KABANATA 1: ANG LARONG “SLEEPING PRINCESS”

Ako si Malia. Anim na taong gulang pa lang ako, pero alam ko na ang pagkakaiba ng tunay na ngiti sa ngiting pilit. Nakatira kami ni Mama Elena sa isang maliit na apartment sa Quezon City. Sa labas, mukha kaming normal. Pero sa loob, parang laging may bagyong paparating.

“Malia, laro tayo,” sabi ni Mama habang may hawak na baso. Amoy matapang na alak na naman siya. Iyon ang hudyat na magsisimula na ang “Sleeping Princess.” Ang kailangan ko lang gawin ay pumasok sa kwarto kong kulay rosas, humiga, at huwag lalabas kahit anong mangyari.

“Opo, Mama,” bulong ko. Pumasok ako at narinig ko ang pamilyar na tunog. Click. Kinandado niya ako mula sa labas. Sa dilim, niyakap ko ang luma kong teddy bear na bigay ni Papa Antonio. Si Papa ay isang mayamang negosyante na laging nasa business trip sa BGC o sa abroad. Para sa kanya, ang pagmamahal ay sinusukat sa mamahaling laruan, hindi sa oras.

KABANATA 2: ANG PINK NA GATAS

Gabi-gabi, bago ako ikandado, pinapainom ako ni Mama ng “strawberry milk.” Pero hindi ito lasang gatas. Mapait ito at matapang ang amoy. Sabi ni Mama, ito raw ang mahiwagang inumin para maging maganda ang panaginip ko.

Pero pagkatapos uminom, umiikot ang paligid ko. Sumasakit ang tiyan ko na parang may mga pako sa loob. Pakiramdam ko, ang bigat-bigat ng mga binti ko at hindi ako makagalaw. “Maging mabait kang bata, Malia. Huwag kang maingay,” bilin ni Mama bago isara ang pinto. Nanatili akong gising sa dilim, nagdarasal na sana, marinig ng Diyos ang bulong ko.

KABANATA 3: ANG LUMANG CELLPHONE

Sa ilalim ng aking unan, may isang lumang cellphone na iniwan si Papa “just in case.” Maraming beses ko itong tinitigan pero natatakot ako. Paano kung malaman ni Mama? Pero ngayong gabi, hindi ko na kaya ang sakit ng tiyan ko. Tuyong-tuyo na ang lalamunan ko at parang hihimatayin na ako.

Sa panginginig ng aking maliliit na daliri, pinindot ko ang mga numero. Isang boses ng babae ang sumagot. “Emergency, ano ang inyong lokasyon?”

“Ako po si Malia… Anim na taon… Nakakandado po ang pinto ko… Tulong…” bulong ko. Ngunit bago ko pa matapos ang sasabihin ko, bumukas ang pinto. Biglang pumasok si Mama at hinablot ang phone. “Anong ginagawa mo?!” sigaw niya. Namatay ang tawag. Nanlamig ang buong katawan ko.

KABANATA 4: SI OFFICER DANILO AT SI REX

Sa kabilang dako ng lungsod, sa loob ng isang patrol car, biglang tumayo ang mga balahibo ni Rex, isang German Shepherd. Si Officer Danilo Santos, ang kanyang handler, ay nakaramdam din ng kakaiba. Matagal na silang magkapareha at alam ni Danilo na kapag ganito ang kilos ni Rex, may panganib.

“Ano ‘yun, Rex?” tanong ni Danilo. Nakatanggap sila ng report tungkol sa isang naputol na tawag mula sa isang bata. Hindi nagdalawang-isip si Danilo. Sinundan nila ang signal hanggang sa makarating sa lumang apartment complex sa QC.

KABANATA 5: ANG AMOY NG KASINUNGALINGAN

Pagdating nina Danilo, sinalubong sila ni Elena na tila maayos ang lagay, ngunit amoy alak. “Naku, Officer, naglalaro lang ang anak ko. Natutulog na siya ngayon, huwag niyo na siyang abalahin,” sabi ni Elena habang pilit na ngumingiti.

Ngunit si Rex ay hindi nalinlang. Dire-diretso ang aso sa hallway. Huminto siya sa harap ng isang pintong kulay rosas. Umupo si Rex at naglabas ng mahinang ungol. Doon napansin ni Danilo ang hindi dapat nandoon: isang latch bolt sa labas ng pinto. Bakit kakandadohan ang bata mula sa labas?

KABANATA 6: ANG PAGLIGTAS

“Buksan mo ang pinto,” seryosong utos ni Danilo. Nagpumiglas si Elena, “Wala kayong warrant!” Pero hindi nakinig si Danilo. Binuksan niya ang kandado at bumukas ang pinto.

Sinalubong sila ng amoy ng kulob na hangin. Sa gitna ng kama, nakita nila ako—nanginginig, maputla, at yakap-yakap ang teddy bear. Pagkakita ko kay Rex, hindi ako natakot. Alam ko na sila ang sagot sa dasal ko. Lumapit si Rex at dinikit ang kanyang mainit na katawan sa akin. “Huwag kang matakot, Malia. Ligtas ka na,” sabi ni Danilo.

KABANATA 7: ANG PAGBABALIK NI PAPA

Nang mabalitaan ni Papa Antonio ang nangyari, tila gumuho ang mundo niya. Iniwan niya ang kanyang mga meeting at agad na lumipad pauwi. Sa ospital, nakita niya akong maraming tubo sa katawan. Doon niya nalaman ang tungkol sa “pink milk”—na isa palang sedative na pinapainom ni Mama para hindi ako maging sagabal sa kanyang pag-iinom.

“Patawarin mo ako, anak,” iyak ni Papa habang nakaluhod sa tabi ng kama ko. Sa unang pagkakataon, nakita ko si Papa na hindi bilang isang boss, kundi bilang isang magulang na nagsisisi.

KABANATA 8: ANG PAGHILOM

Hindi naging madali ang mga sumunod na buwan. Si Mama ay kailangang sumailalim sa rehabilitasyon at harapin ang batas. Ako naman ay dinala sa isang center kung saan tinulungan ako ni Dr. Evelyn. Madalas kaming dalawin ni Officer Danilo at Rex.

Kapag kasama ko si Rex, nararamdaman ko na hindi ko na kailangang magtago. Natutunan kong magsalita muli, hindi na pabulong, kundi may kasama nang tawa.

KABANATA 9: BAGONG SIMULA

Lumipat kami ni Papa sa isang bagong bahay. Simple lang ito, maraming bintana at malawak ang bakuran. Pinili ni Papa ang kwartong kulay rosas pa rin para sa akin, pero may isang malaking pagkakaiba.

Walang kandado ang pinto ko. At gabi-gabi, bago ako matulog, hindi na gatas na mapait ang iniinom ko. Sa halip, binabasahan ako ni Papa ng kwento hanggang sa makatulog ako. Ang presensya niya ang naging pinakamahalagang regalo sa akin.

KABANATA 10: ANG HIMALA NG BULONG

Ngayon, kapag tumitingin ako sa salamin, nakikita ko ang isang batang matapang. Ang kwento ko ay hindi lang tungkol sa lungkot, kundi tungkol sa pag-asa.

Ang mga himala ay hindi laging dumarating na may kasamang kulog at kidlat. Minsan, dumarating ito sa pamamagitan ng isang asong marunong makinig, isang pulis na may malasakit, at isang batang sapat ang tapang para bumulong ng “Tulong.” Kung naniniwala ka na naririnig ng Diyos ang bawat dalangin, i-share mo ang kwentong ito.