Kabanata 1: Ang Perpektong Plano ni Ethan

Ako si Ethan “Enchong” Ilustre. Sa mundo ng negosyo sa Makati, kilala ako bilang “The Executioner.” Hindi dahil sa pumapatay ako ng tao, kundi dahil sa bilis kong tapusin ang mga deal at pabagsakin ang mga kakumpitensya. Naniniwala ako na ang emosyon ay isang lamat sa baluti ng isang matagumpay na tao. Ang buhay ko ay parang isang maayos na blueprint: bawat galaw ay kalkulado, bawat hakbang ay patungo sa itaas.

Nang hapong iyon, habang nakaupo ako sa likod ng aking luxury sedan sa gitna ng gumagapang na traffic sa EDSA, hawak ko ang isang maliit na pelus na kahon. Sa loob nito ay isang diamond ring na nagkakahalaga ng milyun-milyon. Plano kong mag-propose kay Isabelle, isang sikat na socialite at model, sa isang exclusive na restaurant sa BGC. Ito na ang huling piraso ng puzzle ng aking “perpektong buhay.”

Ngunit sa pagitan ng mga bus na bumubuga ng usok at ng ingay ng mga sasakyan, may isang bagay na kumuha ng atensyon ko sa labas ng bintana. Malapit kami sa isang maliit na parke sa gilid ng kalsada.

Kabanata 2: Ang Anino ng Nakaraan

Sa ilalim ng isang puno ng narra, may isang babaeng nakatayo. Simple lang ang suot niya—isang floral na dress na kupas na ang kulay, ngunit ang tindig niya ay pamilyar. Pamilyar na pamilyar. Si Liza.

Si Liza ang babaeng iniwan ko tatlong taon na ang nakakaraan dahil mas pinili ko ang career sa abroad. Akala ko, maayos na ang lahat. Akala ko, nakalimot na siya gaya ng pagkalimot ko. Ngunit ang mas nakakagulantang ay ang batang lalaki na karga niya.

Ang bata ay tumatawa habang pilit na inaabot ang isang lobo. Sa isang segundo, humarap ang bata sa direksyon ng kotse ko. Para akong sinaksak ng katotohanan. Ang mga mata, ang hugis ng ilong, ang seryosong ekspresyon sa likod ng tawa—para akong tumitingin sa salamin ng sarili kong kabataan.

Kabanata 3: Ang Pagbasag sa Blueprint

“Manong, itabi mo ang sasakyan,” utos ko sa driver ko. “Sir, male-late po kayo sa reservation niyo kay Ma’am Isabelle,” paalala niya. “Sabi ko itabi mo!” sigaw ko.

Bumaba ako ng kotse, hindi alintana ang init ng araw at ang usok ng Manila. Habang papalapit ako sa parke, bawat hakbang ay tila bumibigat. Nang makita ako ni Liza, nanlaki ang kanyang mga mata. Walang galit, walang sigaw. Tanging isang malalim na buntong-hininga na tila ba matagal na niyang inaasahan ang sandaling ito.

“Ethan,” mahinahon niyang sabi. Ang boses niya ay parang isang haplos ng nakaraan na matagal kong pilit ibinaon.

Kabanata 4: Ang Bilang ng mga Taon

“Ilang taon na siya?” direkta kong tanong habang nakatitig sa batang si Nathan. “Dalawa,” sagot ni Liza. Dalawang taon. Sa madaling kalkulasyon, nabuo siya noong huling gabi bago ako umalis patungong Singapore. Noong gabing nangako ako na babalik ako, ngunit hindi ko ginawa.

“Bakit hindi mo sinabi sa akin?” pabulong kong tanong. Tumingin si Liza sa malayo. “Sinubukan ko, Ethan. Maraming beses. Pero tuwing tatawag ako, laging sinasabi ng assistant mo na busy ka. Na huwag kitang gambalain sa mahahalagang meeting mo. Napagtanto ko na sa mundong binuo mo, walang puwang ang isang tulad ko… at ang anak natin.”

Kabanata 5: Ang Pagpili sa Totoong Kayamanan

Bumalik ako sa kotse ko, ngunit hindi para ituloy ang proposal. Binuksan ko ang phone ko at tinawagan si Isabelle. “Isabelle, cancel the dinner. I can’t do this anymore. I’m sorry.” Pinatay ko ang tawag bago pa siya makasagot. Tumingin ako sa singsing. Kumikinang ito, pero wala itong halaga kumpara sa mga mata ni Nathan.

Kinansela ko ang lahat ng aking meetings sa loob ng isang linggo. Ang CEO na hindi marunong huminto ay biglang naging isang estranghero sa sarili niyang opisina. Pumupunta ako sa parke araw-araw. Hindi para mamilit, kundi para magpakita.

Kabanata 6: Ang Unang “Papa”

Hindi naging madali. Hindi ako tinanggap ni Liza nang bukas-palad. “Ang pagiging ama ay hindi isang titulo na binibili, Ethan. Pinaghihirapan ito,” sabi niya sa akin. Kaya naman, natuto akong maghintay. Natuto akong umupo sa damuhan habang suot ang aking mamahaling suit. Natuto akong bumili ng dirty ice cream at makipaglaro ng habulan.

Isang hapon, habang naglalaro kami ng bola, nadapa si Nathan. Tumakbo ako sa kanya, kinabahan. Pero bago pa siya umiyak, tumingin siya sa akin at ngumiti. “Papa… help,” sabi niya sa paos na boses. Para akong nanalo sa pinakamalaking deal sa buong buhay ko.

Kabanata 7: Ang Hamon ng Katotohanan

Dinala ako ni Liza sa maliit nilang apartment sa Quezon City. Malayo ito sa penthouse ko sa BGC. Mainit, masikip, pero puno ng pagmamahal. Nakita ko ang mga drawing ni Nathan sa dingding. Nakita ko ang pagsisikap ni Liza bilang isang single mother.

“Hindi ko kailangan ng pera mo, Ethan,” sabi ni Liza habang nagtitimpla ng kape. “Ang kailangan ni Nathan ay isang tatay na hindi aalis pagkatapos ng isang oras.” Doon ko naintindihan na ang tagumpay ay hindi nasusukat sa laki ng bank account, kundi sa katapatan ng iyong presensya.

Kabanata 8: Sa Gitna ng Unos

Dumating ang pagsubok nang magkasakit ang nanay ni Liza sa probinsya. Kailangan niyang umuwi agad. “Ako na ang bahala kay Nathan,” presinta ko. Sa unang pagkakataon, ako lang at ang anak ko. Walang yaya, walang assistant. Buong gabi ko siyang karga nang magkaroon siya ng lagnat. Doon ko naramdaman ang tunay na takot—hindi takot na malugi ang kumpanya, kundi takot na may mangyaring masama sa maliit na nilalang na ito.

Nang bumalik si Liza at nakita kaming dalawa na mahimbing na natutulog sa sofa, nakita ko ang paglambot ng kanyang puso.

Kabanata 9: Pagbuo ng Bagong Blueprint

Unti-unting nagbago ang buhay ko. Ang “Executioner” ng Makati ay naging “Papa” ni Nathan. Natuto akong mag-delegate ng trabaho para makasama sila sa dinner. Natuto akong magpahalaga sa mga simpleng bagay—ang amoy ng kanin na isinaing, ang tawa ni Nathan, at ang dahan-dahang pagbabalik ng tiwala ni Liza.

Hindi ko hiningi ang kapatawaran; pinatunayan ko ito araw-araw.

Kabanata 10: Ang Bagong Simula

Ngayon, habang nakatayo kami sa parehong parke kung saan ko sila unang nakita, wala na akong hawak na mamahaling singsing. Sa halip, hawak ko ang kamay ni Nathan sa kanan, at ang kamay ni Liza sa kaliwa.

Ang trapik sa Manila ay nananatiling matindi, ang usok ay nandoon pa rin, pero sa gitna ng kaguluhan ng mundo, nahanap ko na ang aking kapayapaan. Ang buhay ay hindi tungkol sa bilis ng iyong pagtakbo, kundi sa kung sino ang kasama mong humihinto para lasapin ang bawat sandali.