Kabanata 1: Ang Bulong ng Nakaraan sa Brookside

Nakayo si Richard Blackwood sa harap ng makinis at malamig na puntod na gawa sa granite.

Ang kanyang matangkad na pigura ay nagbibigay ng mahabang anino sa maayos na damuhan ng sementeryo.

Ang hangin sa umaga ng Boston ay may dalang pahiwatig ng papalapit na taglagas.

Ngunit tila hindi man lang napansin ni Richard ang ginaw na dumaan sa kanyang balat.

Tuwing Linggo sa nakalipas na tatlong taon, umulan man o bumagyo, pinanatili niya ang ritwal na ito.

Nagdadala siya ng mga sariwang lily para sa puntod ni Elizabeth, ang kanyang yumaong asawa.

Tumitayo siya roon sa tahimik na pagmumuni-muni sa loob ng maraming oras, tila nakikipag-usap sa hangin.

Ang malawak na sementeryo ng Brookside ay nanatiling tahimik, maliban sa paminsan-minsang kaluskos ng mga tuyong dahon.

Mas gusto ni Richard ang ganito—ang katahimikan na malayo sa ingay ng mundo.

Dito, malayo sa mga matatayog na gusali ng Blackwood Enterprises kung saan siya ang makapangyarihang CEO.

Dito lamang niya kayang hubarin ang maskara ng isang malamig at kalkuladong negosyante.

Dito, siya ay isa lamang asawa na hindi nakapagsabi ng sapat na salita noong may pagkakataon pa siya.

“Natapos ko na ang Westridge merger,” bulong niya sa batong nasa harap niya.

“Ang transaksyong lagi mong sinasabing imposible nating makuha,” dagdag pa niya.

Ang kanyang boses, na karaniwang puno ng kumpiyansa sa mga boardrooms, ay bahagyang nanginig.

“Tumalon ang stocks ng labindalawang puntos sa isang linggo lang, Elizabeth,” pagpapatuloy niya.

Tumigil siya sandali, nakikinig sa katahimikan na laging sumasagot sa kanya sa bawat pagbisita.

Nagtanong siya sa sarili, gaya ng ginagawa niya tuwing Linggo, kung ano kaya ang sasabihin ni Elizabeth.

Magmamalasakit kaya ang asawa niya tungkol sa mga mergers at acquisitions na pinagkakaabalahan niya?

O ipapaalala kaya nito sa kanya na ang mga numero sa spreadsheet ay hindi kayang magbigay ng init sa gabi?

Tiningnan ni Richard ang kanyang mamahaling relo—isang lumang gawi mula sa buhay na sinusukat sa bawat minuto.

Dalawang oras na pala siyang nakatayo roon, nakalubog sa sariling mundo ng pagsisisi at pangungulila.

Ang kanyang driver na si Jenkins ay matiyagang naghihintay sa itim na Bentley sa labas ng tarangkahan.

Hindi kailanman nagtanong ang matandang driver tungkol sa mahabang oras na ginugugol ni Richard sa puntod.

Habang naghahanda na siyang umalis, isang paggalaw ang nahuli ng kanyang mga mata sa gilid ng paningin.

May tatlong maliliit na pigura na papalapit mula sa silangang bahagi ng sementeryo.

Hindi karaniwan ang makakita ng mga bata sa bahaging ito, lalo na ang mga walang kasamang matanda.

Sila ay tatlong batang babae na magkakamukha ang anyo, may tanso at mapulang buhok na kumikinang sa araw.

Ang kanilang mga damit ay hindi magkakaterno at halatang luma na, ngunit mabilis ang kanilang paglalakad.

May layunin ang bawat hakbang nila, at ang kanilang mga mata ay nakapako mismo kay Richard.

Nakaramdam si Richard ng kakaibang kaba at tila hindi siya makagalaw sa kanyang kinatatayuan.

Nang makalapit sila, nakita niyang sila ay nasa walong taong gulang pa lamang, maliwanag na triplets.

Pareho ang hugis ng kanilang mukha, at may mga batik-batik na freckles sa kanilang mga ilong.

May kung anong pamilyar sa kanila na hindi maipaliwanag ni Richard, kahit sigurado siyang hindi pa niya sila nakikita.

“Nawawala ba kayo?” tanong niya, pilit na ibinabalik ang kanyang pormal at autoritatibong boses.

Tumigil ang mga bata sa harap niya, ilang talampakan ang distansya mula sa puntod ni Elizabeth.

Ang batang nasa gitna, na may kupas na asul na laso sa buhok, ay humakbang pasulong.

Tumingin siya sa lapida ni Elizabeth, pagkatapos ay muling tumingin nang diretso sa mga mata ni Richard.

“Siya ang nanay namin,” simpleng sabi ng bata, habang nakaturo ang maliit na daliri sa pangalan ni Elizabeth.

Ang mga salitang iyon ay tumama kay Richard na parang isang malakas na suntok sa kanyang dibdib.

Napaatras siya, muntik nang matumba sa maliit na bangkong gawa sa bato sa likuran niya.

“Hindi maaari iyan,” halos pabulong niyang sabi habang mabilis na nagkakalkula ang kanyang isip.

Tatlong taon nang wala si Elizabeth, at ang mga batang ito ay mukhang mas matanda pa kaysa sa panahong iyon.

“Elizabeth… hindi niya… hindi niya magagawa iyon nang hindi ko alam,” pagtanggi ng kanyang isipan.

“Matagal ka na naming hinahanap,” sabi ng pangalawang bata, na ang boses ay mas matapang kaysa sa kanyang kapatid.

“Nahanap namin ang kanyang mga sulat sa loob ng isang lumang kahon sa aming tinutuluyan,” dagdag nito.

“Anong mga sulat?” Pakiramdam ni Richard ay biglang natuyo ang kanyang lalamunan sa matinding kaba.

“Sino ba talaga kayo? Anong pakay ninyo rito?” tanong niya, pilit na pinatatatag ang sarili.

Ang ikatlong bata, na hindi pa nagsasalita, ay may kinuha mula sa kanyang luma at kupas na backpack.

Inabot niya ang isang tila pagod na papel kay Richard nang walang anumang emosyon sa mukha.

Ang kanyang mga mata—ang mga mata ni Elizabeth—ay nakatitig sa kanya nang may halong pag-asa at takot.

Kinuha ni Richard ang papel gamit ang kanyang nanginginig na mga daliri, halos hindi niya ito mahawakan nang maayos.

Isa itong birth certificate—isang opisyal na dokumentong naglalaman ng katotohanang hindi niya inaasahan.

Tatlong pangalan ang nakalista roon: Madison, McKenzie, at Morgan Blackwood.

Ina: Elizabeth Blackwood. Ama: Richard Blackwood.

“Isa itong malaking pagkakamali,” sabi niya, kahit nakikita na niya ang anyo ni Elizabeth sa mga batang ito.

Ang hugis ng kanilang mga labi, ang kurba ng kanilang mga ilong, at ang kislap sa kanilang mga mata.

“Ipinanganak kami sa Hope Haven,” sabi ni Madison, ang batang may asul na laso sa buhok.

“Sinubukan ka niyang tawagan, Daddy. Maraming buwan siyang sumubok na maabot ka,” dagdag pa nito.

Biglang nagbalik sa isip ni Richard ang huling taon ng buhay ni Elizabeth, noong nagsimulang gumuho ang kanilang relasyon.

Naghiwalay sila pansamantala dahil sa kagustuhan niyang mag-focus sa Westridge deal, ang kanyang pangarap.

Ngunit bago pa sila nagkaroon ng pagkakataong mag-usap muli, dumating ang malagim na aksidente sa ulan.

“Nasaan kayo sa lahat ng panahong ito?” tanong ni Richard, halos hindi na marinig ang kanyang sariling boses.

“Kahit saan,” sagot ni McKenzie, ang mas palaban sa tatlo. “Sa mga foster homes, palipat-lipat kami.”

“Tumakas kami sa huling bahay na tinutuluyan namin dahil balak nilang paghiwalayin kaming tatlo,” sabi niya.

Ang mundo ni Richard ay tila umiikot at nawawalan ng balanse—mayroon siyang tatlong anak na babae.

Buntis si Elizabeth noong magkahiwalay sila, at hindi man lang niya ito nalaman o naramdaman.

Paano nangyari na wala siyang alam? Paano niya nagawang pabayaan ang kanyang sariling pamilya?

“Sumama kayo sa akin,” bigla niyang sabi, isang desisyon na bunsod ng instinct at pangangailangan.

“Kailangan nating ayusin ito. Hindi ko kayo hahayaang manatili sa kung saan-saan lang,” alok niya.

Nagkatinginan ang tatlong bata, tila may sariling lengguwahe na sila lamang ang nakakaunawa.

“Paano namin malalaman kung mapagkakatiwalaan ka?” matapang na tanong ni McKenzie.

“Nahanap ninyo ako,” sagot ni Richard. “Ibig sabihin, nakatadhana tayong magkita sa araw na ito.”

Makalipas ang dalawampung minuto, nakaupo na sila sa loob ng kanyang malaking mansyon sa Beacon Hill.

Ang mga bata ay nakaupo nang hindi komportable sa gilid ng isang malinis at mamahaling puting sofa.

Ang mansyong iyon ay hindi kailanman nakakita ng mga bata, at tila hindi ito para sa kanila.

Tinawagan agad ni Richard ang kanyang abogado na si Alan Prescott, na mabilis namang dumating.

“Kailangan kong ma-verify ang lahat ng ito, Alan,” paliwanag ni Richard sa mahinang boses sa kusina.

“Gusto kong malaman ang bawat detalye ng nangyari noong mga panahong wala ako sa tabi ni Elizabeth.“

Tumango si Alan, bakas ang seryosong mukha habang tinitingnan ang mga bata mula sa malayo.

“Magpapadala ako ng investigator. Titingnan natin ang birth records, DNA, at lahat ng posibleng ebidensya.”

Nang bumalik sila sa sala, nakita nilang tinitingnan ni Morgan ang isang litrato sa ibabaw ng fireplace.

Litrato iyon ni Elizabeth sa araw ng kanilang kasal, suot ang kanyang pinakamagandang ngiti.

“Ang ganda niya rito,” mahinang sabi ni Morgan habang hinahaplos ang glass frame ng litrato.

“Oo, napakaganda niya,” sagot ni Richard, habang muling nararamdaman ang bigat sa kanyang dibdib.

“Masaya kami noon, bago ako nabulag ng pera at kapangyarihan sa labas ng bahay na ito,” bulong niya sa sarili.

Nagsalita si Madison, “Mayroon kaming mga sulat niya. Sumusulat siya sa iyo linggu-linggo pagkapanganak namin.“

“Wala akong natanggap na kahit anong sulat mula sa kanya,” giit ni Richard, puno ng kalituhan.

“Siguradong may nakatanggap noon,” sabi ni McKenzie. “Hindi magsisinungaling si Mommy tungkol doon.“

Ang tensyon sa silid ay bahagyang gumaan nang dumating si Jenkins na may dalang hot chocolate at cookies.

Maingat na kumuha ang mga bata, tila ngayon lang sila nakakita ng ganoon karaming pagkain.

“Saan kayo natutulog nitong mga nakaraang araw?” tanong ni Richard, habang tinitingnan ang kanilang kalagayan.

“Sa likod ng library,” sagot ni McKenzie. “Hinahayaan kami ng guard na pumasok kapag gabi na.“

Nagkatinginan si Richard at Alan, alam nilang hindi maaaring magpatuloy ang ganitong sitwasyon.

“Dito muna kayo matutulog ngayong gabi,” desisyon ni Richard. “Hanggang sa malaman natin ang totoo.”

“Hindi kami mananatili rito kung hindi kami ligtas,” deklara ni McKenzie habang nakatingin nang matalim sa kanya.

“Isang gabi lang, pagkatapos ay kami ang magdedesisyon kung aalis kami o hindi,” dagdag pa nito.

Si Richard, na sanay na nagdidikta sa lahat, ay napatango na lamang sa harap ng walong taong gulang na bata.

Nang gabing iyon, habang tulog na ang lahat, nanatiling gising si Richard sa kanyang opisina.

Tinitingnan niya ang birth certificate, sinusubukang pagtagpi-tagpiin ang mga pangyayari sa kanyang isipan.

Kung ang mga batang ito ay tunay niyang anak, nabuo sila bago pa man ang kanilang masakit na paghihiwalay.

Ngunit bakit hindi ito sinabi ni Elizabeth? At kung sinubukan niya, bakit hindi ito nakarating kay Richard?

Isang alaala ang biglang pumasok sa kanyang isipan—si Vanessa Green, ang kanyang dating executive assistant.

Si Vanessa ang humahawak ng lahat ng tawag at sulat niya noong panahon ng Westridge negotiations.

Pinoprotektahan daw ni Vanessa ang kanyang oras at focus para hindi siya ma-distract sa mahahalagang usapin.

Pinigil kaya ni Vanessa ang mga mensahe mula kay Elizabeth? Ang kaisipang iyon ay nagpasingasing sa kanya sa galit.

Sa labas ng bintana, ang mga ilaw ng Boston ay kumikinang, ngunit tila wala nang halaga ang lahat ng yaman niya.

Lahat ng pinaghirapan niya sa loob ng maraming taon ay tila gumuho sa loob lamang ng isang araw.

Bukas, sisimulan niyang alamin ang buong katotohanan, anuman ang kapalit nito sa kanyang reputasyon.

Ngayong gabi, may tatlong batang babae na natutulog sa ilalim ng kanyang bubong, at alam niyang magbabago ang lahat.

Nagising si Richard sa tunog ng mga mahihinang boses na nagmumula sa ibaba ng kanyang mansyon.

Sa isang sandali, akala niya ay panaginip lamang ang lahat ng nangyari kahapon sa sementeryo.

Ngunit nang marinig niya ang tawanan ng mga bata, bumalik ang reyalidad—may mga anak na siya.

Mabilis siyang nagbihis, pinili ang mga simpleng damit sa halip na ang kanyang karaniwang mamahaling suit.

Nang bumaba siya sa grand staircase, nakita niya si Mrs. Reynolds sa kusina na tila naguguluhan at natutuwa.

“Mr. Blackwood,” sabi ng maybahay nang makita siya. “Ang mga bata ay nagugutom na raw po.”

Nakita niya si Madison na maingat na nag-aayos ng mga strawberries sa ibabaw ng mga plato.

Si McKenzie naman ay medyo magulo habang sinusukat ang pancake batter, punong-puno ng harina ang mukha.

Si Morgan ay nakaupo lang sa counter, tinitingnan ang bawat kilos ng kanyang mga kapatid nang may katalinuhan.

“Lagi kaming gumagawa ng breakfast nang magkakasama,” paliwanag ni Madison habang nakatuon sa ginagawa.

“Ito lang ang paraan para masiguradong pare-pareho ang dami ng pagkain naming tatlo,” dagdag ni McKenzie.

Ang bawat salita nila ay nagpapahiwatig ng hirap na pinagdaanan nila habang wala si Richard.

Lumapit si Richard nang may pag-iingat, pakiramdam niya ay isa siyang estranghero sa sarili niyang bahay.

“Maaari ba akong tumulong?” tanong niya, umaasang matanggap siya ng mga bata sa kanilang maliit na mundo.

Nagkatinginan ang mga bata, muling ginagamit ang kanilang kakaibang paraan ng komunikasyon.

“Sige, ikaw na ang mag-flip ng pancakes, pero huwag mong susunugin,” utos ni Madison.

Sa sumunod na tatlumpung minuto, si Richard Blackwood ay nag-aaral kung paano magluto ng pancake.

Ang dating CEO na sanay umorder sa mga five-star restaurants ay tinuturuan ngayon ng isang bata.

May kung anong saya siyang naramdaman, isang pakiramdam na matagal nang nawala sa kanyang puso.

Habang kumakain, maraming tanong ang lumabas, at unti-unting nakikilala ni Richard ang bawat isa sa kanila.

Nalaman niya na si Madison ang tagapagpayapa, ang laging naghahanap ng gitna para sa lahat.

Si McKenzie ang tagapagtanggol, matapang at palaging nagdududa sa motibo ng ibang tao sa paligid nila.

At si Morgan, bagaman tahimik, ang tagapagtago ng mga alaala at mahahalagang impormasyon ng kanilang pamilya.

Biglang tumunog ang doorbell—dumating na si Alan kasama si Diana Reeves, isang bihasang investigator.

“Kailangan nating mag-usap nang pribado,” mungkahi ni Alan habang tinitingnan ang mga bata sa hapag.

“Kung tungkol ito sa amin, gusto naming makinig,” giit ni McKenzie habang naka-cross ang kanyang mga braso.

Nakita ni Richard ang determinasyon sa mga mukha nito at nagdesisyon siyang hayaan silang manatili.

“Hayaan niyo sila. Karapatan nilang malaman ang katotohanan tungkol sa kanilang sariling buhay,” sabi ni Richard.

Inilatag ni Diana ang paunang report na ginawa niya sa loob lamang ng isang magdamag.

“Kinumpirma ng records na si Elizabeth Blackwood ay pumasok sa Hope Haven Shelter tatlong taon na ang nakakaraan.“

“Nanganak siya ng triplets noong February 3rd,” dagdag ni Diana habang tinitingnan ang mga dokumento.

Nanlambot ang mga tuhod ni Richard—ang petsang iyon ay ilang buwan lang matapos silang maghiwalay.

“Sinubukan niyang tawagan ang asawa niya nang maraming beses, ngunit laging nabibigo,” sabi ni Diana.

“Bakit walang nakarating sa akin? Bakit walang nagsabi sa akin na kailangan niya ako?” galit na tanong ni Richard.

“Lahat ng sulat at tawag ay dumaan sa iyong opisina noong kasagsagan ng Westridge merger,” sagot ni Alan.

Napagtanto ni Richard ang masakit na katotohanan—ang kanyang assistant ang humarang sa lahat ng ito.

Nabulag siya ng sarili niyang ambisyon, at hinayaan niyang kontrolin ng ibang tao ang kanyang komunikasyon.

“May isa pa,” malungkot na sabi ni Diana. “Papunta si Elizabeth sa opisina mo noong araw ng aksidente.”

“Gusto ka niyang kausapin nang harapan dahil hindi mo sinasagot ang kanyang mga sulat at tawag.”

Ang balitang ito ay tila tuluyang bumasag sa puso ni Richard—namatay si Elizabeth habang hinahanap siya.

Namatay ang asawa niya habang sinusubukang ibigay sa kanya ang balita tungkol sa kanilang mga anak.

Lumapit si Morgan sa mesa at inilabas ang isang kupas na Polaroid na litrato mula sa kanyang bulsa.

Makikita roon si Elizabeth na nakangiti, yakap-yakap ang tatlong sanggol sa loob ng ospital.

“Itinago niya ito kasama ng kanyang mga sulat,” mahinang sabi ni Morgan habang inilalagay ang litrato sa mesa.

Tinitigan ni Richard ang litrato, at sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, umiyak siya nang husto.

Umiyak siya para sa lahat ng oras na nawala, para sa hirap na dinanas ni Elizabeth, at para sa kanyang mga anak.

“Kailangan pa rin natin ng DNA test para sa legal na proseso,” paalala ni Alan nang may pag-iingat.

“Gawin mo ang lahat, Alan. Kahit magkano, kahit gaano kabilis,” sagot ni Richard habang pinupunasan ang mga luha.

Alam na niya ang totoo sa puso niya—ang mga batang ito ay kanya, at hindi na niya sila bibitawan pa.

Lumipas ang maghapon sa dami ng mga tawag at kaayusan na kailangang gawin para sa mga bata.

Dinala sila ni Mrs. Reynolds para mamili ng mga bagong damit at gamit dahil backpack lang ang dala nila.

Naiwang mag-isa si Richard sa kanyang opisina, sinusubukang tanggapin ang bigat ng bagong responsibilidad.

Hindi lang asawa ang nawala sa kanya, kundi pati na rin ang pagkakataong makita ang paglaki ng kanyang mga anak.

Ngunit ngayon, may pagkakataon na siyang bumawi, kahit alam niyang hindi ito magiging madali.

Tinawagan siya ni Alan kinahapunan para ibigay ang impormasyon tungkol kay Vanessa Green.

“Nahanap na namin siya. Nagtatrabaho siya sa isang financial firm sa Chicago ngayon,” ulat ni Alan.

“Gusto mo bang ako na ang kumausap sa kanya o gusto mong harapin siya nang personal?”

“Ako ang haharap sa kanya,” matigas na sabi ni Richard. “Gusto kong marinig mula sa kanya kung bakit niya ito ginawa.”

Habang naghahanda siya, pumasok si Morgan sa silid at tinitigan siya nang matagal.

“Hindi mo talaga alam ang tungkol sa amin, ‘di ba?” tanong ng bata, tila binabasa ang kanyang kaluluwa.

“Hindi, anak. Kung alam ko lang, hinding-hindi ko kayo pababayaan sa labas,” sagot ni Richard.

“Sabi ni Mommy, palagi kang nagtatrabaho dahil may mahalaga kang ginagawa para sa amin,” sabi ni Morgan.

Napakasakit para kay Richard na marinig na kahit pinabayaan niya si Elizabeth, ipinagtatanggol pa rin siya nito sa mga anak nila.

“Wala nang mas hihigit pa sa inyo. Ngayon ko lang nalaman ang tunay na kahulugan ng ‘mahalaga’,” sabi ni Richard.

Inabot ni Morgan ang isang lumang shoebox kay Richard bago ito lumabas ng silid.

“Narito ang lahat ng sulat ni Mommy na bumalik sa kanya. Basahin mo ang mga iyon, Daddy.”

Nanginig ang mga kamay ni Richard habang binubuksan ang kahon at binabasa ang unang sulat.

“Richard, hindi ko alam kung paano ito sasabihin sa iyo… Buntis ako, at triplets daw ang sabi ng doktor…”

Habang binabasa niya ang bawat pahina, ang bawat salita ni Elizabeth ay tila humihiwa sa kanyang puso.

Ang bawat sulat ay puno ng pag-asa sa simula, na unti-unting naging lungkot at pagtanggap sa dulo.

Sa huling sulat, sinabi ni Elizabeth na pupunta siya sa opisina ni Richard para sa huling pagkakataon.

“Sana ay tanggapin mo sila, Richard. Sila ay magaganda at kamukhang-kamukha mo,” sulat ni Elizabeth.

Nanatiling gising si Richard hanggang madaling araw, binabasa ang bawat detalye ng buhay na hindi niya nasaksihan.

Nang sumikat ang araw sa Boston, sumumpa siya sa harap ng litrato ni Elizabeth.

Magiging ama siya na karapat-dapat para sa mga batang ito, anuman ang mangyari.

Hinding-hindi na niya hahayaan na may humarang muli sa pagitan niya at ng kanyang tunay na pamilya.

Ang Kabanata 1 ay nagtatapos dito, kung saan ang sakit ng nakaraan ay nagbubukas ng pinto para sa isang bagong simula.

Kabanata 2: Ang Anino ng Pagtataksil

Lumipad si Richard Blackwood patungong Chicago nang may mabigat na kalooban at nag-aapoy na galit.

Sa loob ng eroplano, paulit-ulit na bumabalik sa kanyang isipan ang mga salita sa mga sulat ni Elizabeth.

Bawat pangungusap ay parang isang matalim na kutsilyo na humihiwa sa kanyang natitirang katatagan.

“Bakit, Vanessa?” bulong niya sa sarili habang nakatingin sa mga ulap sa labas ng bintana.

Paano nagawang itago ng isang taong pinagkatiwalaan niya ang buhay ng kanyang asawa at mga anak?

Pagdating sa opisina ng Riverton Financial, hindi na siya nagpaabiso pa sa reception.

Dire-diretso siyang pumasok sa elevator, ang kanyang mukha ay parang isang bagyong nagbabadyang sumabog.

Nang bumukas ang pinto sa 23rd floor, nakita niya agad si Vanessa Green na abala sa kanyang mesa.

Mukhang maayos pa rin ang buhay nito, tila walang mabigat na lihim na dinadala sa loob ng tatlong taon.

Tumayo si Vanessa nang makita si Richard, ang kanyang mukha ay biglang namutla na parang papel.

“Mr. Blackwood… anong ginagawa niyo rito?” nauutal na tanong nito habang nanginginig ang mga kamay.

“Kailangan nating mag-usap, Vanessa. Sa loob ng conference room. Ngayon din,” malamig na utos ni Richard.

Walang nagawa si Vanessa kundi sumunod, habang pinagmamasdan sila ng ibang mga empleyado sa opisina.

Sa loob ng tahimik na silid, inilatag ni Richard ang shoebox na puno ng mga sulat na “Return to Sender.”

“Ito ba ang ginagawa mo sa loob ng isang taon habang naghihirap ang asawa ko?” tanong ni Richard.

Ang kanyang boses ay hindi malakas, ngunit puno ito ng awtoridad at matinding hapdi.

Tumingin si Vanessa sa kahon, pagkatapos ay mabilis na iniwas ang kanyang paningin sa mga mata ni Richard.

“Ginawa ko lang ang sa tingin ko ay tama para sa Blackwood Enterprises, Richard,” katwiran ni Vanessa.

“Noong mga panahong iyon, ang Westridge deal ang pinakamahalagang bagay sa buhay mo,” dagdag pa niya.

“Alam kong ma-didistract ka lang kapag nalaman mong buntis si Elizabeth at naghihirap siya.”

“Ma-didistract?” halos isigaw ni Richard ang salitang iyon habang hinahampas ang mesa.

“Buhay ng asawa ko ang pinag-uusapan natin dito! Buhay ng tatlo kong anak!”

“Hinayaan mo siyang mamatay na iniisip na hindi ko siya mahal at wala akong pakialam sa kanila!”

Nagsimulang umiyak si Vanessa, ngunit hindi ito sapat para palambutin ang puso ni Richard sa sandaling iyon.

“Akala ko… akala ko kapag natapos na ang deal, maaari mo na siyang balikan nang maayos,” sabi ni Vanessa.

“Hindi ko alam na mangyayari ang aksidente. Hindi ko alam na mamatay siya nang ganoon kabilis.”

“Iyon ang problema, Vanessa. Nagdesisyon ka para sa akin. Inagaw mo sa akin ang pagkakataong maging ama.”

“Inagaw mo sa mga anak ko ang kanilang ama sa loob ng tatlong taon sa mga foster homes.”

Tumayo si Richard, hindi na niya kayang tingnan pa ang mukha ng babaeng sumira sa kanyang pamilya.

“Hindi kita kakasuhan, hindi dahil sa pinapatawad kita, kundi dahil ayaw kong madamay ang mga anak ko.”

“Ayaw kong lumaki sila na ang pangalan ng kanilang ama ay nasa mga tabloid dahil sa isang eskandalo.”

“Ngunit tandaan mo ito: kahit anong yaman ang makuha mo, hinding-hindi mo mababayaran ang buhay ni Elizabeth.”

Iniwan ni Richard si Vanessa na umiiyak sa conference room at mabilis na lumabas ng gusali.

Ramdam niya ang bigat ng hangin sa Chicago, ngunit mas mabigat ang pasanin sa kanyang puso.

Pagbalik niya sa Boston, sinalubong siya ng katahimikan ng kanyang mansyon na unti-unti nang nagbabago.

Narinig niya ang tawanan nina Madison at Morgan mula sa hardin, isang tunog na dati ay wala roon.

Doon niya napagtanto na kahit wala na si Elizabeth, iniwan nito sa kanya ang pinakamahalagang regalo.

Ang pagkakataong maging isang tunay na tao, at hindi lang isang makina na nagpapatakbo ng kumpanya.

Pumasok siya sa loob at nakita si McKenzie na nakatayo sa may pintuan, tila hinihintay ang kanyang pagbabalik.

“Bumalik ka nga,” mahinang sabi ng bata, na may bakas ng gulat sa kanyang mga mata.

“Sabi ko naman sa iyo, hinding-hindi ko na kayo iiwan,” sagot ni Richard habang lumalapit dito.

Lumuhod siya para maging kapantay ang bata at hinawakan ang maliliit nitong balikat.

“Alam ko na mahirap magtiwala, McKenzie. Pero pangako, gagawin ko ang lahat para sa inyo.”

Yumakap si McKenzie sa kanya nang mahigpit, ang unang pagkakataon na nagpakita ito ng paglambot.

Naramdaman ni Richard ang basa sa kanyang balikat—umiiyak ang kanyang matapang na anak.

Sa mga sumunod na araw, dumating na ang opisyal na resulta ng DNA test na kinumpirma ni Alan.

99.9% probability. Sila ay tunay na mga Blackwood, ang mga tagapagmana ng lahat ng kanyang pag-aari.

Ngunit para kay Richard, ang mas mahalaga ay ang kanilang mga pangalan na nakaukit na sa kanyang puso.

Sinimulan niyang ayusin ang mga silid para sa kanila—mga kama na may malalambot na unan at mga laruan.

Inimbitahan niya ang pinakamahuhusay na tutor para tulungan silang makahabol sa kanilang pag-aaral.

Ngunit ang pinakamahirap na bahagi ay ang pag-aaral kung paano maging isang ama sa araw-araw.

Isang gabi, narinig ni Richard ang isang malakas na tili mula sa silid ng mga bata.

Mabilis siyang tumakbo at nakitang si Madison ay gising at pawis na pawis, galing sa isang bangungot.

“Nandoon na naman kami… sa dilim… pinaghihiwalay kami,” iyak ni Madison habang nanginginig.

Agad siyang niyakap ni Richard, habang sina McKenzie at Morgan ay lumapit din sa kanila.

“Wala na kayo sa dilim, Madison. Narito na si Daddy. Walang sinuman ang makakapaghihiwalay sa inyo.”

Nanatili si Richard sa tabi nila hanggang sa muli silang makatulog nang mahimbing.

Doon niya naisip na ang mga bata ay may dalang sugat na hindi kayang gamutin ng pera.

Kailangan nila ng oras, pagmamahal, at higit sa lahat, ang kanyang presensya sa bawat sandali.

Kinabukasan, pumunta si Richard sa opisina ng Blackwood Enterprises para sa isang mahalagang pulong.

Naroon si Marcus Fletcher, ang kanyang COO, na may dalang mga dokumento tungkol sa bagong proyekto.

“Richard, kailangan nating pag-usapan ang expansion sa Europe. Maraming investors ang naghihintay.”

Tumingin si Richard sa mga dokumento, pagkatapos ay tumingin siya sa litrato ng kanyang mga anak sa kanyang mesa.

“Marcus, itatalaga kita bilang interim CEO. Ikaw na muna ang bahala sa mga operasyon ng kumpanya.”

Nagulat si Marcus, hindi makapaniwala sa narinig mula sa taong kilala sa pagiging workaholic.

“Ano? Pero Richard, ikaw ang utak ng kumpanyang ito. Paano na ang mga malalaking transaksyon?”

“May mas malaki akong transaksyon na kailangang tutukan ngayon, Marcus. Ang buhay ng mga anak ko.”

“Tatlong taon akong nawala sa kanila. Hindi ko na hahayaang lumipas pa ang isang araw na wala ako sa tabi nila.”

Lumabas si Richard ng opisina habang bitbit ang kanyang mga gamit, hindi na lumingon pa sa kanyang nakaraan.

Alam niyang maraming magtatanong, maraming magtataka, at maaaring bumagsak ang stocks ng kumpanya.

Ngunit para sa kanya, ang bawat tawa nina Madison, McKenzie, at Morgan ay mas mahalaga kaysa sa bilyun-bilyong dolyar.

Pag-uwi niya, nakita niya ang mga bata na naglalaro sa damuhan kasama si Jenkins.

Ang mansyon na dati ay parang isang museo ng kalungkutan ay puno na ngayon ng buhay at kulay.

Kinuha ni Richard ang mga sulat ni Elizabeth at binasa ang huling bahagi ng isa sa mga ito.

“Sana balang araw, Richard, makita mo ang mundong nakikita ko. Ang mundong puno ng pag-asa.”

“Nakikita ko na, Elizabeth,” bulong ni Richard habang nakatingin sa kanilang mga anak.

Ngunit alam ni Richard na hindi pa tapos ang pagsubok, dahil may mga tao pa ring nagdududa sa kanyang kakayahan.

Isang tawag mula sa social services ang nagpabago sa timpla ng kanyang hapon.

“Mr. Blackwood, kailangan naming magsagawa ng home visitation para masigurong maayos ang kalagayan ng mga bata.”

“May mga ulat kaming natanggap na baka hindi ka handa sa responsibilidad na ito dahil sa iyong trabaho.”

Alam ni Richard na may mga kalaban siya sa negosyo na gustong gamitin ang sitwasyong ito laban sa kanya.

Kailangan niyang patunayan na siya ay hindi lang isang CEO, kundi isang ama na handang isakripisyo ang lahat.

Hinarap niya ang mga bata at sinabi ang totoo tungkol sa darating na pagbisita ng social worker.

“Huwag kayong mag-alala, gagawin ko ang lahat para hindi tayo muling magkahiwalay,” pangako niya.

Ngunit ang takot sa mga mata nina Morgan, McKenzie, at Madison ay hindi basta-basta nawala.

Para sa kanila, ang “permanent” ay isang salitang madalas mapako sa mundong kinalakhan nila.

Dito nagsimula ang tunay na laban ni Richard—ang laban para sa karapatang tawaging “Daddy.”

Sinimulan niyang ituro sa mga bata ang mga bagay na hindi nila natutunan sa mga foster homes.

Nagbasa sila ng mga libro, nagtanim ng mga bulaklak sa hardin, at nagluto ng mga simpleng pagkain.

Bawat sandali ay isang pagkakataon para punan ang tatlong taon na pagkukulang ni Richard.

Isang hapon, habang nag-aayos sila ng mga lumang gamit ni Elizabeth, may nahanap si Morgan.

Isang maliit na cassette tape na may sulat-kamay ni Elizabeth: “Para sa aking mga anak.”

Nanginig ang puso ni Richard habang inihahanda ang player para pakinggan ang boses ng kanyang asawa.

Umupo silang apat sa sahig, magkakayakap, habang hinihintay ang unang tunog mula sa tape.

Ang boses ni Elizabeth ay malinaw, puno ng pagmamahal at bahagyang lungkot, tila naroon lang siya sa tabi nila.

“Mga anak ko… kung naririnig ninyo ito, ibig sabihin ay malaki na kayo at marahil ay kasama niyo na ang inyong ama.”

Nagsimulang umiyak ang mga bata nang marinig ang boses ng kanilang ina na matagal na nilang hindi naririnig.

“Huwag kayong magalit sa kanya. Ang inyong ama ay isang mabuting tao na naligaw lang ng landas.”

“Mahalin ninyo ang isa’t isa, dahil kayong tatlo ang pinakamalaking kayamanan na iniwan ko sa mundong ito.”

Ang mga salitang iyon ay tila isang basbas para kay Richard, isang kapatawaran mula sa kabilang buhay.

Doon niya naramdaman na kahit wala na si Elizabeth, siya pa rin ang gabay ng kanilang pamilya.

Kabanata 3: Ang Timbangan ng Katarungan at Pagmamahal

Ang umaga sa mansyon ng Beacon Hill ay hindi na kasing tahimik ng dati, at ito ang unang pagkakataon na nasiyahan si Richard sa ingay.

Noon, ang tanging maririnig mo ay ang marahang pagtik-tok ng antigong orasan sa hallway at ang mahinang yabag ni Mrs. Reynolds.

Ngunit ngayon, ang hangin ay puno ng tawanan, mga sigawan tungkol sa nawawalang medyas, at ang amoy ng nasunog na pancake.

Nakaupo si Richard sa dulo ng mahabang mesa sa dining room, tinitingnan ang kanyang tatlong anak na abala sa paghahanda para sa paaralan.

Si Madison ay maingat na nag-aayos ng kanyang mga gamit, tinitiyak na ang bawat lapis ay nakaturo sa tamang direksyon.

Si McKenzie naman ay mabilis na kumakain, tila laging handa sa isang labanan na siya lang ang nakakaalam.

At si Morgan, ang tahimik na tagamasid, ay nakatitig sa kanyang ama, tila binabasa ang bawat iniisip nito.

“Daddy, hindi ganyan ang paggawa ng braid,” puna ni Madison habang tinitingnan ang ginagawa ni Richard sa buhok ni McKenzie.

Natawa nang bahagya si Richard, isang tunog na dati ay bihirang marinig sa loob ng mga pader na ito.

“Pasensya na, Madison. Mas sanay ako sa pagpirma ng mga kontrata kaysa sa pag-aayos ng buhok,” biro niya.

“Kailangan mong matuto, dahil ayaw naming magmukhang gulo-gulo ang buhok sa unang araw namin sa Cambridge Academy,” sabi ni McKenzie.

Ang Cambridge Academy ay isa sa mga pinaka-eksklusibong paaralan sa Boston, at doon ipinasok ni Richard ang mga bata.

Gusto niyang ibigay sa kanila ang lahat ng hindi nila naranasan sa loob ng tatlong taon sa mga foster homes.

Ngunit sa kabila ng yaman at karangyaan, alam ni Richard na may isang bagay na hindi mabibili ng pera—ang tiwala.

Maya-maya pa, dumating si Mrs. Reynolds na may dalang sulat na may opisyal na selyo ng gobyerno.

“Mr. Blackwood, ito na po ang abiso para sa pagbisita ng social worker,” sabi ng matanda na may halong pag-aalala.

Binuksan ni Richard ang sulat at nabasa ang pangalang Judith Parker, ang itinalagang evaluator para sa kanilang kaso.

Ayon kay Alan, si Judith Parker ay kilala sa pagiging mahigpit at walang kinikilingan, lalo na sa mga mayayamang magulang.

“Dapat tayong maging handa,” sabi ni Richard sa kanyang sarili, habang tinitingnan ang masayang mukha ng kanyang mga anak.

Alam niyang ang anumang pagkakamali sa harap ni Ms. Parker ay maaaring maging dahilan para bawiin sa kanya ang mga bata.

Ilang oras matapos ihatid ang mga bata sa paaralan, dumating ang isang babaeng may seryosong mukha at may bitbit na clipboard.

Si Judith Parker ay hindi nag-aksaya ng panahon sa mga pormalidad at agad na nirepaso ang bawat sulok ng mansyon.

“Napakalaki ng bahay na ito, Mr. Blackwood. Ngunit ang laki ba ay katumbas ng kalinga?” tanong ni Ms. Parker habang tinitingnan ang malinis na sala.

“Ang mansyong ito ay nagiging tahanan na, Ms. Parker. Hindi lang ito gusali para sa akin ngayon,” sagot ni Richard.

“May mga ulat na ang iyong trabaho ay kumukuha ng halos lahat ng iyong oras. Paano ka makakasiguro na hindi sila mapapabayaan?”

Ipinakita ni Richard ang kanyang bagong schedule, kung saan ang mga pulong ay inilipat sa oras na nasa paaralan ang mga bata.

“Nagbitiw na ako bilang CEO, Ms. Parker. Mas mahalaga sa akin ang pagiging ama kaysa sa anumang posisyon sa kumpanya.”

Tila hindi kumbinsido ang social worker at hiniling na makausap ang mga bata pag-uwi nila mula sa paaralan.

Habang naghihintay, nakatanggap si Richard ng tawag mula sa principal ng Cambridge Academy.

“Mr. Blackwood, kailangan niyo pong pumunta rito. Nasangkot sa isang away si McKenzie,” sabi ng boses sa kabilang linya.

Mabilis na nagpaalam si Richard kay Ms. Parker, na lalong nagtaas ng kilay sa narinig na balita.

Pagdating sa paaralan, nakita niya si McKenzie na nakaupo sa labas ng opisina ng principal, may galos sa siko at matalim ang tingin.

“Ano ang nangyari, McKenzie?” tanong ni Richard, habang lumuluhod sa harap ng kanyang anak.

“Sinabi nila na hindi mo raw kami totoong anak. Na kinuha mo lang kami para sa publicity ng kumpanya mo,” iyak ni McKenzie.

“At sinabi rin nila na si Mommy ay… na iniwan niya kami dahil hindi niya kami mahal,” dagdag pa ng bata habang humihikbi.

Naramdaman ni Richard ang matinding galit, hindi sa kanyang anak, kundi sa mga taong nagtatanim ng ganoong kaisipan sa mga bata.

Pumasok siya sa opisina at hinarap ang principal at ang magulang ng batang nakaaway ni McKenzie.

“Ang anak ko ay ipinagtatanggol lang ang dangal ng kanyang pamilya at ng kanyang yumaong ina,” deklara ni Richard.

“Hindi ko palalampasin ang anumang pambu-bully sa loob ng paaralang ito, lalo na kung ito ay tungkol sa aming pinagdaraanan.”

Ang awtoridad sa boses ni Richard ay sapat na para patahimikin ang lahat sa loob ng silid.

Pag-uwi nila, nadatnan pa rin nila si Ms. Parker na naghihintay sa sala, handang magtanong sa mga bata.

“McKenzie, bakit ka nakipag-away sa paaralan?” tanong ni Ms. Parker nang makita ang bata.

Tumingin si McKenzie kay Richard, tila naghahanap ng lakas, bago sumagot sa social worker.

“Dahil mahal ko ang Daddy ko at ang Mommy ko. Hindi ko hahayaan na pagsalitaan sila ng masama,” matapang na sagot ni McKenzie.

Nagulat si Richard sa sagot ng anak. Iyon ang unang pagkakataon na tinawag siyang “Daddy” ni McKenzie nang may buong puso.

Napansin din ni Ms. Parker ang emosyon sa pagitan ng mag-ama at bahagyang lumambot ang kanyang ekspresyon.

“Madison, Morgan, masaya ba kayo rito kasama ang inyong ama?” patuloy na tanong ni Ms. Parker sa dalawa pa.

“Dito lang kami nakaramdam na hindi kami kailangang maghiwa-hiwalay,” sagot ni Madison habang hawak ang kamay ni Morgan.

“Binabasa niya kami ng kuwento gabi-gabi, kahit na minsan ay nakakatulog siya sa pagod,” dagdag ni Morgan na may maliit na ngiti.

Matapos ang mahabang interbyu, tumayo si Ms. Parker at hinarap si Richard sa labas ng pintuan.

“Mr. Blackwood, marami pa kayong dapat patunayan. Ang sugat ng mga batang ito ay malalim at hindi madaling hilumin.”

“Ngunit nakikita ko na sinisimulan niyo nang itayo ang pundasyon ng isang tunay na pamilya.”

“Ibibigay ko ang aking rekomendasyon sa korte, ngunit asahan mong babalik ako para sa susunod na ebalwasyon.”

Nakahinga nang maluwag si Richard nang makaalis ang social worker, ngunit alam niyang malayo pa ang dulo ng laban.

Noong gabing iyon, matapos mapatulog ang mga bata, pumasok si Richard sa silid ni Elizabeth na nananatiling maayos.

Kinuha niya ang diary ni Elizabeth at binuksan ang pahinang may petsang ilang linggo bago ang aksidente.

“Natatakot ako, Richard. Natatakot ako na baka hindi mo sila matanggap dahil sa galit mo sa akin.”

“Ngunit tinitingnan ko ang kanilang mga mukha at nakikita kita. Ang kabutihan mo na nakatago sa likod ng iyong mga pangarap.”

“Sana ay dumating ang araw na mahanap niyo ang isa’t isa, at sana ay mapatawad mo ako sa pagtatago ng katotohanang ito.”

Tumulo ang luha ni Richard sa mga pahina ng diary, habang nararamdaman ang matinding pagsisisi.

Kung naging mas mapagbigay lang sana siya sa oras noon, marahil ay kasama pa niya si Elizabeth ngayon.

Ngunit alam niyang hindi na maibabalik ang kahapon, at ang tanging magagawa niya ay bumuo ng magandang bukas.

Kinabukasan, nagpasya si Richard na dalhin ang mga bata sa isang lugar na espesyal para sa kanila ni Elizabeth.

Dinala niya sila sa isang lumang garden sa labas ng lungsod kung saan sila madalas mag-date noon.

Doon, nagtanim sila ng tatlong bagong puno ng lily, isa para sa bawat bata, sa tabi ng isang malaking puno ng oak.

“Ito ang magiging simbolo ng ating pagsisimula,” sabi ni Richard habang tinutulungan ang mga bata sa pagdidilig.

“Lalaki ang mga punong ito kasabay ninyo, at hinding-hindi kayo kailangang lumipat pa ng ibang tirahan.”

Habang naglalaro ang mga bata sa damuhan, lumapit si Morgan kay Richard at inabot ang isang maliit na bato.

“Sabi ni Mommy, ang mga bato ay parang pag-ibig—matigas, matatag, at hindi basta-basta nadudurog,” sabi ni Morgan.

Niyakap ni Richard ang kanyang anak, habang pinagmamasdan ang paglubog ng araw sa abot-tanaw.

Ngunit sa kabila ng kapayapaan, may isang anino pa ring bumabagabag kay Richard—ang tungkol sa mga sulat.

Gusto niyang malaman kung sino talaga ang nagpadala ng mga “Return to Sender” na sulat na natanggap ni Elizabeth.

Alam niyang hindi lang si Vanessa ang sangkot dito, at may mas malalim pang sabwatan sa loob ng kanyang kumpanya.

Kinausap niya si Alan noong gabing iyon tungkol sa kanyang hinala na may iba pang nagmaniobra sa kanyang buhay.

“Richard, may natuklasan ang aking investigator. Ang mga selyo sa mga sulat ay nanggaling sa loob mismo ng executive office.”

“At may mga record ng tawag na hindi lang napunta kay Vanessa, kundi sa board of directors.”

Napagtanto ni Richard na ang kanyang sariling mga kasosyo sa negosyo ang nagtraydor sa kanya para hindi siya mawala sa trabaho.

Ginamit nila ang kanyang pamilya bilang sakripisyo para sa tagumpay ng kumpanya, at hindi niya ito mapapatawad.

“Papanagutin ko sila, Alan. Isa-isa silang babagsak sa ginawa nila sa asawa ko at sa mga anak ko.”

Dito nagsimula ang bagong plano ni Richard—hindi para sa pera, kundi para sa hustisya.

Ngunit kailangan niyang mag-ingat, dahil ang mga taong ito ay makapangyarihan at handang lumaban.

Kailangang protektahan ni Richard ang kanyang mga anak habang inilalantad ang katotohanan.

Sa bawat hakbang na gagawin niya, alam niyang nakatingin si Elizabeth mula sa langit, nagbabantay sa kanila.

Ang Kabanata 3 ay nagtatapos sa determinasyon ni Richard na linisin ang lahat ng dumi sa kanyang paligid.

Isang gabi, habang abala siya sa pagbabasa ng mga dokumento, pumasok si McKenzie sa kanyang opisina.

“Daddy, hindi ka ba mapapagod sa paghahanap ng hustisya para kay Mommy?” tanong ng bata.

“Hinding-hindi, anak. Hangga’t hindi naitatama ang lahat, hindi ako titigil sa paglaban para sa inyo.”

Yumakap si McKenzie sa kanya, isang yakap na puno ng pangako at pagmamahal sa gitna ng unos.

Alam ni Richard na sa dulo ng lahat ng ito, ang tanging mahalaga ay ang manatili silang magkakasama.

Ang mansyon ay hindi na lang basta gusali, ito na ang kuta kung saan ang pag-ibig ang naghahari.

At sa bawat bukang-liwayway, isang bagong pagkakataon ang dumarating para sa pamilyang Blackwood.

Dito nagtatapos ang ikatlong kabanata, sa paghahanda para sa isang mas malaking hamon sa hinaharap.

Kabanata 4: Ang Pagguho ng mga Toreng Kristal

Ang gusali ng Blackwood Enterprises ay nakatayo pa rin nang matayog sa gitna ng Boston, isang monumento ng bakal at salamin na kumakatawan sa lahat ng pinaghirapan ni Richard.

Ngunit habang nakatingin si Richard mula sa bintana ng kanyang itim na sasakyan, hindi na pagmamalaki ang kanyang nararamdaman kundi isang matinding pagkamuhi.

Para sa kanya, ang toreng ito ay hindi na simbolo ng tagumpay, kundi isang libingan ng mga pagkakataong nawala at mga katotohanang itinago.

Sa tabi niya sa backseat, mahimbing na natutulog si Morgan, ang kanyang ulo ay nakasandal sa braso ni Richard habang yakap ang kanyang paboritong libro.

Dinala niya si Morgan sa opisina dahil mayroon itong kaunting sinat, at ayaw ni Richard na iwanan ang bata sa pangangalaga ng iba habang siya ay may mahalagang gagawin.

“Sir, narito na po tayo,” mahinang sabi ni Jenkins, ang kanyang boses ay puno ng respeto at pag-unawa sa bigat ng sitwasyon.

Dahan-dahang ginalaw ni Richard ang kanyang braso para hindi magising si Morgan, at hinalikan ang noo nito bago lumabas ng sasakyan.

“Jenkins, bantayan mo si Morgan. Huwag mo siyang iiwan kahit sandali. Kung magising siya, sabihin mo ay may kinuha lang ako sa taas,” utos ni Richard.

“Makakaasa po kayo, Mr. Blackwood,” sagot ng matapat na driver.

Naglakad si Richard papasok sa lobby ng kanyang kumpanya, ang bawat hakbang niya ay umaalingawngaw sa malawak at malamig na sahig na gawa sa marmol.

Agad na tumayo ang mga security guard at mga empleyado, ang kanilang mga mukha ay bakas ang gulat at takot nang makita ang kanilang dating CEO.

Hindi sila sanay na makita si Richard na walang suot na pormal na suit, kundi isang simpleng dark sweater at maong, ngunit ang kanyang awtoridad ay mas matindi pa kaysa dati.

Dire-diretso siyang sumakay sa private elevator na patungo sa top floor, ang lugar kung saan nagtitipon ang Board of Directors para sa kanilang buwanang pulong.

Sa loob ng elevator, tinitigan ni Richard ang kanyang sariling repleksyon sa salamin at nakita ang isang lalaking malayo na sa dati niyang pagkatao.

Ang mga mata niya ay wala na ang lamig ng isang negosyante, kundi ang apoy ng isang amang handang maningil ng katarungan.

Pagbukas ng pinto, bumadya ang pamilyar na amoy ng mamahaling kape at leather, ngunit para kay Richard, amoy ito ng pagkukunwari at pagtataksil.

Naglalakad siya sa hallway patungo sa boardroom nang makasalubong niya si Sarah Chen, ang kanyang tapat na assistant na nananatili sa kumpanya.

“Mr. Blackwood! Hindi po kayo inaasahan ng Board ngayon. May ongoing meeting po sila tungkol sa finalization ng Westridge assets,” bulong ni Sarah.

“Tamang-tama lang pala ang dating ko, Sarah. May mga assets akong kailangang bawiin na hindi nakalista sa kanilang mga report,” sagot ni Richard.

Binuksan ni Richard ang malalaking pinto ng boardroom nang walang pasabi, dahilan para mapatigil sa pagsasalita si Marcus Fletcher.

Nagulat ang sampung miyembro ng board, ang ilan ay nabitawan ang kanilang mga ballpen habang ang iba ay hindi makapaniwala sa kanilang nakikita.

“Richard! Anong ginagawa mo rito? Akala ko ba ay abala ka sa iyong… personal na obligasyon?” bati ni Marcus, pilit na itinatago ang kaba sa kanyang boses.

“Personal na obligasyon, Marcus? Ibig mong sabihin ay ang pagiging ama sa mga anak na itinago ninyo sa akin sa loob ng tatlong taon?” malamig na balik ni Richard.

Umupo si Richard sa bakanteng upuan sa dulo ng mesa, ang mismong upuan kung saan siya nagdedesisyon noon para sa kapalaran ng libu-libong tao.

“Hindi ko alam ang sinasabi mo, Richard. Alam nating lahat na si Vanessa Green ang nagkamali sa paghawak ng iyong mga personal na komunikasyon,” depensa ng isang matandang board member.

Natawa nang mapait si Richard at inilabas ang isang makapal na folder mula sa kanyang bag, na naglalaman ng mga dokumentong nakuha ni Alan at Diana.

“Huwag na tayong maglokohan dito. Hawak ko ang mga internal server logs ng kumpanyang ito mula noong taon ng Westridge merger,” simula ni Richard.

“Ang lahat ng tawag ni Elizabeth Blackwood sa aking private line ay hindi lang napunta sa desk ni Vanessa. May mga kopya ng voice messages na na-forward sa inyong tatlo,” turo ni Richard kina Marcus at dalawa pang senior partners.

Katahimikan ang bumalot sa silid, isang katahimikang kasing bigat ng isang hatol sa bitayan.

“Bakit ninyo ginawa iyon? Bakit ninyo pinili na itago ang kalagayan ng asawa ko habang naghihingalo siya sa kalsada?” tanong ni Richard, ang boses ay nagsisimulang manginig sa galit.

Tumayo si Marcus, ang kanyang mukha ay naging matigas at wala nang bahid ng pagkakaibigan.

“Dahil kailangan ka namin, Richard! Kung nalaman mong buntis si Elizabeth at humihingi siya ng tulong, iiwan mo ang lahat para sa kanya!” sigaw ni Marcus.

“Ang Westridge deal ay bilyun-bilyong dolyar ang halaga. Hindi namin hahayaan na masira ang kinabukasan ng kumpanyang ito dahil sa isang emosyonal na krisis!”

“Emosyonal na krisis?” ulit ni Richard, tumayo siya at sinalubong ang tingin ni Marcus nang may matinding poot.

“Buhay iyon, Marcus! Buhay ng asawa ko at ng mga anak ko! Pinatay ninyo ang pagkakataon naming maging pamilya para sa pera?”

“Binigyan ka namin ng imperyo, Richard! Tingnan mo ang paligid mo, lahat ng ito ay utang mo sa aming proteksyon,” katwiran pa ng isa pang partner.

“Ang imperyong ito ay itinayo sa ibabaw ng mga kasinungalingan at dugo ng aking pamilya. At ngayon, sisiguraduhin kong guguho ito,” banta ni Richard.

Inilabas ni Richard ang kanyang huling alas—isang dokumento na nilagdaan niya bago pa siya pumasok sa silid.

“Bilang majority shareholder at founder ng Blackwood Enterprises, pormal kong idinedeklara ang dissolution ng kasalukuyang board.”

“Inilalantad ko rin sa publiko at sa mga awtoridad ang inyong sabwatan sa pagharang ng mga legal na komunikasyon at harassment sa isang buntis na babae.”

“Hindi mo magagawa iyan, Richard! Babagsak ang stocks ng kumpanya! Mawawalan ka rin ng yaman!” sigaw ni Marcus, na ngayon ay namumutla na.

“Hayaan mong bumagsak ang lahat, Marcus. Mas gusto ko pang maging mahirap kasama ang mga anak ko kaysa maging hari sa gitna ng mga traydor,” sagot ni Richard.

Lumabas si Richard ng boardroom nang hindi na tinitingnan ang kanilang mga reaksyon, iniwan niya ang mga taong dating itinuturing niyang mga haligi ng kanyang tagumpay.

Sa hallway, nakita niya si Sarah na nakatayo, ang mga mata nito ay puno ng luha dahil narinig nito ang lahat ng nangyari sa loob.

“Mr. Blackwood… ipinadala ko na po ang lahat ng files sa opisina ni Alan Prescott gaya ng utos niyo,” sabi ni Sarah.

“Salamat, Sarah. Maghanap ka na ng bagong trabaho. Hindi na ligtas ang lugar na ito para sa mga taong may prinsipyo,” payo ni Richard.

Bumaba si Richard sa lobby at mabilis na bumalik sa kanyang sasakyan, kung saan nakita niyang gising na si Morgan at nakatingin sa bintana.

“Daddy, bakit ka malungkot?” tanong ni Morgan nang makapasok si Richard sa loob.

Niyakap ni Richard ang kanyang anak nang napakahigpit, tila doon lang siya nakakakuha ng lakas para huminga nang maayos.

“Hindi ako malungkot, Morgan. Medyo pagod lang, pero masaya ako dahil natapos ko na ang dapat kong gawin,” sagot niya.

“Pupunta ba tayo sa parke gaya ng sabi mo?” tanong ng bata na may bakas ng pag-asa sa kanyang mga mata.

“Oo, pupunta tayo. Susunduin muna natin sina Madison at McKenzie sa school,” pangako ni Richard.

Habang tumatakbo ang sasakyan palayo sa gusali ng Blackwood Enterprises, nakita ni Richard sa news feed ng kanyang telepono ang mabilis na pagbagsak ng halaga ng kanilang stocks.

Ang mga balita tungkol sa scandal ng board ay nagsisimula na ring lumabas, at alam niyang magiging magulo ang mga susunod na araw para sa kanyang reputasyon.

Ngunit sa halip na matakot, nakaramdam si Richard ng isang kakaibang kalayaan, na parang isang malaking tinik ang nabunot sa kanyang puso.

Nang sunduin nila ang dalawa pang bata, sinalubong siya ng mga ito nang may mahihigpit na yakap at mga kuwento tungkol sa kanilang araw sa paaralan.

“Daddy! Nakakuha ako ng star sa art class!” sigaw ni Madison habang ipinapakita ang kanyang gawa.

“Ako naman ay napili para sa math competition,” sabi ni McKenzie na may halong pagmamalaki.

Dinala sila ni Richard sa isang maliit at tahimik na parke sa labas ng Boston, kung saan walang makakakilala sa kanila.

Doon, hinayaan niyang maglaro ang mga bata sa ilalim ng init ng araw, habang siya ay nakaupo sa isang bench at pinagmamasdan sila.

Biglang tumabi sa kanya si McKenzie, ang bata na pinakamahirap pa ring makuha ang buong tiwala dahil sa matapang nitong personalidad.

“Bakit mo iniwan ang kumpanya mo, Daddy? Sabi ni Teacher, ikaw daw ang pinakamagaling na leader sa business,” tanong ni McKenzie.

Tinitigan ni Richard ang kanyang anak at hinawakan ang maliit nitong kamay, na tila naghahanap ng tamang salita para ipaliwanag ang lahat.

“Dahil ang tunay na leader, McKenzie, ay alam kung ano ang dapat unahin. At sa loob ng maraming taon, nagkamali ako ng pinili,” paliwanag ni Richard.

“Akala ko ang tagumpay ay nasusukat sa taas ng gusali o sa dami ng pera sa bangko. Pero noong nakita ko kayo sa sementeryo, nalaman ko ang totoo.”

“Ano po ang katotohanan?” tanong ni McKenzie habang nakatingin sa mga mata ng kanyang ama.

“Ang katotohanan ay ang pinakamahalagang bagay na maaari kong itayo ay hindi isang kumpanya, kundi isang tahanan para sa inyong tatlo,” sagot ni Richard.

Yumakap si McKenzie sa kanyang braso, isang kilos na puno ng pagtanggap at pagpapatawad sa lahat ng pagkukulang ni Richard.

Sa mga sumunod na linggo, naging laman ng mga pahayagan ang pagbagsak ng Blackwood Enterprises at ang pagkakakulong nina Marcus Fletcher dahil sa iba’t ibang fraud at conspiracy charges.

Marami ang nagtatanong kung nasaan na si Richard Blackwood, at kung balak pa ba niyang bumalik sa mundo ng negosyo.

Ngunit si Richard ay abala sa ibang bagay—ang pag-aayos ng kanilang bagong buhay sa isang mas maliit ngunit mas masayang bahay sa probinsya.

Nagpasya siyang iwan ang mansyon sa Beacon Hill dahil puno ito ng mga alaala ng kalungkutan at pag-iisa.

Bumili siya ng isang farmhouse na may malawak na lupain, kung saan ang mga bata ay malayang makakatakbo at makakapaglaro.

Isang hapon, habang nag-aayos sila ng mga gamit sa kanilang bagong bahay, may nahanap si Madison sa ilalim ng isang lumang cabinet.

Isang maliit na kahon na gawa sa kahoy, na may nakaukit na pangalan ni Elizabeth.

“Daddy, tingnan mo! May nahanap ako!” tawag ni Madison habang tumatakbo patungo kay Richard.

Binuksan nila ang kahon at nakita ang mga lumang gamit ni Elizabeth noong bata pa ito—mga ribbon, tuyong bulaklak, at isang diary na hindi pa nakikita ni Richard.

Binasa ni Richard ang huling pahina ng diary na iyon, na isinulat ni Elizabeth bago sila maghiwalay.

“Mahal ko si Richard, kahit na madalas siyang wala. Alam ko na darating ang araw na magiging mahusay siyang ama.”

“Sana lang ay hindi na kailanganin ng isang trahedya para magising siya sa katotohanan.”

Napaiyak si Richard habang binabasa ang mga salitang iyon, tila isang huling mensahe mula kay Elizabeth para sa kanya.

“Nandito na ako, Elizabeth. Gising na ako,” bulong ni Richard habang nakatingin sa langit.

Gabi-gabi, bago matulog ang mga bata, nagtitipon-tipon sila sa harap ng fireplace para magbasa ng mga kuwento.

Ito na ang kanilang bagong ritwal, isang paraan para mapunan ang mga taon na nawala sa kanila.

“Daddy, kuwentuhan mo kami tungkol kay Mommy noong unang beses mo siyang nakita,” hiling ni Morgan.

At ikinuwento ni Richard ang bawat detalye—ang kulay ng suot ni Elizabeth, ang amoy ng hangin, at ang bilis ng tibok ng kanyang puso.

Sa bawat salita ni Richard, tila nabubuhay si Elizabeth sa loob ng kanilang tahanan, nagbibigay ng init at gabay sa kanilang apat.

Isang araw, habang naglalakad sila sa kanilang lupain, nakakita sila ng isang ligaw na puno ng apple na puno ng mga bunga.

“Maaari ba nating pitasin ang mga ito at gumawa ng pie?” tanong ni Madison nang may kislap sa mga mata.

“Sige, gagawa tayo ng pinakamasarap na apple pie sa buong mundo,” sagot ni Richard habang binubuhat ang mga bata para maabot ang mga bunga.

Sa gitna ng tawanan at katuwaan, naramdaman ni Richard na ito na ang buhay na dapat nilang nararanasan noon pa man.

Wala nang mga pressure ng board meetings, wala nang mga huwad na kaibigan, at wala nang mga lihim na itinatago.

Ngunit sa kabila ng kanilang kasiyahan, may isang bagay na hindi pa rin mawala sa isip ni Richard.

Paano niya maipapaliwanag sa mga bata ang buong katotohanan tungkol sa pagkamatay ni Elizabeth?

Alam niyang balang araw ay magtatanong sila, at kailangan niyang maging handa na sabihin ang lahat, kahit gaano ito kasakit.

Isang gabi, habang nakatingin si Richard sa mga bituin, lumapit sa kanya si Morgan.

“Daddy, alam ko na hindi lang aksidente ang dahilan kung bakit nawala si Mommy,” sabi ni Morgan sa kanyang mahinang boses.

Nagulat si Richard sa katalinuhan at pakiramdam ng kanyang anak, na tila alam ang lahat ng nangyayari sa paligid.

“Sabi ni Mommy sa tape, may mga taong ayaw siyang makalapit sa iyo,” dagdag pa ni Morgan.

Hinawakan ni Richard ang mukha ni Morgan at tinitigan ang mga mata nito na kaparehong-kapareho ng kay Elizabeth.

“Totoo iyon, Morgan. May mga taong mas pinili ang pera kaysa sa ating pamilya. Pero tapos na sila, wala na silang magagawa sa atin ngayon.”

“Pinatawad mo na ba sila, Daddy?” tanong ng bata, isang tanong na hindi inaasahan ni Richard.

“Hindi ko alam kung kaya ko silang patawarin, Morgan. Pero pinili ko nang bitawan ang galit para hindi ito makasama sa ating pamilya.”

Yumakap si Morgan sa kanya, ang kanyang maliit na katawan ay nagbibigay ng init na mas mahalaga kaysa sa anumang yaman.

Dito napatunayan ni Richard na ang mga bata ay may sariling paraan ng pag-unawa at paghilom sa mga sugat ng nakaraan.

Sa pagtatapos ng kabanatang ito, ang pamilyang Blackwood ay unti-unti nang nakakabangon mula sa abo ng kanilang nakaraan.

Ang toreng kristal ng negosyo ay gumuho na, ngunit ang pundasyon ng kanilang tahanan ay mas matibay na kaysa dati.

Nagpasya si Richard na gamitin ang natitira niyang yaman para magtayo ng isang foundation para sa mga batang nasa foster homes.

Gusto niyang siguraduhin na wala nang ibang bata ang dadaan sa hirap na naranasan ng kanyang mga anak.

Ito ang kanyang paraan ng paghingi ng tawad kay Elizabeth at sa mundo, ang pagbabahagi ng kanyang biyaya sa mga nangangailangan.

Habang papasok ang taglamig, ang pamilya ay naghahanda na para sa kanilang unang Pasko sa bagong bahay.

May mga plano na sila para sa dekorasyon, sa mga ihahandang pagkain, at sa mga regalong ibibigay sa isa’t isa.

Ngunit para kay Richard, ang pinakamalaking regalo ay ang katotohanang sila ay magkakasama, ligtas at malaya.

Ang Kabanata 4 ay nagtatapos sa isang eksena ng kapayapaan sa ilalim ng maliwanag na buwan.

Si Richard, kasama ang kanyang tatlong anak, ay nakatayo sa labas ng kanilang bahay, nanonood sa unang pagbagsak ng niyebe.

“Tingnan niyo, mga anak. Ang mundo ay nagiging maputi at malinis muli,” sabi ni Richard.

“Parang tayo, Daddy,” sagot ni Madison habang sumasalo ng niyebe sa kanyang mga palad.

Ngumiti si Richard, alam niyang anuman ang mangyari sa hinaharap, handa na silang harapin ito nang magkakasama.

Ang landas ay maaaring maging mahirap pa rin, ngunit mayroon na silang bawat isa bilang gabay at lakas.

At sa bawat pintig ng kanilang puso, naroon ang bulong ni Elizabeth, nagpapaalala na ang pag-ibig ang tanging bagay na hindi namamatay.

Kabanata 5: Ang Unang Pasko ng Paghilom

Dumating ang unang niyebe sa Massachusetts na tila isang malambot na kumot na naglalayong itago ang lahat ng gasgas at lamat ng nakaraan.

Sa labas ng bagong farmhouse ni Richard, ang mga puno ng maple ay nakatayo nang hubad ngunit marangal sa ilalim ng maputing langit.

Ang ingay ng lungsod ng Boston ay malayo na rito, pinalitan ng marahang pag-ihip ng hangin at ang paminsan-minsang pagtunog ng mga kampana mula sa malapit na bayan.

Sa loob ng bahay, ang fireplace ay nagbibigay ng kakaibang init na hindi kailanman naramdaman ni Richard sa kanyang dating mansyon.

Hindi ito init na nanggagaling lamang sa panggatong, kundi init na nagmumula sa mga tawang nagkakaisa at mga pusong unti-unting naghihilom.

Si Richard ay nakaupo sa sahig, isang bagay na hinding-hindi niya gagawin noon, habang tinutulungan si Madison na magkabit ng mga dekorasyon sa kanilang Christmas tree.

Ang puno ay hindi kasing laki o kasing mahal ng mga dati niyang binibili, ngunit puno ito ng mga handmade na dekorasyon na gawa ng mga bata.

May mga bituing gawa sa cardboard, mga anghel na yari sa lumang tela, at mga tuyong prutas na may amoy ng kanela.

“Daddy, tingnan mo ang gawa ni McKenzie, parang mas mukhang monster kaysa sa reindeer,” biro ni Madison habang itinuturo ang gawa ng kanyang kapatid.

“Hoy! Sining iyan, Madison, hindi mo lang naiintindihan ang vision ko,” ganti ni McKenzie habang dinidikit ang isang malaking pulang ilong sa kanyang gawa.

Napangiti si Richard, pinagmamasdan ang kanyang mga anak na tila unti-unti nang nakakalimot sa takot ng pagiging mag-isa.

Si Morgan naman ay nakaupo sa tabi ng bintana, maingat na nagsusulat sa isang notebook na binili ni Richard para sa kanya.

“Ano ang sinusulat mo, Morgan?” tanong ni Richard habang lumalapit sa kanyang pinakatahimik na anak.

“Sinusulat ko ang mga plano para sa foundation, Daddy. Sabi mo kasi ay kailangan nating tulungan ang mga bata sa Hope Haven,” sagot ni Morgan.

Nagulat si Richard sa lalim ng iniisip ng walong taong gulang na bata, na tila pasan na ang buong mundo sa kanyang maliliit na balikat.

Nagpasya si Richard na gamitin ang malaking bahagi ng kanyang nakuha mula sa pag-alis sa kumpanya para itatag ang “Elizabeth’s Heart Foundation.”

Ito ay isang organisasyon na naglalayong magbigay ng legal na tulong, edukasyon, at ligtas na tahanan para sa mga batang biktima ng pang-aabuso at sistemang foster care.

Gusto niyang siguraduhin na wala nang ibang batang makakaranas ng ginawa nina Madison, McKenzie, at Morgan—ang pagtatago ng katotohanan dahil sa kasakiman ng iba.

Kinabukasan, inimbitahan ni Richard si Judith Parker sa kanilang bagong bahay para sa isang espesyal na anunsyo.

Dumating si Judith na suot ang kanyang makapal na coat, ngunit may kakaibang ngiti na sa kanyang mga labi nang makita ang pagbabago sa pamilya.

“Napakaganda ng lugar na ito, Mr. Blackwood. Malayo sa lamig ng Beacon Hill,” puna ni Judith habang tinatanggap ang mainit na tsaa mula kay Mrs. Reynolds.

“Dito kami natutong huminga, Judith. Dito ko nahanap ang sarili ko bilang ama, hindi bilang boss,” sagot ni Richard.

Ipinakita ni Richard kay Judith ang mga blueprint at legal na dokumento para sa foundation.

“Gusto kong ikaw ang maging consultant namin, Judith. Alam mo ang butas ng sistema, at alam mo kung saan tayo dapat magsimula.”

Natigilan si Judith, hindi niya akalain na ang isang dating malamig na CEO ay magiging ganito kapursigido sa pagtulong sa iba.

“Ito ay isang malaking hamon, Richard. Maraming kumpanya ang susubok na pigilan ka dahil ilalantad mo ang kanilang mga pagkukulang.”

“Hayaan silang sumubok. Wala nang mas hihigit pa sa takot na naramdaman ko noong akala ko ay mawawala sa akin ang mga anak ko,” matapang na sabi ni Richard.

Habang nag-uusap sila, isang sasakyan ang pumarada sa labas ng kanilang gate—isang sasakyang pamilyar kay Richard ngunit hindi niya inaasahan.

Bumaba mula rito ang isang babaeng balot na balot ng damit, tila nagtatago sa lamig at sa kahihiyan.

Si Vanessa Green.

Agad na napatayo si Richard, ang kanyang mga kamay ay awtomatikong naging kamao sa ilalim ng mesa.

“Anong ginagawa niya rito?” bulong ni Richard, habang nakikita ang takot sa mga mata ng mga bata na sumisilip mula sa kusina.

“Richard, sandali lang. Hayaan mo siyang magsalita,” awat ni Judith, na tila alam ang pagdating ng babae.

Lumabas si Richard sa veranda, sinalubong ang malamig na hangin at ang babaeng sumira sa kanyang pagkakataon kay Elizabeth.

Mukhang matanda na si Vanessa, malayo sa ayos niyang assistant noon. Ang kanyang mga mata ay malalim at puno ng pagsisisi.

“Hindi ako narito para humingi ng trabaho o pera, Richard,” simula ni Vanessa, ang kanyang boses ay nanginginig.

“Narito ako dahil hindi ako makatulog gabi-gabi simula noong mamatay si Elizabeth. Narito ako para ibigay ito.”

Inabot ni Vanessa ang isang maliit na digital voice recorder, na tila itinatago niya sa loob ng maraming taon.

“Ano ito?” tanong ni Richard, hindi tinatanggap ang iniabot ng babae.

“Iyan ang huling tawag ni Elizabeth bago ang aksidente. Hindi ko iyan ipinarinig sa board, at hindi ko rin iyan dinelete dahil… dahil natatakot ako.”

Nanginig ang buong pagkatao ni Richard. Ang huling boses ni Elizabeth.

“Bakit ngayon lang, Vanessa? Bakit kailangang dumaan ang tatlong taon?” galit na tanong ni Richard.

“Dahil ngayon ko lang nakita na totoong nagbago ka. Noon, akala ko ay masisira ka lang kapag narinig mo ito. Pero ngayon, alam kong kailangan mo ito para sa mga anak mo.”

Iniwan ni Vanessa ang recorder sa ibabaw ng railings ng veranda at mabilis na naglakad palayo, tila ayaw nang makita pa ang anumang reaksyon ni Richard.

Pumasok si Richard sa loob, hawak ang maliit na aparato na tila ba ito ay gawa sa marupok na kristal.

Tinawag niya ang tatlong bata at pinaupo sila sa tabi niya sa harap ng fireplace.

“Mga anak, mayroon tayong pakikinggan. Ito ang boses ng inyong Mommy… bago siya pumunta sa langit,” mahinang sabi ni Richard.

Pinindot ni Richard ang play button, at ang katahimikan sa silid ay napalitan ng pamilyar na boses na puno ng pagmamahal.

“Richard… kung hindi mo man sagutin ang tawag na ito, gusto ko lang malaman mo na hindi ako galit.”

Nagsimulang umiyak si Madison, habang si McKenzie ay humawak nang mahigpit sa braso ni Richard.

“Pupunta ako sa opisina mo ngayon dahil kailangan mong makita ang mga anak natin sa ultrasound. Sila ay napakaliit pa, pero nararamdaman ko na ang kanilang lakas.”

Huminto ang boses ni Elizabeth dahil sa isang malalim na buntong-hininga, tila pinipigilan din ang sariling emosyon.

“Gusto ko silang lumaking kilala ang kanilang ama. Hindi ang CEO, kundi ang lalaking nakita ko noong unang beses tayong magkita. Ang lalaking may pinakamalaking puso sa mundo.”

“Mahal kita, Richard. At mahal na mahal ko ang mga bata. Magkikita tayo mamaya… pangako.”

Natapos ang recording sa tunog ng busina at ang biglang pagputol ng linya.

Nabalot ng hagulgol ang buong silid. Niyakap ni Richard ang kanyang tatlong anak nang sabay-sabay, ang kanilang mga luha ay naghahalo sa bawat isa.

Ito ang huling piraso ng puzzle na kailangan nila para tuluyang mapatawad ang nakaraan.

Nalaman nila na sa kanyang huling sandali, si Elizabeth ay puno ng pag-asa, hindi ng pait.

“Narinig niyo iyon? Mahal na mahal kayo ni Mommy,” bulong ni Richard sa gitna ng kanyang sariling pag-iyak.

“At mahal niya rin po kayo, Daddy,” sabi ni Morgan, habang pinupunasan ang luha sa mukha ng kanyang ama.

Ang gabing iyon ang naging huling gabi ng matinding kalungkutan sa kanilang tahanan.

Mula noon, ang boses ni Elizabeth sa recorder ay naging bahagi na ng kanilang buhay, pinapakinggan nila ito tuwing nakakaramdam sila ng pangungulila.

Sa paglipas ng mga araw bago ang Pasko, naging abala ang pamilya sa paghahanda para sa grand opening ng foundation.

Ginamit ni Richard ang kanyang mga lumang koneksyon para kumuha ng atensyon mula sa media, ngunit sa pagkakataong ito, hindi para sa sarili niyang imahe.

“Gusto kong malaman ng mundo ang kuwento ni Elizabeth. Gusto kong malaman nila na ang bawat bata sa sistema ay may pangalan at may kuwento,” sabi ni Richard sa isang interview.

Naging matagumpay ang opening, at libu-libong dolyar ang agad na pumasok bilang donasyon sa unang gabi pa lamang.

Si Judith Parker ang naging mukha ng operasyon, habang si Richard ang nagsisilbing lakas sa likod nito.

Ngunit sa kabila ng tagumpay na ito, ang pinakamahalagang pangyayari para kay Richard ay ang Bisperas ng Pasko.

Ito ang unang Pasko na hindi siya mag-isa sa isang mamahaling restaurant o sa isang malamig na hotel room.

Nagluto si Mrs. Reynolds ng isang simpleng feast—isang pabo, mashed potatoes, at ang paboritong apple pie ng mga bata.

“Kailan po tayo magbubukas ng regalo?” tanong ni McKenzie, na kanina pa nakatitig sa ilalim ng puno.

“Pagkatapos nating magpasalamat kay Mommy,” sagot ni Richard.

Lumabas silang apat sa likod ng bahay, kung saan ang mga puno ng lily na itinanim nila noon ay natatakpan na ng niyebe.

Tumingin sila sa langit, sa pinakamaliwanag na bituin na tila kumikislap para lamang sa kanila.

“Merry Christmas, Elizabeth,” sabi ni Richard nang mahina.

“Merry Christmas, Mommy!” sigaw ng tatlong bata sa madilim na langit, ang kanilang mga boses ay umaalingawngaw sa kagubatan.

Pagbalik nila sa loob, oras na para sa mga regalo. Ngunit bago pa makakuha ang mga bata, may inilabas si Richard na isang maliit na sobre.

“Ito ay para sa inyong tatlo. Hindi ito laruan, pero ito ang pinakamahalagang maibibigay ko,” sabi ni Richard.

Binuksan nina Madison ang sobre at nakita ang isang legal na dokumento na may mga gintong selyo.

“Adoption Papers?” tanong ni Madison, na binabasa ang pamagat ng dokumento.

“Kahit na ako ang biological father ninyo, gusto ko na maging opisyal ang lahat sa harap ng batas.”

“Simula sa araw na ito, kayo ay legal na mga Blackwood. Wala nang sinuman, wala nang social services, at wala nang kumpanya ang makakakuha sa inyo sa akin.”

“Forever?” tanong ni McKenzie, ang kanyang mga mata ay nanlalaki sa gulat.

“Forever and always,” sagot ni Richard nang may kasiguraduhan.

Nagyakapan ang mag-aama sa ilalim ng kumukutitap na ilaw ng Christmas tree, isang eksenang hinding-hindi malilimutan ni Richard.

Naramdaman niya ang presensya ni Elizabeth sa bawat sulok ng silid, tila nakangiti ito habang pinagmamasdan ang kanyang pamilyang nabuo muli.

Ngunit sa gitna ng kanilang kasiyahan, may isang huling lihim na hindi pa nasasagot.

Sino ang nag-utos kay Vanessa na itago ang mga tawag noong una? Dahil sa recording, narinig ni Richard ang isang boses sa background bago maputol ang linya.

Isang boses na kilala niya… isang boses na hindi kabilang sa board of directors.

“Richard… kailangan mong malaman ang buong katotohanan,” sabi ni Judith Parker sa kanya noong gabing iyon sa telepono.

“May nahanap ang aming team sa mga lumang record ni Vanessa. May isang taong nagbayad sa kanya nang malaki bago pa man magsimula ang merger.”

Naramdaman ni Richard ang muling paglamig ng kanyang dugo. Sino ang taong iyon?

“Sino siya, Judith? Sabihin mo sa akin,” utos ni Richard.

“Ang pangalan niya ay… Arthur Blackwood. Ang iyong sariling ama.”

Nabitawan ni Richard ang kanyang telepono. Ang kanyang ama, na matagal nang pumanaw, ang may gawa ng lahat ng ito?

Paano nagawa ng sarili niyang kadugo na sirain ang kanyang kaligayahan bago pa man ito magsimula?

Dito nagtatapos ang ikalimang kabanata, sa gitna ng isang bagong rebelasyon na yayanig sa natitirang pundasyon ng buhay ni Richard.

Sa gitna ng kapaskuhan, isang madilim na lihim ng pamilya ang muling nabuhay, at kailangang harapin ni Richard ang multo ng kanyang sariling ama para sa huling pagkakataon.

Kabanata 6: Ang Pamana ng Pag-ibig at Liwanag

Nanatiling nakapako ang tingin ni Richard sa basag na screen ng kanyang telepono sa sahig.

Ang boses ni Judith Parker ay tila umaalingawngaw pa rin sa bawat sulok ng kanyang isipan.

“Arthur Blackwood… ang sarili kong ama,” bulong ni Richard sa hangin na tila hindi makapaniwala.

Ang labas ng bahay ay balot ng kapayapaan ng Pasko, ngunit sa loob ng puso ni Richard, may bagyong nagaganap.

Naalala niya ang kanyang ama—isang lalaking gawa sa bakal, walang emosyon, at ang tanging diyos ay ang kumpanya.

Si Arthur Blackwood ay pumanaw na dalawang taon na ang nakakalipas, ngunit tila ang kanyang mga kamay ay umaabot pa rin mula sa hukay.

Gusto ni Richard na isipin na nagkakamali si Judith, na hindi magagawa ng isang ama ang ganoong klaseng kalupitan.

Ngunit sa kaibuturan ng kanyang pagkatao, alam ni Richard na ang kanyang ama ay gagawin ang lahat para sa “Blackwood Legacy.”

Tumayo si Richard at naglakad patungo sa bintana, pinagmamasdan ang kanyang tatlong anak sa labas.

Sila ay masayang naglalaro sa niyebe, gumagawa ng isang malaking snowman na may suot na lumang sumbrero ni Richard.

“Sila ang biktima ng iyong kasakiman, Dad,” sabi ni Richard sa kawalan, habang ang luha ay muling namuo sa kanyang mga mata.

Hindi sapat para kay Arthur na maging matagumpay ang kanyang anak; gusto niya itong maging katulad niya—isang makina.

At para kay Arthur, si Elizabeth ay isang hadlang, isang “distraksyon” na magpapalambot sa puso ni Richard.

Kinaumagahan, nagtungo si Richard sa lumang mansyon ng kanyang ama na matagal na niyang hindi binibisita.

Ang mansyong iyon ay matatagpuan sa isang liblib na bahagi ng Massachusetts, napapalibutan ng matatayog na pader.

Amoy alikabok at lumang gamit ang sumalubong sa kanya, ngunit tila naroon pa rin ang awtoridad ng kanyang ama.

Naglakad siya patungo sa pribadong library ni Arthur, ang lugar kung saan ito gumagawa ng mga pinakamalaking desisyon.

Hinanap ni Richard ang isang lihim na vault sa likod ng mga koleksyon ng mga libro tungkol sa ekonomiya.

Gamit ang petsa ng pagkakatatag ng kumpanya bilang code, bumukas ang vault nang may marahang tunog.

Sa loob, nakita niya ang isang itim na folder na may label na “Project Westridge – Risk Management.”

Binuksan niya ito at ang bawat pahina ay naglalaman ng mga report ng surveillance kay Elizabeth Blackwood.

May mga litrato ni Elizabeth na buntis, naglalakad mag-isa sa ulan, at papasok sa Hope Haven Shelter.

May mga resibo rin ng mga wire transfers kay Vanessa Green at sa ilang mga tao sa Board of Directors.

Ngunit ang pinakamasakit ay ang isang sulat na isinulat ni Arthur para kay Richard, na hindi nito ipinadala.

“Richard, balang araw ay maiintindihan mo rin kung bakit ko ito ginawa. Ang pamilyang Blackwood ay hindi para sa lahat.”

“Si Elizabeth ay mahina, at ang kahinaang iyon ay papatayin ang iyong ambisyon. Pinili ko ang iyong kinabukasan kaysa sa iyong emosyon.”

“Ang mga batang iyon ay lalaki rin na may parehong pangangailangan, ngunit sa ngayon, ang kumpanya ang unahin mo.”

Nabitawan ni Richard ang folder, ang kanyang buong katawan ay nanginginig sa matinding galit at pandidiri.

Ginamit ng kanyang ama ang kapangyarihan nito para siguraduhin na hindi makakarating ang balita kay Richard.

Pinanood ni Arthur ang paghihirap ni Elizabeth mula sa malayo, tinitiyak na walang tulong na makakarating dito.

“Hayop ka,” sigaw ni Richard sa loob ng library, ang kanyang boses ay puno ng pait na nanggagaling sa kailaliman.

Sinunog ni Richard ang lahat ng dokumentong nahanap niya sa loob ng fireplace ng library.

Ayaw niyang makita ng kanyang mga anak ang ebidensya ng kasamaan ng kanilang sariling lolo.

Habang pinagmamasdan niya ang paglamon ng apoy sa mga papel, naramdaman ni Richard ang pagputol ng huling kadena.

Ang “Blackwood Curse” ay natapos na sa gabing iyon, sa loob ng silid kung saan ito nagsimula.

Pag-uwi niya sa farmhouse, sinalubong siya ng amoy ng sariwang cookies na niluluto nina Mrs. Reynolds at ng mga bata.

“Daddy! Nasaan ka galing? Akala namin ay iniwan mo na kami sa snowman,” biro ni Madison habang tumatakbo patungo sa kanya.

Niyakap ni Richard ang kanyang anak nang napakahigpit, tila sinusubukang burahin ang dumi ng nakaraan sa pamamagitan ng yakap na iyon.

“Hinding-hindi ko kayo iiwan, Madison. Kahit anong mangyari, dito lang ako,” pangako niya.

Nang gabing iyon, tinipon ni Richard ang mga bata sa harap ng fireplace para sa isang seryosong usapan.

Alam niyang hindi niya maaaring itago ang lahat, ngunit kailangan niyang protektahan ang kanilang mga puso.

“Mga anak, nalaman ko ang buong katotohanan tungkol sa kung bakit hindi tayo agad nagkita,” simula ni Richard.

“May mga taong nagkamali, mga taong akala nila ay tama ang kanilang ginagawa para sa ating pamilya.”

“Kasama po ba ang lolo namin doon?” tanong ni Morgan, na tila may hinala na sa kanyang murang isipan.

Tinitigan ni Richard si Morgan, hinahangaan ang katalinuhan nito na tila ba nanggaling sa kabilang buhay.

“Oo, Morgan. Ang inyong lolo ay isang lalaking nabulag ng kanyang mga pangarap para sa kumpanya.”

“Ngunit gusto kong malaman ninyo na ang kanyang mga pagkakamali ay hindi ninyo pagkakamali. Hindi kayo Blackwood dahil sa pera.”

“Kayo ay Blackwood dahil kayo ay bunga ng pag-ibig ni Mommy. At iyon ang pamanang hinding-hindi mababawi ng sinuman.”

Yumakap ang tatlong bata sa kanya, at sa katahimikan ng gabi, naramdaman nila ang tunay na kapayapaan.

Sa mga sumunod na buwan, ang Elizabeth’s Heart Foundation ay naging isa sa pinakamalaking kumpanya ng kawanggawa sa bansa.

Hindi na ito tungkol sa paglilinis ng pangalan ni Richard, kundi tungkol sa pagbabago ng sistema para sa iba.

Si Vanessa Green ay naging isa sa mga boluntaryo, ginugugol ang kanyang buhay sa pagbabayad ng kanyang mga kasalanan.

Si Richard naman ay naging isang aktibong ama, palaging naroon sa bawat recital, bawat game, at bawat simpleng sandali.

Isang araw, habang ang tagsibol ay unti-unti nang dumarating, bumalik silang apat sa sementeryo ng Brookside.

Ang mga lily ay namumukadkad na sa paligid ng puntod ni Elizabeth, nagbibigay ng kulay sa dating malamig na lugar.

“Hi, Mommy. Tapos na po ang lahat,” sabi ni Madison habang inilalagay ang isang sariwang bouquet ng bulaklak.

“Ang foundation po ay marami nang natutulungan. Marami na kaming kapatid sa puso,” dagdag ni McKenzie.

Si Morgan naman ay lumapit sa lapida at hinawakan ang pangalan ng kanyang ina nang may malapad na ngiti.

“Salamat po sa pagdadala sa amin kay Daddy. Masaya na po kami, Mommy. Huwag na kayong mag-alala.”

Tumayo si Richard sa likod nila, ang kanyang mukha ay maliwanag na at wala na ang bakas ng dating CEO.

Tumingin siya sa langit, nararamdaman ang marahang ihip ng hangin na tila ba isang haplos mula kay Elizabeth.

“Ginawa ko ang lahat, Liz. At gagawin ko pa ang lahat para sa kanila hanggang sa huling hininga ko,” bulong ni Richard.

Sa pagtatapos ng kanilang pagbisita, may isang batang babae na lumapit sa kanila mula sa malayo.

Isa itong batang biktima ng foundation ni Richard, na naroon para magpasalamat sa tulong na natanggap niya.

“Mr. Blackwood, dahil po sa inyo, may bago na akong pamilya,” sabi ng bata nang may kislap sa mga mata.

Doon napagtanto ni Richard na ang tunay na tagumpay ay hindi nasusukat sa bilyun-bilyong dolyar sa bangko.

Ang tunay na tagumpay ay nasusukat sa dami ng buhay na iyong nabago at sa pag-ibig na iyong iniwan sa mundo.

Naglakad silang apat palayo sa sementeryo, magkakahawak-kamay sa ilalim ng mainit na sikat ng araw.

Ang mansyon sa Beacon Hill ay naibenta na, at ang kumpanya ay nasa ilalim na ng mas mabuting pamamahala.

Ang pamilya Blackwood ay hindi na isang dinastiya ng bakal, kundi isang tahanan ng pag-asa at liwanag.

Sa bawat hakbang nila, dala-dala nila ang alaala ni Elizabeth, hindi bilang isang pasanin, kundi bilang isang gabay.

Ang kuwento ni Richard, Madison, McKenzie, at Morgan ay hindi natatapos sa isang “happy ending” lamang.

Ito ay nagpapatuloy sa bawat araw na pinipili nilang magmahal, magpatawad, at maging mabuting tao.

Sa huling bahagi ng kanyang diary, isinulat ni Richard ang isang mensahe para sa mga susunod na henerasyon.

“Ang yaman ay lumilipas, ang kapangyarihan ay naglalaho, ngunit ang pamilya ay mananatili magpakailanman.”

“Huwag mong hayaang bulagin ka ng mundo sa mga bagay na tunay na mahalaga.”

“Dahil sa huli, ang tanging itatanong sa iyo ay hindi kung gaano karami ang iyong kinita, kundi kung gaano karami ang iyong minahal.”

At sa gitna ng farmhouse sa probinsya, habang ang mga bata ay masayang naghahanda para sa hapunan.

Si Richard Blackwood ay nakatingin sa labas, puno ng pasasalamat sa bawat pagsubok na nagdala sa kanya rito.

Siya na ngayon ang lalaking minahal ni Elizabeth—ang lalaking may pinakamalaking puso sa buong mundo.

Ang mga anino ng nakaraan ay tuluyan nang naglaho, pinalitan ng maliwanag na bukang-liwayway ng bagong buhay.

Ang pamilya Blackwood ay buo na, matatag, at handang harapin ang anumang bukas na darating.

At sa bawat pintig ng kanilang puso, naroon ang bulong ni Elizabeth… “Salamat, Richard. Salamat sa pag-uwi.”

Dito nagtatapos ang ating kuwento, isang paalala na kahit sa pinakamadilim na bahagi ng buhay, palaging may liwanag na naghihintay.

Ang pag-ibig ay tunay na pinakamalakas na kapangyarihan sa buong uniberso, kayang bumali ng bakal at magpagaling ng anumang sugat.

Paalam sa pamilya Blackwood, ngunit ang kanilang inspirasyon ay mananatiling buhay sa puso ng bawat mambabasa.

Huwag kalimutang yakapin ang iyong mga mahal sa buhay ngayon, dahil bawat sandali ay isang regalo.

Ang buhay ay maikli, ngunit ang pag-ibig ay walang hanggan.

WAKAS