Kabanata 1: Ang Alabok sa Paanan ng Bundok

Sa isang liblib na sulok ng Li Village, kung saan ang ulap ay tila nakapatong na sa mga taluktok ng bundok, nagsisimula ang araw ni Lixiaoya hindi sa tilaok ng manok, kundi sa malakas at paos na boses ng kanyang lolo.

“Lolo, kumain na po,” mahinang sambit ng bata habang inilalapag ang isang mangkok na may bitak. Ang usok na lumalabas mula rito ay hindi amoy masarap na ulam; ito ay amoy ng nilagang kamote at mga tirang pagkain na hinaluan ng kaunting darak—pagkaing mas angkop pa sa mga baboy kaysa sa tao.

“Araw-araw, pagkain ng baboy ang pinapakain mo sa akin! Wala ka talagang kwenta!” Singhal ng matanda sabay tulak sa mangkok. Tumapon ang malapot na sabaw sa maruming sahig na gawa sa siksik na lupa. “Ang kinakain ng ibang tao sa bayan ay puro puting tinapay! Bakit ganito ang ibinibigay mo sa akin? Bilisan mo! Magtrabaho ka na! Kung hindi mo maibabalik ang pera ngayon, lagot ka sa akin!”

Yumuko si Lixiaoya. Ang kanyang mga kamay ay puno ng kalyo sa edad na siyam. Ang kanyang buhok ay tila pugad ng ibon sa gulo, at ang kanyang damit ay punong-puno ng tagpi na hindi na mabilang.

Tandaan: Ang kahirapan sa Li Village ay hindi lamang kakulangan sa pera; ito ay isang malalim na sugat sa dangal na unti-unting kumakain sa pagkatao ng mga naroroon.

Ang Anunsyo ng Kapitan

Habang naglilinis si Lixiaoya, dumating ang Kapitan ng baryo, mayabang na naglalakad habang hawak ang isang megaphone. “Makinig kayong lahat! May darating na importanteng tao sa baryo ngayon. Isang malaking produksyon mula sa siyudad! Ayusin ninyo ang mga sarili ninyo!”

Pagkakita kay Lixiaoya, nandiri ang Kapitan. “Lumayo ka rito, ikaw na walang kwentang bata! Huwag mo kaming ipahiya sa mga taga-siyudad. Mukha kang basahan!”

“Alam ko na po,” tugon ni Lixiaoya, ang boses ay walang emosyon—tila manhid na sa bawat insultong natatanggap. “Babalik ako pagkatapos kong mamitas ng kabute sa bundok.”

“Lumayas ka na!” Huling sigaw ng Kapitan bago ito humarap sa mga camera na nagsisimula nang mag-set up sa plaza ng baryo.

Ang “New Life Exchange”

Sa kabilang dako, isang marangyang SUV ang bumabagtas sa maputik na daan patungo sa baryo. Sa loob nito, naroroon ang direktor ng reality show na “New Life Exchange.”

“Ipinapahayag ko na ang reality show na pagpapalit ng buhay ay opisyal nang nagsisimula!” Masayang sabi ng direktor habang nakatutok ang lens sa kanya.

“Direktor, tingnan niyo ang batang iyon,” turo ng isang assistant sa isang batang babaeng maganda ang bihis, maputi, at tila isang prinsesa sa gitna ng dumi ng baryo. “Bakit hindi siya ang mag-record ng palabas? Siya ba si Lixiaoya?”

“Hindi,” iling ng direktor. “Siya si Lijingjing, ang anak ng Kapitan. Maganda nga siya, pero sabi ng mga taga-village, ang tunay na Lixiaoya ay bobo, matakaw, at mahilig magsinungaling. Nagnanakaw pa raw ng kung ano-ano. Walang modo.”

Ngunit ang hindi nila alam, ang imaheng ito ni Lixiaoya ay gawa-gawa lamang ng mga taong gustong itago ang sarili nilang baho. Ang katotohanan ay mas masakit pa sa anumang kasinungalingan.

Ang Pagkikita sa Kanal

Habang pabalik si Lixiaoya mula sa bundok, pasan-pasan ang isang bakol ng mga ligaw na kabute, isang itim na sasakyan ang mabilis na dumaan, nagsaboy ng putik sa kanyang buong katawan. Nawalan ng kontrol ang sasakyan at nahulog ang gulong nito sa isang malalim na kanal.

“Bwisit!” Isang boses ng binatilyo ang narinig mula sa loob. Lumabas ang isang maputing lalaki, matangkad, at suot ang isang mamahaling jacket. Siya si Sheng Yuksiao, ang “Young Master” ng Sheng Group. Kilala sa pagiging suwail at may masamang ugali, kaya siya ipinatapon ng kanyang ina sa programang ito.

“Bulag ka ba? Marunong ka bang magmaneho?” Sigaw ni Yuksiao sa kanyang driver. Galit na galit siya dahil sa init at dumi ng lugar.

Lumapit si Lixiaoya, tahimik na pinagmamasdan ang eksena.

“Young Master Sheng! Hello! Ako ang direktor ng New Life Exchange,” humahangos na lumapit ang production team.

Ngunit hindi sila pinansin ni Yuksiao. Ang tingin niya ay nakapako sa maliit na batang babaeng nakatayo sa tabi ng kanal, puno ng putik ang mukha pero may mga matang tila nagniningning sa ilalim ng dumi.

“Ice,” tawag ni Yuksiao sa kanyang assistant, pero nakatingin pa rin kay Lixiaoya. “Hindi mo ba nakikita na may tao sa kanal? Para kang pagong na alaga ng nanay ko.”

Karakter
Unang Impresyon
Katayuan sa Buhay

Lixiaoya
Tahimik, marumi, pero matatag.
Ulilang lubos, nag-aalaga sa malupit na lolo.

Sheng Yuksiao
Mayabang, mainit ang ulo, mapang-insulto.
Tagapagmana ng bilyong-bilyong ari-arian.

Lijingjing
Mapagpanggap, mapang-api.
Anak ng Kapitan, paborito ng baryo.

“Salamat, kuya,” mahinang sabi ni Lixiaoya nang mapansin niyang tinititigan siya ng binata. Inakala niyang naaawa ito sa kanya.

“Ako si Lixiaoya,” pakilala niya.

“Ako si Sheng Yuksiao,” sagot ng binata, ang boses ay naging seryoso sa unang pagkakataon. “Dahil sa akin, nadumihan ang gamit mo. Ang jacket kong ito, ibibigay ko sa iyo bilang kapalit.”

Hinubad ni Yuksiao ang kanyang mamahaling jacket at isinuot ito sa maliit na balikat ni Lixiaoya. Ang amoy ng mamahaling pabango ay humalo sa amoy ng lupa at pawis.

“Saan ang bahay mo? Ihahatid kita,” dagdag pa ni Yuksiao, bagay na ikinagulat ng buong production team. Ang kilalang “Young Master” na walang pakialam sa mundo ay nag-alok ng tulong sa isang batang “basahan.”

Ang Sikreto ni Lijingjing

Sa di-kalayuan, nakatitig si Lijingjing nang may poot. Sa kanyang isip, bumabalik ang mga alaala ng nakaraang buhay.

“Lixiaoya… sa nakaraang buhay mo, nag-record ka ng Life Exchange at pagkatapos ay inampon ka ng pamilya Sheng. Nakarating ka sa tuktok ng tagumpay habang ako ay naiwan sa dumi ng baryong ito. Mabuti na lang, muli akong isinilang. Sa buhay na ito, ang buhay mo ay ako na ang magpapatuloy. Hindi ko hahayaang mapansin ka ni Sheng Yuksiao.”

Ngunit tadhana na ang kumikilos. Ang gulong ng palit-buhay ay nagsisimula na ring uminog, at walang sinuman ang makakaalam kung sino ang tunay na mananalo sa huli.

Habang naglalakad sina Yuksiao at Lixiaoya patungo sa sirang barong-barong, hindi alam ng binata na ang paghakbang niyang ito sa dumi ay ang simula ng pagbabago ng kanyang buong pagkatao.

Kabanata 2: Ang Mansyon ng Luha at ang Barong-barong ng Katotohanan

Ang bawat hakbang ni Sheng Yuksiao sa maputik na daan ay tila isang parusa. Siya, na lumaki sa mga sementadong kalsada ng London at sa mga malalambot na carpet ng kanilang mansyon sa Beijing, ay hindi makapaniwalang may mga tao palang nabubuhay sa ganitong uri ng kapaligiran. Ngunit sa tuwing titingnan niya ang maliit na batang nasa unahan niya—si Lixiaoya—na tila bale-wala ang talahib na sumusugat sa kanyang binti, nakararamdam siya ng isang kakaibang kirot sa dibdib.

Ang “Bahay” sa Gilid ng Bangin

Nang makarating sila sa tapat ng tirahan ni Lixiaoya, huminto ang buong production team. Ang direktor ay napakamot sa ulo, at ang cameraman ay tila nag-aalangan kung itutok pa ang lente.

“Ito… ito ang bahay mo?” Tanong ni Yuksiao, ang kanyang boses ay nanginginig hindi sa takot, kundi sa pagkagimbal.

Hindi ito matatawag na bahay. Ito ay isang pinagtagpi-tagping barong-barong na gawa sa mga nabubulok na kahoy, butas-butas na yero, at mga plastik na sako para hindi pasukin ng hangin. Ang amoy ng amag at dumi ng hayop ay nanunuot sa ilong.

“Opo, Young Master,” sagot ni Lixiaoya habang maingat na inilalapag ang kanyang bakol. “Pasensya na po, maliit lang at madumi.”

Biglang bumukas ang pintong gawa sa kawayan at lumabas ang isang matandang lalaking may hawak na tungkod. Ang kanyang mga mata ay mapupula at puno ng galit. Ito ang lolo ni Lixiaoya.

“Walang silbi! Ngayon ka lang umuwi?” Sigaw ng matanda, hindi man lang napansin ang mga taong may dalang camera. “Gusto mo ba akong patayin sa lamig? Nasaan ang pera? Nasaan ang pagkain?”

“Lolo, may mga bisita po…” pigil ni Lixiaoya, ang boses ay puno ng pakiusap.

Tiningnan ng matanda si Yuksiao mula ulo hanggang paa. Nang makita ang mamahaling sapatos at ang pustura ng binata, biglang nagbago ang anyo nito. Ang galit ay napalitan ng isang nakapanlulumong pagkukunwari ng kabaitan. “Ah… mga taga-siyudad! Tuloy kayo, tuloy kayo sa aming… munting tahanan.”

Ang Kabaligtaran sa Siyudad

Samantala, sa isang malayong mundo—sa marangyang mansyon ng pamilya Sheng—si Lijingjing ay nakatayo sa gitna ng isang sala na mas malaki pa sa buong plaza ng kanilang baryo.

“Magandang araw, Miss Lee,” bati ng isang matandang lalaki na may suot na tuxedo. “Ako ang mayordomo ng pamilya Sheng. Maaari mo akong tawaging Uncle Fang. Ito ang handog ng Ginoo at Ginang bilang regalo sa iyong pagdating.”

Inabot ni Uncle Fang ang isang kahon na naglalaman ng isang kumikinang na kwintas at mga damit na yari sa sutla. Sa nakaraang buhay, alam ni Lijingjing na si Lixiaoya ay naiyak sa tuwa nang makita ito. Ngunit ngayon, dahil “muli siyang isinilang” at alam na niya ang takbo ng mundo, nagpanggap siyang kalmado at aristokrata.

“Salamat, Tiyo Fang,” sabi ni Lijingjing sa isang mahinhin na boses. “Napakarangal ninyo.”

Nagkatinginan ang mga katulong. “Isang bata mula sa liblib na lugar, nakita ang ganitong eksena pero hindi man lang na-excite?” Bulong ng isa.

Sa kanyang isip, tumatawa si Lijingjing. “Lixiaoya, habang nilalamok ka sa baryo, ako ang magpapakasarap dito. Ako ang magiging paboritong anak ng pamilya Sheng. Akin ang lahat ng ito.”

Ang Unang Gabi sa Dilim

Bumalik ang eksena sa baryo. Gabi na, at ang tanging liwanag sa loob ng bahay ni Lixiaoya ay isang maliit na gasera na muntik nang maubusan ng gas.

“Kuya, uminom ka po ng tubig,” alok ni Lixiaoya kay Yuksiao. Ang baso ay gawa sa lata, at ang tubig ay tila may kulay-lupa.

“Ang dumi naman ng tubig na iyan! Maiinom ba iyan ni Young Master?” Sabat ng isang assistant ng production team. “Young Master, may dala kaming bottled water sa sasakyan, kukunin ko lang.”

Ngunit itinaas ni Yuksiao ang kanyang kamay. Tiningnan niya si Lixiaoya na nakayuko, tila hiyang-hiya. Kinuha ni Yuksiao ang lata at uminom ng isang lagok. Mapait ito, at may lasang kalawang, pero nilunok niya ito nang walang reklamo.

“Salamat,” sabi ni Yuksiao. Pagkatapos ay lumingon siya sa direktor. “Sabi ninyo, ang Life Exchange ay dapat sa bahay ng Kapitan ako titira, ‘di ba? Dahil nakipagpalit ako kay Lijingjing?”

“Opo, Young Master. Doon po ang maayos na higaan at may kuryente,” sagot ng direktor.

“Ayoko,” matigas na sabi ni Yuksiao. “Dito ako titira. Sa bahay na ito.”

“Pero Young Master, ito ay labag sa rules! Ang pamilya ng Kapitan ay mayaman, doon ang nararapat sa inyo!”

“Anong klaseng ‘Life Exchange’ ito kung ang lilipatan ko ay mayaman din?” Sigaw ni Yuksiao, ang kanyang mga mata ay nag-aapoy. “Gusto ng nanay ko na magbago ako? Gusto niyang makita ko ang hirap? Sige! Dito ako mananatili. Dito sa tabi ng batang ito na halos wala nang makain pero nag-aalok pa rin ng tubig.”

Natahimik ang lahat. Si Lixiaoya ay dahan-dahang nag-angat ng tingin. Ngayon lang siya nakakita ng isang taong ipinagtanggol siya, kahit na sa harap ng mga makapangyarihang tao mula sa siyudad.

Ang Kalupitan ni Lolo

Nang makaalis ang mga cameraman para magpahinga sa kanilang tent sa labas, ang tunay na kulay ng lolo ni Lixiaoya ay muling lumitaw.

“Pera! Nasaan ang pera mula sa TV?” Sigaw ng matanda habang kinakalampag ang kanyang tungkod sa sahig. “Sabi ng Kapitan, babayaran tayo! Ibigay mo sa akin ang pera, bata!”

“Wala pa po, lolo… hindi pa po sila nagbibigay,” naiiyak na sabi ni Lixiaoya.

Biglang itinaas ng matanda ang kanyang tungkod para saktan ang bata. Ngunit bago pa ito tumama, isang malakas na kamay ang sumalo rito. Si Yuksiao.

“Subukan mong saktan siya, at sisiguraduhin kong bukas na bukas din ay nasa kulungan ka,” banta ni Yuksiao, ang kanyang boses ay malamig na parang yelo.

“S-sino ka para makialam? Apo ko ito!”

“Mula ngayon, ako ang magbabantay sa kanya sa loob ng isang buwang pananatili ko rito,” sabi ni Yuksiao. Binitawan niya ang tungkod nang may puwersa na naging sanhi ng pagkakadapa ng matanda.

Nanginginig si Lixiaoya sa sulok. Lumapit si Yuksiao at hinawakan ang balikat ng bata. “Huwag kang matakot. Habang narito ako, walang sasaktan sa iyo.”

“Kuya… bakit po kayo mabuti sa akin?” Tanong ni Lixiaoya sa pagitan ng hikbi. “Sabi po sa baryo, masama raw po akong bata. Magnanakaw at sinungaling…”

Tiningnan siya ni Yuksiao nang diretso sa mata. “Nakita ko ang mga mata mo, Xiaoya. Ang mga mata ng isang magnanakaw ay hindi kasing-linaw ng sa iyo. Ang mga taong nagsasabi niyan ang totoong may masamang ugali.”

Isang Sapatos para sa Kinabukasan

Napansin ni Yuksiao na si Lixiaoya ay nakayapak. Ang kanyang mga paa ay puno ng sugat at paltos mula sa pag-akyat sa bundok.

“Assistant L!” Sigaw ni Yuksiao sa labas.

“Opo, Young Master?”

“Bumili ka ng pinakamahal at pinakakomportableng sapatos na kasya sa batang ito. Ngayon din! Pumunta ka sa bayan, o kahit sa siyudad pa! Huwag kang babalik nang wala iyon!”

“P-pero gabi na po…”

“Wala akong pakialam! Gawin mo!”

Habang naghihintay, naupo si Yuksiao sa isang lumang bangko. Si Lixiaoya ay dahan-dahang lumapit at naupo sa lupa sa tabi niya.

“Kuya, sa susunod na buhay ko… gusto ko ring maging katulad ninyo. Gusto ko ring maging malakas para maipagtanggol ko ang sarili ko,” bulong ng bata.

“Sa buhay na ito, Xiaoya… hindi mo na kailangang maghintay ng susunod na buhay,” sagot ni Yuksiao habang nakatingin sa madilim na kalangitan. “Sisiguraduhin ko iyon.”

Kabanata 3: Ang Pulang Bulaklak at ang Sapatos na Kristal

Sumikat ang araw sa Li Village na may dalang kakaibang bango. Hindi na lamang ito amoy ng basang lupa at usok ng kahoy; may kahalong amoy ng bagong tela at mamahaling sabon. Sa labas ng barong-barong, nakaparada ang isang itim na van. Kagagabi pa dumating ang mga utos ni Sheng Yuksiao.

Ang Pagbabagong Anyo

“Xiaoya, gising na,” malambot na tawag ni Yuksiao.

Dahan-dahang imulat ni Lixiaoya ang kanyang mga mata. Nakita niya ang isang tumpok ng mga kahon sa paanan ng kanyang banig. Binuksan ni Yuksiao ang isa rito—isang pares ng puting sneakers, malambot at tila may sariling liwanag sa loob ng madilim na silid.

“Para sa akin po ito, Kuya?” halos pabulong na tanong ng bata. Hindi siya makapaniwala. Ang huling sapatos na isinuot niya ay gawa sa plastik na tsinelas na pinagdugtong lamang ng alambre.

“Isukat mo,” nakangiting sabi ni Yuksiao.

Nang isuot ni Lixiaoya ang sapatos, parang tumigil ang mundo. “Ang lambot po… para akong naglalakad sa ulap.”

Hindi lang sapatos ang dumating. May mga bagong uniporme, isang makulay na bag, at mga kagamitan sa pagsulat. Ngunit ang pinaka-importante kay Yuksiao ay ang pagkain. Nagpagawa siya ng isang espesyal na mesa para sa bata.

“Lixiaoya, mula ngayon, hindi ka na kakain ng pagkaing baboy. Kung ano ang kinakain ko, iyon din ang kakainin mo,” deklara ni Yuksiao habang masamang nakatingin sa kanyang lolo na nakasilip sa pintuan, naglalaway sa inggit.

Ang Gulo sa Paaralan

Sa pagpasok ni Lixiaoya sa paaralan, ang buong baryo ay nabulabog. Ang “sinungaling at magnanakaw” na bata ay biglang naging mukhang prinsesa. Kasunod niya si Yuksiao na animo’y isang bodyguard.

“Narito na ang sinungaling! Narito na ang sinungaling!” sigaw ng isang batang lalaki, si Wang Xiao Ozi, ang anak ng isa sa mga alipores ng Kapitan. “Saan mo ninakaw ang sapatos mo, Xiaoya? Isusumbong kita!”

Bago pa makasagot si Xiaoya, humarang si Yuksiao. Ang kanyang tindig ay sapat na para patahimikin ang buong palaruan.

“Ulitin mo ang sinabi mo, at titiyakin ko na ang tatay mo ay mawawalan ng trabaho bago lumubog ang araw,” malamig na banta ni Yuksiao.

“S-sino ka ba? Sabi ng nanay ko, si Lixiaoya ay isang ‘munting cute’ na basura!” sagot ng bata, bagaman nanginginig na.

“Munting cute?” Napangisi si Yuksiao. “Kung ganoon, turuan natin ang batang ito ng leksyon.”

Hinarap ni Yuksiao ang guro na kakalabas lang. “Guro, bakit hinahayaan ninyong bully-hin ang isang estudyante? Hindi ba’t ang paaralan ay para sa lahat?”

Nataranta ang guro nang makita ang mga camera ng production team na nakasunod kay Yuksiao. “A-ah, Young Master Sheng… pasensya na po. Xiao Ozi, humingi ka ng tawad!”

Ang Halaga ng Pulang Bulaklak

Sa loob ng silid-aralan, napansin ni Yuksiao ang isang board na may mga nakadikit na pulang bulaklak na papel. Kay Lixiaoya ay blangko.

“Para saan ang mga iyon?” tanong ni Yuksiao habang nakaupo sa maliit na upuan sa likod ni Xiaoya.

“Ang pulang bulaklak po ay ibinibigay ng guro kapag masipag ka. Pwede itong ipagpalit sa candy,” paliwanag ni Xiaoya nang may bahid ng lungkot. “Kaso… laging nahuhuli ang dating ko dahil kailangan ko pang mag-igib, kaya wala akong nakukuha.”

“Gusto mo ba ng candy?”

“Hindi po para sa akin. Ang candy ay pwedeng ipagpalit sa pera sa palengke. Kailangan ko po ng pera para pambayad sa utang ni Papa,” bulong ng bata.

Napakuyom ang palad ni Yuksiao. Bawat sentimo ni Lixiaoya ay piniga mula sa kanyang pagkabata. Ang bawat laro na dapat sana ay nararanasan niya ay ipinalit sa responsibilidad na hindi naman dapat sa kanya.

Quotes ng Katotohanan: “Ang pinakamasakit na bahagi ng kahirapan ay hindi ang gutom, kundi ang sapilitang pagtanda ng isang batang wala pang kamuwang-muwang.”

Ang Pagkukunwari ni Lijingjing

Sa kabilang panig, sa siyudad, sinisikap ni Lijingjing na makuha ang loob ni Ginang Su (ang ina ni Yuksiao). Alam ni Lijingjing mula sa kanyang “nakaraang buhay” na mahilig ang Ginang sa sining.

Nagpakita siya ng isang drawing. “Tita, para sa inyo po ito. Isang ibon na lumalabas sa hawla.”

Tiningnan ni Ginang Su ang drawing. Maganda ito, masyadong maganda para sa isang batang galing sa bundok. “Saan mo nakuha ang ideyang ito, Jingjing?”

“Sa puso ko lang po, Tita. Parang ako po, malaya na ngayon dito sa piling ninyo,” sagot ni Lijingjing nang may kasamang pekeng luha.

Ngunit si Ginang Su ay isang matalinong babae. Napansin niya ang isang linya sa drawing na katulad na katulad ng istilo ng isang sikat na pintor. “Masyadong artipisyal,” isip ng Ginang. “Ang batang ito ay tila may itinatago.”

Tinawagan ng Ginang ang mayordomong si Uncle Fang. “Uncle Fang, kumusta ang sitwasyon ni Yuksiao sa baryo?”

“Ma’am, hindi po kayo maniniwala,” sagot ni Uncle Fang sa telepono. “Si Young Master… nagpapakain po ng mga pato. At ipinagtatanggol niya ang isang batang babae na tinatawag nilang Lixiaoya. Parang… parang nahanap na niya ang kanyang puso.”

Nang marinig ito ni Lijingjing na nakikinig sa pinto, nabasag ang hawak niyang baso. “Hindi maaari! Dapat ay galit si Yuksiao kay Lixiaoya! Bakit nagbabago ang takbo ng kuwento?!”

Ang Landslide

Bumalik ang lahat sa realidad nang isang malakas na pag-ulan ang bumuhos sa Li Village. Habang naglalakad pauwi sina Yuksiao at Xiaoya, biglang nayanig ang lupa.

“Xiaoya, takbo!” sigaw ni Yuksiao.

Isang bahagi ng bundok ang gumuho. Sa bilis ng pangyayari, itinulak ni Yuksiao si Lixiaoya palayo, ngunit isang malaking bato ang tumama sa binti ng binata.

“Kuya!” tili ni Lixiaoya. Tumakbo siya pabalik at sinubukang buhatin ang bato gamit ang kanyang maliliit na kamay. “Huwag po… huwag kayong mamamatay!”

“Ayos lang ako… gasgas lang ito,” pagsisinungaling ni Yuksiao, kahit na namumutla na siya sa sakit.

Dumating ang production team at agad na binuhat si Yuksiao. Ngunit bago sila makaalis, hinawakan ni Yuksiao ang kamay ni Lixiaoya.

“Huwag kang umiyak. Babalik ako. Hindi pa tapos ang palabas na ito,” pangako niya bago siya isinakay sa ambulansya patungo sa ospital sa bayan.

Naiwan si Lixiaoya sa gitna ng ulan, hawak-hawak ang bagong sapatos na ngayo’y puno na ng putik. Doon niya naramdaman ang tunay na takot—ang takot na mawala ang tanging taong tumuring sa kanya bilang tao.

Kabanata 4: Ang Bagong Bantay at ang Mapait na Kabute

Ang amoy ng gamot at antiseptiko sa ospital ng bayan ay tila sumasakal kay Sheng Yuksiao. Nakahiga siya sa puting kama, ang kanyang binti ay balot ng benda, ngunit hindi ang pisikal na sakit ang nagpapagulo sa kanyang isip. Sa bawat pikit ng kanyang mga mata, ang nakikita niya ay ang umiiyak na mukha ni Lixiaoya sa gitna ng ulan.

“Young Master, kailangan ninyong magpahinga,” untag ni Assistant L habang nag-aayos ng mga prutas sa gilid. “Sabi ng doktor, malalim ang tama ng bato. Maswerte kayo at hindi nabali ang buto.”

“Nasaan si Xiaoya?” tanong ni Yuksiao, hindi pinapansin ang payo. “Sino ang nagbabantay sa kanya? Ang lolo niyang parang hayop kung kumilos? O ang Kapitan na walang ibang inisip kundi ang sariling bulsa?”

“Huwag kayong mag-alala,” sagot ng assistant. “Ang production team ay nagpadala ng pansamantalang kapalit niyo habang nagpapagaling kayo. Dumating na si Kinsui.”

Napakunot ang noo ni Yuksiao. Si Kinsui—ang kanyang mortal na karibal sa siyudad. Isang lalaking kilala sa pagiging malamig, mapang-uyam, at mas mayabang pa sa kanya. “Sa lahat ng ipapadala rito, bakit ang gunggong pa na iyon?”

Ang Pagdating ng Bagong Bagyo

Sa Li Village, isang marangyang sports car ang pilit na dumaan sa makitid at maputik na daan. Ang ingay ng makina nito ay tila isang malakas na hiyaw na nanggigising sa natutulog na baryo. Lumabas mula rito ang isang binatilyo na may suot na sunglasses, naka-leather jacket, at may aura ng isang taong ayaw maabala. Siya si Kinsui.

“Ano itong lugar na ito? Impiyerno ba ito sa lupa?” bulong ni Kinsui habang tinitingnan ang putik na dumidikit sa kanyang mamahaling sapatos.

Agad siyang sinalubong ng Kapitan, yumuyuko at nagkukunwaring mabait. “Young Master Kin! Maligayang pagdating! Inihanda na po namin ang pinakamagandang kwarto sa aming bahay—”

“Sino ang batang kasama ni Sheng Yuksiao?” putol ni Kinsui sa sinasabi ng matanda.

Itinuro ng Kapitan ang barong-barong sa gilid. “Iyon po… ang batang si Lixiaoya. Pero babala ko po sa inyo, napakasama ng ugali ng batang iyan. Sinungaling, magnanakaw—”

“Mas marami akong alam tungkol sa kasinungalingan kaysa sa iyo, matanda,” sabi ni Kinsui nang hindi tumitingin sa Kapitan. “Doon ako titira. Sa bahay ng batang iyon.”

Ang 100-Yuan na Insulto

Nadatnan ni Kinsui si Lixiaoya na nakaupo sa tapat ng kalan, sinusubukang magluto ng kamote. Nang makita ng bata ang bagong dayuhan, muli siyang nakaramdam ng takot. Ang sapatos na ibinigay ni Yuksiao ay maingat na nakatabi sa isang sulok, ayaw niyang madumihan habang wala ang kanyang “Kuya.”

“Ikaw ba ang dahilan kung bakit nasa ospital si Sheng?” tanong ni Kinsui habang nililibot ang tingin sa loob ng bahay. “Maliit ka lang pala. Mukha kang kuting na nalunod sa kanal.”

Hindi sumagot si Xiaoya. Ipinagpatuloy niya ang pag-ihip sa apoy.

“Hoy, kinakausap kita,” sabi ni Kinsui. Napansin niya ang isang ale—si Tita Man, ang asawa ng isa sa mga tauhan ng Kapitan—na pumasok sa bahay at pilit na kinukuha ang sapatos ni Xiaoya.

“Akin na ito, Xiaoya! Sabi ng asawa ko, kailangang bayaran ng pamilya niyo ang nasirang pananim dahil sa inyo!” sigaw ng ale.

“Hindi po… bigay po ito ni Kuya Yuksiao!” pakiusap ni Xiaoya, yakap-yakap ang kanyang binti.

Bumunot si Kinsui ng 100 yuan mula sa kanyang bulsa at ibinato ito sa mukha ng ale. “Heto. Isaksak mo sa baga mo. Umalis ka rito bago ko ipagiba ang bahay mo.”

Nang makaalis ang ale, tumingin si Kinsui kay Xiaoya. “Bakit ka nagpapaapi? Ang lakas ng loob ni Sheng na protektahan ka, pero ikaw, hindi mo man lang kaya ang isang matandang babae?”

“Wala po akong pera, Kuya…” bulong ni Xiaoya. “Kapag lumaban ako, lalong magagalit si Lolo.”

Ang Pagbebenta ng Kabute

Kinabukasan, pinilit ni Kinsui si Xiaoya na magbenta ng mga pinitas nitong kabute sa bayan. Ayaw ni Kinsui na manatili sa maduming bahay, kaya dinala niya ang bata gamit ang kanyang sports car.

Isang kakaibang tanawin: Isang kotse na nagkakahalaga ng milyun-milyon, may kargang mga bakol ng kabute, at isang batang marusing ang kasama.

“Lola, bili na po kayo… tatlong yuan lang po ang isang libra,” mahinang alok ni Xiaoya sa isang mamimili.

“Tigil!” sigaw ni Kinsui. “Tatlong yuan? Lixiaoya, alam mo bang ang mga ligaw na kabuteng ito ay ibinebenta sa mga restaurant sa siyudad ng 40 hanggang 60 yuan bawat kilo? Bakit tatlo lang ang hinihingi mo?”

“Iyon po ang sabi ni Siudong… ang bumibili sa amin dito sa baryo. Sinasabihan niya po kami na bulok na ang iba kaya mura lang,” paliwanag ni Xiaoya.

Naintindihan ni Kinsui ang laro. Ang buong baryo ay pinagtutulungan ang batang ito. Mula sa Kapitan hanggang sa mga negosyante, lahat sila ay kumikita sa likod ng pawis ni Xiaoya.

“Makinig ka,” sabi ni Kinsui sa mga tao sa palengke. “Ang kabuteng ito ay 50 yuan ang isang kilo. Kung ayaw ninyong bumili, aalis kami. Pero ang sinumang manloloko sa batang ito ay makakatanggap ng demanda mula sa pamilya Kin.”

Sa loob ng isang oras, naubos ang lahat ng kabute. Hawak ni Xiaoya ang higit sa 500 yuan—isang halagang hindi niya kailanman nahawakan sa buong buhay niya.

“Kuya… ang dami po nito,” nanginginig ang kamay ni Xiaoya. “Sapat na po ito para mabilhan ko ng gamot si Lolo at… at maipagtago ko si Kuya Yuksiao ng masarap na pagkain.”

Ang Selos ni Sheng Yuksiao

Habang nangyayari ito, nakatingin si Yuksiao sa isang tablet sa ospital, pinapanood ang live stream ng programa. Nakita niya kung paano sinuklayan ni Kinsui si Xiaoya (kahit na mukhang “pineapple” ang kinalabasan ng hairstyle). Nakita niya kung paano naging komportable ang bata sa piling ng kanyang karibal.

“Bwisit ka, Kinsui!” sigaw ni Yuksiao sabay bato ng unan. “Xiaoya, bakit ka tumatawa kasama ang lalakeng iyan? Ako ang nagligtas sa iyo mula sa landslide!”

Sa kabilang banda, sa siyudad, hindi rin mapakali si Lijingjing. Nakikita niya sa telebisyon na imbes na kamuhian nina Yuksiao at Kinsui si Lixiaoya, lalo itong minamahal ng dalawa.

“Hindi ito maaari!” sigaw ni Lijingjing habang pinupunit ang kanyang mamahaling lace na unan. “Sa nakaraang buhay, ako ang bida! Ako ang dapat na inaalagaan! Bakit kahit anong gawin ko, si Lixiaoya pa rin ang nakakakuha ng lahat?”

Tinawagan ni Lijingjing ang kanyang lolo (ang Kapitan). “Lolo, gawin niyo na ang plano. Kailangang mawala si Lixiaoya bago pa matapos ang recording. Ibigay niyo siya sa tiyuhin sa kabilang bundok. Sabihin niyo, ibinebenta na siya.”

Ang Bitag sa Dilim

Isang gabi, habang tulog si Kinsui sa kanyang pansamantalang higaan (na puno ng reklamo), nakarinig si Xiaoya ng isang boses mula sa labas.

“Xiaoya… halika rito. May kukunin tayong tulong para sa mahihirap sa bahay ng Kapitan,” bulong ng kanyang Lolo.

“Ngayon po, Lolo? Gabi na po,” sagot ng batang inaantok pa.

“Huwag kang maraming tanong! Bilisan mo!”

Dinala ng matanda si Xiaoya sa isang madilim na sulok ng baryo kung saan naghihintay ang isang lumang van. Doon, nakatayo ang isang lalakeng may masamang tingin—ang tiyuhin na bibilis kay Xiaoya para gawing “child bride” o katulong sa malayong lugar.

“Ito na ang bata. Nasaan ang 1,000 yuan?” tanong ng Lolo ni Xiaoya nang walang bakas ng pag-aalinlangan sa kanyang boses.

Bago pa man makasigaw si Xiaoya, tinakpan na ang kanyang bibig ng isang tela na may pampatulog. Ang huling nakita niya ay ang kanyang bagong sapatos na naiwan sa putikan, tila isang alaala ng isang panaginip na mabilis na naglaho.

Kabanata 5: Ang Paghahanap sa Nawalang Bituin

Ang umaga sa Li Village ay karaniwang tahimik, ngunit ang katahimikang bumati kay Kinsui paggising niya ay kakaiba. Ito ay isang katahimikang nakabubulag, isang uri ng katahimikan na nagpapahiwatig na may isang bagay na permanenteng nawala.

Inayos ni Kinsui ang kanyang sarili, nagrereklamo pa rin sa tigas ng higaan, nang mapansin niyang wala ang amoy ng usok mula sa kalan. Wala ang mahinang kalantog ng mga lata. Wala ang boses ni Lixiaoya.

“Lixiaoya?” tawag niya, habang lumalabas ng silid.

Ang tanging sumagot sa kanya ay ang huni ng hangin na pumapasok sa mga butas ng pader. Ang lolo ni Xiaoya ay nakaupo sa sulok, nakatalikod, at tila may binibilang na kung ano.

“Nasaan ang bata?” tanong ni Kinsui, ang kanyang boses ay unti-unting bumibigat.

“Umalis… isinama ng tiyuhin niya sa siyudad para mag-aral,” sagot ng matanda nang hindi tumitingin. “Hindi ba iyon ang gusto ninyo? Ang magkaroon siya ng magandang buhay?”

Napakunot ang noo ni Kinsui. May mali. Lumabas siya ng bahay at doon, sa gitna ng maputik na daan, nakita niya ang isang bagay na nagpatigil sa kanyang paghinga: Ang kabilang pares ng sapatos na ibinigay ni Yuksiao. Nakabaon ito sa putik, tila isang saksi sa isang marahas na paghila.

Ang Pag-aalburuto sa Ospital

Sa ospital ng bayan, halos mawasak ni Sheng Yuksiao ang screen ng tablet na kanyang hawak. Pinapanood niya ang live feed ng camera na nakatutok sa bahay ni Xiaoya. Nakita niya ang pagkataranta ni Kinsui at ang kahina-hinalang kilos ng matanda.

“Assistant L! Ihanda ang sasakyan!” sigaw ni Yuksiao habang pilit na bumabangon sa kama, kahit na dumanak ang sariwang dugo sa kanyang benda.

“Young Master, bawal kayong lumabas! Ang sugat ninyo—”

“Wala akong pakialam sa sugat ko!” sigaw ni Yuksiao, ang kanyang mga mata ay naniningkit sa galit at takot. “Ipinagbili nila si Xiaoya. Nararamdaman ko. Ang mga mata ng matandang iyon… iyon ay mga mata ng isang taong kumagat sa mitsa ng impiyerno kapalit ng pera!”

Sa kabila ng mga babala ng mga doktor, lumabas si Yuksiao ng ospital nang naka-wheelchair, bago pilit na tumayo at sumakay sa SUV. Sa kanyang isip, isa lang ang mahalaga: Hindi niya hahayaang mawala ang tanging batang tumawag sa kanya ng “Kuya” nang may katapatan.

Ang Alyansa ng Dalawang Magkaribal

Sa hangganan ng Li Village, nagtagpo ang sasakyan ni Yuksiao at ang sports car ni Kinsui. Bumaba si Yuksiao, paika-ikang lumakad patungo kay Kinsui.

“Anong ginawa mo?!” sigaw ni Yuksiao sabay kwelyo kay Kinsui. “Iniwan ko siya sa iyo dahil akala ko, kahit gunggong ka, kaya mong magbantay ng isang bata!”

“Hindi ko alam na gagawin iyon ng sarili niyang lolo!” ganti ni Kinsui, na sa unang pagkakataon ay hindi nagmayabang. Ang kanyang mga mata ay puno ng pagsisisi. “Nahanap ko ang sapatos niya sa putikan. Hindi siya sumama nang kusa. Kinuha siya.”

Nabitawan ni Yuksiao ang kwelyo ni Kinsui. “Ang Kapitan… ang Kapitan ang may alam kung nasaan siya. Siya ang utak ng lahat ng ito.”

“Tara na,” sabi ni Kinsui, sabay bukas ng pinto ng kanyang kotse. “Huwag na tayong mag-away. Hanapin muna natin ang bata.”

Ang Sigaw sa Dilim

Samantala, sa loob ng isang madilim na van, nagkamalay si Lixiaoya. Nakatali ang kanyang mga kamay, at ang kanyang bibig ay may busal. Sa paligid niya ay may iba pang mga bata na tahimik na umiiyak.

“Huwag kayong maingay kung ayaw ninyong masaktan!” sigaw ng isang lalaki—ang tiyuhin na bumbili sa kanya.

Naramdaman ni Xiaoya ang lamig. Ang kanyang bagong damit ay punong-puno na ng dumi, at ang kanyang kabilang sapatos ay nawala na. Sa kanyang isip, tinatawag niya si Yuksiao.

“Kuya Yuksiao… Kuya Kinsui… tulong po…”

Biglang huminto ang van. May isang barikada sa gitna ng daan. Isang itim na SUV at isang pulang sports car ang nakaharang.

Ang Paghaharap

Lumabas si Yuksiao mula sa SUV, hawak ang isang bakal na tungkod para masuportahan ang kanyang binti. Kasunod niya si Kinsui. Ang mga cameraman ng reality show ay mabilis na nag-set up, alam nilang ito ang pinakamahalagang bahagi ng kanilang dokumentaryo.

“Ilabas ninyo ang bata,” sabi ni Yuksiao, ang boses ay mahinahon ngunit puno ng panganib.

“Anong bata? Wala kaming dalang bata!” sigaw ng driver ng van habang pilit na itinatago ang kaba.

Hindi sumagot si Yuksiao. Sa halip, lumapit siya sa gilid ng van at hinampas ang bintana nito gamit ang kanyang tungkod. Nabasag ang salamin, at doon niya nakita ang mga mata ni Xiaoya—puno ng takot, ngunit biglang nagkaroon ng pag-asa.

“Xiaoya!” sigaw ni Yuksiao.

Agad na sumugod si Kinsui para buksan ang pinto ng van. Nagkaroon ng kaguluhan. Sinubukang lumaban ng mga human traffickers, ngunit ang galit nina Yuksiao at Kinsui ay hindi mapipigilan. Kahit sugatan ang binti, nagawa ni Yuksiao na itulak ang isa sa mga lalaki, habang si Kinsui naman ay mabilis na binuhat si Xiaoya palabas.

Ang Yakap ng Kaligtasan

Nang matanggal ang busal at tali ni Xiaoya, agad siyang yumakap sa leeg ni Yuksiao. Humagulgol ang bata, ang kanyang buong katawan ay nanginginig sa trauma.

“Kuya… akala ko po… akala ko po hindi niyo na ako mahahanap,” iyak ni Xiaoya.

“Ssshh… nandito na si Kuya,” bulong ni Yuksiao, habang hinahaplos ang maduming buhok ng bata. “Sinasabi ko sa iyo, walang makakakuha sa iyo hangga’t nandito ako.”

Tumingin si Yuksiao kay Kinsui, na nakatayo sa gilid habang pinupunasan ang putik sa kanyang mukha. Nagpalitan ang dalawa ng isang tango—isang pagkilala na sa kabila ng kanilang pagkakaiba, may isang bagay na nagbuklod sa kanila: ang protektahan ang isang inosenteng buhay.

Ang Pagbagsak ng Kapitan

Hindi nagtagal, dumating ang mga pulis. Nahuli ang mga human traffickers at ang matandang Lolo ni Xiaoya. Nang madala sila sa istasyon, hindi nagtagal at itinuro nila ang Kapitan ng baryo bilang siyang nag-utos ng lahat.

Sa siyudad, napanood ni Lijingjing ang lahat sa balita. Ang kanyang mga kamay ay nanginginig. Ang plano niyang alisin si Xiaoya ay nagbackfire. Ngayon, ang buong bansa ay galit na galit sa kanyang Lolo, at ang pamilya Sheng ay mas lalong naging determinado na ampunin si Xiaoya.

“Hindi…” bulong ni Lijingjing. “Dapat ay ako ang bida. Bakit naging ganito?”

Biglang bumukas ang pinto ng kanyang silid. Nakatayo roon si Ginang Su, ang ina ni Yuksiao, na may hawak na telepono.

“Lijingjing, narinig ko ang usapan ninyo ng Lolo mo sa telepono kanina,” sabi ni Ginang Su, ang boses ay puno ng pagkabigo. “Akala ko ay isa kang batang may mabuting puso. Ngunit ikaw ay mas masahol pa sa mga taong nasa kulungan. Ihanda mo ang gamit mo. Ibabalik ka na namin sa Li Village… kung may babalikan ka pa.”

Kabanata 6: Ang Pintuan ng Bagong Mundo

Ang huling araw ni Lixiaoya sa Li Village ay hindi napuno ng luha ng pagkawala, kundi ng luha ng paglaya. Habang pinagmamasdan niya ang maliit at sirang barong-barong mula sa bintana ng marangyang SUV ni Sheng Yuksiao, tila isang mabigat na tanikala ang unti-unting napuputol sa kanyang puso. Ang kabilang pares ng kanyang sapatos, na nilinis nang maigi ni Kinsui, ay maayos na nakasuot sa kanyang mga paa.

“Huwag ka nang lilingon sa likod, Xiaoya,” mahinang sabi ni Yuksiao habang inaayos ang seatbelt ng bata. “Ang lahat ng pait sa lugar na ito ay iiwan na natin dito. Mula ngayon, ang tanging pupuntahan natin ay pasulong.”

Sa labas, ang mga taga-baryo na dati ay nangungutya sa kanya ay nakatayo ngayon sa gilid ng daan, tahimik at puno ng hiyang hindi maipaliwanag. Nakita nila kung paano isinakay ng dalawang pinakamayamang binata sa bansa ang batang tinawag nilang “basura.” Ang hustisya ay nagsimula nang gumulong—ang Kapitan at ang lolo ni Xiaoya ay kasalukuyan nang nasa ilalim ng masusing imbestigasyon.

Ang Paglalakbay Patungo sa Liwanag

Habang tumatagal ang biyahe, ang mga puno at bundok ay napalitan ng mga nagtataasang gusali at makukulay na ilaw ng siyudad. Para kay Xiaoya, ito ay parang isang panaginip na galing sa mga kwentong hindi niya kailanman inakalang magiging totoo.

“Kuya Yuksiao… ang lalaki po ng mga bahay nila,” bulong ni Xiaoya, ang kanyang mga mata ay nanlalaki sa bawat nadadaanang skyscraper. “Hindi po ba sila natatakot na mahulog ang mga ulap sa kanila?”

Natawa nang mahina si Yuksiao, isang tunay at malinis na tawa na matagal na niyang hindi nararamdaman. “Hindi, Xiaoya. Sa itaas ng mga gusaling iyan, mas malapit ka sa bituin. At doon kita dadalhin.”

Maging si Kinsui, na nakasunod sa kanyang sariling sasakyan, ay panaka-nakang bumubusina para lamang batiin ang bata. Ang dalawang magkaribal ay nagkasundo sa isang layunin: Ang protektahan ang ngiti ni Lixiaoya.

Ang Engkwentro sa Mansyon

Nang huminto ang sasakyan sa tapat ng malaking gate ng mga Sheng, tila huminto rin ang paghinga ni Xiaoya. Ang mansyon ay hindi lamang bahay; ito ay isang palasyo na yari sa puting marmol, napalilibutan ng mga hardin na puno ng rosas.

“Nandito na tayo,” sabi ni Yuksiao.

Sa loob ng malawak na sala, nakatayo si Ginang Su (ang ina ni Yuksiao) at si Lijingjing. Ang hangin sa loob ay mabigat at puno ng tensyon. Si Lijingjing ay namumutla, ang kanyang mga mata ay puno ng takot at galit. Alam niyang dumating na ang oras ng pagbabayad.

“Ma, nandito na kami,” boses ni Yuksiao ang bumasag sa katahimikan.

Pumasok si Xiaoya, dahan-dahan, pilit na itinatago ang sarili sa likod ni Yuksiao. Ang kanyang maliliit na kamay ay mahigpit na nakahawak sa laylayan ng jacket ng binata.

Lumapit si Ginang Su. Tiningnan niya ang bata—marusing pa rin ang balat, may peklat sa binti mula sa landslide, at may mga matang tila nakaranas na ng sandaang taon ng paghihirap. Sa sandaling iyon, ang puso ng matikas na Ginang ay lumambot.

“Siya ba si Lixiaoya?” tanong ni Ginang Su.

“Opo, Ma. Siya ang tunay na bida ng palabas na ito,” sagot ni Yuksiao nang may paninindigan.

Ang Pagbagsak ng Maskara

Biglang sumigaw si Lijingjing, hindi na kayang pigilan ang kanyang nararamdaman. “Hindi! Tita, huwag po kayong maniwala sa kanya! Si Lixiaoya ay isang magnanakaw! Sinisiraan niya lang ang pamilya ko sa baryo kaya nahuli si Lolo!”

Lumapit si Yuksiao kay Lijingjing, ang kanyang titig ay tila kutsilyong sumasaksak sa bawat kasinungalingan ng babae. “Lijingjing, napanood na ng buong mundo ang ginawa ninyo. Nakita namin ang mga bata sa van. Narinig namin ang pag-amin ng Lolo mo. Ang tanging ‘magnanakaw’ dito ay ikaw—ninakaw mo ang pagkakataon ni Xiaoya na magkaroon ng maayos na buhay.”

“Tita…” baling ni Lijingjing kay Ginang Su, habang umiiyak.

“Sapat na, Lijingjing,” putol ng Ginang. “Ang record ng iyong mga tawag sa telepono sa iyong Lolo ay hawak na ng mga pulis. Ang iyong pagiging mapagpanggap ay nagtapos na rito. Uncle Fang, ihanda ang sasakyan. Ihatid si Lijingjing sa istasyon ng pulisya para sa kaukulang katanungan.”

Nang kaladkarin palabas si Lijingjing, ang kanyang mga hiyaw ay tila isang malupit na paalala na ang anumang itinatayo sa kasinungalingan ay guguho rin sa takdang panahon. Sa kanyang huling sulyap, nakita niya si Xiaoya na nakatayo sa gitna ng marangyang sala—ang lugar na pangarap niyang angkinin, ngunit sa huli ay nahanap ang tunay nitong may-ari.

Ang Unang Gabi ng Kapayapaan

Matapos ang kaguluhan, dinala ni Ginang Su si Xiaoya sa isang silid na sadyang inihanda para sa kanya. Ang higaan ay parang isang malaking marshmallow sa lambot, may mga unan na amoy lavender, at mga bintanang nakaharap sa maliwanag na buwan.

“Lixiaoya,” tawag ni Ginang Su. “Mula ngayon, hindi mo na kailangang matulog nang may takot. Walang kukuha sa iyo rito. Walang magpapaalis sa iyo.”

“Tita… totoo po ba ito?” tanong ni Xiaoya, habang dahan-dahang hinahaplos ang malambot na kumot. “Hindi po ba ako nananaginip? Baka po paggising ko, nasa malamig na sahig na naman ako…”

Lumuhod si Ginang Su para mapantayan ang bata at niyakap ito nang mahigpit. “Hindi, anak. Gising ka na mula sa iyong bangungot. Ito na ang iyong bagong simula.”

Sa labas ng pinto, nakasandal sina Yuksiao at Kinsui, parehong nakikinig sa usapan.

“Mukhang natalo mo ako rito, Sheng,” bulong ni Kinsui habang nakapamulsa. “Ang nanay mo na ang kumuha sa kanya.”

“Hindi ito tungkol sa panalo o talo, Kin,” sagot ni Yuksiao habang nakatingin sa kawalan. “Tungkol ito sa pagbibigay ng pagkakataon sa isang pusong hindi kailanman sumuko sa kabila ng dumi ng mundo.”

Kabanata 7: Ang Awit ng Bagong Bukas

Lumipas ang isang taon mula nang ang huling episode ng “New Life Exchange” ay umere at naging usap-usapan sa buong bansa. Ang Li Village, na dati ay isang nakatagong sulok ng kahirapan at pang-aapi, ay sumailalim sa isang radikal na pagbabago sa ilalim ng bagong pamunuan. Ngunit ang pinakamalaking pagbabago ay hindi matatagpuan sa mga kalsada ng baryo, kundi sa loob ng isang silid-aralan sa prestihiyosong siyudad.

Ang Hustisyang Nakamit

Bago ang lahat, kailangang tapusin ang mga madidilim na kabanata ng nakaraan. Sa tulong ng makapangyarihang legal team ng Sheng Group, ang kaso laban sa Kapitan at sa Lolo ni Xiaoya ay mabilis na nilitis.

Ang Kapitan: Nasintensyahan ng habambuhay na pagkabilanggo dahil sa korapsyon, human trafficking, at tangkang pagpatay.

Lolo Lee: Dahil sa kanyang edad, siya ay dinala sa isang pasilidad kung saan siya ay binabantayan, malayo sa anumang pagkakataon na saktan muli ang bata. Ang pera na kanyang kinamkam ay ibinalik sa mga taong niloko ng ama ni Xiaoya.

Lijingjing: Bagaman bata pa, siya ay dinala sa isang reformatory school upang ituwid ang kanyang baluktot na pananaw sa buhay. Ang kanyang pangarap na maging bida ay nagwakas sa isang aral ng kababaang-loob.

Ang “Munting Bituin” ng Siyudad

Sa isang modernong paaralan, isang batang babae na may maayos na buhok, suot ang malinis na uniporme, at may mga matang puno ng talino ang naglalakad sa koridor. Siya si Lixiaoya Sheng. Hindi na siya ang “basura” ng Li Village; siya na ngayon ang paboritong anak ng pamilya Sheng.

“Xiaoya! Nakakuha ka na naman ng pinakamataas na marka sa sining!” sigaw ng kanyang mga kaklase.

Sa kanyang locker, nakadikit ang hindi mabilang na pulang bulaklak. Ang mga bulaklak na dati ay pangarap lang niya para ipagpalit sa candy at pera, ngayon ay simbolo na ng kanyang sariling pagsisikap. Hindi na niya kailangang mag-igib ng tubig sa bundok bago pumasok; ang tanging pasan niya ngayon ay ang kanyang mga pangarap.

Ang Pagbabago ng Dalawang Kuya

Isang hapon, habang naghihintay si Xiaoya sa labas ng paaralan, dalawang marangyang sasakyan ang sabay na huminto sa tapat niya.

Lumabas si Sheng Yuksiao, na ngayo’y mas seryoso sa kanyang pag-aaral at tumutulong na sa negosyo ng pamilya. Kasunod niya si Kinsui, na naging mas malapit na kaibigan ni Yuksiao dahil sa kanilang pinagdaanang misyon.

“Xiaoya, tara na. Ipinagluto ka ni Mama ng paborito mong steak,” sabi ni Yuksiao habang kinukuha ang bag ng kapatid.

“Hoy, Sheng! Sabi ko, sa akin siya sasama ngayon! Ipinangako ko sa kanya na dadalhin ko siya sa amusement park,” hirit naman ni Kinsui.

Natawa si Xiaoya. Ang dalawang binata na dati ay walang pakialam sa mundo ay nag-aagawan ngayon sa atensyon ng isang batang dati ay ayaw nilang hawakan. “Pwede po ba tayong magsama-sama na lang? Kasama si Tita Su?”

Napatigil ang dalawa at sabay na ngumiti. “Sige na nga. Basta ako ang magbabayad ng lahat,” biro ni Kinsui.

Ang Huling Mensahe sa Mundo

Sa huling bahagi ng documentary ng “New Life Exchange,” ipinakita ang isang video message ni Xiaoya. Nakaupo siya sa hardin ng mansyon, hawak ang isang painting ng kanyang ina—ang hangin, ang araw, at ang ulan.

“Dati, akala ko ang mundo ay isang madilim na lugar kung saan ang malalakas lang ang may karapatang mabuhay,” sabi ni Xiaoya sa camera, ang kanyang boses ay malinaw at matatag. “Pero natutunan ko na ang tunay na lakas ay hindi nanggagaling sa pera, kundi sa mga taong handang humawak sa kamay mo kapag nadapa ka sa putik. Salamat sa aking mga Kuya, at sa aking bagong pamilya, dahil itinuro ninyo sa akin na kahit ang alabok sa paanan ng bundok ay pwedeng maging bahagi ng langit.”

Nang mamatay ang mga ilaw ng camera, niyakap ni Yuksiao ang kanyang kapatid. “Salamat din sa iyo, Xiaoya. Dahil sa iyo, nahanap namin ang aming sarili.”

Epilogo: Ang Paglipad

Pagkalipas ng ilang taon, si Lixiaoya ay naging isang sikat na pintor at advocate para sa mga batang biktima ng pang-aabuso. Ang kanyang mga gawa ay nakasabit sa mga gallery sa buong mundo, ngunit sa bawat painting niya, laging may isang maliit na detalye: isang pares ng puting sapatos na nakatapak sa malinis na damuhan.

Ang “Life Exchange” ay hindi lamang naging isang reality show. Ito ay naging isang paalala sa lahat na ang bawat bata ay nararapat sa isang pagkakataong magsimula muli. At para kay Xiaoya, ang pagpapalit ng buhay ay hindi lamang tungkol sa tirahan o yaman—ito ay tungkol sa paghahanap ng mga taong magmamahal sa kanya nang walang kundisyon.

WAKAS