(KABANATA 1: Ang Hagupit ng Umaga sa Maynila)

Ako si Hanna. Isang simpleng nanay na ang tanging pangarap ay mabigyan ng maayos na buhay ang 10-taong gulang kong anak na si Tonton. Sa bawat paggising ko sa umaga, ang ingay ng mga sasakyan sa EDSA at ang amoy ng usok ang nagsisilbing alarm clock ko. Bitbit ang aking lumang leather boots na ilang beses ko na ring pina-vulcanize, nagmamadali akong lumabas ng aming maliit na apartment sa Pateros.

Alas-siyete kwarenta y singko na. Labing-limang minuto na lang bago ang pasok ko sa V-Tech Solutions sa Makati. Bilang isang administrative assistant, bawat minuto ay katumbas ng bawas sa sahod ko—sahod na pambayad sa renta, kuryente, at higit sa lahat, sa gamot sa hika ni Tonton.

Biglang nag-vibrate ang cellphone ko. Si Nanay Rosa, ang tita-tindahan na nagbabantay kay Tonton. “Hanna, pasensya na, male-late ako ng konti. Ang baha kasi dito sa kanto.” Ang puso ko ay parang nahulog sa kanal. May meeting kami ng 8:30. Si Mr. Ricardo, ang boss ko na parang laging pinaglihi sa sama ng loob, ay dalawang beses na akong binalaan. “One more late, Dela Cruz, and you’re out,” boses pa lang niya ay parang latigo na.

(KABANATA 2: Ang Desisyon sa Gitna ng Kalsada)

Habang tumatakbo ako sa kahabaan ng Ayala Avenue, narinig ko ang nakakangilong tunog ng preno. SKREEECH! Kasunod nito ang isang malakas na kalabog.

Sa harap ko, mga bente metros ang layo, may isang lalaking nakasoot ng mamahaling suit ang nakabulagta sa semento. Tumilapon ang kanyang briefcase at nagkalat ang mga dokumento. Ang nakabangga sa kanya? Isang delivery rider na sa sobrang takot ay mabilis na humarurot palayo.

Tumingin ako sa relo ko. 7:48 a.m.

Kung hihinto ako, siguradong sibak ako sa trabaho. Pero paano ko iiwan ang taong ito? Namimilipit siya sa sakit. “Sir? Sir, okay lang po ba kayo?” tanong ko habang lumuluhod sa tabi niya.

Ang kanyang mukha ay maputla, may bahid ng dugo at natapon na kape. “Ayos lang ako,” pagmamatigas niya, pero nang subukan niyang tumayo, napa-aray siya at napaupo ulit. Ang kanyang bukung-bukong ay nakabaluktot sa paraang hindi normal.

(KABANATA 3: Ang CEO sa Semento)

“Sir, kailangan niyo ng ambulansya,” sabi ko habang nilalabas ang phone ko.

“Huwag… may meeting ako… hindi pwedeng hindi ako sumipot,” sagot niya sa tinig na kahit hirap ay may awtoridad pa rin.

Natawa ako ng mapait. “Sir, sa lagay niyo na ‘yan? Kahit kuting hindi niyo malalamangan sa takbuhan.” Habang tinatawagan ko ang 911, tinulungan ko siyang pulutin ang mga papel niya. Doon ko nakita ang header ng dokumento: “Benedict Ilustre, CEO, V-Tech Solutions.”

Tumigil ang mundo ko. Ito ang boss ng boss ko. Ang taong nasa penthouse na kailanman ay hindi ko nakita sa personal kundi sa picture lang sa lobby. Ngunit sa personal, mas matikas siya, kahit mukha siyang kawawa sa gitna ng kalsada.

“Sa V-Tech ka rin nagtatrabaho?” tanong niya nang mapansin ang ID ko. Tumango lang ako, tuyo ang lalamunan. “Hanna Mitchell Dela Cruz po. Admin sa Marketing.”

(KABANATA 4: Ang Bagsik ni Mr. Ricardo)

Pagdating ng ambulansya, hindi ako hinayaan ni Sir Ben na umalis. Hinawakan niya ang kamay ko. “Salamat, Hanna. Marami ang dumaan pero ikaw lang ang huminto.” Dahil sa awa, sumama ako sa kanya sa ospital hanggang sa masigurong maayos siya.

Alas-diyes na nang makarating ako sa opisina. Ang kaba ko ay abot hanggang langit. At doon, sa harap ng desk ko, nakatayo si Mr. Ricardo. Nakakrus ang mga braso, ang mukha ay parang Bulkang Mayon na sasabog na.

“Sa opisina ko. Ngayon din!” sigaw niya.

Sa loob ng apat na sulok ng kanyang kwarto, hindi ako pinagsalita ni Ricardo. “Emergency? Palagi ka namang may emergency! Kayong mga single parents, puro kayo dahilan. Ang kumpanyang ito ay negosyo, hindi charity institution.”

Inihagis niya ang isang papel sa harap ko. “Termination notice. Kunin mo na ang mga gamit mo bago mag-tanghalian.”

Nanginginig ang kamay ko habang nilalagay ang picture ni Tonton at ang tasa kong may nakasulat na “World’s Best Mom” sa loob ng isang kahon. Habang pababa ako sa elevator, umiiyak ako hindi dahil sa galit, kundi dahil sa takot. Paano na ang gamot ni Tonton? Paano na ang kakainin namin?

(KABANATA 5: Isang Tawag mula sa Itaas)

Pag-uwi ko, niyakap ako ni Tonton. “Nay, bakit ang aga mo?”

Hindi ko mapigilang humagulgol. “Wala na si Nanay na trabaho, nak.”

Pero imbes na umiyak, hinawakan ni Tonton ang mukha ko. “Nay, sabi mo sa school, ang pagtulong sa kapwa ay laging may gantimpala. Okay lang ‘yan, baka may mas magandang darating.”

Kinabukasan, habang nag-aapply ako online, tumunog ang phone ko. Isang hindi kilalang numero.

“Hello? Is this Hanna Dela Cruz? This is Patricia, Executive Assistant of Mr. Benedict Ilustre. The CEO wants to see you tomorrow at 9:00 a.m. Sharp.”

Ang puso ko ay nag-marathon sa kaba. Ipapahiya ba niya ako? O baka idedemanda ako dahil baka iniisip nilang kasabwat ako sa aksidente?

(KABANATA 6: Ang Pagbabalik sa Penthouse)

Suot ang aking nag-iisang maayos na blazer, pumasok ako sa V-Tech. Hindi ako dumaan sa regular na elevator. Pinagamit ako ng “Executive Elevator”—ang elevator na para lang sa mga diyos ng kumpanya.

Nang bumukas ang pinto, sinalubong ako ng isang napakagandang opisina. Nandoon si Sir Ben, nakapatong ang paa na may semento sa isang stool. Ngumiti siya. “Hanna, tuloy ka.”

“Sir, tungkol po ba ito sa nangyari—”

“Alam ko ang nangyari sa trabaho mo, Hanna,” putol niya. “Sinibak ka ni Ricardo dahil tinulungan mo ako.”

Yumuko ako. “Policy po kasi ng kumpanya…”

“Policy?” tumawa siya nang mahina. “Ang policy ay ginawa para sa kaayusan, hindi para pumatay ng malasakit. I’ve looked into your files. Maganda ang performance mo. At higit sa lahat, nakita ko ang karakter mo sa gitna ng kalsada.”

(KABANATA 7: Ang Plot Twist)

“Hindi kita ibabalik sa dati mong pwesto,” sabi ni Sir Ben. Nanlumo ako. Pero itinuloy niya, “I want you to be my new Executive Assistant. Si Patricia ay mapo-promote na bilang Operations Director. At bukod doon, gusto kitang maging head ng ating bagong ‘V-Tech Foundation’ para sa mga single parents.”

Hindi ako makapaniwala. Ang sahod? Triple sa dati kong kinikita. May health insurance na sakop pati ang hika ni Tonton. May flexibility sa oras para hindi ko na kailangang mamili sa pagitan ng trabaho at ng anak ko.

“Bakit po ako?” tanong ko habang pinapahid ang luha.

“Dahil sa mundo ng negosyo, madaling makahanap ng matatalino. Pero mahirap makahanap ng taong may integridad at puso. You chose to be a human being when you could have just been an employee. I need that energy in my leadership team.”

(KABANATA 8: Ang Pagdating ni Viktoria)

Ngunit hindi naging madali ang lahat. Tatlong buwan matapos ang promotion ko, isang babae ang dumating sa opisina. Si Viktoria—ang ex-wife ni Sir Ben. Isang matapang na abogado, maganda, at sosyal.

“Benjamin, I’m back. Let’s fix this,” sabi niya habang nakatingin sa akin nang parang isa lang akong dumi sa sahig.

Naramdaman ko ang kirot sa puso ko. Sino ba naman ako? Isang single mom mula sa Pateros kumpara sa isang reyna mula sa Forbes Park? Sinimulan kong iwasan si Sir Ben. Inisip ko na baka magkakabalikan sila at mawawalan na ng lugar ang isang tulad ko sa buhay niya.

(KABANATA 9: Ang Rebelasyon sa Gala Night)

Sa gabi ng foundation launch, suot ko ang isang kulay midnight blue na gown. Pakiramdam ko ay hindi ako ito. Nang makita ko si Sir Ben sa entablado, napakaguwapo niya.

Pagkatapos ng aking speech tungkol sa hirap ng mga nanay, nagkaroon kami ng pagkakataong mag-usap sa garden ng hotel.

“Iniiwasan mo ba ako dahil kay Viktoria?” direktang tanong niya.

“Sir, baka kasi… baka magkabalikan kayo. Ayokong makigulo.”

Humarap siya sa akin at hinawakan ang mga kamay ko. “Hanna, ang nakaraan ay nakaraan na. Kay Viktoria, trabaho lang ang mahalaga. Pero ikaw… ikaw ang nagturo sa akin na may mas mahalaga pa sa pera at posisyon. Hanna, kinausap ko si Tonton. Tinanong ko siya kung pwede ba kitang ayain sa isang totoong date.”

Napanganga ako. “K-kinausap mo ang anak ko?”

“Oo. At sabi niya, basta daw hindi kita paiiyakin. So, Hanna Dela Cruz, pwede ba kitang maging girlfriend?”

(KABANATA 10: Ang Bagong Simula)

Sa ilalim ng mga bituin sa Makati, habang dahan-dahang bumabagsak ang ambon na tila nagpapaalala sa araw ng aming pagkikita, nahanap ko ang sagot. Ang pagtulong ko sa kanya sa kalsada ay hindi lang pala nagligtas ng buhay niya—niligtas din nito ang puso ko mula sa kawalan ng pag-asa.

Mula sa pagiging isang sinibak na empleyado, ngayon ay hindi lang ako head ng foundation, kundi katuwang din ng taong nagpahalaga sa akin. Ang kwento ko ay patunay na sa Pilipinas, kahit gaano kahirap ang buhay, huwag kang mapapagod gumawa ng mabuti. Dahil ang Diyos, may inihahandang plot twist na mas maganda pa sa anumang teleserye.

Dati, takot ako sa bukas. Ngayon, kasama si Ben at Tonton, handa na akong harapin ang anumang bagyo. Dahil alam kong sa dulo ng bawat ulan, may bahagharing naghihintay para sa mga taong hindi sumusuko sa pagmamahal.