Kabanata 1: Ang Hagupit ng Bagyong “Yolanda” sa Kabundukan

Ang hangin ay humahagibis na parang isang nasugatang hayop sa dilim ng gabi. Nararamdaman ni Aling Elena ang panginginig ng kanilang maliit na bahay na gawa sa kahoy at yero sa liblib na bahagi ng Itogon, Benguet. Sa loob ng mahigit pitumpung taon ng kanyang buhay, marami na siyang bagyong naranasan, ngunit ang isang ito ay tila kakaiba. Tila balak nitong lamunin ang buong kabundukan.

Sa tabi niya, maririnig ang mahihirap na paghinga ni Mang Mario. Ang kanyang asawa sa loob ng 53 taon ay tila unti-unti nang kinukuha ng sakit sa baga. Bawat hininga ni Mario ay parang isang laban—isang laban na unti-unti nilang natatalo dahil sa kawalan ng pera para sa maayos na gamutan.

“Mario, kaya mo pa ba?” bulong ni Elena habang inaayos ang manipis at punit-punit na kumot ng asawa.

Isang mahinang ungol lamang ang sagot nito. Wala silang kuryente. Ang tanging liwanag ay mula sa isang maliit na gasera na muntik nang mamatay sa bawat bugso ng hangin na pumapasok sa mga siwang ng dingding.

Kabanata 2: Ang Misteryosong Katok sa Dilim

Biglang, sa gitna ng ugong ng bagyo, may narinig si Elena. Tok. Tok. Tok.

Tumigil ang tibok ng puso ni Elena. Sino ang maglalakas-loob na lumabas sa ganitong panahon? Ang kanilang bahay ay malayo sa kabihasnan, napapaligiran ng mga matatarik na bangin at masukal na kagubatan.

“Elena… sino ‘yan?” hirap na tanong ni Mario.

“Hindi ko alam, Mario. Huwag kang gagalaw,” sagot niya habang kinukuha ang lumang flashlight. Ang baterya nito ay mahina na, ngunit kailangan niyang makita kung sino ang nasa labas.

Paglapit niya sa pinto, narinig niya ang isang boses na puno ng desperasyon. “Tulong! Maawa kayo! Tulungan niyo kami!”

Isang lalaki. Bata pa ang boses, pero basag ito sa takot.

Kabanata 3: Isang Desisyon sa Pagitan ng Takot at Pag-ibig

Dahan-dahang sumilip si Elena sa siwang. Sa labas, sa gitna ng malakas na ulan, may dalawang anino. Isang lalaki ang umaalalay sa isang babaeng tila hindi na makatayo. Ang babae ay hawak ang kanyang malaking tiyan.

“Buntis siya,” bulong ni Elena sa sarili.

Alam ni Elena ang panganib. Maaaring ito ay isang modus, o kaya ay mga masasamang tao. Ngunit nang makita niya ang panginginig ng babae at ang maputlang mukha nito sa ilalim ng ulan, naalala niya ang kanyang sinumpaan noong siya ay nars pa sa probinsya 50 taon na ang nakakaraan. Ang misyong tumulong ay hindi nawawala sa kanyang dugo.

Binuksan niya ang pinto. Pumasok ang malamig na hangin at ulan. Halos bumagsak sa loob ng bahay sina Danilo at ang asawa nitong si Jasmin.

“Salamat po, salamat po nang marami,” hikbi ni Danilo habang basang-basa ang kanyang mamahaling jacket.

Kabanata 4: Ang Pagsubok sa Isang Kubo

Agad na kumilos si Elena. Kahit mahina na ang kanyang mga tuhod dahil sa rayuma, kumuha siya ng mga tuyong tuwalya. “Danilo, tulungan mo akong ilipat siya sa papag. Mario, pasensya na, kailangan nating ibigay ang higaan sa kanila.”

Si Mario, sa kabila ng kanyang panghihina, ay tumango. Gamit ang kanyang walker at ang tangke ng oxygen na halos wala nang laman, gumapang siya patungo sa isang lumang silya upang bigyang-daan ang mga estranghero.

“Nakasubsob po ang sasakyan namin sa putikan sa ibaba,” paliwanag ni Danilo. “Papunta sana kami sa ospital sa Baguio dahil manganganak na si Jasmin, pero hinarangan kami ng landslide. Akala ko mamamatay na kami sa ginaw.”

Tiningnan ni Elena si Jasmin. Ang mukha nito ay namumula na sa sakit. “Hindi na tayo aabot sa ospital, irog. Lalabas na ang bata.”

Kabanata 5: Ang Milagro sa Gitna ng Unos

Walang doktor. Walang gamit. Tanging ang mga kamay ni Aling Elena na nanginginig sa edad ngunit matatag sa karanasan ang meron sila.

“Magpakulo ka ng tubig, Danilo! Ngayon na!” utos ni Elena.

Sa loob ng maliit na kusinang iyon, naging isang operating room ang lumang kubo. Ginamit ni Elena ang huling piraso ng malinis na tela na itinatago niya sana para sa libing ni Mario. Ginamit niya ang lahat ng kanyang lakas.

“Ire, Jasmin! Para sa anak mo!”

Sa kabilang sulok, si Mario ay tahimik na nagdarasal. Ang bawat paghinga niya ay tila iniaalay niya para sa bagong buhay na paparating. At sa wakas, sa gitna ng hagupit ng bagyo, isang matinis na iyak ang pumunit sa katahimikan ng gabi.

Isang sanggol na babae. Ligtas. Malusog.

Kabanata 6: Ang Huling Pagkain

Kinaumagahan, humupa na ang bagyo. Ngunit wala silang pagkain. Ang tanging natira kay Elena ay isang maliit na sachet ng kape at dalawang pirasong pandesal na matigas na.

Ipinaglaga niya ng mainit na tubig sina Danilo at Jasmin. Ibinigay niya ang lahat ng pagkain nila ni Mario sa mag-asawa. “Kailangan niyo ng lakas para sa bata,” sabi niya nang may ngiti, kahit na kumakalam ang sariling sikmura.

“Paano po kayo?” tanong ni Jasmin habang karga ang sanggol na pinangalanan nilang Biya (mula sa Biyaya).

“Busog na kami sa makita kayong ligtas,” sagot ni Mario, kahit na ang kanyang mukha ay tila abo na sa putla.

Pag-alis nina Danilo matapos silang masundo ng mga rescuers, naiwan sina Elena at Mario sa kanilang tahimik na kahirapan. Akala nila, iyon na ang huling pagkikita.

Kabanata 7: Ang Pagdating ng mga “Anghel”

Anim na linggo ang lumipas. Ang kondisyon ni Mario ay lalong lumala. Wala na silang pambili ng gamot. Isang hapon, habang nagluluto si Elena ng lugaw na puro tubig lamang, may narinig siyang dagundong.

Hindi ito bagyo. Tunog ito ng mga makina.

Pagdungaw niya sa bintana, nanlaki ang kanyang mga mata. Isang mahabang linya ng mga itim na SUV at trak ang paakyat sa kanilang masukal na daan. Sa unahan ay si Danilo, suot ang isang maayos na barong, at sa tabi niya ay si Jasmin na karga ang munting si Biya.

“Aling Elena! Mang Mario!” sigaw ni Danilo.

Kasunod nila ay mga doktor, nars, at mga taong may dalang mga kahon-kahong gamit at pagkain.

Kabanata 8: Ang Pagbabayad ng Utang na Loob

“Ano ang ibig sabihin nito?” tanong ni Elena na naluluha.

“Nalaman ko ang lahat, Aling Elena,” sabi ni Danilo habang hawak ang kanyang kamay. “Nalaman ko na ibinigay niyo ang huling pagkain niyo para sa amin. Nalaman ko na si Mang Mario ay hindi na makahinga pero tiniis niya para lang maging komportable kami. Hindi niyo kami tinuring na estranghero, tinuring niyo kaming pamilya.”

Agad na dinala si Mang Mario sa isang private hospital sa Maynila gamit ang isang medical helicopter na ipinatawag ni Danilo. Lahat ng gastos—mula sa pinakamahal na gamot hanggang sa operasyon—ay binayaran ni Danilo, na isa palang bilyonaryong negosyante mula sa Maynila.

Ngunit hindi doon nagtapos ang lahat.

Kabanata 9: “Grace’s Table” – Ang Hapagsalubong

Pagkaraan ng isang taon, sa gitna ng bayan, isang magandang restaurant ang itinayo. Ang pangalan nito ay “Grace’s Table” (Ang Hapag ni Biya). Ngunit hindi ito ordinaryong kainan.

Sa gitna ng restaurant, may isang mesa na laging bakante—ang Table 7. Ang mesang ito ay inilaan ni Aling Elena para sa sinumang nagugutom na walang pambayad. Sinumang kumatok, tulad ng pagkatok ni Danilo noong gabi ng bagyo, ay pakakainin ng libre at ituturing na VIP.

Si Mang Mario? Naroon siya, maayos na ang paghinga, suot ang kanyang pinakamagandang polo, at nakangiting binabati ang bawat panauhin.

Kabanata 10: Ang Pamana ng Isang Katok

Sa huli, natutunan nina Elena at Mario na ang kabutihan ay parang isang binhi. Itatanim mo sa gitna ng dilim at unos, at mamumulaklak ito sa paraang hindi mo inaasahan.

Ngayon, tuwing may bagyo, hindi na natatakot si Elena. Dahil alam niya, sa bawat katok sa pinto, may pagkakataon na magpadala ang Diyos ng isang anghel. At sa bawat pagkakataon na magbukas ka ng pinto sa kapwa, binubuksan mo rin ang pinto ng langit para sa iyong sarili.

Ang kwento nila ay hindi lamang tungkol sa swerte, kundi tungkol sa “Bayanihan” at ang wagas na pagmamahal na walang hinihintay na kapalit.