang bata sa mga ulat, Mara.”

“Bayaran mo ang sinumang dapat bayaran. Ang mahalaga, maniwala si Miles na nag-iisa na lang siya.”

Ang buong silid ay napuno ng bulungan ng pagkagulat at galit sa narinig na kataksilan.

Tumingin si Miles kay Leonard, at nakita niya ang pagguho ng mundo ng kanyang dating kaibigan.

Si Leonard ay hindi lamang nagnakaw ng pera; nagnakaw siya ng pitong taon ng pagmamahalan.

“G. Greer, mayroon ka bang nais sabihin bago ko ibaba ang hatol?” tanong ng hukom.

Tumayo si Leonard, nanginginig ang mga binti, at tumingin nang diretso kay Miles.

“Ginawa ko lang ang sa tingin ko ay tama… hindi mo kaya ang responsibilidad noon, Miles.”

“Isa kang mahinang lalaki na puro trabaho lang ang alam! Niligtas ko ang bata sa iyo!”

Isang malakas na hampas ng gavl ang nagpatahimik sa mga hiyaw ni Leonard.

“Ang pagpapasya kung sino ang karapat-dapat na magulang ay hindi nasa iyong kamay, G. Greer.”

“Ang ginawa mo ay isang malupit na krimen laban sa isang ama at sa isang inosenteng bata.”

“Hinahatulan ka ng korte ng habambuhay na pagkabilanggo dahil sa kidnapping at fraud.”

“At para kay Mara Jennings, dahil sa kanyang kooperasyon, siya ay isasailalim sa rehabilitasyon.”

Naramdaman ni Miles ang tila isang malaking tinik na nabunot mula sa kanyang lalamunan.

Ngunit ang pinakaimportanteng bahagi ay ang susunod na sasabihin ng hukom.

“Tungkol sa kustodiya ni Chloe, matapos suriin ang lahat ng ulat ng social worker…”

“…at matapos marinig ang pagnanais ng bata, ibinibigay ko ang permanenteng kustodiya kay Miles Harrington.”

“Mula sa araw na ito, ang bata ay kikilalanin bilang si Chloe Savannah Harrington.”

Niyakap ni Miles si Chloe nang napakahigpit, ang kanyang mga luha ay sa wakas ay malayang pumatak.

Hindi ito mga luha ng pighati, kundi mga luha ng tagumpay at ng isang bagong simula.

Lumabas sila ng korte na hindi na nakatingin sa nakaraan, kundi nakatingin sa hinaharap.

Pagkalipas ng ilang linggo, dinala ni Miles si Chloe sa sementeryo kung saan nakalibing si Savannah.

Ang ulan ay tumila na, at ang sikat ng araw ay nagbibigay ng liwanag sa mga puting bato.

Dala ni Chloe ang isang malaking kumpol ng mga daisies, ang paboritong bulaklak ng kanyang ina.

“Mama, nandito na po ako,” bulong ni Chloe habang inilalagay ang mga bulaklak sa ibabaw ng puntod.

“Naaalala na po ako ni Papa. Hindi na po kami maghihiwalay kahit kailan.”

Tumayo si Miles sa likod ng kanyang anak, nakatingin sa pangalan ni Savannah na nakaukit sa bato.

“Nahanap ko na ang dahilan para mabuhay muli, Savannah. Salamat sa paggabay sa kanya sa akin.”

Naramdaman ni Miles ang isang malamig na ihip ng hangin, tila isang haplos mula sa kabilang buhay.

Alam niyang masaya si Savannah, saan man siya naroroon, dahil buo na silang muli.

Pag-uwi nila sa mansyon, sinalubong sila ng amoy ng masarap na luto ni Nanay Rosa.

Ang bahay na dati ay tila isang museo ng kalungkutan ay puno na ngayon ng kulay.

May mga laruan na sa sala, may mga guhit ni Chloe na nakadikit sa ref, at may tawanan na sa kusina.

“Papa, pwede po ba tayong magtanim ng mga bulaklak sa garden bukas?” tanong ni Chloe.

“Siyempre, anak. Itatanim natin ang lahat ng bulaklak na gusto mo,” sagot ni Miles.

Naupo si Miles sa kanyang veranda, pinagmamasdan ang paglubog ng araw sa abot-tanaw.

Naalala niya ang unang gabi—ang gabi ng bagyo, ang maliit na batang walang sapatos.

Ang tanong na “Naaalala mo ba ako?” ay naging mitsa ng kanyang muling pagkabuhay.

Ngayon, ang tanong na iyon ay wala nang sakit, dahil ang sagot ay nakaukit na sa kanyang puso.

Ang bawat segundo ng pitong taon na nawala ay hindi na mababalik, ngunit mayroon silang buong buhay.

Isang buhay na puno ng mga “sprinkles” sa ice cream, ng mga kuwento bago matulog, at ng pag-ibig.

Si Miles Harrington ay hindi na ang lalaking nagtatago sa likod ng kanyang mga bilyon.

Siya ay isang ama—isang titulong mas mahalaga kaysa sa anumang posisyon sa Harrington Group.

Habang nagdidilim ang paligid, lumapit si Chloe at sumandal sa kanyang bisig.

“Papa, mahal na mahal kita,” sabi ng bata, bago dahan-dahang ipikit ang kanyang mga mata.

“Mahal na mahal din kita, Chloe. Higit pa sa iniisip mo,” bulong ni Miles habang hinahalikan ang kanyang ulo.

Dito nagtatapos ang kuwento ng isang amang nahanap ang kanyang nawalang anak sa gitna ng bagyo.

Isang kuwento na nagpapatunay na ang pag-asa ay laging nahanap ang daan pauwi.

Kahit gaano pa kalakas ang ulan, kahit gaano pa kadilim ang gabi, laging may bukang-liwayway.

At sa bawat puso na marunong magmahal, ang katotohanan ay laging mananaig sa huli.

Ang mga sugat ng nakaraan ay magiging mga peklat na lamang—isang paalala ng ating kalakasan.

At ang hinaharap ay isang malinis na papel na handa nang sulatan ng isang bagong kabanata.

Isang kabanata na puno ng liwanag, katarungan, at walang hanggang pasasalamat.

Salamat sa pagsama sa amin sa emosyonal na paglalakbay na ito nina Miles at Chloe.

Nawa’y magsilbi itong inspirasyon sa bawat isa sa atin na huwag sumuko sa paghahanap sa katotohanan.

Dahil sa dulo ng bawat bagyo, laging may bahagharing naghihintay sa atin.

At ang pag-ibig ng isang magulang ay ang pinakamalakas na puwersa sa buong mundo.

Paalam sa ngayon, hanggang sa susunod na kuwento ng buhay at pag-asa.

WAKAS