KABANATA 1: Ang Ulan sa Makati at ang mga Makinang “Nasusuka” ng Pera

Hulyo 10, 2016. Gabi noon, at tila galit ang langit sa Makati. Ang malakas na ulan ay humahampas sa mga glass buildings ng Ayala Avenue, pero sa loob ng isang maliit na ATM booth sa Guting branch, may mas kakaibang bagyo na nagaganap.

Ako si Sergeant Mateo “Mat” Reyes. Mahigit sampung taon na ako sa serbisyo, nakakita na ng mga holdapan, habulan, at barilan. Pero wala akong kaalam-alam na ang gabing ito ang magbabago sa tingin ko sa salitang “krimen.”

Huminto ang patrol car namin sa tapat ng bangko. Pagbaba ko pa lang, sinalubong na ako ng isang rookie na putla ang mukha. “Sir Mat, hindi niyo paniniwalaan ‘to,” sabi niya. Pagpasok ko sa loob, ang nakita ko ay parang eksena sa pelikula. Ang ATM machine—walang sira, walang bakas ng puwersa—ay kusa na lang naglalabas ng mga bundle ng 1,000-peso bills.

Beep. Beep. Beep.

Ang tunog ng mechanical rollers ng machine ay parang tibok ng puso ng isang demonyo. Ang pera ay nagkalat sa sahig, nababasa ng sapatos naming galing sa ulan. “Puta,” ang tanging nasabi ko. Hindi ito ordinaryong nakaw. Walang baril, walang maskara, walang alarm.


KABANATA 2: Ang “Ghost” sa loob ng System

Agad akong tumawag sa HQ. “Command, this is Reyes. Negative sa physical forced entry. Pero ang machine, nagsusuka ng pera ngayon mismo!”

Sa kabilang linya, narinig ko ang boses ni Sarah “Sash” Dimaculangan, ang genius sa Cyber Unit namin. “Mat, huwag mong hawakan ang keypad! Nakikita ko ang logs… may active connection mula sa labas. Bina-bypass nila ang lahat ng security protocols. Wala silang ginamit na card, wala ring PIN.”

Habang nagsasalita si Sash, isang resibo ang iniluwa ng machine. Pinulot ko ito. Sa ibaba, kung saan dapat nakalagay ang “Thank you for banking with us,” may nakasulat na mensahe na nagpakulo ng dugo ko:

“Thanks for the treat, PH Police. 🙂 Catch_me_if_u_can.exe”

Isang hamon. Hinahamon kami ng mga dayuhang ito sa sarili naming bayan. Para sa kanila, ang Pilipinas ay isang playground lang kung saan ang mga pulis ay “mabagal” at “walang alam.”


KABANATA 3: Ang War Room ng Cyber Unit

Kinabukasan, ang buong Camp Crame ay tila isang pugad ng mga bubuyog. Mahigit 83 milyong piso ang nanakaw sa loob lang ng isang gabi. 41 machines, 22 branches. Lahat sabay-sabay.

Pumasok si Captain Mark Lee, ang aming unit head. Ang mukha niya ay tila semento sa tigas. “Anong meron tayo, Sash?”

Humarap si Sash sa kanyang apat na monitor. “Cap, ang tawag dito ay ‘Corco’ malware. Military grade encryption. Pumasok sila gamit ang isang fishing email sa branch natin sa London, at doon nila ginamit ang server para pasukin ang system natin dito sa Manila. Pero ito ang masama…”

May pinindot si Sash. Lumabas ang isang text file na nakuha niya sa decoy server ng mga suspects. Listahan ito ng aming mga IP addresses. At sa tabi ng bawat isa, may mga mapanirang komento: “Too slow,” “Easy mode,” “Swiss cheese.”

Sa pinakababa, may nakasulat: “We are Gods in your system. Don’t bother tracing. Just watch.”


KABANATA 4: Tao vs. Tech

“Gods daw sila?” Napatawa ako ng mapakla habang hawak ang kape ko. “Cap, nakita ko sa CCTV ang isa sa kanila. Muntik pang madapa nung tumatakbo palabas ng bangko. Tao lang ang mga ‘yan. At ang tao, nagkakamali.”

Ang plano ni Cap ay simple: Hayaan silang isipin na kontrolado nila ang cyberspace. Habang si Sash ay nakikipag-gyera sa kanila online, kami naman ni Cap ay maghahanap ng pisikal na bakas sa lansangan.

Hindi pwedeng mawala ang 83 milyong piso nang ganun-ganun lang. Mabigat ang perang ‘yun. Kailangan nila ng maleta. Kailangan nila ng sasakyan. Doon namin sila huhulihin.


KABANATA 5: Ang Maling Hakbang ng “Multo”

Tatlong araw kaming walang tulog. Puno ang mesa namin ng empty cans ng kape at noodles. Habang tinitingnan namin ang libu-libong oras ng CCTV footage, isang taxi ang nakakuha ng pansin ko sa isang intersection sa Makati, 20 minutes matapos ang heist.

Isang foreigner na naka-hoody ang sumakay. Pero sa loob ng taxi, dahil siguro sa sobrang kampante niya, tinanggal niya ang hood niya sa harap mismo ng dashboard cam.

“Bingo!” sabi ko. Agad naming ni-run ang facial recognition sa Interpol database. Andre Peregudovs. Isang Latvian national na may record ng fraud sa Europe. Hindi ka diyos, Andre. Isa kang kriminal na nakuhanan ng video sa loob ng isang lumang taxi sa Manila.


KABANATA 6: Ang Psychological Warfare

Habang papalapit na kami sa kanila sa totoong mundo, lalong naging agresibo ang mga hackers online. Biglang nag-flicker ang monitor ni Sash. Isang chat window ang bumukas.

“Hello Sarah. You are too slow. Goodbye.”

Biglang namatay ang lahat ng computer ni Sash. Sinunog nila ang motherboard remotely. Nakita ko ang panginginig ng kamay ni Sash—hindi dahil sa takot, kundi sa galit. “Alam nila ang pangalan ko, Cap. Nanonood sila sa webcam.”

Sabi ni Cap, “Gusto nilang matakot ka, Sash. Psychological game ito. Pero habang naglalaro sila ng hack-and-slash sa computer, hindi nila alam na nasa pintuan na nila tayo.”


KABANATA 7: Ang Pagsalakay sa Grand Victoria

Hulyo 17. Tanghali. Pinalibutan namin ang isang suite sa Grand Victoria Hotel. Walang sirena. Naka-plain clothes kaming lahat. Sa loob ng room 302, nandoon sina Colibaba at Penkov, mga Romanian nationals.

Pagkasipa namin ng pinto, nakita namin sila: kumakain lang ng lunch habang ang mga bundle ng pera ay nakakalat sa kama. Ang tatlong maleta—puno ng 60 milyong piso—ay nakatabi lang sa TV.

Agad silang dinakma ng team ko. Ang yabang sa kanilang mga mata ay napalitan ng purong gulat. Sinara ni Sash ang kanilang laptop, pinuputol ang huling linya nila sa Russia. “Game over,” bulong ko.


KABANATA 8: Ang Huling Takas sa Tagaytay

Pero wala doon si Andre. Balita namin, tumakas siya papuntang timog. Nagkamali siya ng akala na sa liblib na lugar ng Tagaytay ay ligtas siya.

Habang nagbibisikleta siya sa isang masukal na bahagi ng bundok, pumasok siya sa isang maliit na karinderya para kumain. Hindi niya alam na ang katabi niyang mesa ay si Officer Sung, isang pulis na naka-day off lang at kumakain ng bulalo kasama ang pamilya.

Namukhaan siya ni Sung dahil sa viral media blast na ginawa namin. Sinubukan pang tumakbo ni Andre sa gitna ng talahiban, pero wala siyang matataguan. Napalibutan siya ng backup team sa gitna ng palayan. Walang computer, walang military-grade encryption. Isang dayuhang pagod at talunan.


KABANATA 9: Ang Pagbawi sa Nawalang Kayamanan

Dinala kami ni Andre sa isang liblib na gubat sa gilid ng highway. Doon, sa ilalim ng makapal na lupa at damo, nahukay namin ang isang itim na bag. Laman nito ang natitirang milyones.

Sa huling bilang, mula sa 83.27 million na nanakaw, nabawi namin ang 77.27 million. Ito ang pinakamataas na recovery rate sa kasaysayan ng international ATM hacking sa buong mundo. Hindi nila inakala na ang mga “mabagal” na pulis sa Pilipinas ang tatapos sa kanilang career.


KABANATA 10: Ang Scoreboard ng Katotohanan

Kinabukasan, ang conference hall ng Camp Crame ay puno ng media. Ang mga bundok ng pera sa mesa ay nagsilbing patunay: Ang “Easy Mode” niyo ay naging impiyerno niyo rito sa amin.

Bumalik ako sa cyber unit. Tahimik na ang mga monitor. Pero bago isara ni Sash ang case folder, may iniwan siyang mensahe sa server logs na alam naming mababasa ng sindikato sa Russia:

“Don’t mess with the Philippines. We’re not just watching. We’re coming for you.”

Ang laro ay tapos na. At sa dulo, ang galing at tiyaga ng Pilipino ang laging nananaig.