Kabanata 1: Sa Pagitan ng mga Ulap at Alabok

Gabi na sa Wanchai, Hong Kong. Mula sa ika-45 palapag ng isang luxury condominium, ang mundo sa ibaba ay tila isang dagat ng mga gumagalaw na ilaw—mga sasakyang parang maliliit na laruan at mga taong tila langgam sa layo. Para sa mga turista, ang tanawing ito ay simbolo ng tagumpay at kasiglahan ng siyudad. Ngunit para kay Elena, ang makintab na salaming humahati sa kanya at sa malamig na hangin sa labas ay hindi bintana kundi isang pader ng rehas.

Nakapatong ang kanyang noo sa malamig na salamin. Ramdam niya ang bahagyang panginginig ng gusali sa tuwing humahampas ang malakas na hangin sa itaas. Hawak niya ang kanyang luma at basag-basag na cellphone, ang tanging tulay niya sa mundong iniwan niya sa Bulacan.

“Ma, opo… nai-send ko na po kanina sa Palawan,” mahinang sabi ni Elena, pilit na pinatitibay ang boses kahit pa kumakalam ang kanyang sikmura dahil sa paglaktaw ng hapunan. “Opo, pang-dialysis niyo ‘yan. Huwag na kayong mag-worry sa akin. Okay naman ako rito. Mabait ang amo ko, Ma. Busog ako lagi at hindi naman mahirap ang trabaho.”

Isang malaking kasinungalingan.

Sa katunayan, ang kanyang mga paa ay namamanhid na sa maghapong pagtayo. Ang kanyang mga kamay ay magaspang na at may mga sugat dahil sa matatapang na kemikal na panlinis na ipinapagamit sa kanya nang walang guwantes. Ngunit kailanman ay hindi niya ito sasabihin sa kanyang ina. Ang bawat sentimong ipinapadala niya ay katumbas ng dugot at pawis, at ayaw niyang madagdagan ang bigat na dinadala ng kanyang pamilya.

“Sige na, Ma. Bawal magpuyat. I love you,” pagtatapos niya sa tawag nang makarinig siya ng yabag ng sapatos na papalapit sa sala.

Mabilis niyang ibinulsa ang cellphone at kinuha ang basahan. “Konti na lang, Elena,” bulong niya sa sarili. “Dalawang taon lang ang kontrata. Pagkatapos nito, makakauwi ka rin. Makakapagpatayo tayo ng maliit na sari-sari store. Tiis lang.”

Kinabukasan, ang sikat ng araw ay pumasok sa malalaking bintana ng penthouse, ngunit hindi ito nagdala ng init para kay Elena. Ang kusina ay naging isang battlefield. Aligaga siya sa paghahanda ng almusal habang ang kanyang puso ay tila tambol sa kaba.

Si Madam Alice, ang kanyang among babae, ay isang Pilipina na nakapangasawa ng isang mayamang British-Chinese businessman. Sa halip na maging kakampi, si Alice ang naging pinakamahigpit na kalaban ni Elena. Para kay Alice, ang pagiging kapwa-Pilipino ay hindi dahilan ng pagkakaunawaan, kundi isang paraan upang lalo pang maliitin ang katulong na nagpapaalala sa kanya ng pinagmulan niyang pilit niyang kinakalimutan.

“Elena! Ano ba ‘to?” bulyaw ni Alice habang tinitingnan ang plato ng steamed fish. “Sabi ko sa’yo, ayoko ng napakaalat na timpla! Ilang beses ko bang sasabihin sa’yo na may high blood si David? Ang tanga-tanga naman!”

“Sorry po, Madam. Akala ko po kasi—”

“Huwag ka nang sumagot! Nakakarindi ang boses mo,” putol ni Alice, ang kanyang mukha ay puno ng pandidiri. “Itapon mo ‘yan. Magluto ka ng bago. At ‘yung bintana sa living room, punasan mo ulit. Ang labo! Gusto ko ‘yung kasing linaw ng salamin. Kapag may nakita akong dumi o finger print diyan pagbalik ko, lagot ka sa akin.”

Napayuko si Elena. Ang salitang “tanga” ay parang latigo na humahagupit sa kanyang pagkatao araw-araw. Habang bitbit ang mabigat na plato patungo sa basurahan, pumasok sa kusina si Sir David.

Si Sir David ay ang kabaliktaran ng kanyang asawa. Siya ay laging nakasuot ng plantsadong polo, mabango ang amoy ng mamahaling pabango, at laging may bakas ng ngiti sa mga mata. Sa impyernong kinalalagyan ni Elena, si David ang itinuturing niyang “good cop.”

“Alice, honey, please. Too early for shouting. The neighbors might hear,” mahinahong sabi ni David habang hinahawakan ang balikat ng asawa.

“Kasi ang katulong mo, David, makitid ang ulo! Simpleng instruction lang, hindi makuha,” sagot ni Alice bago padabog na kinuha ang kanyang Hermes bag at lumabas ng condo.

Naiwan si Elena na nakatayo sa gilid, nanginginig ang mga kamay. Lumapit si David sa kanya. Ang init ng presensya nito ay tila nagpapakalma sa namumuong luha sa mga mata ng dalaga.

“It’s okay, Elena. Leave the food. I’ll just order takeout later,” sabi ni David sa malambing na boses. “Don’t mind Madam. She’s just stressed lately. Are you okay?”

Nag-angat ng tingin si Elena. Sa loob ng maraming buwan, ito lang ang tanging pagkakataon na may nagtanong kung ayos lang ba siya. “Okay lang po, Sir David. Salamat po. Lilinisin ko na lang po ‘yung bintana gaya ng sabi ni Madam.”

Kumuha si David ng ilang pirasong dolyar mula sa kanyang pitaka at iniabot ito kay Elena. “Heto. Ipambili mo ng meryenda mamaya kapag wala siya. Sobra ka kasing nagtatrabaho. Huwag mo nang intindihin ang mga bintana ngayon. Magpahinga ka na lang kapag wala na siya.”

Nasilaw si Elena sa kabaitan ng amo. Sa kanyang murang isipan at sa tindi ng pangungulila sa kalinga, ang simpleng kilos na ito ni David ay tila hulog ng langit. Hindi niya napansin ang matalim na tingin ni Madam Alice mula sa bahagyang nakabukas na pinto ng elevator bago ito tuluyang sumara. At lalong hindi niya alam na ang bintanang ipinapalinis sa kanya—ang bintanang tila naghihiwalay sa langit at lupa—ay ang parehong bintana kung saan magtatapos ang lahat.

“Buti na lang mabait si Sir,” bulong ni Elena habang pinagmamasdan ang 500 Hong Kong dollars sa kanyang palad. “Kung hindi dahil sa kanya, baka tumalon na ako sa bintanang ito sa sobrang hirap.”

Isang biro. Isang mapait na biro na hindi niya alam ay magiging isang madilim na hula.

Lumipas ang mga linggo. Ang tensyon sa loob ng condo ay tila isang nakakabinging katahimikan bago ang bagyo. Si Madam Alice ay naging mas masungit, mas mapagmatyag, at mas malupit sa kanyang mga salita. Sa kabilang banda, si Sir David naman ay naging mas malapit kay Elena. Tuwing wala si Alice, dinadalhan niya si Elena ng tsokolate, tinatanong ang tungkol sa pamilya nito, at madalas ay hinahawakan siya sa balikat o sa kamay bilang “pag-alo.”

Para kay Elena, ang mga haplos na iyon ay tila gamot sa kanyang kalungkutan. Ngunit para sa isang taong mapagmasid, ang mga haplos na iyon ay may malisya—mga haplos ng isang mangangaso na dahan-dahang pinapaamo ang kanyang biktima.

Isang gabi, bumuhos ang malakas na ulan sa Wanchai. Ang kidlat ay gumuguhit sa kalangitan, pansamantalang nagbibigay ng liwanag sa madilim na sala ng penthouse. Wala si Madam Alice dahil dumalo ito sa isang charity gala sa Central. Naiwang mag-isa sina Elena at David.

Habang nagpupunas ng lamesa si Elena, naramdaman niya ang presensya ni David sa kanyang likuran. Ang amoy ng alak ay humahalo sa kanyang pabango.

“Elena, itigil mo na ‘yang trabaho. Halika rito,” tawag ni David. Nakaupo ito sa mahabang sofa, hawak ang isang baso ng whiskey.

“Naku Sir, bawal po ‘yan. Baka dumating si Ma’am. Trabaho lang po ako,” sagot ni Elena, pilit na umiiwas.

“Hindi siya uuwi hanggang hatinggabi. Parang awa mo na, Elena. Kausapin mo ako. Pakiramdam ko nag-iisa lang ako dito,” sabi ni David, ang boses ay puno ng pekeng lungkot. “Kitang-kita mo naman kung paano niya ako kawawain, ‘di ba? Ang trato niya sa akin parang aso, parang basura. Ikaw lang ang nakakaintindi sa akin dito. Ikaw lang ang nagbibigay ng init sa napakalamig na bahay na ito.”

Dito nakuha ni David ang kahinaan ni Elena: ang kanyang habag. Nakita ni Elena ang lungkot sa mga mata ng amo—o baka iyon lang ang gusto niyang makita dahil kailangan din niya ng karamay. Sa unang pagkakataon sa loob ng banyagang lupain, naramdaman ni Elena na hindi lang siya isang hamak na katulong. Naramdaman niyang siya ay isang babaeng may halaga, isang taong kayang magbigay ng ligaya sa isang makapangyarihang lalaki.

“Sir, mali po ito. May asawa kayo,” mahinang pagtutol ni Elena, ngunit hindi na siya lumalayo.

“Kasal lang kami sa papel, Elena. Wala nang pagmamahal doon. Ikaw… ikaw ang gusto ko. Kaya kong ibigay ang lahat sa’yo. ‘Yung nanay mong may sakit? Kaya ko siyang ipagamot sa pinakamagaling na ospital. Sige na, hayaan mo lang akong alagaan ka.”

At doon nagsimula ang lason. Ang lihim na relasyon sa loob ng apat na sulok ng marangyang condo. Ang akala ni Elena ay pag-ibig na sumibol sa gitna ng pagdurusa, ngunit isa lamang pala itong laro para kay David—isang laro kung saan si Elena ang taya, at ang premyo ay ang kanyang sariling buhay.

Isang hapon, habang naglalaba si Elena, biglang sumulpot si Madam Alice sa pintuan ng laundry area. Hindi ito sumisigaw gaya ng dati. Tahimik siya, at ang kanyang katahimikan ay mas nakakakilabot kaysa sa anumang bulyaw. Ang kanyang mga mata ay tila nakakakita sa kaibuturan ng kaluluwa ni Elena.

Hinawakan ni Alice ang braso ni Elena nang napakahigpit, sapat upang mag-iwan ng marka.

“Ingatan mo ang sarili mo, Elena,” bulong ni Alice, ang boses ay malalim at puno ng babala. “I-lock mo ang pinto ng kwarto mo sa gabi. Huwag kang magpapasilaw sa ilaw ng siyudad. Maraming namamatay sa akala.”

Binitawan niya si Elena at naglakad palayo nang walang paliwanag. Napahawak si Elena sa kanyang braso. “Baliw na yata talaga siya,” sa loob-loob niya. “Anong ilaw? Nagseselos lang siguro ‘to dahil alam niyang mas gusto ako ni Sir David.”

Hindi naintindihan ni Elena ang babala. Akala niya ay banta ito ng isang nagseselos na asawa. Hindi niya alam, iyon ay isang huling babala mula sa isang babaeng nakaligtas na sa parehong patibong—isang babalang hindi na mauulit, dahil ang oras ni Elena ay mabilis nang nauubos.

Kabanata 2: Ang Silid ng mga Lihim

Isang linggo matapos ang kakaibang babala ni Madam Alice, tila bumalik sa normal ang lahat—o iyon ang gustong paniwalaan ni Elena. Ang araw na iyon ay Martes. Wala ang mag-asawa dahil may dinaluhang business meeting sa Macau at inaasahang hatinggabi na makakabalik. Para kay Elena, ito ang pagkakataon na linisin ang bawat sulok ng bahay nang walang sumisigaw o bumubulyaw sa kanya.

Habang naglilinis sa hallway, napansin niya ang isang bagay na bihirang mangyari. Ang pinto ng “Hobby Room” ni Sir David ay bahagyang nakabukas.

Ang silid na ito ang tanging lugar sa buong penthouse na laging nakakandado. Sabi ni David, naroon ang kanyang mga mamahaling koleksyon ng relo, alak, at mga antigong kagamitan na hindi dapat mahawakan ng kung sino lang. Ngunit sa pagkakataong ito, tila nakalimutan itong i-lock ng amo sa pagmamadali.

“Gusto ko lang namang makatulong,” bulong ni Elena sa sarili. “Siguradong matutuwa si Sir David kung makikita niyang pati ang paborito niyang kwarto ay malinis at walang alikabok.”

Pumasok siya nang dahan-dahan. Ang hangin sa loob ay malamig at amoy lumang papel at tabako. Madilim ang silid, tanging ang sinag ng araw mula sa maliit na bintana ang nagbibigay ng liwanag. Habang nagpupunas ng isang antigong mesa, aksidenteng naitabig ni Elena ang isang nakapatong na kahon. Nagkalat ang mga gamit sa sahig—mga resibo, lumang litrato, at isang maliit na asul na notebook.

Nang luhuran niya ito para pulutin, tumigil ang mundo ni Elena. Sa gitna ng mga gamit ay may isang pamilyar na dokumento: Isang Philippine Passport.

Binuksan niya ito. Ang mukhang bumungad sa kanya ay kay Linda—ang katulong na pinalitan niya. Sabi ni Sir David, umuwi na si Linda sa probinsya sa Pilipinas noong nakaraang taon dahil tapos na ang kontrata. Ngunit bakit nandito pa ang passport nito? Sa mundo ng mga OFW, ang passport ay ang iyong buhay. Walang sinuman ang uuwi nang hindi ito dala.

Nanginginig ang mga kamay ni Elena nang kunin niya ang maliit na diary na kulay pula na kasama sa kahon. Binuksan niya ang mga pahina. Ang panulat ay magulo, tila isinulat sa gitna ng matinding takot.

Oktubre 15: “Iba na ang tingin niya sa akin. Hindi na ito ang mabait na Sir David na nakilala ko. Natatakot ako sa tuwing papasok siya sa kwarto ko sa gabi.”

Nobyembre 2: “Nilock niya ako sa kwarto. Sabi niya laro lang daw. Pero masakit. Lord, bakit ganito? Hindi ko na kayang tiisin ang mga ‘laro’ niya.”

Nobyembre 10: “Ayaw niyang ibigay ang passport ko. Sinasakal niya ako sa tuwing magbabanggit ako ng pag-uwi. Lord, tulungan niyo po ako… buntis ako. Si David ang ama.”

Ito ang huling entry. Wala nang sumunod.

Nanlamig ang buong katawan ni Elena. Ang “mabait” na amo, ang “hulog ng langit” na si Sir David, ay isang halimaw. Ang kabaitang ipinapakita nito sa kanya ay ang parehong patibong na ginamit nito kay Linda. At si Madam Alice… ang matatalim na tingin nito at ang kanyang kalupitan ay hindi dahil sa kasamaan ng ugali, kundi dahil sa takot at pagtatangkang ilayo si Elena sa asawa nitong demonyo.

Biglang narinig ni Elena ang lagutok ng pinto sa labas. Ang electronic lock ng main door. Nagbalik na ang mga amo nang mas maaga sa inaasahan.

“Elena? Nasaan ka?” Ang boses ni David ay umalingawngaw sa sala. Wala na ang lambing nito. May kakaibang diin ito na ngayon lang narinig ni Elena.

Mabilis na ibinalik ni Elena ang mga gamit sa kahon, ngunit sa pagmamadali ay naihulog niya ang diary sa ilalim ng mesa. Hindi na niya ito makuha dahil papalapit na ang mga yabag ni David sa Hobby Room. Lumabas siya ng kwarto, hingal na hingal, at sinalubong ang amo sa hallway.

“Ah, Sir… nandiyan na po pala kayo. Naglilinis lang po ako sa… sa labas,” nauutal na sabi ni Elena.

Tiningnan siya ni David mula ulo hanggang paa. Ang kanyang mga mata ay naniningkit. Pagkatapos ay tumingin ito sa pinto ng Hobby Room na bahagyang nakabukas. “Pumasok ka ba sa loob?”

“Hindi po, Sir. Pinunasan ko lang po ang pinto,” pagsisinungaling ni Elena, habang ang puso niya ay tila gustong tumalon palabas ng kanyang dibdib.

Ngumiti si David—isang ngiti na hindi na umaabot sa kanyang mga mata. “Mabuting bata. Alam mo namang ayaw ko ng mga taong nakikialam sa gamit ko, ‘di ba? Baka mapahamak sila.”

Kabanata 3: Ang Patibong sa Balkonahe

Hindi na nakatulog si Elena nang gabing iyon. Ang bawat kaluskos sa labas ng kanyang maliit na kwarto ay tila banta ng kamatayan. Alam na niya ang katotohanan, at ang katotohanang iyon ang magiging mitsa ng kanyang buhay kung hindi siya makakaalis.

Kinabukasan, habang wala si David sa sala, dahan-dahang lumapit si Elena kay Madam Alice. Nagbabakasali siyang makakahanap ng kakampi.

“Madam… alam ko na po,” bulong ni Elena habang nag-aabot ng kape.

Tumingin si Alice sa kanya. Ang mga mata nito ay puno ng pagod at pagsisisi. “Sinabihan na kita, Elena. Hindi mo ako pinakinggan. Ngayong alam mo na, wala ka nang kawala sa kanya. Hindi ka niya hahayaang makaalis dala ang sikretong iyon.”

“Madam, tulungan niyo po ako. Gusto ko nang umuwi. Ayoko na po ng pera,” pagmamakaawa ni Elena.

“Wala akong magagawa,” malamig na sagot ni Alice, ngunit may luhang pumatak sa kanyang pisngi. “Ako mismo ay bilanggo rin sa bahay na ito. Kung susubukan kitang tulungan, kaming dalawa ang papatayin niya.”

Bago pa makapagsalita muli si Elena, pumasok si David sa sala. Hawak niya ang kanyang cellphone at tila may binabasa. “Elena, bakit hindi mo pa nililinis ang bintana sa balkonahe? Sabi ni Alice, marumi pa rin daw.”

“Sir, maulan po sa labas. Madulas po,” katwiran ni Elena.

“Gawin mo na. Ngayon din. Huwag mo akong susubukan, Elena,” utos ni David. Ang tono niya ay hindi na mapagkakaila. Alam na ni David na may alam si Elena. Ang diary na naiwan sa ilalim ng mesa—siguradong nahanap na ito ni David.

Lumabas si Elena sa balkonahe. Ang hangin sa ika-45 palapag ay napakalakas. Ang ulan ay nagsisimulang pumatak. Hawak niya ang spray bottle at basahan, nanginginig ang buong katawan. Habang nagpupunas siya, naramdaman niya ang presensya ni David sa likuran niya.

“Alam mo, Elena, si Linda ay napakasipag din gaya mo,” panimula ni David habang nakasandal sa hamba ng pinto ng balkonahe. “Pero naging masyado siyang mausisa. Gusto niyang sirain ang pamilya ko. Gusto niyang kumuha ng pera na hindi naman sa kanya.”

“Sir, wala po akong sasabihin. Pangako po, pauwiin niyo lang ako,” iyak ni Elena habang nakaharap sa bintana, hindi makalingon sa amo.

“Masyado nang huli, Elena. Nakita ko ang mga bakas mo sa Hobby Room. Binasa mo ang diary, ‘di ba? Alam mo na kung nasaan si Linda.” Lumapit si David, ang kanyang anino ay bumalot kay Elena. “Nasa ilalim siya ng mga semento ng isang itinatayong gusali sa New Territories. At ayaw kong magkaroon siya ng kasama doon… pero mukhang pinipilit mo ako.”

Biglang sinunggaban ni David ang buhok ni Elena. Sumigaw ang dalaga, ngunit ang tunog ng hangin at kulog ay lumunod sa kanyang tinig.

“Tulong! Madam Alice! Tulong!” sigaw ni Elena.

Sa loob, nakatayo lang si Alice, nakatalikod, tinatakpan ang kanyang mga tainga habang umiiyak nang tahimik. Wala siyang lakas na harapin ang halimaw na kanyang asawa.

Hinila ni David si Elena patungo sa gilid ng pasamano. “Napakadaling maaksidente rito, Elena. Isang dulas lang, tapos na ang lahat. Sasabihin ko sa pulis, napakamasipag mo… naglinis ka ng bintana kahit umuulan.”

“Huwag po, Sir! Maawa kayo sa nanay ko!” pagmamakaawa ni Elena, habang ang kalahati ng kanyang katawan ay nakabitin na sa ere.

Sa huling sandali, bago siya bitawan ni David, may naalala si Elena. Ang kanyang cellphone na nasa bulsa ng kanyang apron—naka-on ang voice recorder nito mula pa kanina bago siya lumabas. Isang desperate move para magkaroon ng ebidensya.

Pero bago niya ito mahugot, naramdaman niya ang malakas na tulak sa kanyang dibdib.

Ang huling nakita ni Elena ay ang madilim na kalangitan ng Hong Kong at ang nakakatakot na ngiti ni David. Pagkatapos ay ang pakiramdam ng kawalan. Ang pagbagsak mula sa ika-45 palapag ay tila tumagal ng isang habambuhay. Sa kanyang isip, humingi siya ng tawad sa kanyang ina. “Ma, sorry po… hindi na ako makakauwi.”

BLAG!

Isang malakas na kalabog ang umalingawngaw sa kalsada ng Wanchai. Ang katawan ni Elena ay nakahandusay sa semento, durog ang mga pangarap, basag ang pag-asa.

Ngunit ang hindi alam ni David, sa gitna ng kaguluhan bago ang tulak, ang cellphone ni Elena ay hindi nahulog kasama niya. Nahulog ito sa loob ng balkonahe, sa ilalim ng isang paso ng halaman. At ang recorder ay patuloy na gumagana, kinukuha ang bawat salitang sinabi ni David pagkatapos ng krimen.

“Alice, tawagan mo ang pulis,” sabi ni David nang pumasok siya sa sala, nagpupunas ng kamay na tila walang nangyari. “Sabihin mo, nadulas ang katulong. Aksidente. Gaya ng dati.”

Kabanata 4: Ang Alingawngaw sa Ibaba

Ang katahimikan ng gabi sa Wanchai ay binuwag ng nakakabinging sirena ng mga pulis at ambulansya. Sa paanan ng luxury condominium, ang asul at pulang ilaw ay nagmistulang mga mapait na kulay ng kamatayan. Doon, sa malamig na semento, nakahiga ang isang pangarap na binuo sa loob ng maraming taon sa Pilipinas—durog, duguan, at wala nang buhay.

Si Marites, ang matalik na kaibigan ni Elena na nagtatrabaho rin sa kabilang gusali, ay napatakbo nang mabalitaan ang nangyari. Nang makita niya ang pamilyar na tsinelas ni Elena na humiwalay sa paanan nito, gumuho ang kanyang mundo.

“Elena! Hindi! Hindi maari!” ang palahaw ni Marites na umalingawngaw sa buong kanto. Sinubukan siyang pigilan ng mga pulis, ngunit ang lakas ng kanyang pighati ay tila hindi kayang sugpuin. “Kaibigan ko ‘yan! Maingat ang kaibigan ko! Hindi siya basta-basta mahuhulog!”

Samantala, sa loob ng penthouse, nagsisimula na ang “palabas” ni Sir David.

“Officer, sinabihan ko po siya,” sabi ni David habang hawak ang isang baso ng tubig, nanginginig ang boses na tila isang taong dumaan sa matinding shock. “Masyado siyang masipag. Kahit gabi na at umuulan, gusto niyang linisin ang bintana dahil darating ang mga bisita bukas. Sabi ko, ‘Elena, bukas na.’ Pero hindi siya nakinig.”

Tumingin ang imbestigador kay Madam Alice. Si Alice ay nakaupo sa sulok, nakatulala sa kawalan. Ang kanyang mukha ay kasingputi ng pader.

“Mrs. Alice, may nakita ba kayo?” tanong ng pulis.

Isang matagal na katahimikan ang namayani. Nararamdaman ni Alice ang matatalim na tingin ni David na nakatusok sa kanya—isang tingin na nagsasabing, ‘Maling salita at ikaw ang isusunod ko.’

“Oo… officer,” mahinang sagot ni Alice. “Naglilinis siya. Aksidente lang ang lahat.”

Ngunit sa labas ng building, hindi tumitigil si Marites. Hinarap niya ang lead investigator, si Inspector Wong.

“Sir, pakinggan niyo ako,” sabi ni Marites habang nagpupunas ng luha. “Si Elena ay may acrophobia. Takot siya sa heights! Kahit pagtawid sa footbridge, nanginginig ang mga tuhod niyan. Bakit siya maglilinis ng bintana sa ika-45 palapag habang umuulan? Imposible ‘yon! Pinatay siya! Pinatay siya ng mga amo niya!”

Ang pahayag na ito ni Marites ay tila isang kidlat na tumama sa isipan ng imbestigador. Isang mahalagang detalye na hindi tumutugma sa kuwento ni David. Kung ang isang tao ay may matinding takot sa matataas na lugar, bakit siya magsasagawa ng isang mapanganib na gawain sa gitna ng masamang panahon?

Kabanata 5: Ang Bulong mula sa Hukay

Bumalik ang mga pulis sa penthouse para sa isang mas masusing imbestigasyon. Hindi na sila basta-basta naniwala sa kuwento ng “accident.” Habang sinusuri ang balkonahe, napansin ni Inspector Wong ang isang bagay. Ang sahig ay basa, ngunit ang basahan at spray bottle ay maayos na nakapatong sa isang tabi—hindi nakakalat na tila ba nahulog mula sa kamay ng isang taong nadulas.

“Sir David, maaari ba naming tignan muli ang inyong CCTV?” tanong ng inspector.

“Sira ang CCTV sa hallway kahapon pa, officer. Sinabi ko na sa inyo kanina,” sagot ni David, na ngayon ay nagsisimula nang mainis. Ang kanyang “good guy mask” ay unti-unti nang nagkakaroon ng lamat.

Habang naghahanap ang mga pulis, si Alice ay pumasok sa banyo. Doon, hinarap niya ang kanyang sarili sa salamin. Nakita niya ang isang babaeng naging kasabwat sa kasamaan dahil sa takot. Naalala niya ang mukha ni Elena bago ito itulak—ang takot, ang pagmamakaawa para sa kanyang ina.

Nang lumabas si Alice, nakita niya si David na nakikipagtalo sa mga pulis sa balkonahe. Sa isang sulok, malapit sa isang malaking paso ng halaman na natabunan ng mga dahon, may nakita si Alice na kumukutitap.

Ang cellphone ni Elena.

Mabilis itong kinuha ni Alice at itinago sa kanyang bulsa bago pa man makita ng asawa. Alam niyang ito na ang huling pagkakataon niya para gawin ang tama. Alam niyang sa loob ng cellphone na iyon, maaaring nandoon ang katotohanan.

“David!” tawag ni Alice, ang boses niya ay matatag na sa unang pagkakataon.

Lumingon si David, pati ang mga pulis.

“Officer, may kailangan kayong marinig,” sabi ni Alice. Inilabas niya ang cellphone at binuksan ang huling recording.

Ang boses ni Elena ay umalingawngaw sa buong sala, puno ng pait at takot: ‘Huwag po, Sir! Maawa kayo sa nanay ko!’ Sinundan ito ng boses ni David: ‘Napakadaling maaksidente rito, Elena. Isang dulas lang, tapos na ang lahat.’ At ang huling tunog—ang kalabog at ang malakas na hangin.

Namayani ang isang nakakanginig na katahimikan. Ang mukha ni David ay nagbago mula sa pagkukunwari tungo sa isang anyo ng purong kasamaan.

“You bitch!” sigaw ni David at dinaluhong si Alice, ngunit mabilis siyang hinarang at pinosasan ng mga pulis.

“David, inaresto ka sa kasong murder,” deklarasyon ni Inspector Wong. Habang kinakaladkad si David palabas, patuloy ang pagmumura nito kay Alice. Ngunit si Alice ay nakatayo lang doon, umiiyak, nararamdaman ang bigat na nawala sa kanyang dibdib, kapalit ng isang buhay na hindi na maibabalik.

Kabanata 6: Hustisya at ang Huling Pamamaalam

Pagkalipas ng ilang linggo, ang balita tungkol sa pagkamatay ni Elena ay naging headline sa Hong Kong at Pilipinas. Ang “Wanchai Penthouse Murder” ay naging simbolo ng pang-aabuso sa mga foreign domestic workers.

Sa tulong ng recording at ng testimonya ni Alice (na naging state witness), napatunayang may kinalaman din si David sa pagkawala ni Linda, ang dating katulong. Narekober ang mga labi ni Linda sa isang construction site gaya ng nabanggit ni David sa recording. Si David ay hinatulan ng habambuhay na pagkabilanggo.

Si Marites ang nag-asikaso sa pag-uwi ng labi ni Elena sa Bulacan. Sa paliparan, sinalubong sila ng isang matandang babaeng nakaupo sa wheelchair—ang ina ni Elena.

Walang salita ang makakapaglarawan sa sakit ng isang ina na sumalubong sa kanyang anak na nasa loob na ng isang kahoy na kahon. Ang pangarap na dialysis, ang pangarap na sari-sari store, ang pangarap na magkasama-sama muli—lahat ay natapos sa isang marahas na gabi sa Hong Kong.

“Anak… bakit?” hagulhol ng matanda habang nakayakap sa kabaong. “Sana hindi na lang tayo kumain ng tatlong beses sa isang araw, basta kasama ka lang namin.”

Iniabot ni Marites ang isang sobre sa ina ni Elena. “Ma’am, ito po ang mga huling sahod ni Elena, at ang tulong mula sa gobyerno at sa mga kapwa-natin OFW dito. Gusto ni Elena na gumaling kayo.”

Sa huling gabi ng lamay, habang ang hangin sa Bulacan ay umiihip nang marahan, tila naririnig ni Marites ang boses ni Elena sa hangin. Isang boses na hindi na humihingi ng tulong, kundi isang boses na sa wakas ay payapa na.

Ang kuwento ni Elena ay hindi lang kuwento ng isang biktima. Ito ay isang paalala sa libu-libong “Elena” na nasa ibang bansa—ang mga bayaning nakikipagsapalaran sa gitna ng panganib para sa pag-ibig sa pamilya. Na sa likod ng bawat remitanseng ipinapadala, may kuwento ng tiis, dusa, at kung minsan, isang sakripisyong hihigit pa sa buhay.

Sa huli, ang bintana sa Wanchai ay nananatiling makintab, ngunit ang bawat taong nakakalam ng kuwento ay alam na ang ningning nito ay hindi nanggaling sa linis, kundi sa dugong nagpadilat sa mata ng mundo tungkol sa katotohanan.

WAKAS